အခန်း ၃၁ နှင်းတောင်ဓားသိုင်း Vs အရိပ်မဲ့လက်သီး
"တင်းသူရဲကောင်း၊ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာသွားပြီ။ မင်း မထုံပေမယ့် လူကြီးမင်းက ရိုက်ရတာတောင် ထုံသွားပြီ” စုန့်ချင်းရှုက တံခါးအောက်မှာ ရှိတဲ့ တင်းကျန့်ကို ကြည့်ပြီး ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိနဲ့ ပြောလိုက်သည်။
“ပြောလိုက်ရင် ကောင်းမယ်။”
"ဖယ်စမ်းပါ။"
"ထွီ!" တင်းကျန့်က စုန့်ချင်းရှုကို ဒေါသတကြီး ကြည့်လိုက်သည်။
တင်းကျန့်ရဲ့ အကြည့်ကြောင့် စုန့်ချင်းရှုရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ထိတ်လန့်သွားသည်။ "ဘုရားရေ၊ သူ့ရဲ့ သရုပ်ဆောင်စွမ်းရည်က အော်စကာဆု ရလောက်တယ်" လို့ စိတ်ထဲမှာ တွေးလိုက်သည်။
"ရိုက်စမ်း" လင်ထွေ့စီက အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ရိုက်နှက်ပေမဲ့ ဘာမှ အသုံးမဝင်ဘူး။ အခုလည်း အသုံးဝင်မယ်လို့မထင်ဘူး။ဒါပေမဲ့ ထုံးစံအတိုင်း အစေခံတွေကို ရိုက်ခိုင်းလိုက်တယ်။
"ဘုန်း ဘုန်း!" မီးတုတ်တွေက တင်းကျန့်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ကို ကျလာပြီး ရိုက်ခတ်သံတွေ ထွက်လာသည်။ တင်းကျန့်က ဘာမှ မပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ အရိုက်ခံနေသည်။ သူရဲ့အတွင်းအားကိုတော့ အသုံးမပြုရဲဘူး။ လင်ထွေ့စီက သူ့ရဲ့ အားနည်းချက်ကို သိသွားမှာ ကြောက်တယ်။ အပြင်အပွန်းအပဲ့တွေလောက်က ဘာမှ မဟုတ်ဘူး။ အချုပ်ခန်းကို ပြန်ရောက်ပြီး အတွင်းအားကို လှည့်ပတ်လိုက်ရင် အပြင်ဒဏ်ရာတွေက ပျောက်သွားမှာပဲ။
"အဖေ၊ တင်းကျန့်အစ်ကိုကြီးကို မနှိပ်စက်ပါနဲ့တော့!" ဒီအချိန်မှာပဲ နောက်က အမျိုးသမီး တစ်ဦးရဲ့ အသံကိုကြားလိုက်ရတာကြောင့် တင်းကျန့်က တုန်လှုပ်သွားပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာနဲ့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ တကယ်ကို သူ အမြဲတမ်းလွမ်းဆွတ်နေတဲ့ လင်ရှန်းဟွာပဲ။
လင်ထွေ့စီက အံ့အားသင့်ပြီး ဒေါသထွက်သွားတယ်။ လင်ရှန်းဟွာကို လက်ညှိုးထိုးပြီး ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။ "မင်း ဘယ်လိုလုပ် ရောက်လာတာလဲ။ မင်း အရင်က ကတိပေးထားတာကို မေ့သွားပြီလား!"
