အခန်း ၂၆- လှည့်စားခံရခြင်း

"မဟုတ်ဘူး သူက သေချာပေါက် သူလျှိုပဲ။ ငါ သူ့ကို သတ်ပစ်မယ်" တင်းကျန့်ရဲ့ လက်သီးက ပိုပြီး ပြင်းထန်လာသည်။

"ကောင်းပြီလေ၊ မင်း သူ့ကို သူလျှိုလို့ပဲ သတ်မှတ်လိုက်" စုန့်ချင်းရှုက အံ့အားသင့်ပြီး ဘာမှ မပြောနိုင်တော့ဘူး။

"သေချာပေါက် သူလျှိုပဲ!" တင်းကျန့်က မျက်လုံးတွေ တောက်ပလာပြီး တိယွမ်ကို ပိုပြီး ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်နှက်လိုက်တယ်။

"လင်မမလေး သေတော့မယ်!"

 သူပြောလိုက်တဲ့ စကား တစ်ခွန်းကြောင့် တိယွမ် ရက်ရက်စက်စက် အရိုက်ခံရတာကို မြင်တော့ စိတ်မကောင်း ဖြစ်သွားပြီး အကြီးမားဆုံး လက်နက်ကို ထုတ်သုံးလိုက်တယ်။

"ဘာ!" တင်းကျန့်က ရုတ်တရက် ရပ်လိုက်ပြီး ကြောက်လန့်တကြားနဲ့ ပြေးလာသည်။ "မင်း အခု ဘာပြောလိုက်တာလဲ!"

"ဒီလို မပြောရင် မင်း သူ့ကို လွှတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား" အကျဉ်းခန်းနဲ့ ခြားထားတော့ စုန့်ချင်းရှုက သူ့ကိုလာပြီး အန္တရာယ်ပြုမှာကို မကြောက်ဘူး။ "ဒီ အရူး(တိယွမ်) က တကယ်ကို ကံဆိုးတဲ့ လူပဲ။ မင်းရဲ့ စိတ်ထဲက လျှို့ဝှက်ချက်ကို သူ့ကို ပြောပြမလားဆိုပြီး ဒီမှာ လွှတ်ထားတာက... ။ ပြီးတော့ လင်ထွေ့စီက ဒီ အရူးက မင်းထက် ပိုပြီး ကိုင်တွယ်ရ လွယ်တယ်လို့ ထင်လိမ့်မယ်။"

တကယ်တော့ နှစ်ပေါင်းများစွာ အတူနေလာတော့ တင်းကျန့်က ဒီအချက်ကို နားလည်ပြီးသား။ သူက လင်ထွေ့စီရဲ့ နာမည်ကို တိုက်ရိုက် ခေါ်တာကို ကြားတော့ အေးစက်စက်နဲ့ ရယ်လိုက်တယ်။ "မင်း ဘယ်သူလဲ"

"ငါက ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်နေသူတွေကို ကယ်တင်ပေးတဲ့ သူတော်စင်ပဲ။ မင်းတို့ နှစ်ယောက် ဒီလောက် ဒုက္ခရောက်နေတာကို မကြည့်ရက်လို့ လာခဲ့တာ" စုန့်ချင်းရှုက နှစ်ယောက်ရဲ့ အခြေအနေကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့၏အဝတ်အစားများ ဟောင်းနွမ်းနေပြီး သူတို့၏ခန္ဓာကိုယ်များသည် ညစ်ပတ်နေသည်။ နှစ်ယောက်ရဲ့ ကံကြမ္မာကို တွေးပြီး စိတ်မကောင်း ဖြစ်သွားတယ်။

"ဟွန့်! လင်ထွေ့စီက ဘာလှည့်ကွက်တွေ ထပ်သုံးနေတာလဲ" တင်းကျန့်က ဒီအချိန်မှာ အရာအားလုံးကို သတိထားနေတယ်။

