အခန်း ၂၀ သွေးကြောတွေကို ပြန်လည် ကုသပေးနိုင်တဲ့ အတွင်းအား
ခဏလေးနေတော့ မုရုံဖုက မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “စုန့်သခင်လေးရဲ့ သွေးကြောတွေက တကယ်ကို ပျက်စီးနေတယ်။ ဆေးဘုရင်ကြီးက ကြယ်ချွေသိုင်းကျမ်းက စုန့်သခင်လေးကို ကုသပေးနိုင်တယ်လို့ တကယ် ပြောခဲ့တာလား။ ကျွန်တော် အရည်အချင်း မရှိလို့ ကြယ်ချွေသိုင်းကျမ်းကို နှစ်နှစ်ဆယ်လောက် လေ့ကျင့်ပေမဲ့ သွေးကြောတွေကို ပြန်လည် ကုသပေးနိုင်တဲ့ အစွမ်း ရှိတယ်ဆိုတာ မသိဘူး”
စုန့်ချင်းရှုက အလွန် စိတ်ပျက်သွားသည်။ ဟူအမျိုးသမီးကလည်း စိတ်မကောင်းဖြစ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “မုရုံသခင်လေး မတတ်နိုင်ဘူးဆိုတော့ ကျွန်မက စုန့်သခင်လေး ကို ခေါ်ပြီး တခြား နေရာကို သွားစမ်းကြည့်ရမယ်။ ဒီမှာ ဆက်နေလို့ မဖြစ်တော့ဘူး”
“မရီး မလိုပါဘူး။ နောက်ဆုံး မျှော်လင့်ချက် လည်းကုန်သွားပြီဆိုတော့ ကျွန်တော်လည်း စိတ်လျှော့လိုက်ပါပြီ။ မရီးက မုရုံကျင်းရွဲ့ကို စုံစမ်းဖို့ ဒီမှာ ဆက်နေတာ ပိုကောင်းတယ်” စုန့်ချင်းရှုက ဝမ်းနည်းပြီး မနေချင်တော့ဘူး။ ချန်ဟီရွာကို လာတာက သူ့ရဲ့ ဒဏ်ရာကို ကုသဖို့ မရတော့ဘူး။ သူ ထွက်သွားရတော့မယ်။
ဟူအမျိုးသမီးနဲ့ ဒီမှာ အေးအေးဆေးဆေး နေလို့ရပေမဲ့ သူ့ခေါင်းပေါ်မှာ ဓားတစ်လက်လိုမိုးထားတဲ့ ကျိုးကျစ်လော့ကို တွေးပြီး သူမ ရောက်မလာခင်မှာ တတ်နိုင်သလောက် အင်အားတွေ စုစည်းထားရမယ်။
အခု သိုင်းပညာ သင်ဖို့ မဖြစ်နိုင်မှတော့ တရားရုံးထဲကို ဝင်ဖို့ပဲ ရှိတော့သည်။ စုန့်ချင်းရှုက အမြန် တွေးနေမိသည်။ အခု ကမ္ဘာပေါ်မှာ အုပ်စုတွေ အများကြီး ရှိနေတော့ ဘယ်သူ့ဆီမှ သွားခိုလှုံရမလဲ။
ဟူအမျိုးသမီးက စုန့်ချင်းရှုနဲ့ အတူတူ ထွက်သွားတော့မယ့်ပုံကို မြင်တော့ မုရုံဖုက စိတ်ပူသွားပြီး အကြံတစ်ခု ရသွားသည်။ ဒါနဲ့ အမြန် ပြောလိုက်သည်။ “နှစ်ယောက်လုံး စိတ်မပူပါနဲ့။ ကျွန်တော် စုန့်သခင်လေးရဲ့ သွေးကြောတွေကို ကုသပေးနိုင်တဲ့ နည်းလမ်းတစ်ခုကို သတိရသွားပြီ”
စုန့်ချင်းရှုက သူ့ကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။
တကယ်ပြောရရင် ဒီအချိန်အတွင်းမှာ သူ့ရဲ့ သွေးကြောတွေကို ကုသဖို့ မျှော်လင့်ချက်မရှိတော့ဘူး။
နောက်တော့ မျှော်လင့်ချက် ရှိလာပြီး နောက်ဆုံးမှာ မျှော်လင့်ချက် မရှိတော့ဘူး။
သူ့ရဲ့ ဘဝက အရမ်း စိတ်လှုပ်ရှားဖို့ ကောင်းတယ်။ အခုတော့ ဖြစ်နိုင်တဲ့ ကုသနည်းတွေ အားလုံးကို မယုံကြည်တော့ဘူး။
“မုရုံသခင်လေး သင်ကြားပေးပါဦး” ဘေးက ဟူအမျိုးသမီးက သူ့ထက် ပိုပြီး စိတ်ဝင်စားနေတယ်။
