အခန်း ၄၀: အနက်ရောင်ဝတ်စုံနဲ့ မိန်းကလေး

စုန့်ချင်းရှုကို ပြန်ကြည့်ရင် သူ နေ့ရောညပါ ခရီးဆက်ခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတော့ ဟွာရှန်းတောင်အောက်ကို ရောက်သွားခဲ့တယ်။

“ဖုန်းချင်းယန်က တုကူးဓားကိုးကွက်ကို သင်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သေချာတယ်။ ဟွာရှန်းတောင်မှာပဲ ရှိတဲ့ ရွှေမြွေကျမ်းစာ (Golden Snake Manual) ကို အရင်ရှာတာ ပိုကောင်းမယ်။ ရွှေမြွေသူရဲကောင်း ရှရှဲ့ယီက ငါ အလွန်လေးစားရတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးပဲ။ အဲ့ဒီ ယွမ်ချန်းကျီထက် အများကြီး ပိုချစ်စရာကောင်းတယ်" လို့ စုန့်ချင်းရှုက တီးတိုး ရေရွတ်လိုက်တယ်။

ဒါပေမဲ့ ဟွာရှန်းတောင်က ဒီလောက်ကြီးမားတာကို ရွှေမြွေလျှို့ဝှက်ဂူတစ်ခုကို ရှာဖို့ဆိုတာ ဘယ်လောက်ခက်ခဲမလဲ? စုန့်ချင်းရှုက မူရင်းဇာတ်လမ်းကို အစွမ်းကုန်သတိရအောင် ကြိုးစားပေမဲ့ ရွှေမြွေလျှို့ဝှက်ဂူက ဘယ်နေရာမှာ ရှိတယ်ဆိုတာကို မမှတ်မိတော့ဘူး။

"ယွမ်ချန်းကျီက ဟွာရှန်းတောင်ရဲ့ မနက်ခင်းနေရောင်ခြည်စထွက်တဲ့ တောင်ထိပ် (ချောင်ရန်တောင်ထိပ်) မှာ ပညာသင်ယူခဲ့တယ်။ ရွှေမြွေလျှို့ဝှက်ဂူကို သူ့ရဲ့ မျောက်ကလေးက အဲ့ဒီအနီးအနားမှာ တွေ့ခဲ့တာ။ ရှိမယ်ဆိုရင် ရွှေမြွေလျှို့ဝှက်ဂူက မနက်ခင်းနေရောင်ခြည်စထွက်တဲ့ တောင်ထိပ်အနီးအနားမှာ ရှိသင့်တယ်" လို့ စုန့်ချင်းရှုက လမ်းလျှောက်ရင်း သူ့စိတ်ကူးတွေကို စီစဉ်နေတယ်။ "ဒါပေမဲ့ ဟွာရှန်းဂိုဏ်းရဲ့ ဂိုဏ်းတွင်း သဘောထားကွဲလွဲမှု့တုန်းက ကျောက်စိမ်းမိန်းမပျိုတောင်ထိပ်မှာ ဟွာရှန်းဂိုဏ်းကနေ ချီစွမ်းအားဂိုဏ်းကိုခွဲထွက်ပြီး ယွဲ့ပုချွန်က ဦးဆောင်တယ်  ၊ ဓားသမား သိုင်းပညာရှင်တွေ အတော်များများက ချောင်ရန်တောင်ထိပ်မှာ စုစည်းပြီး ဟွာရှန်းဂိုဏ်းလို့ပဲ နာမည်ပေးခဲ့ကြတယ်။ အခုတော့ (နာမည်ပြောင်-ဓားအင်မော်တယ်မျောက်ဝံ)မုရန်ချင်းက ဂိုဏ်းချုပ်အဖြစ် တာဝန်ယူထားတယ်။ ဒီ ချောင်ယန်တောင်ထိပ်က ဟွာရှန်းဓားဂိုဏ်းရဲ့ နယ်မြေဖြစ်ပြီး သိုင်းပညာရှင်တွေ အများကြီးရှိတယ်။ ရွှေမြွေသူရဲကောင်းက အဲဒီတုန်းက ဟွာရှန်းဂိုဏ်းနဲ့ ပြဿနာအနည်းငယ်ရှိလို့ အဲဒီဂူက ချောင်ယန်တောင်ထိပ်နဲ့ အရမ်း မနီးနိုင်ဘူး..."   ဒီဂူက မနက်ခင်းနေရောင်ခြည်စထွက်တဲ့ တောင်ထိပ်(ချောင်ရန်တောင်ထိပ်)နဲ့ အရမ်းနီးမှာ မဟုတ်ဘူး......"

