အခန်း ၂၁ မြူတိမ်တွေ ဖုံးလွှမ်းခြင်း
“ဟုတ်တယ်” အကျူးက နှုတ်ခမ်းကို စူပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်မ နည်းလမ်းတွေ အများကြီး စမ်းကြည့်ပေမဲ့ အနံ့ကို ကြာကြာ ခံအောင် လုပ်လို့ မရဘူး”
စုန့်ချင်းရှုက သူမရဲ့ မျက်နှာက နူးညံ့ပြီး တောက်ပနေတာကို မြင်လိုက်တယ်။ သူမရဲ့ ကိုယ်ပေါ်က ချိုမြိန်တဲ့ အနံ့ကို ရှူလိုက်တော့ တကယ်ကို ချိုမြိန်တဲ့ အလှလေးပဲလို့ တွေးလိုက်သည်။ ၉၇ ခုနှစ်တွေတုန်းက တိမ်လွှာနဂါးသူရဲကောင်းများကို ကြည့်ပြီး အကျူးရဲ့ ရုပ်ရည်ကို အထင်သေးခဲ့တယ်။ တကယ်တော့ ဒီလောက် ချစ်စရာကောင်းမယ်လို့ မထင်ထားဘူး။
“သခင်လေး” စုန့်ချင်းရှုက သူမကို စိုက်ကြည့်နေတာကို မြင်တော့ အကျူးရဲ့ မျက်နှာလေး နီမြန်းသွားသည်။
“အိုး” စုန့်ချင်းရှုက သတိပြန်ဝင်လာပြီး နည်းနည်း အားနာသွားသည်။ “အကျူးလေး၊ ငါ့မှာ အနံ့ကို ကြာကြာခံအောင် လုပ်နိုင်တဲ့ နည်းလမ်းတစ်ခု ရှိတယ်” လို့ပြောပြီးတော့ ဘာမှ ဆက်မပြောတော့ဘဲ သူမကို ပြုံးပြီး ကြည့်နေလိုက်တယ်။
အကျူးကလည်း ဉာဏ်ကောင်းတဲ့ ကလေးမလေးပဲ။ သူ့မှာ တောင်းဆိုစရာ ရှိတယ်ဆိုတာ သိလိုက်တယ်။ သူ့ရဲ့ သခင် မူရုံဖုကို အန္တရာယ် မဖြစ်စေဖို့ စိုးရိမ်ပြီး ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။ “ဘယ်လို လုပ်ရင် သခင်လေးက ကျွန်မကို ပြောပြမှာလဲ”
“ငါ မူရုံသခင်လေးကို တောင်းဆိုပြီး မင်းကို ငါနဲ့ ပေးစားခိုင်းရမလား” သူမရဲ့ ချစ်စရာကောင်းတဲ့ ပုံစံကို မြင်တော့ စုန့်ချင်းရှုက ရုတ်တရက် မကောင်းတဲ့ စိတ်ကူးတစ်ခု ရသွားသည်။ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိနဲ့ နောက်လိုက်တယ်။
“သခင်လေး နောက်မနေပါနဲ့” အကျူးရဲ့ အပြုံးက တန့်သွားသည်။
“ဟားဟား၊ နောက်တာပါ” စုန့်ချင်းရှုက ရယ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “မင်း အနံ့ကို ထိန်းသိမ်းနိုင်တဲ့ နည်းလမ်းကို သင်ပေးမယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းက ငါ့ကို အသွင်(ရုပ်)ပြောင်းလဲနိုင်တဲ့ နည်းလမ်းကို သင်ပေးရမယ်”
အကျူးက အံ့အားသင့်သွားသည်။
စုန့်ချင်းရှုက သူမ မပေးချင်ဘူးလို့ ထင်ပြီး စိတ်ထဲမှာ အလျင်စလို ဖြစ်သွားတာကို နောင်တရသွားသည်။ ဆက်ဆံရေး ပိုပြီး ရင်းနှီးလာမှ ပြောသင့်တာ။ ဒါပေမဲ့ မနက်ဖြန်မှာ ချန်ဟီရွာကနေ ထွက်သွားရမှာဆိုတော့ အလျင်စလို မဖြစ်လို့ မရဘူး။
“အိုး၊ ဒါ ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး” အကျူးက ရယ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်မ ငယ်ငယ်ကတည်းက သူများတွေရဲ့ ပုံစံကို အတုခိုးပြီး ဆော့ရတာ ကြိုက်တယ်။ ပိုပြီး လေ့လာလေ ပိုပြီး တူလေ ဖြစ်လာပြီး နည်းလမ်းတစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိလိုက်တယ်။ ဒါက ထူးခြားတဲ့ အရည်အချင်း မဟုတ်ပါဘူး။ သခင်လေး ကြိုက်ရင် ပြောပြပေးမယ်”