"လင်ထွေ့စီ?" စုန့်ချင်းရှုက မထီမဲ့မြင် ပြုံးလိုက်တယ်။ "တင်းသူရဲကောင်း၊ ငါတို့ အပေးအယူ တစ်ခု လုပ်ကြရအောင်လား။"

"သွားစမ်းပါ!" တင်းကျန့်က သူ့ကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘူး။ လင်မမလေး က ဘာမှ မဖြစ်ဘူးဆိုတာ သိတော့ အေးစက်စက်နဲ့ ပြန်ထိုင်လိုက်တယ်။

"မင်း ငါက မင်းရဲ့ လျန်ချန်ကျယ်(မရဏကျမ်းစာ)ကို လိုချင်တယ်လို့ တကယ် ထင်နေတာလား" စုန့်ချင်းရှုက ရယ်လိုက်တယ်။ "တကယ်တော့ ဒီလူတွေ အမြဲတမ်း လိုချင်နေတဲ့ လျန်ချန်ကျယ်ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ကို ငါ အရင်ကတည်းက သိပြီးသား။"

"ဟေ့၊ ကလေးတွေကို လိမ်နေတာလား" တင်းကျန့်က ခြောက်ကပ်ကပ် ရယ်လိုက်တယ်။

"မင်း မယုံဘူးလား" စုန့်ချင်းရှုက ထရပ်လိုက်တယ်။ "ငါက လျန်ချန်ကျယ်ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ကို မင်းကို ပြောပြမယ်။ မင်း သိထားတာနဲ့ ဘာကွာလဲ ကြည့်ပေါ့။"

"မင်း ပြောကြည့်ပါဦး" တင်းကျန့်က သံသယတွေနဲ့ သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။

စုန့်ချင်းရှုက ခါးသီးစွာ ရယ်လိုက်ပြီး အသံကို တိုးတိုးလေးနဲ့ ပြောလိုက်သည်၊ "တင်သူရဲကောင်း၊ မင်းရဲ့ သိုင်းပညာ မပျက်စီးသေးဘူးဆိုတာ ငါ သိတယ်။ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ တခြားလူတွေ ရှိလား သေချာ နားထောင်ပေးပါ။ လင်ထွေ့စီရဲ့ လူတွေ ကြားသွားရင် ငါလည်း မင်းလို ကံဆိုးသွားမှာပဲ။ ငါ့ရဲ့ သွေးကြောတွေ အားလုံး ပျက်စီးသွားပြီး သိုင်းပညာ တစ်စက်မှ မရှိတော့ဘူး။ ဒါကြောင့် မင်း သေချာ နားထောင်ပေးပါ။"

တင်းကျန့်က မသေချာတော့ဘူး။ မျက်လုံးကို မှိတ်ပြီး သေချာ စစ်ဆေးလိုက်တယ်။ "ပြောပါ၊ ပတ်ဝန်းကျင် ဆယ်ပေ အတွင်းမှာ မင်းတို့ သုံးယောက်ကလွဲလို့ တခြား ဘယ်သူမှ မရှိဘူး။"

စုန့်ချင်းရှုက တိယွမ်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ "သူ မသိတာက သူ့အတွက်ကောင်းတယ်။" တင်းကျန့်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပေမဲ့ တိယွမ် သတိလစ်အောင် အကြောကိုပိတ်လိုက်တယ်။

စုန့်ချင်းရှုက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး လျန်ချန်ကျယ်ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ကို ပြောပြလိုက်တယ်။ တင်းကျန့်ရဲ့ မျက်နှာက ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ "မင်း ဘယ်လို သိတာလဲ"

"အဲဒါကို မင်း ဂရုမစိုက်နဲ့" စုန့်ချင်းရှုက လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်လိုက်တယ်။ "အခုတော့ ငါက လင်ထွေ့စီရဲ့ အဖွဲ့ဝင် မဟုတ်ဘူးဆိုတာ မင်း ယုံပြီ မဟုတ်လား"