နောက်ရက်အနည်းငယ်ကြာတော့ စုန့်ချင်းရှုဟာ  ချောင်ရန်တောင်ထိပ်ကို ဗဟိုပြုပြီး ဆယ်မိုင်ပတ်လည် ရှာဖွေခဲ့တယ်။ အထူးသဖြင့် မတ်စောက်တဲ့ ချောက်ကမ်းပါးတွေကို ပိုပြီးအာရုံစိုက်ရှာဖွေခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့ အတွင်းအားက အခု အလွန်အစွမ်းထက်ပြီး ဝူတန်ရဲ့ တိမ်တက်လှေကားသိုင်းက အပေါ်အောက် ခုန်ပျံတာမှာ အလွန်အသုံးဝင်တယ်။ စုန့်ချင်းရှု တောင်နံရံတွေကြားမှာ ခုန်ပျံနေတာက ကြောက်စရာကောင်းပေမဲ့ အန္တရာယ်တော့ သိပ်မရှိဘူး။

"ဟားဟား၊ နောက်ဆုံးတော့ ငါ ရှာတွေ့ပြီ~~~~~~~~~~" နောက်ရက်အနည်းငယ်အကြာ တောင်တန်းတွေကြားမှာ အားပါးတရ ရယ်မောသံတွေ ပဲ့တင်ထပ်နေတယ်။ စုန့်ချင်းရှု သူ့ရှေ့က လျှို့ဝှက်ဂူကို ကြည့်ကာမေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ရင်း အတော်လေး ကျေနပ်တဲ့ အမူအရာနဲ့ "အဲ့ဒီတုန်းက ငါကုမ္ပဏီက ဆော့ဖ်ဝဲအင်ဂျင်နီယာက ငါ့ကို ပြောခဲ့တဲ့ နှစ်ပိုင်းရှာဖွေနည်း (Binary Search) က တော်တော်လေး ထိရောက်သားပဲ။ ဒါပေမဲ့ ငါက တကယ်ကို ထူးချွန်တဲ့သူပဲ။ အဲ့ဒီတုန်းက သူ ဒီအတိုင်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပြောခဲ့တာကို ငါ အခုထိ မှတ်မိနေသေးတယ်"  

ဒါပေမဲ့ သူ ဂူထဲကို တိုးဝင်သွားပြီး မြှုပ်နှံထားပြီးသား အုတ်ဂူကို ကြည့်လိုက်တော့ ကျောက်စာတိုင်တစ်ခုပေါ်မှာ "ရွှေမြွေသူရဲကောင်း ရှရှဲ့ယီ၏ အုတ်ဂူ၊ ယွမ်ချန်းကျီနဲ့ ရှာချင်းချင်းတို့ ရိုသေစွာ တည်ထားသည်" လို့ ရေးထားတာကို တွေ့တော့ သူ မရယ်နိုင်တော့ဘူး။

ငါ နောက်ကျပြန်ပြီပဲ။ စုန့်ချင်းရှု စိတ်ပျက်လက်ပျက်နဲ့ မြေကြီးပေါ်မှာ ထိုင်ချလိုက်ပြီး ဘယ်နေရာကိုမှ လိုက်ရှာချင်စိတ် မရှိတော့ဘူး။ ရွှေမြွေသူရဲကောင်းက သူခိုးတွေရန်ကကာကွယ်ဖို့ အလွန်အဆိပ်ပြင်းတဲ့ ကျမ်းစာအုပ်အတုကို ချန်ထားခဲ့တာကို သိထားတယ်။ သူတပည့်ဖြစ်မှပဲ အစစ်ကိုရှာတွေ့မှာ။ အခု ယွမ်ချန်းကျီက အစစ်အမှန်ကျမ်းစာအုပ်ကို ယူသွားပြီဆိုတာ ထင်ရှားနေတော့ နောက်ထပ် ရှာနေစရာ ဘာမှ မရှိတော့ဘူး။