“ကျွန်တော့်မှာ ညီမဝမ်းကွဲလေးတစ်ယောက် ရှိတယ်။ ကမ္ဘာပေါ်က သိုင်းပညာ အားလုံးကို သိတယ်” မုရုံဖုရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ နူးညံ့တဲ့ အကြည့်တစ်ခု ပေါ်လာတယ်။ ဒါပေမဲ့ မကြာခင်မှာပဲ တည်ငြိမ်တဲ့ အကြည့်နဲ့ အစားထိုးလိုက်တယ်။ “လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်က ကျွန်တော်နဲ့ သူမက ဂိုဏ်းတွေရဲ့ အတွင်းအားတွေကို ဆွေးနွေးတုန်းက သူမက သေသွားတဲ့သူကို ပြန်ရှင်စေနိုင်ပြီး ကျိုးသွားတဲ့ အရိုးတွေကို ပြန်ကောင်းစေနိုင်တဲ့ အတွင်းအားတစ်ခုအကြောင်း ပြောခဲ့တယ်။ စုန့်သခင်လေးရဲ့ ဒဏ်ရာကို ကုသပေးနိုင်မယ်လို့ ထင်တယ်”
“ဝမ်ယွီယန်လား” စုန့်ချင်းရှုက စိတ်ဝင်စားသွားသည်။ သိုင်းပညာလုံးဝမတတ်သော်လည်း လှပတဲ့ သိုင်းပညာအကြောင်း ကျွမ်းကျင်စွာသိတဲ့ မိန်းမလှလေးတစ်ယောက် ရှိနေတာကို သူ ဘာကြောင့် မေ့သွားတာလဲ။ သူမ ပြောခဲ့တာသာ အမှန်ဆိုရင် မျှော်လင့်ချက် ရှိနိုင်သေးတယ်။ ဒါနဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားပြီး မေးလိုက်သည်။ “မုရုံသခင်လေး၊ ဘယ်လို အတွင်းအားလဲ”
မုရုံဖုရဲ့ မျက်နှာက နည်းနည်း ထူးဆန်းသွားသည်။ “ကျွန်တော် မေ့သွားပြီ”
တကယ်တော့ မုရုံဖုက ဒီသိုင်းပညာကို ကြားတုန်းက မယုံကြည်ဘူး။ ဒါကြောင့် အထင်သေးပြီး နာမည်ကို မှတ်ထားဖို့ မေ့သွားတယ်။ အခု စုန့်ချင်းရှုရဲ့ ရောဂါလက္ခဏာကို သတိရပြီး ဟူအမျိုးသမီးကို တားဖို့ အရေးတကြီး ကုသနည်းကို ရှာနေတုန်း ဒီအကြောင်းကို သတိရသွားတာ။
သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ မျက်နှာကို မြင်တော့ မုရုံဖုက အမြန် ဖြည့်စွက်လိုက်တယ်။ “ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့် ညီမလေးက မှတ်မိမှာပါ”
“မုရုံသခင်လေးရဲ့ ညီမလေးက အိမ်မှာ ရှိလား” ဟူအမျိုးသမီးက စုန့်ချင်းရှုထက် ပိုပြီး စိတ်ပူနေတယ်။
“သူက မန်တိုအိမ်တော်မှာ ရှိတယ်။ ဒီကနေ နည်းနည်း ဝေးတယ်။ အခု အချိန်က ညနေစောင်းနေပြီဆိုတော့ ကျွန်တော့်အိမ်မှာ တစ်ညနေပြီး မနက်မှ ကျွန်တော်တို့ ညီမလေးကို သွားတွေ့ကြတာပေါ့” မုရုံဖုက ဟူအမျိုးသမီးကို ဒီမှာ ဆက်နေအောင် ဘယ်လို လုပ်ရမလဲဆိုတာ စဉ်းစားနေတယ်။
ဟူအမျိုးသမီးက အလျင်စလိုမလုပ်ချင်တော့တာကြောင့် ဒါဆို “သခင်လေးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” ခါးကို ကိုင်းပြီး ကျေးဇူးတင်လိုက်တယ်။
