အခန်း ၁၈ အခန်းထဲက ပြဇာတ်

"ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး" စုန့်ချင်းရှုက သူမကို ပြောပြဖို့ သတ္တိမရှိဘူး။ ဒါနဲ့ ခေါင်းစဉ်ကို ပြောင်းပြီး မေးလိုက်သည်။ "မရီး၊ မရီးနဲ့ မုရုံကျင်းရွဲ့တို့ တိုက်ခိုက်တုန်းက မုရုံကျင်းရွဲ့က မရီးက ဂူသင်္ချိုင်းဂိုဏ်းကလို့ ပြောတာ ကြားလိုက်တယ်"

"အင်း၊ ဟုတ်တယ်လို့ ပြောလို့ရပါတယ်" ဟူအမျိုးသမီးက ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ငယ်ငယ်တုန်းက ဆရာမနဲ့ အမှတ်မထင် တွေ့ပြီး ကျွန်မအိမ်မှာ ခြောက်လလောက် နေခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ အများကြီး သင်ပေးခဲ့တယ်"

"မရီး သူ့နာမည်ကို သိလား။ လင်ချောင်ရင်းများလား" စုန့်ချင်းရှုက အလျင်အမြန် မေးလိုက်သည်။

ဟူအမျိုးသမီးက ခေါင်းခါလိုက်သည်။ မတ်ကလေးက ဂူသင်္ချိုင်းဂိုဏ်းကို ဘာလို့ ဒီလောက် သိနေတာလဲလို့ တွေးပြီး အံ့ဩနေတယ်။ "လင်ချောင်ရင်းက ကျွန်မရဲ့ ဘိုးဘွား ဆရာမပါ။ ဆရာမရဲ့ နာမည်ကိုတော့ ကျွန်မလည်း သိပ်မသိဘူး"

စုန့်ချင်းရှုရဲ့ မျက်နှာက အရောင်ပြောင်းသွားတယ်။ ရှောင်လုံနွီ နဲ့ လီမိုချောင်တို့က ဒီလို ဆရာမတစ်ယောက် ရှိသေးတယ်ဆိုတာ သိရင် ဘယ်လို တုံ့ပြန်မလဲလို့ တွေးနေသည်။

သူတို့နှစ်ယောက် လမ်းမှာ မောမောပန်းပန်းနဲ့ လျှောက်လာကြတယ်။ ဂူဆူးမြို့ကို ရောက်တော့မယ့်အချိန်မှာ ညနေစောင်းသွားတာကြောင့် မြို့ပြင်က မြို့ငယ်လေးမှာ တစ်ညတာ နားပြီး မနက်မှ ဂူဆူးမြို့ကို သွားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"ဆိုင်ရှင်၊ အခန်း နှစ်ခန်းပေးပါ"

 စုန့်ချင်းရှုရဲ့ အသံကို ကြားတော့ ဆိုင်ရှင်က ခေါင်းမော့ပြီး သူတို့ နှစ်ယောက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ပြီးတော့ ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည် "တောင်းပန်ပါတယ်၊ အခု ဒီမှာ အခန်း တစ်ခန်းပဲ ကျန်တော့တယ်။ နှစ်ယောက်သား အဆင်ပြေအောင် နေလို့ ရမလား"

ဟူအမျိုးသမီးက မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "မလိုပါဘူး၊ တခြား တည်းခိုခန်း သွားရှာလိုက်မယ်"

"အမျိုးသမီး၊ ဒီမြို့မှာ ကျွန်တော်တို့ တည်းခိုခန်း တစ်ခုပဲ ရှိတယ်။ ပြီးတော့ ဂူဆူးမြို့ တံခါးတွေ ပိတ်သွားပြီ။ တခြား တည်းခိုခန်းတွေက မိုင်တစ်ရာလောက် ဝေးတဲ့ မြို့မှာပဲ ရှိတယ်" ဆိုင်ရှင်က ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်တို့ ရှာကြည့်လိုက်ဦးမယ်" စုန့်ချင်းရှုက ဆိုင်ရှင်ရဲ့ စကားတွေက မမှန်ဘူးလို့ ထင်ပြီး သံသယ ဝင်သွားသည်။