"ကံရှိရင် ရလိမ့်မယ်၊ ကံမရှိရင် ကြိုးစားလည်း မရဘူး" လို့ စုန့်ချင်းရှုက လှည့်ကြည့်ပြီး ရွှေမြွေသူရဲကောင်းရဲ့ သင်္ချိုင်းကို နှမြောတသစွာ ကြည့်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်တယ်။ ဂူဝကို ရောက်တော့ အသက်ကို ဝအောင်ရှူပြီး အပေါ်ကို ခုန်တက်လိုက်တယ်။ 

နောက်ဆုံးတော့ ချောက်ကမ်းပါးဘေးက သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ပေါ်မှာ ရပ်လိုက်ပြီး အကိုင်းအခက်ကြီးတစ်ခုပေါ်မှာ လှဲလျောင်းလိုက်တယ်။

 လက်နှစ်ဖက်ကို ခေါင်းအောက်မှာ ထားပြီး ကောင်းကင်ပြာနဲ့ တိမ်ဖြူတွေကို ငေးကြည့်နေတယ်။

"ငါ တကယ်ကို မိုက်မဲပြီး နုံအလွန်းတာပဲ" လို့ စုန့်ချင်းရှုက သူ့ကိုယ်သူ လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်တယ်။ "ဒီလို အဖိုးတန်တဲ့ လျှို့ဝှက်သိုင်းပညာတွေက မူရင်းဇာတ်လမ်းရဲ့ ဇာတ်လိုက်အတွက် ကံကြမ္မာက စီစဉ်ပေးထားတာပဲ။ ငါက မူရင်းဇာတ်လိုက်တွေနဲ့ ကံတရားကို လုယူဖို့ မိုက်မဲစွာ ကြိုးစားနေတာ...... အဖြစ်မှန်က တကယ် ရက်စက်ပြီး ဘဝက တကယ်ကို ခက်ခဲတာပဲ......"

အဲ့ဒီအချိန်မှာ စုန့်ချင်းရှုဟာ ကမ္ဘာပေါ်က သိုင်းပညာအားလုံးကို သိမ်းယူဖို့ဆိုတဲ့ အတွေးဟာ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူးဆိုတာကို နားလည်သွားပြီ။ ကံကြမ္မာဆိုတာက မမြင်နိုင်တဲ့ အရာဖြစ်ပေမဲ့ ကံကြမ္မာကို ဆန့်ကျင်ဖို့က အလွန်ခက်ခဲတယ်။

"ငါက မူရင်းဇာတ်လိုက်တွေကို ခြေနင်းကျောက်တုံးဖြစ်ဖို့ မွေးလာတဲ့ လူဆိုးတစ်ယောက် မဖြစ်လောက်ဘူးလို့မျှော်လင့်ရတာပဲ။

" စုန့်ချင်းရှုက အခုဆိုရင် အားနည်းသလို ခံစားနေရတယ်။ အနာဂတ်အတွက်တောင် နည်းနည်းလေး ဝေဝါးနေတယ်။

"ယွမ်ကျုံးဟဲ၊ ငါက ချောက်ထဲခုန်ချလိုက်မယ် မင်းကို အောင်မြင်ခွင့်မပေးဘူး။" ရုတ်တရက် သစ်ပင်အောက်က အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ရဲ့ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သံ ထွက်ပေါ်လာတယ်။ အသံထဲမှာ ဒေါသနဲ့ ထိတ်လန့်မှုတွေ ပြည့်နေပေမဲ့ ပြောမပြတတ်လောက်အောင် အသံကကြည်လင်ပြီး နားထောင်လို့ကောင်းတယ်။

စုန့်ချင်းရှုဟာ စိတ်ဝင်တစားနဲ့ အောက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်တော့ ခန္ဓာကိုယ်သွယ်လျတဲ့ ဝတ်စုံအနက်ရောင်နဲ့ အမျိုးသမီးငယ်တစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်တယ်။ သူမဟာ ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းချင်း ချောက်ကမ်းပါးဆီကို ဆုတ်နေတယ်။ ကမ်းပါးဘေးမှာ လေပြင်းတိုက်နေလို့ သူမရဲ့ ဆံပင်ရှည်တွေဟာ လေထဲမှာ ပျံ့လွင့်နေပြီး အရမ်းလှတယ်။