"ဒါဆို မင်း ငါ့ကို ဘာလို့ လာရှာတာလဲ" တင်းကျန့်က စိတ်ရှုပ်သွားတယ်။

"မင်းနဲ့ ငါ အပေးအယူ တစ်ခု လုပ်ချင်လို့" စုန့်ချင်းရှုက သူ့လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်တယ်။ "ငါ့ရဲ့ သွေးကြောတွေကို စမ်းသပ်ပေးပါဦး။ မင်းရဲ့ နတ်မြတ်သိုင်းကျမ်းက ကုလို့ရမလား ကြည့်ပေးပါ။"

သူ့ရဲ့ စကားကို ကြားတော့ တင်းကျန့်က နားလည်သွားပြီး လက်ကို ခဏ စမ်းသပ်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ စကား နှစ်လုံး ပြောလိုက်သည်။ "ကုလို့ ရတယ်"

စုန့်ချင်းရှုက အခုမှ စိတ်အေးသွားပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ငါ ပြောမယ်လေ၊ လင်ထွေ့စီက တကယ့်ကို အသုံးမကျတဲ့ လူပဲ။ သူသာ အဲဒီတုန်းက မင်းဆီက လျန်ချန်ကျယ်ကို  တောင်းခိုင်းပြီး သမီးကိုလက်ထပ်ဖို့ ပြောခဲ့ရင် မင်းက ငြင်းမှာ မဟုတ်ဘူး။"

လင်ထွေ့စီက လူတိုင်းကို သူ့လိုပဲ တွေးပြီး ကြောက်နေတယ်။ သူက လျှို့ဝှက်ချက် တစ်ခုခု ထုတ်ပြောတာနဲ့ တင်းကျန့်က သူ့ကို သတိထားမိမှာကို ကြောက်နေတယ်။ တင်းကျန့်ရဲ့ အမြင်မှာ သူ့သမီးက ရတနာထက် အများကြီး ပိုအရေးကြီးတယ်။

စုန့်ချင်းရှုရဲ့ စကားကို ကြားတော့ တင်းကျန့်က ရင်းနှီးတဲ့ ခံစားချက်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး မျက်နှာက အရင်ထက် ပျော့ပြောင်းသွားတယ်။ ဒါက စုန့်ချင်းရှုက သူ့ကို ပိုပြီး ရင်းနှီးအောင် လုပ်ဖို့ တမင်တကာ ပြောလိုက်တဲ့ စကားပဲ။

"ဒါပေမဲ့ ငါက သူ့ရဲ့  တကယ့်မျက်နှာအစစ်ကို သိသွားပြီ။ ငါက လျန်ချန်ကျယ်(မရဏကျမ်းစာ)ကို ဘယ်တော့မှ မပေးဘူး" တင်းကျန့်က နှစ်ပေါင်းများစွာ သူ့ရင်ထဲက ဒေါသတွေကို ပြောပြလိုက်တယ်။

"ငါက မင်းကို လျန်ချန်ကျယ်ကို ပေးဖို့ ပြောတာ မဟုတ်ဘူး" စုန့်ချင်းရှုက ပြုံးလိုက်တယ်။ "ငါတို့ နှစ်ယောက်ရဲ့ အပေးအယူက လင်ထွေ့စီနဲ့ မသက်ဆိုင်ဘူး။"

"ဘာ အပေးအယူလဲ" တင်းကျန့်က စိတ်ဝင်စားသွားတယ်။

"ငါက မင်းနဲ့ လင်မမလေးကို ချစ်သူတွေ ဖြစ်အောင် ကူညီပေးမယ်။ မင်းက ငါ့ရဲ့ သွေးကြောတွေကို ကုပေး။ ဘယ်လိုလဲ" စုန့်ချင်းရှုက သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

တင်းကျန့်က မျှော်လင့်ထားသလို မပျော်ဘဲ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ငါက ဒီလောက် နှစ်တွေ  ကြာအောင် ဒီမှာ ဘာလို့ ကျေကျေနပ်နပ်နဲ့ ပိတ်မိနေလဲဆိုတာ မင်း သိလား။"