"သမီး မမေ့ပါဘူး" လင်ရှန်းဟွာက တင်းကျန့်ကို ကူတွဲလိုက်ပြီး လှည့်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကံကောင်းစွာနဲ့ သမီးက သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက်ရဲ့ လမ်းညွှန်မှုကြောင့် မေမေက ဘဝမှာ ကောင်းမှုတွေ လုပ်ခဲ့တယ်ဆိုတာကို သိသွားတယ်။ အခုဆိုရင် သူက နောက်ဘဝမှာ နတ်ပြည်ရောက်နေလောက်ပြီ။ ဒါကြောင့် အမေ့ရဲ့ ဝိဉာဉ်ကမြေအောက်မှာ ဒုက္ခမခံရတော့ပါဘူး။"
လင်ထွေ့စီက မျက်နှာ အကြီးအကျယ် ပြောင်းသွားပြီး ဘေးက စုန့်ချင်းရှုကို ဒေါသတကြီး ကြည့်လိုက်သည်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ တံခါးကြီးက ပေါက်ကွဲသံကျယ်လောင်စွာနဲ့ လွင့်ထွက်သွားပြီး စစ်သားတစ်ယောက်က သွေးအန်ပြီး လွင့်စင်လာသည်။
"လုပ်ကြံသူတွေ ရှိတယ်!" အပြင်က ကြောက်လန့်တကြား အသံကြောင့် အခန်းထဲက လူတွေ အားလုံး လန့်သွားကြသည်။
လက်နက်ချင်း တိုက်ခတ်သံတွေ ထွက်လာပြီး လင်ထွေ့စီရဲ့ အစောင့်တွေက မခုခံနိုင်တော့ဘဲ နောက်ဆုတ်သွားကြသည်။ ခဏအကြာ ဓားသမား ဝတ်စုံနဲ့ ယောက်ျားတွေက ရှုပ်ထွေးနေတဲ့ အချိန်မှာ ဝင်လာကြသည်။ ပလ္လင်ပေါ်မှာ ရှိနေတဲ့ လင်ထွေ့စီကို တွေ့တော့ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားပြီး သူ့ကို တိုက်ခိုက်ဖို့ ဦးတည်သွားကြသည်။
လင်ထွေ့စီရဲ့ ဘေးက အစောင့်တွေက ဓားတွေကို ဆွဲထုတ်ပြီး ရဲရဲဝံ့ဝံ့နဲ့ တိုက်ခိုက်လိုက်ကြတယ်။ စုန့်ချင်းရှုက ဓားသမားတွေရဲ့ ဓားကွက်တွေက ရှုပ်ထွေးပြီး ပြောင်းလဲနေတာကို တွေ့လိုက်တယ်။ လင်ထွေ့စီရဲ့ အစောင့်တွေက ဘယ်လိုလုပ် ယှဉ်နိုင်မှာလဲ။ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် လဲကျသွားကြသည်။
"အဖေ!" ဓားသမားတစ်ယောက်က အခွင့်အရေးကို စောင့်ကာ ခုန်တက်ပြီး လင်ထွေ့စီကို ဓားနဲ့ ထိုးဖို့ ပြင်နေတာကို မြင်တော့ လင်ရှန်းဟွာက စိုးရိမ်တကြီး အော်လိုက်တယ်။
တင်းကျန့်က လင်ရှန်းဟွာကို အရမ်းချစ်တာကြောင့် သူမ ဘာမှ မခံစားရစေချင်ဘူး။ အခုအခြေအနေကို မြင်တော့ သူ့ရဲ့ သံကြိုးတွေ အပိုင်းပိုင်း ပြတ်သွားတယ်။ ခြေထောက်တစ်ချက်စောင့်လိုက်ရင်ပဲ ရှေ့ကိုအမြန်ရောက်သွားပြီး လက်သီးနဲ့ ထိုးလိုက်တော့ လူမရောက်သေးသော်လည်း အတွင်းအားလှိုင်းကရှေ့ကို အရင်ရောက်သွားတယ်။