သူမ၏ ဆန့်ကျင်ဘက်တွင် ပိန်ပိန်ပါးပါး အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံနဲ့ လူလတ်ပိုင်းတစ်ယောက်က လက်တစ်ဖက်က သံဖြင့်ပြုလုပ်ထားတဲ့ငွေရောင်ကြိုးကြာခြေသည်းပုံစံတစ်ခုကိုကိုင်ထားပြီး ကျန်တစ်ဖက်က နှုတ်ခမ်းမွေးနှစ်ဖက်ကိုသပ်လျက် သူမကို ပြုံးပြီးကြည့်နေတယ်။ "မုဝမ်ချင်း၊ မင်းရဲ့ သွမ့်လန်ကို ရှာနေတာလား" လို့ မေးလိုက်တယ်။ မုဝမ်ချင်းရဲ့ မျက်လုံးတွေ ပြောင်းလဲသွားတာကို မြင်တော့ ယွမ်ကျုံးဟဲက ဆက်ပြီး "အိုး၊ ငါမေ့တော့မလို့။ မင်းရဲ့ ချစ်သူက မင်းရဲ့ အစ်ကိုဖြစ်သွားပြီ..."  

"မင်း!" ယွမ်ကျုံးဟဲက သူမရဲ့ အားနည်းချက်ကိုထုတ်ဖော်လိုက်တာ့ မုဝမ်ချင်းက ဒေါသထွက်ပြီး ဓားကို ဆွဲထုတ်ခါ တိုက်ခိုက်လိုက်တယ်။

ယွမ်ကျုံးဟဲဟာ သူ့ရဲ့ အကြံအစည် အောင်မြင်သွားလို့ အောင်ပွဲခံတဲ့ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ငွေရောင်ကြိုးကြာခြေသည်းတွေကို ဝှေ့ယမ်းပြီး တိုက်ခိုက်လိုက်တယ်။ စုန့်ချင်းရှုဟာ ပွဲကြည့်ပရိသတ်လို ကြည့်နေတယ်။ မုဝမ်ချင်းရဲ့ ဓားသိုင်းက အခြေခံကောင်းပေမဲ့ ယွမ်ကျုံးဟဲကို မယှဉ်နိုင်သေးဘူး။ ယွမ်ကျုံးဟဲရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေကလည်း ညစ်ညမ်းပြီး အမျိုးသမီးရဲ့ လျှို့ဝှက်နေရာတွေကို တိုက်ခိုက်နေလို့ မုဝမ်ချင်းဟာ ဒေါသထွက်ပြီး အရှက်ရနေတယ်။

စုန့်ချင်းရှုဟာ သူမရဲ့ မျက်နှာကို နောက်ဆုံးမှာ မြင်လိုက်ရတယ်။ သူမရဲ့ မျက်နှာဟာ လှပပြီး ထူးခြားတယ်။ လဆန်းရဲ့ အလင်းရောင်လို တောက်ပပြီး နှင်းတွေနဲ့ ဖုံးလွှမ်းထားတဲ့ ပန်းပင်တွေလိုကြည်လင် တယ်။ အထူးသဖြင့် သေးငယ်ပြီး ချစ်စရာကောင်းတဲ့ မေးစေ့လေးနဲ့ ပါးလွှာတဲ့ ချယ်ရီရောင်နှုတ်ခမ်းလေးက ပြောမပြတတ်လောက်အောင် လှပပြီး ချစ်စရာကောင်းတယ်။"သွမ့်ယွီက အရူးလား။ မုဝမ်ချင်းက ဝမ်ယွီယန်ထက် ဘယ်နေရာမှ မလျော့ဘူး!" ဒါကစုန့်ချင်းရှု သူမရဲ့ မျက်နှာကို မြင်ပြီးတဲ့နောက် ပထမဆုံး တုံ့ပြန်မှုပဲ။

ဝူလျန်ကျောက်စိမ်းဂူထဲကို ဝင်ပြီးကတည်းက ကံဆိုးမှုတွေပဲ ကြုံတွေ့နေရလို့ စုန့်ချင်းရှုဟာ သွမ့်ယွီကို အရမ်းဒေါသထွက်နေတယ်။ သူ့ရဲ့ နှုတ်ခမ်းထောင့်မှာ ဆိုးညစ်တဲ့ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး "မင်းရဲ့ မိန်းမကို စနောက်ပြီး ငါ့ရဲ့ဒေါသတွေ ဖြေလျော့လိုက်မယ်!" လို့ တွေးလိုက်သည်။