“အဘီ၊ မင်း အစားအသောက် ပြင်ဆင်ဖို့ ပြောလိုက်ပါ။ အကျူးက ဘယ်မှာလဲ” မုရုံဖုက လှည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“အစ်မအကျူးက ဧည့်သည်တွေ လာတယ်လို့ ကြားတော့ မီးဖိုချောင်မှာ အစားအသောက် ပြင်ဆင်နေပါပြီ” အဘီက နူးညံ့စွာ ပြုံးပြီး ခါးကို ကိုင်းပြီး ထွက်သွားသည်။ “ကျွန်မ အကျူးအစ်မကို သွားကူလိုက်ဦးမယ်”
“မုရုံသခင်လေးက တကယ်ကို ကံကောင်းတာပဲ။ ဒီလို လှပတဲ့ အစေခံမလေး နှစ်ယောက် ရှိတာကိုး” စုန့်ချင်းရှုက စိတ်ရင်းမှန်နဲ့ ချီးကျူးလိုက်တယ်။
မုရုံဖုက ပြုံးပြီး ဘာမှ မပြောတော့ဘူး။ ဟူအမျိုးသမီးက သူ့ကို မျက်လုံးလှန်ပြီး ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့မတ်လေးက ဒီလို စကားမဆင်မခြင် ပြောတတ်တယ်။ တစိမ်းလူတွေကို ဘယ်လိုစကားပြောပြီး ချီးကျူးရတာလဲ။
သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ မျက်နှာကို မြင်တော့ စုန့်ချင်းရှုက နည်းနည်း အဆင်မပြေဖြစ်သွားသည်။ သူက ခေတ်သစ်လူဆိုတော့ အဲဒီခေတ်က မိန်းကလေးတွေက ယောက်ျားလေးတွေထက် ပိုပြီး ဖော်ရွေတတ်ကြတယ်။ လူတွေကို လှတယ်လို့ ချီးကျူးတာက ရင်းနှီးဖို့အတွက် သာမန်နည်းလမ်းတစ်ခုပဲ။ ဒီနည်းလမ်းက ရှေးခေတ်မှာ အသုံးမဝင်ဘူးလို့ မထင်ထားဘူး။
“သခင်လေး ဒီနေ့မှာ ဧည့်သည်တော်တွေ ကြွလာတာ တကယ်ကို ဝမ်းသာဖို့ကောင်းပါတယ်။ တကယ်ကို ဝမ်းသာဖို့ကောင်းပါတယ်” အပြင်ကနေ ပွင့်လင်းတဲ့ ရယ်သံတစ်ခု ထွက်လာသည်။ အိမ်ဖော်ပုံစံ ဝတ်ထားတဲ့ လူလေးယောက် အတူတူ ဝင်လာတာကို မြင်လိုက်တယ်။
“ဂူဆူး မုရုံရဲ့ လက်အောက်က အိမ်တော်လေးခုရဲ့ အကြီးအကဲတွေ မဟုတ်လား။ တွေ့ရတာ ဂုဏ်ယူပါတယ်” စုန့်ချင်းရှုက ထပြီး သူတို့ကို နှုတ်ဆက်လိုက်တယ်။ သူ့စိတ်ထဲမှာ ဒီလူတွေရဲ့ သိုင်းပညာက တီဗီထဲကလို အသုံးမကျဘူးလား။ စာအုပ်ထဲကလို သိုင်းလောကမှာ ထိပ်တန်း ကျွမ်းကျင်သူတွေလိုပဲ ဖြစ်နေမလားဆိုတာ တွေးနေသည်။
သူတို့က သူ့ကို မုရုံရဲ့ အစေခံလို့ မခေါ်တာကို မြင်တော့ သူတို့လေးယောက်က စိတ်ထဲမှာ သဘောကျသွားသည်။ဒါကြောင့် သူ့ကို မျက်နှာသာပေးပြီး သူ့နောက်ကြောင်းပြန်မမေးတော့ဘူး။
“သခင်လေး၊ အစားအသောက် ပြင်ဆင်ပြီးပါပြီ။ စားလို့ရပါပြီ” စုန့်ချင်းရှုက အကြီးအကဲလေးယောက်နဲ့ စကားပြောနေတုန်း ရုတ်တရက် ချိုမြတဲ့ အနံ့တစ်ခုကို ရလိုက်တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ခေတ်သစ်ကမိန်းကလေးတစ်ယောက် ရောက်လာတာများလားလို့ ထင်လိုက်တယ်။ အဲဒီ ရင်းနှီးတဲ့ နှင်းဆီရနံ့က သူ့ကို မျက်ရည်ကျလုနီးပါး ဖြစ်စေတယ်။
လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ အနီရောင် ဝတ်စုံ ဝတ်ထားတဲ့ သေးသွယ်ပြီး ချစ်စရာကောင်းတဲ့ မိန်းကလေးကို မြင်လိုက်တယ်။ စုန့်ချင်းရှုက စိတ်လှုပ်ရှားပြီး မေးလိုက်သည်။ “မင်းက ကျင်းယုံကို သိလား”