ဓားသမားက အရမ်းထိတ်လန့်သွားပြီး သူ့ကိုယ်သူ ကာကွယ်ဖို့ ဓားကို ပြန်ရုတ်လိုက်တယ်။ တင်းကျန့်က သူ့ရဲ့ ရှုပ်ထွေးတဲ့ ဓားကွက်တွေကို ဂရုမစိုက်ဘဲ သူ့ရဲ့ အားနည်းချက်ကို တိုက်ရိုက် တိုက်ခိုက်လိုက်တယ်။ လက်သီးကနေ လက်သည်းအဖြစ် ပြောင်းပြီး သူ့ရဲ့ ရင်ဘတ်ကို တိုက်ခိုက်လိုက်တယ်။ သူ့ကို တိုက်ခိုက်လိုက်တာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် ထိုလူရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က ပျော့ကျသွားသည်။
စုန့်ချင်းရှုက တိုင်နောက်မှာ ပုန်းနေကာ ခေါင်းထောင်ပြီး ကြည့်လိုက်သည်။ အဲဒီလူက အသက်မရှိတော့ဘူးဆိုတာ တွေ့လိုက်ရတယ်။ အေးစက်တဲ့ လေကို ရှူရှိုက်ပြီး ခေါင်းကို အလျင်အမြန် ပြန်ငုံ့လိုက်တယ်။ စိတ်ထဲမှာလဲ "မင်းတို့ သေရင် ငါ အသက်ရှင်မယ်။ မင်းတို့ တိုက်ကြပါ။ ရှုပ်ထွေးလေ ကောင်းလေပဲ။ ငါ့ကို မမြင်ပါစေနဲ့။ ငါ့ရဲ့ သိုင်းပညာက မပြည့်စုံသေးဘူး။ ငါ မတိုက်ချင်ဘူး။"လို့ ရေရွတ်နေလိုက်တယ်။
"နတ်မြတ်အတွင်းအားနဲ့ အရိပ်မဲ့လက်သီး။ မင်းက တင်းသူရဲကောင်းပဲ။"
တံခါးအောက်က ဓားသမားတွေက ကျန်တဲ့ အစောင့်အရှောက်တွေကို ရှင်းထုတ်ပြီး ပြန်လှည့်လာကာ အဲဒီမြင်ကွင်းကို မြင်တော့ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူက အံ့အားသင့်ပြီး အော်လိုက်တယ်။
နှင်းတောင်ဂိုဏ်းက ဒီကို မလာခင်က ကျင့်ကျိုးမြို့နဲ့ အနီးတစ်ဝိုက်က သိုင်းပညာရှင်တွေကို သေချာ စုံစမ်းပြီးပြီ။ ဒါကြောင့် သိုင်းပညာအဆင့်မြင့်တဲ့ တင်းသူရဲကောင်းကိုလည်းသိသည်။
“မြားက လေးပေါ် ရောက်နေပြီ။ မလုပ်လို့ မဖြစ်တော့ဘူး။ ဒီလိုဖြစ်သွားတော့ နှင်းတောင်ဂိုဏ်းက အမြန်ဆုံး တိုက်ခိုက်မှ ရမယ်။ မဟုတ်ရင် မြို့ရဲ့ အပြင်ဘက် အစောင့်တပ်ဖွဲ့တွေ ရောက်လာရင် ငါတို့ အားလုံး သေဆုံးသွားနိုင်တယ်။” ခေါင်းဆောင်က ဒါကို သဘောပေါက်သွားပြီး "အကိုဖုန်း၊ ဆရာဦးလေးတို့က အပြင်မှာ မခုခံနိုင်တော့ဘူး။ ငါက သူ့ကို အရင် ထိန်းထားမယ်။ မင်းတို့ လင်ထွေ့စီကို မြန်မြန် သတ်ပြီး ထွက်ပြေးကြ။" ပြောပြီးတာနဲ့ ဓားကို ဆွဲထုတ်ပြီး တင်းသူရဲကောင်းကို တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။