အကျူးက ပြောနေရင်းနဲ့ ရုတ်တရက် အသံထွက်ပြီး စုန့်ချင်းရှုကို စိတ်ဝင်တစား ကြည့်လိုက်သည်။ “သခင်လေးက ကျွန်မ အသွင်ပြောင်းတတ်တယ်ဆိုတာ ဘယ်လို သိတာလဲ”
“အဘီက မင်းကို ငါက သိုင်းလောက အရာအားလုံးသိသူ၊ အရာအားလုံးကို တွက်ချက်နိုင်တယ်လို့ မပြောဘူးလား” စုန့်ချင်းရှုက မျက်ခုံးကို ပင့်ကာ ဟန်ဆောင်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
အကျူးက အဘီက သူ့ကို ဒီအကြောင်းကို တိုးတိုးလေး ပြောပြထားတာကို တွေးပြီး သံသယ မျက်လုံးတွေနဲ့ သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ငါက ယောက်ျားလေးဆိုတော့ မင်းကို အရှုံးမခံနိုင်ဘူး”
ရှေးခေတ်လူတွေက ကတိကို တန်ဖိုးထားတယ်ဆိုတာ သိတော့ စုန့်ချင်းရှုက တိုက်ရိုက် ပြောလိုက်သည်။
“ငါ မင်းအတွက် အနံ့ကို ထိန်းသိမ်းနိုင်တဲ့ နည်းလမ်း အရင် သင်ပေးမယ်”
“စုန့်သခင်လေး၊ သခင်လေးက တကယ်ကို လူကြီးလူကောင်းပဲ” အကျူးက ပြုံးပြီး သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ အလှလေးတစ်ယောက်က လူကောင်းဂုဏ်ပုဒ် ပေးလိုက်တော့ စုန့်ချင်းရှုက စိတ်ပျက်သွားသည်။
“ပန်းရေမွှေးရဲ့ အနံ့ကို ကြာကြာခံအောင် လုပ်ဖို့အတွက် အနံ့ကို ထိန်းသိမ်းနိုင်တဲ့ ပစ္စည်း ထည့်ရမယ်။ အဲဒီ ပစ္စည်းက ပယင်းရည်၊ စန္ဒကူးသား၊ ကတိုး၊ ဇီယာပင်အမြစ် ဖြစ်နိုင်တယ်။ မိန်းကလေး အဆင်ပြေသလို ရွေးလို့ရတယ်။ မတူညီတဲ့ ပစ္စည်းတွေနဲ့ မတူညီတဲ့ အနံ့တွေ ရနိုင်တယ်” ပြောရင်းနဲ့ စုန့်ချင်းရှုက အရင်ဘဝက စော်လိုက်တုန်းက ရေမွှေးအကြောင်းကို လေ့လာခဲ့တာကို သတိရသွားသည်။ အခု အသုံးဝင်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး။
ဒါကိုကြားတော့ အကျူးရဲ့ မျက်လုံးတွေ တောက်ပလာပြီး လေးစားစွာဖြင့် စုန့်ချင်းရှုကို ကြည့်လိုက်သည်။ “စုန့်သခင်လေးက တကယ်ကို နှံစပ်တဲ့သူပဲ။ မိန်းကလေးတွေရဲ့ အသုံးအဆောင်တွေကိုတောင် သိတယ်”
သူတို့ စကားပြောရင်းနဲ့ ဧည့်ခန်းကို ရောက်လာသည်။ စုန့်ချင်းရှုက ခြေလှမ်းကို ရပ်ပြီး မေးလိုက်သည်။ “အကျူးလေး၊ မင်း ငါ့ကို အသွင်ပြောင်းတဲ့ နည်းလမ်းကို ဘယ်တော့ သင်ပေးမှာလဲ”
“မနက်ဖြန်ဆိုရင် ကောင်းမလား” အကျူးက နည်းနည်း အခက်တွေ့ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ဒီနေ့ ညနေစောင်းနေပြီလေ”
“ဒါပေမဲ့ ငါက မနက်ဖြန်ဆိုရင် ချန်ဟီရွာကနေ ထွက်သွားတော့မှာ” စုန့်ချင်းရှုက သူ့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောလိုက်သည်။