"ထားလိုက်ပါတော့၊ ဒီမှာပဲ နေလိုက်ကြရအောင်" ဟူအမျိုးသမီးက စိတ်မပါစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်လေး၊ မိန်းကလေးကို အရင် အခန်းထဲ ပို့ပေးလိုက်ပါ"  စားပွဲထိုးကိုလိုက်ပို့ခိုင်းလိုက်သည်။

ဆိုင်ရှင်က စုန့်ချင်းရှုကို တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "သခင်လေး ခဏလောက် နေခဲ့ပါဦး၊ ပြောစရာ ရှိလို့ပါ"

ဟူအမျိုးသမီး စင်္ကြံထဲကို ပျောက်သွားတာကို မြင်တော့ ဆိုင်ရှင်က လက်ကို ဖြန့်ပြီး ရယ်လိုက်သည်။ "သခင်လေး၊ အခန်းခ ငွေတစ်ဆယ် ပေးပါဦး၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

စုန့်ချင်းရှုက မျက်လုံးပြူးပြီး ပြောလိုက်သည်။ "မင်းက  ဓားပြတိုက်နေတာလား၊ နောက်မှာ အခန်း တစ်ခန်း တစ်ကျပ်လို့ ရေးထားတာကို"

ဆိုင်ရှင်က ပုံမှန်အတိုင်း ရယ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "သခင်လေး၊ မင်းက ကျွန်တော်တို့ တည်းခိုခန်း အကြီးကြီးမှာ အခန်း တစ်ခန်းပဲ ရှိတယ်လို့ တကယ် ထင်နေတာလား။ မင်းတို့ နှစ်ယောက်က အတူတကွ ခရီးသွားနေတာကို မြင်တော့ မင်းကို အခွင့်အရေး ပေးချင်တာပေါ့။ မင်း အခွင့်အရေးကို ဖမ်းဆုပ်နိုင်မလားဆိုတာ မင်းရဲ့ အရည်အချင်းပေါ်မှာ မူတည်တယ်"

"ဒီလိုလည်း ရတာလား" စုန့်ချင်းရှုက အံ့ဩသွားသည်။

"ဟဲဟဲ" ဆိုင်ရှင်က လျှို့ဝှက်စွာ ရယ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "မဟုတ်ရင် မင်းက ကမ္ဘာပေါ်မှာ တည်းခိုခန်း အများကြီး ရှိတာကို ဘာလို့ ယောက်ျားလေးနဲ့ မိန်းကလေး နှစ်ယောက်တည်း တည်းတဲ့အခါ အခန်း တစ်ခန်းပဲ ကျန်တော့တာလဲလို့ မတွေးမိဘူးလား။ ဒါက ကျွန်တော်တို့ လုပ်ငန်းရဲ့ထုံးစံပဲ ။ သခင်လေး၊ ငွေက နောက်မှ ပြန်ရှာလို့ ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ မိန်းမကောင်းလေးကို ပြန်မရနိုင်ဘူး"

စုန့်ချင်းရှုက အရမ်းလေးစားသွားပြီး တစ်ဆယ်ကို ပေးလိုက်သည်။ "ဒီစျေးကွက်ဗျူဟာကို စဉ်းစားခဲ့တဲ့သူက တကယ်ကို ထူးချွန်တာပဲ!"

"စောစောက ဆိုင်ရှင် ရှင့် ကို ဘာပြောတာလဲ" စုန့်ချင်းရှု အခန်းထဲ ပြန်ရောက်လာတာကို မြင်တော့ ဟူအမျိုးသမီးက သံသယဝင်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး၊ အခန်းခရှင်းတာပါ" စုန့်ချင်းရှုက ဖြေလိုက်သည်။ "မရီး၊  မရီးက အိပ်ယာပေါ်မှာ အိပ်ပါ။ ကျွန်တော် ဒီမှာ အိပ်ယာခင်းပြီး အိပ်လိုက်မယ်"

"မင်းရဲ့ သွေးကြောတွေ ပျက်စီးနေတာ။ ကြမ်းပြင်က အေးလွန်းတော့ ကြမ်းပေါ်မှာ အိပ်လို့ မဖြစ်ဘူး" ဟူအမျိုးသမီးက မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ စိတ်ထဲမှာလည်း အခက်တွေ့နေတယ်။ အိပ်ယာက တစ်ခုတည်းပဲ ရှိတာကိုး။