ယွမ်ကျုံးဟဲက အရမ်းပျော်နေပြီး မုဝမ်ချင်းဟာ သူ့ရဲ့ လက်ထဲကို ရောက်တော့မယ်ဆိုတာကို သိလိုက်တယ်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ သူမကို ဘာမဆို လုပ်လို့ရတယ်။ ဒီလောက်လှတဲ့ အမျိုးသမီးကို မထိတွေ့ဖူးဘူးလို့ တွေးလိုက်တော့ စိတ်ထဲမှာ တခဏချင်း ပူလောင်လာတယ်။

"ဘယ်သူတွေ ဒီမှာ ဆူဆူညံညံ လုပ်နေတာလဲ။ ငါအိပ်နေတာကို အနှောင့်အယှက်ပေးနေတယ်။" ရုတ်တရက် သစ်ပင်ပေါ်က အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတော့ နှစ်ယောက်လုံး လန့်သွားပြီး အပေါ်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သစ်ကိုင်းပေါ်မှာ လယ်သမားလေးတစ်ယောက် စုတ်ပြတ်သတ်နေတဲ့ အဝတ်အစား၊ ရှုပ်ပွနေတဲ့ ဆံပင်တွေနဲ့ ထိုင်နေပြီး ပျင်းရိစွာနဲ့ အကြောဆန့်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူက အိပ်ချင်မူးတူးနဲ့ အိပ်ရာက နိုးလာတဲ့ပုံစံပဲ။

"ကောင်စုတ်လေး၊ ဒီကနေ ထွက်သွား။ ငါတို့ရဲ့ အချိန်ကောင်းကို မနှောင့်ယှက်နဲ့။" ယွမ်ကျုံးဟဲဟာ ကြမ်းတမ်းစွာနဲ့ ခြိမ်းခြောက်လိုက်တယ်။ စုန့်ချင်းရှုဟာ ဒီရက်ပိုင်းတွေမှာ လမ်းဘေးမှာ အိပ်ခဲ့ရလို့ သူ့ရဲ့ အဝတ်အစားတွေဟာ အရမ်းညစ်ပတ်နေတယ်။ စုန့်ချင်းရှုဟာ အဲယားကွန်းနဲ့ အသားကျနေလို့ ဒီရက်ပိုင်းတွေမှာ ရာသီဥတုပူလာတဲ့ဒဏ်ကို မခံနိုင်ဘူး။ သူက သူ့ရဲ့ ဘောင်းဘီတွေကို မသိစိတ်ကနေ လိပ်တင်ထားတယ်။ အခု သူက ရွာက ထင်းခုတ်သမားလေးနဲ့ တူနေတယ်။

စုန့်ချင်းရှုဟာ မသိချင်ယောင်ဆောင်ပြီး ယွမ်ကျုံးဟဲကို ကြည့်ပြီး အံ့ဩတကြီးနဲ့ "မင်းက ကျင်းယုံအစ်ကိုကြီးလား" လို့ မေးလိုက်တယ်။

"ကျင်းယုံဆိုတာ ဘယ်သူလဲ" ယွမ်ကျုံးဟဲဟာ နားမလည်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အရင်က ညီအစ်ကို ရှိနေတာကို ဘယ်တုန်းကမှ မသိခဲ့ဘူး။ အခု သူက ဒီထူးဆန်းတဲ့ ကောင်လေးရဲ့ နောက်ခံကို မသိဘူး။

ယွမ်ကျုံးဟဲနာမည်ဟာ ကျင်းယုံရဲ့ အစ်ကိုကြီး ရှုကျီမိုရဲ့ ကလောင်အမည်ဆိုတာကို သူ မသိဘူး။ ရှုကျီမိုရဲ့ ကံဆိုးတာကိုတွေးပြီး စုန့်ချင်းရှုက "ကျင်းယုံဟာ တကယ်ကို စာရေးဆရာကောင်းပဲ။" လို့ ချီးကျူးလိုက်တယ်။