စုန့်ချင်းရှုက စိတ်ထဲမှာ တုန်လှုပ်သွားတယ်။ "ဘာလို့လဲ"

"ပထမအချက်က အရင်တုန်းက ငါ့ရဲ့ သိုင်းပညာ မပြည့်စုံသေးတော့ ဒီ ကြေးနံရံ သံတံတိုင်းကို ထွက်ပြေးလို့ မရဘူး" တင်းကျန့်က ခါးသီးစွာ ရယ်လိုက်သည်။ "ဒုတိယအချက်က ငါ ထွက်ပြေးရင်လည်း ဘာမှ အသုံးမဝင်ဘူး။ ရှန်းဟွာက ငါနဲ့ လိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါ ဒီမှာပဲ နေတာ ပိုကောင်းသေးတယ်။ ပြတင်းပေါက်မှာ သူထားတဲ့ စံပယ်ပန်းတွေကို ဝေးဝေးကနေ ကြည့်ပြီး အထီးကျန်မှုကို ဖြေဖျောက်လို့ ရသေးတယ်။" တင်းကျန့်ရဲ့ မျက်လုံးတွေက အကျဉ်းခန်းရဲ့ ပြတင်းပေါက်လေးကနေ အဝေးက အဆောက်အအုံလေးကို လွမ်းဆွတ်တမ်းတစွာ ကြည့်နေတယ်။

"သူက ဘာလို့ မင်းနဲ့ လိုက်ဖို့ မလိုလားတာလဲ" စုန့်ချင်းရှုက ဇာတ်လမ်းအကြောင်းကို အကြမ်းဖျင်း သိပေမဲ့ ဒီအသေးစိတ်တွေကိုတော့ နားမလည်ဘူး။

"ငါလည်း မသိဘူး" တင်းကျန့်ရဲ့ မျက်နှာမှာ နူးညံ့တဲ့ အပြုံးလေး ပေါ်လာသည်။ "သူက အမျိုးသမီးကောင်း တစ်ယောက် အနေနဲ့ ယောက်ျားနဲ့ ခိုးရာလိုက်ဖို့ မလိုလားတာက ပုံမှန်ပါပဲ။ ဒါ့အပြင် လင်ထွေ့စီ က သူ့ကို ရက်စက်တဲ့ ကျိန်စာ တစ်ခုကိုလည်း ကျိန်ဆိုခိုင်းထားတယ်။" ပြောရင်းနဲ့ တင်းကျန့်ရဲ့ မျက်နှာက ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လာသည်။

"ဘာ ကျိန်စာလဲ" စုန့်ချင်းရှုက စိတ်ထဲမှာ သိပ်ဂရုမစိုက်ဘူး။ ကျိန်စာ တစ်ခုလောက်နဲ့ ရှေးလူတွေက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ရူးနေရတာလဲ။

"သူ့အဖေက ငါ့ရဲ့အသက်နဲ့ ခြိမ်းခြောက်ပြီး ကျိန်ဆိုခိုင်းတယ်။ ဒီဘဝမှာ ငါ့ကို ပြန်မတွေ့ရဘူး။ မဟုတ်ရင် သူ့အမေရဲ့ ဝိညာဉ်က မြေအောက်မှာ နေ့ရောညပါ ညှဉ်းပန်းခံရမယ်။" တင်းကျန့်က အံကြိတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ အသက်နဲ့လား" စုန့်ချင်းရှုရဲ့ မျက်နှာက ထူးဆန်းသွားတယ်။ "သူမက သဘောမတူရင်တောင် လင်ထွေ့စီက မင်းကို သတ်မှာ မဟုတ်ဘူး။"

"ဒါကြောင့် သူ့ရဲ့ ရက်စက်မှုကို ပိုပြီးသိရတာပဲ!" တင်းကျန့်က နံရံကို လက်နဲ့ ရိုက်လိုက်တော့ လက်ရာ တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