အကျူးက သူ့ရဲ့ ရိုးသားမှုကို တွေးပြီး သူက နည်းလမ်းကို အရင် သင်ပေးလိုက်တာဆိုတော့ သူမကိုလည်း အထင်မသေးစေချင်ဘူး။ ဒါနဲ့ နုတ်ခမ်းလေးတချက်ကိုက်လိုက်ပြီး စုန့်ချင်းရှုကို ဆွဲကာ အခန်းထဲကို ခေါ်သွားလိုက်တယ်။ “သခင်လေး၊ အပြင်မှာ အဆင်မပြေဘူး။ အိမ်က လူတွေ မြင်သွားရင် မကောင်းဘူး။ ကျွန်တော်တို့ အခန်းထဲမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း စကားပြောကြတာပေါ့”
အပျိုလေးတစ်ယောက်က ညဘက်မှာ ယောက်ျားတစ်ယောက်ရဲ့ အခန်းထဲမှာ ရှိနေတော့ အကျူးက နည်းနည်း ရှက်နေတယ်။ စုန့်ချင်းရှုနဲ့ ဝေးဝေးမှာ သတိထား ထိုင်ပြီး အသွင်ပြောင်းတဲ့ နည်းလမ်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောပြတယ်။ “အသွင်ပြောင်းတဲ့ နည်းလမ်းက ပုံစံခွက်နဲ့ လူ့အရေပြား မျက်နှာဖုံးရဲ့ ပစ္စည်းပေါ်မှာ မူတည်တယ်”
အစပိုင်းမှာ အကျူးက ဝေးဝေးမှာ သင်ပေးပေမဲ့ အသွင်ပြောင်းတဲ့ နည်းလမ်းက လက်တွေ့ မသင်ရင် မရဘူး။ ဒါနဲ့ သူမက ဆေးတစ်ဘူးကို အိတ်ထဲက ထုတ်ပြီး သူ့ရဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ သရုပ်ပြလိုက်သည်။
မျက်နှာပေါ်က အကျူးရဲ့ လက်ချောင်းလေးတွေက အေးစက်နေတာကို ခံစားလိုက်ရတယ်။ သူမရဲ့ ကိုယ်ပေါ်က ချိုမြိန်တဲ့ အနံ့ကို ရှူလိုက်တော့ မူရုံဖုမှာ ဒီလို အစေခံမကောင်းလေး နှစ်ယောက်အပြင် သိုင်းပညာရှင် ညီမဝမ်းကွဲလေး ရှိပေမယ့် ဘာ့လို့ဆိုးဆိုးဝါးဝါး အဆုံးသတ်သွားတာကို စိတ်ထဲမှာ တွေးလို့မရဘူး
သူက မူရုံဖုရဲ့ တိုက်ရည်ခိုက်ရည်ကို လေးစားပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေးကို ဘယ်တုန်းကမှ မကြိုက်ခဲ့ဘူး။ သူသာ မူရုံဖုဆိုရင် နိုင်ငံကို ပြန်လည် ထူထောင်ဖို့ မခက်ဘူးလို့ တွေးနေသည်။
အနောက်ပိုင်း ရှဘုရင်ရဲ့ ကိုယ်လုပ်တော်တစ်ယောက်ဟာ သူ့ရဲ့ ဆွေမျိုးဖြစ်ပြီး အနောက်ပိုင်းရှမှာ သြဇာရှိတဲ့ ပထမတန်းစားမိသားစုဝင်ဖြစ်တယ်။ ဒီလို အခွင့်အရေးကောင်းတွေ ရှိတာကြောင့် ရှပြည်ထောင် မင်းသမီး ရှယင်ချွမ် ကြင်ယာတော်ရွေးပွဲကို ဝင်ခဲ့အနိုင်ရခဲ့မှာသေချာတယ်
နောက်ဆုံး ရှပြည်ထောင်မင်းသမီးကို မကြိုက်ရင်တောင် ဝမ်ယွီယန်ကို ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံရင် ရှောင်ယောင်ဂိုဏ်းရဲ့ သိုင်းပညာ အားလုံးက သူ့အတွက် ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူးလား။
သိုင်းပညာလမ်းကြောင်းကို မသွားရင်တောင် အကျူးလို ကျွမ်းကျင်တဲ့ ရွက်ပုံးသီး အိမ်မှာရှိသေးတယ်။ တကယ်ပြောရရင် စုန့်ချင်းရှုက အကျူးရဲ့ အသွင်ပြောင်းတဲ့ နည်းလမ်းက ယင်းကိုးပါးကျမ်း နဲ့ ယန်ကိုးပါးကျမ်းစာထက်တောင် ပိုပြီး တန်ဖိုးရှိတယ်လို့ ထင်တယ်။ ကောင်းကောင်း သုံးတတ်ရင် သိုင်းသမား တစ်ယောက်ရဲ့ အစွမ်းထက်တောင် ပိုပြီး အစွမ်းထက်နိုင်တယ်။ မူရုံဖုက ဝန်ကြီးတွေနဲ့ အစေခံတွေကို သူ့ဘက်ပါအောင်လုပ် ဧကရာဇ် ဒါမှမဟုတ် မင်းသားတစ်ယောက်ရဲ့ ပုံစံကို အသွင်ပြောင်းပြီး နန်းတော်ကို သိမ်းပိုက်ရင် ဘာမှ မလုပ်ဘဲ ဧကရာဇ် ဖြစ်နိုင်တယ်။