အနီရောင် ဝတ်စုံ ဝတ်ထားတဲ့ မိန်းကလေးလေးက အံ့ဩသွားပြီး မုရုံဖုကို ခိုးကြည့်လိုက်သည်။ တိုးတိုးလေး ပြန်ပြောလိုက်သည်။ “သခင်လေးက လူမှားနေတာများလား”
သူမရဲ့ အံ့ဩနေတဲ့ မျက်နှာကို မြင်တော့ စုန့်ချင်းရှုက သူ အများကြီး တွေးနေတာကို သိလိုက်တယ်။ ဒါနဲ့ ရယ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “မင်းရဲ့ ကိုယ်ပေါ်မှာ ဖြန်းထားတာ နှင်းဆီရေမွှေး မဟုတ်လား”
အနီရောင် ဝတ်စုံ ဝတ်ထားတဲ့ မိန်းကလေးလေးရဲ့ မျက်လုံးတွေ တောက်ပသွားသည်။ ရင်းနှီးတဲ့သူကို တွေ့လိုက်ရတဲ့ပုံပဲ။ “ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ်။ သခင်လေးက ပန်းရေမွှေးကိုလည်း လေ့လာထားတာလား။ ဒါက ကျွန်မကိုယ်တိုင် လုပ်ထားတဲ့ နှင်းဆီရေမွှေးပါ”
“အကျူး၊ မင်း မဆော့နဲ့တော့” မုရုံဖုက ဘေးကနေ ညင်သာစွာ ချောင်းဟန့်လိုက်တယ်။
အကျူးက ချစ်စရာကောင်းစွာ လျှာထုတ်ပြီး အဘီနဲ့အတူ စားပွဲကို ပြင်ဆင်လိုက်တယ်။
စုန့်ချင်းရှုက အနည်းငယ် တွေဝေသွားသည်။ တိမ်လွှာနဂါးသူရဲကောင်းများ ဇာတ်လမ်းအရဆို ဘယ်အထိရောက်နေပြီလဲ။ ဒီပုံစံအတိုင်းဆိုရင် အဓိက ဇာတ်ကွက်က မစသေးဘူးထင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ချောင်ဖုန်းက ဘာလို့ လျောင်နိုင်ငံရဲ့ တောင်ဘက် နန်းတော်ဘုရင် ဖြစ်နေတာလဲ။ ဒါပေမဲ့ သူက ခေတ်သစ်ကနေတောင် ရောက်လာနိုင်သေးရင် ဒီလို ကွဲလွဲမှုတွေက သိပ်ပြီး နားလည်ရမခက်ေတာ့ဘူး။
ညစာစားပြီးတော့ အကျူးနဲ့ အဘီက သူတို့နှစ်ယောက်ကို ဧည့်ခန်းမှာ အနားယူဖို့ ခေါ်သွားသည်။ အကျူးက လမ်းမှာ စကားပြောချင်နေပေမဲ့ မပြောရဲဘူး။ စုန့်ချင်းရှုက ရယ်ပြီး မေးလိုက်သည်။ “အကျူးလေး၊ မင်း ဘာပြောချင်တာလဲ”
အကျူးရဲ့ အနက်ရောင် မျက်လုံးလေးတွေက လှည့်ပတ်သွားပြီး ချစ်စရာကောင်းစွာ ရယ်လိုက်တယ်။ “သခင်လေးက ယောက်ျားလေးဆိုပေမဲ့ မိန်းကလေးတွေရဲ့ ပစ္စည်းလေးတွေကို ဘာလို့ ဒီလောက် သိနေတာလဲ”
“မင်းပြောတဲ့ နှင်းဆီရေမွှေးလား” စုန့်ချင်းရှုက ရယ်ပြီး ပြန်မေးလိုက်သည်။ အရင်ဘဝမှာတုန်းက သူက ရှန်နယ်၊ ဒိုင်ယာ (Chanel နှင့် Dior) ရေမွှေးနံ့ကို ကောင်းစွာ ရင်းနှီးခဲ့သည်။ ကလေးမလေးကို ကိုင်တွယ်ဖို့ လွယ်လွယ်လေးပါ။
“အင်း အင်း အင်း” အကျူးက ခေါင်းကို ဆက်တိုက် ညိတ်နေတယ်။
“အကျူးလေး၊ မင်းရဲ့ နှင်းဆီရေမွှေးက အရမ်း သန့်ရှင်းပြီး ထူးခြားပေမဲ့ အနံ့က သိပ်ပြီး မခံဘူးထင်တယ်” စုန့်ချင်းရှုက စိတ်ထဲမှာ အကြံတစ်ခု ရသွားသည်။ အကျူးရဲ့ အံ့ဩစရာကောင်းတဲ့ အရည်အချင်းတစ်ခုကို တွေးပြီး အကြံတစ်ခု ရသွားသည်။