စုန့်ချင်းရှုက စိတ်ထဲမှာ တွေးတောနေတယ်။ ဒီတစ်ခါတော့ နည်းနည်း ခက်သွားပြီ။

သူ့ရဲ့ စိတ်ထဲက တွေးတောနေတာကို သိနေတဲ့ပုံနဲ့ တင်းကျန့်က စကားစလိုက်တယ်။ "မင်းက ရှမ်းဟွာကို ငါနဲ့ အတူ အဝေးကို ထွက်ပြေးဖို့ တကယ်လုပ်နိုင်ရင် ငါက နတ်မြတ်သိုင်းကျမ်းကို မင်းကို သင်ပေးနိုင်တယ်။"

စုန့်ချင်းရှုက ဝမ်းသာအားရနဲ့ ရင်ဘတ်ကို လက်နဲ့ ပုတ်လိုက်တယ်။ "ကောင်းပြီ၊ ငါ့တာဝန်ထားလိုက်။ ငါက လင်မမလေး ရဲ့ စိတ်ကို အရင် စမ်းကြည့်မယ်။ ပြီးရင် နတ်မြတ်သိုင်းကျမ်းကို ဘယ်လို သင်ပေးမလဲဆိုတာ ဆွေးနွေးကြတာပေါ့။" နောက်ဆုံးတော့ သူ့မှာ ပြန်လည်ကောင်းမွန်ဖို့ မျှော်လင့်ချက် ရှိလာပြီဆိုတော့ စုန့်ချင်းရှုက အရမ်း ပျော်သွားပြီး အပြင်ကို အလျင်အမြန် ပြေးထွက်သွားတယ်။

စုန့်ချင်းရှုရဲ့ ရူးသွပ်သော ကျောပြင်ကို ကြည့်ပြီး တင်းကျန့်က အေးစက်စက် ပြုံးလိုက်တယ်။ စိတ်ထဲမှာ တွေးနေသည်။ "နတ်မြတ်သိုင်းကျမ်းကို အနည်းဆုံး အနှစ် ၂၀ လောက် မလေ့ကျင့်ရင် ဘယ်လိုလုပ်တတ်မှာလဲ။" တင်းကျန့်က လိမ်ညာတာကို အပြစ်မတင်နိုင်ဘူး။ လူ့သဘာဝရဲ့ ဆိုးရွားမှုတွေကို သူက ငြီးငွေ့သွားပြီး အခု ဘယ်သူ့ကိုမှ မယုံကြည်တော့ဘူး။

စုန့်ချင်းရှုက လင်မမလေးရဲ့ အဆောက်အအုံလေးကို ရောက်တော့ အစောင့်တွေက တားလိုက်တယ်။ "လင်လူကြီးမင်း က သူကိုယ်တိုင်ကလွဲလို့ ဘယ်သူ့ကိုမှ လင်မမလေး နဲ့ တွေ့ခွင့် မပေးထားဘူး။"

တံဆိပ်ပြား တစ်ခုကို ထုတ်ပြပြီး စုန့်ချင်းရှုက ပြောလိုက်သည်။ "လင်လူကြီးမင်း က ငါ့ကို အိမ်တော်ထဲမှာ လွတ်လပ်စွာ သွားလာခွင့်ပေးထားတယ်။ လူတိုင်းက ငါနဲ့ ပူးပေါင်း ဆောင်ရွက်ပေးရမယ်။ မင်းတို့လည်း သတင်းရထားလောက်ပြီ ထင်တယ်။"

အစောင့် နှစ်ယောက်က တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်ပြီး တုံဆိုင်းနေတုန်းပဲ။ စုန့်ချင်းရှုက သူတို့ကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ရှေ့က ဓားတွေကို ဖယ်ထုတ်ပြီး အပေါ်ထပ်ကို အလျင်အမြန် တက်သွားလိုက်တယ်။