မှန်ထဲက မူရုံဖုရဲ့ အသက်ဝင်တဲ့ ပုံစံကို ကြည့်ပြီး စုန့်ချင်းရှုက အံ့ဩသွားသည်။ “အကျူးလေး၊ မင်းက တကယ်ကို အံ့ဩစရာပဲ”
“သခင်လေးက ချီးကျူးလွန်နေပါပြီ” အကျူးက မူရုံဖုကိုယ်တိုင်နဲ့တွေ့နေရသလို ခါးကို ညွှတ်လိုက်တယ်။
“အကျူးလေး၊ ညက အရမ်း နောက်ကျနေပြီ။ ငါ့အတွက် အိပ်ယာနွေးအောင်လုပ်ပေးပါ” စုန့်ချင်းရှုက မျက်လုံးကိုမှေးလိုက်ပြီး မူရုံဖုရဲ့ ပုံစံအတိုင်း အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
“တော်ပြီ” “စုန့်သခင်လေးက သင်ယူပြီးသွားပြီဆိုတော့ ကျွန်မ သွားတော့မယ်” အကျူးက မျက်နှာနီရဲနေပြီး ငိုမဲ့မဲ့မျက်နှာနဲ့ အပြင်ကို ထွက်ပြေးသွားသည်။
နောက်နေ့မှာ မူရုံဖုက လူအုပ်ကို မန်တိုအိမ်တော်ကို ခေါ်သွားသည်။ အစပိုင်းမှာ စုန့်ချင်းရှုက နတ်သမီးလေးက ဘယ်လောက် လှမလဲဆိုတာ မျှော်လင့်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ လမ်းလျှောက်နေရင်းနဲ့ သူ့ရဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ အခု သူ့မှာ ဘာအရည်အချင်းမှ မရှိတော့ဘူးလို့ တွေးလိုက်သည်။ မိန်းကလေးက ဘယ်လောက် လှလှ သူ့အတွက် ဘာမှ အရေးမကြီးဘူး။ အရေးကြီးရင်တောင် သူ မကာကွယ်နိုင်ဘူး။ သူ့ရဲ့ စိတ်နှလုံးက တဖြည်းဖြည်း ပုံမှန် ဖြစ်လာသည်။
“အစ်ကိုလေး” အဝေးကနေ နတ်သမီးလေးရဲ့ သံစဉ်လို အသံတစ်ခု ထွက်လာသည်။ စုန့်ချင်းရှုက နားထောင်ပြီး အံ့ဩသွားသည်။ ဝမ်ယွီယန်ရဲ့ သက်ပြင်းချသံလေးတစ်ခုက သွမ့်ယွီကို ဘာလို့ ဒီလောက် စွဲလမ်းစေတာလဲဆိုတာ နားလည်သွားတယ်။
“အစ်ကိုလေး၊ မင်း ငါ့ကို လာတွေ့တာ ငါ အရမ်း ပျော်တယ်” ဝမ်ယွီယန်ရဲ့ ဖြူဖွေးတဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ ရှက်သွေးလေးတွေ ပေါ်လာသည်။ တကယ်ကို လှပတယ်။
စုန့်ချင်းရှုက သူမကို လေ့လာဖို့ အခွင့်အရေး ရသွားသည်။ ကြာပန်းရောင် ဝတ်စုံလေး ဝတ်ထားတဲ့ မိန်းကလေးလေးက ဆံပင်ရှည်တွေကို ကျောပေါ်မှာ ချထားတယ်။ ငွေရောင် ဖဲကြိုးလေးနဲ့ ညင်သာစွာ စည်းထားတယ်။ သူမရဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ မီးခိုးရောင် တိမ်တွေ ဖုံးလွှမ်းထားသလိုပဲ။ သူမရဲ့ ရုပ်ရည်ကို သေချာ မမြင်ရဘူး။
စုန့်ချင်းရှုက စိတ်ထဲမှာ အံ့ဩသွားသည်။ အဲဒီတုန်းက ကျောက်မင်ကို တွေ့တော့ သူမရဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ နေရောင်ခြည်လို တောက်ပနေတယ်။ ဟူအမျိုးသမီးကို အစောပိုင်းမှာ တွေ့တော့ သူမရဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ကြည်လင်တဲ့ ဖန်သားလို ဖုံးအုပ်ထားတယ်။ အခု ဝမ်ယွီယန်ကို တွေ့တော့ သူမရဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ မြူခိုးလို တိမ်တွေ ရှိနေတယ်။ ဒါက ကမ္ဘာပေါ်မှာ အလှဆုံး မိန်းကလေးတွေရဲ့ ကိုယ်ပိုင် အအမှတ်အသားလား။