"မင်းက ဘာလို့ နေ့ခင်းကြောင်တောင်မှာ မျက်နှာဖုံးတပ်ထားတာလဲ။ ထူးဆန်းလိုက်တာ။" မုဝမ်ချင်းဟာ စုန့်ချင်းရှုရဲ့ အဝတ်အစားတွေကို ထူးဆန်းစွာနဲ့ ကြည့်လိုက်သည်။

"ငါ့အမေက ငါ့မျက်နှာက အရမ်းရုပ်ဆိုးလို့ ငယ်ငယ်လေးကတည်းက မျက်နှာဖုံးတပ်ခိုင်းတယ်။ နောက်ပြီး ငါ့မျက်နှာဖုံးကို ပထမဆုံး ဖွင့်ပြီး ငါ့ရုပ်ရည်ကို မြင်တဲ့ မိန်းကလေးကို ငါ လက်ထပ်ရမယ်...... အိုး မဟုတ်ဘူး၊ ငါ သူ့ကို ငါ့ရဲ့ ဇနီးအဖြစ် ခေါ်ယူရမယ်လို့လည်း ပြောခဲ့တယ်"။ လို့ စုန့်ချင်းရှုက မုဝမ်ချင်းကို အူကြောင်ကြောင်နဲ့ ပြုံးပြပြီး သူမကို ဝိုင်းပတ်ပြီး လေ့လာနေတယ်။

"ဒီကောင်က အရူးပဲ။" ယွမ်ကျုံးဟဲဟာ စိတ်သက်သာရာရသွားတယ်။

မုဝမ်ချင်းဟာ သူ့ရဲ့ အကြည့်ကြောင့် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ပြီး စိတ်မရှည်စွာနဲ့ "ဘာကြည့်နေတာလဲ!" လို့ မေးလိုက်တယ်။

"အစ်မ အစ်မ၊ မင်းက အရမ်းလှတယ်။ မင်း ငါ့ရဲ့ မျက်နှာဖုံးကို ဖယ်ပေးရင် ငါ မင်းကို လက်ထပ်မယ်။" စုန့်ချင်းရှုဟာ ရိုးရိုးသားသားနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။

မုဝမ်ချင်း အဲ့ဒီစကားကို ကြားတော့ တုန်လှုပ်သွားပြီး စိတ်ထဲမှာ ရှုပ်ထွေးပြီး မယုံနိုင်စရာ ခံစားချက်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာတယ်။ ဒီစကားပြောဆိုမှုက ဘာလို့ ဒီလောက် ရင်းနှီးနေတာလဲလို့ တွေးနေတုန်းမှာ ချက်ချင်း မျက်နှာ တင်းမာသွားပြီး လက်ကို မြှောက်လိုက်တယ်။ "ဖယ်စမ်း၊ မဟုတ်ရင် မင်းကို အဆိပ်မြှားနဲ့ ပစ်မယ်!"

"အစ်မက အရမ်းကြမ်းတယ်။ ငါ အရမ်းကြောက်မိတယ်။" စုန့်ချင်းရှုဟာ ချက်ချင်း ဘေးကို ရှောင်လိုက်ပြီး "ဒီလောက်ကြမ်းတဲ့ မိန်းမကို ငါ့မိန်းမအဖြစ် မလိုချင်ဘူး။" လို့ ရေရွတ်လိုက်တယ်။

စုန့်ချင်းရှုဟာ သူ့ရဲ့ အသံကို တိုးထားပေမဲ့ သူပြောတဲ့ စကားတွေက မုဝမ်ချင်း ကြားနိုင်အောင် တမင်တကာ ပြောနေတာကြောင့် သူမ အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်နေတယ်။ ဒါပေမဲ့ ယွန်းကျုံးဟဲလည်း ရှိနေသေးတယ်ဆိုတာကို တွေးမိတော့ အလျင်အမြန် စိတ်ကို တင်းမာပြီး အပြည့်အဝ သတိထားနေတယ်။

"မုဝမ်ချင်း၊ ငါနဲ့ လိုက်လာရင် မင်းအတွက် မကောင်းတာရှိလဲ။ ငါက မင်းကို ကောင်း......ကောင်း.......ဂရုစိုက်မှာပါ။" ယွမ်ကျုံးဟဲဟာ မျက်ခုံးကို ပင့်ပြီး ညစ်ညမ်းတဲ့ လေသံနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။