"ဟင်?" တင်းသူရဲကောင်းက ဖမ်းဆုပ်လိုက်ပေမဲ့ ဘာမှ မဖမ်းမိလိုက်ဘူး။ ထိုသူ့ရဲ့ ဓားသွားပေါ်မှာ အေးစက်တဲ့ အငွေ့အသက် နည်းနည်း ရှိနေတာကို မြင်တော့ ဒီလူရဲ့ သိုင်းပညာက အရင်တစ်ယောက်ထက် အများကြီး အဆင့်မြင့်တယ်ဆိုတာကို သိလိုက်တယ်။ မျက်လုံးထောင့်ကနေ နှင်းတောင်ဂိုဏ်းက တပည့်တွေက လင်ထွေ့စီကို သွားတိုက်နေတာကို မြင်တော့ စိတ်ထဲမှာ စိုးရိမ်သွားတယ်။ ခြေထောက်နဲ့ ကုလားထိုင်ကို ကန်ထုတ်ပြီး သူတို့ရဲ့ သွားရာလမ်းကို ခဏ ဟန့်တားလိုက်တယ်။
တင်းသူရဲကောင်းက နှင်းတောင်ဂိုဏ်း ဓားသမား လေးယောက်ကို တစ်ယောက်တည်း တားဆီးထားတယ်။ အားနည်းချက်တွေကို ရှာပြီး ဓားသမား နှစ်ယောက်ကို သတ်လိုက်တယ်။ ဒါကြောင့် နှင်းတောင်ဂိုဏ်းမှာ သိုင်းပညာရှင် နှစ်ယောက်ပဲ ကျန်တော့တယ်။
တင်းသူရဲကောင်းက ထိုလူနှစ်ယောက်ရဲ့ သိုင်းပညာက တခြား နှင်းတောင်ဂိုဏ်း တပည့်တွေထက် အများကြီး အဆင့်မြင့်တယ်ဆိုတာကို သိသည်။ ခဏလေးနဲ့ သူတို့ကို အနိုင်မယူနိုင်ဘူး။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ အဝေးမှ အော်ဟစ်သံတွေ ကြားတော့ အခြေအနေ မကောင်းတော့ဘူးဆိုတာကို သိလိုက်ပြီ။ ဒါကြောင့် သူတို့နဲ့ စကားပြောပြီး အချိန်ဆွဲဖို့ ကြိုးစားလိုက်တယ်။ "ခင်ဗျားတို့ နှစ်ယောက်က 'အနောက်မြောက်လေ' ဘိုင်ဝမ်ကျန့်နဲ့ 'မီးနဂါး' ဖုန်းဝမ်လီ မဟုတ်လား။"
ဘိုင်ဝမ်ကျန့်နဲ့ ဖုန်းဝမ်လီတို့က တိုက်ရင်းတိုက်ရင်း ပိုပြီး ထိတ်လန့်လာတယ်။ ဒီတင်းသူရဲကောင်းရဲ့ သိုင်းပညာက သူတို့ရဲ့ ဖေဖေ (ဆရာ) ထက်တောင် အဆင့်မြင့်နေတယ်။ အဝေးက အော်ဟစ်သံတွေ ကြားတော့ အခြေအနေ မကောင်းတော့ဘူးဆိုတာကို သိလိုက်ပြီ။ ဒါနဲ့ မျက်လုံးချင်း အချက်ပြပြီး ဓားနဲ့ တင်းသူရဲကောင်းကို တိုက်ခိုက်ပြီး လွတ်အောင် လုပ်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ အပြင်ကို ခုန်ထွက်သွားပြီး "တင်းသူရဲကောင်း၊ ဒီနေ့ရန်ကြွေးကို နှင်းတောင်ဂိုဏ်းက မမေ့ဘူး" လို့ ပြောပြီး ထွက်ပြေးသွားကြတယ်။
တင်းသူရဲကောင်းကလည်း သူတို့ကို လိုက်တိုက်ဖို့ အစီအစဉ် မရှိဘူး။ တိတ်ဆိတ်စွာ လင်ရှမ်းဟွာရဲ့ ဘေးကို ပြန်လာလိုက်တယ်။ လင်ထွေ့စီက ခန်းမအောက်က နှစ်ယောက်ကို မျက်နှာပျက်စွာနဲ့ ကြည့်နေတယ်။
စကားမပြောခင် အိမ်ခေါင်မိုးက အုတ်တွေ ကွဲသွားပြီး အမည်းရောင် အရိပ်တစ်ခုက အပေါ်က ခုန်ဆင်းလာတယ်။ လင်ထွေ့စီကို ချက်ချင်း ဖမ်းလိုက်တယ်။ ဘယ်ဘက်လက်က လင်ထွေ့စီရဲ့ လည်ပင်းကို ညှစ်ထားပြီး ညာဘက်လက်က သူ့ရဲ့ နောက်ကျောကို ဖိထားတယ်။ လှုပ်ရှားလိုက်တာနဲ့ လက်အားနဲ့ လင်ထွေ့စီရဲ့ အသက်ကို ယူသွားနိုင်တယ်။
တိုင်နောက်မှာ ပုန်းနေတဲ့ စုန့်ချင်းရှုက စိတ်ထဲမှာ မကျေမနပ် ဖြစ်သွားတယ်။ ဝူလျို့ချီ ဒီအချိန်မှာထွက်လာတော့ ငါ့ရဲ့ အစီအစဉ်တွေပျက်စီးသွားနိုင်တယ်။
ဝူလျို့ချီက ဒေါသတကြီးနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။ "တင်းသူရဲကောင်း၊ မင်း ငါ့အစ်ကိုရဲ့ နတ်မြတ်ကျမ်း ကို ရထားပြီး ဘာလို့ ဒီလူကို ကာကွယ်နေတာလဲ။ ငါ့အစ်ကို ကို သတ်တဲ့ ရန်သူကို ကာကွယ်နေတာလား။ ဒါမှမဟုတ် သူ့ သမီးရဲ့ အလှအပမှာ ယစ်မူးနေတာလား။"
ဘေးနားက စုန့်ချင်းရှုက မျက်နှာပျက်သွားတယ်။ လင်ရှမ်းဟွာမှာ အခု ဘယ်မှာ အလှအပ ရှိတော့လို့လဲ။ ဝူလျို့ချီက သူ့ရဲ့ ကိုယ်လုံးလေးကို ကြည့်ပြီး လှတယ်လို့ ထင်နေတာပဲ။
"မင်း ဘယ်သူလဲ" တင်းသူရဲကောင်းက အံ့အားသင့်သွားတယ်။ မိန်နန်ရှန်းနဲ့ ခဏလေးပဲ နေခဲ့တာဆိုတော့ သူ့မှာ ညီရှိတယ်ဆိုတာကို မသိဘူး။
"မိန်နန်ရှန်းက ငါ့ရဲ့ အစ်ကိုပဲ။ မင်း ငါ့ကို မသိဘူးလား" ဝူလျို့ချီက သူက သူ့ကို မသိဘူးဆိုတာကို သိတော့ ဒေါသထွက်သွားတယ်။
"နှင်းထဲက သူတောင်းစား ဝူလျို့ချီ။”
“တင်းသူရဲကောင်း မင်း သူ့ကို မသိတာလည်း သဘာဝကျပါတယ်" အသံချိုချိုလေးနဲ့ ပြောပြီး ဟွမ်ရုံက ဖြည်းဖြည်းချင်း ဝင်လာတယ်။ မြို့ဝန်ရုံးမှာ တိုက်ခိုက်သံတွေ ကြားတော့ ဟွမ်ရုံတို့ အဖွဲ့က ချက်ချင်း ပြန်လာကြတယ်။ ဝူလျို့ချီက လင်ထွေ့စီကို ဖမ်းထားတာကို တွေ့လိုက်တယ်။
"ဟွမ်ဂိုဏ်းချုပ်..." ဝူလျို့ချီက ဟွမ်ရုံကို တွေ့တော့ မျက်နှာပျက်သွားတယ်။
"ဝူအကြီးအကဲ၊ မင်း သူဖုန်းစားဂိုဏ်းက ထွက်သွားတာလည်း အကြောင်းပြချက်နဲ့ဆိုတော့ နားလည်ပေးလို့ ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းက အခု မွန်ဂိုလူမျိုးတွေကို ကူညီပြီး စုန့်ပြည်ထောင်ရဲ့ အရာရှိကို လုပ်ကြံနေတာ ဘာကြောင့်လဲ" ဟွမ်ရုံက တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်တယ်။ ဟွမ်ရုံက သူ့ရဲ့ ခင်ပွန်းကို နှစ်ပေါင်းများစွာ ကူညီပြီး ရှန်းယန်ကို ကာကွယ်နေရတော့ သူဖုန်းစားဂိုဏ်းကို ဂရုမစိုက်နိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာ မွန်ဂိုနဲ့ တိုက်ခိုက်လာတော့ သူဖုန်းစားဂိုဏ်းထဲက လူတွေ အများကြီး သေဆုံးခဲ့တယ်။