"ကိစ္စမရှိပါဘူး။ ကျွန်တော်က ယောက်ျားလေးဆိုတော့ ခံနိုင်ပါတယ်" စုန့်ချင်းရှုက အိပ်ယာပေါ်မှာ အိပ်ချင်ပေမဲ့ မဖြစ်နိုင်ဘူးဆိုတာ သိတော့ ခေါင်းမာပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ အိပ်ယာခင်းလိုက်သည်။

ဟူအမျိုးသမီးက သူ့ကို ခဏလောက် စိုက်ကြည့်ပြီး တိတ်တဆိတ် လှည့်ထွက်သွားသည်။ အဝတ်အစားတွေနဲ့ အိပ်ယာပေါ်မှာ လှဲလိုက်သည်။

ညသန်းခေါင်လောက်မှာ ဟူအမျိုးသမီးက တိုးတိုး တိုးတိုး အသံတွေကြောင့် နိုးလာတယ်။ မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်တော့ စုန့်ချင်းရှုက ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ လုံးထွေးပြီး တုန်နေတာကို တွေ့လိုက်သည်။ စောင်ကို အတင်းဆုပ်ကိုင်ထားတယ်။

ဟူအမျိုးသမီးက ဓားဒဏ်ရာရတဲ့သူတွေက မိုးရွာတဲ့အခါ နာကျင်တတ်တယ်ဆိုတာ သိတယ်။ စုန့်ချင်းရှုက တစ်ကိုယ်လုံး သွေးကြောတွေ ပျက်စီးနေတော့ ဘယ်လောက် နာကျင်မလဲဆိုတာ သိတယ်။ သူက ဒီလောက် နာကျင်နေတာတောင် အသံမထွက်အောင် နှုတ်ခမ်းကို အံကြိတ်ထားတယ်။ စိတ်ထဲကနေ မတ်လေးက တကယ့်ကို ယောက်ျားကောင်းပဲလို့ တွေးလိုက်သည်။

ကြမ်းပြင်က အေးလွန်းတော့ စုန့်ချင်းရှု တကယ်ကို နာကျင်နေတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့မှာ မာနလေးတစ်ခု ရှိတယ်။ ဟူအမျိုးသမီးကို သိသွားရင် ဘာဖြစ်မလဲ။ ယောက်ျားတစ်ယောက်လို တိတ်တဆိတ် ခံစားတာ ပိုကောင်းတယ်။

"မတ်ကလေး၊ အိပ်ယာပေါ်မှာ လာအိပ်ပါ" နောက်ကနေ ဟူအမျိုးသမီးရဲ့ နူးညံ့တဲ့ အသံ ထွက်လာတယ်။

စုန့်ချင်းရှုက သူ့ကို ငေးကြည့်နေတယ်။ "ဒါ ဘယ်လို လုပ်ဖြစ်မလဲ။ မရီး ကျွန်တော့်ကို ဂရုမစိုက်ပါနဲ့။ ကျွန်တော် ခံနိုင်ပါတယ်"

"ရှင် ဒီပုံစံအတိုင်းဆို မနက်ဖြန် ဘယ်လို လမ်းလျှောက်မလဲ" ဟူအမျိုးသမီးက သူ့ရဲ့ ကျောကို နှိပ်နယ်ပြီး အတွင်းအားတွေ ထည့်ပေးလိုက်သည်။ "ရှက်မနေပါနဲ့။ ကျွန်မ မိန်းကလေးဖြစ်တဲ့သူကတောင် မကြောက်ဘူး။ ရှင် ဘာကြောက်နေတာလဲ။ ကိုယ့်စိတ်ကိုယ် သန့်ရှင်းရင် ရပြီ မဟုတ်လား"

စုန့်ချင်းရှုက မာနကြီးပေမဲ့ တုံးအတဲ့သူ မဟုတ်ဘူး။ ဒီလောက်ထိ ပြောနေပြီဆိုတော့ ဘာလို့ ငြင်းနေတော့မှာလဲ။

စုန့်ချင်းရှုက စောင်ထဲကို ဝင်သွားပြီး ရနံ့လေးတွေ သင်းပျံ့ နွေးထွေးနေတော့ ခန္ဓာကိုယ်က နာကျင်မှုတွေကိုတောင် ခဏမေ့သွားသည်။

ဟူအမျိုးသမီးက သူ အရင်အိပ်ခဲ့တဲ့ စောင်ထဲကို တိုက်ရိုက်ဝင်လာတာကို တွေ့တော့ မျက်နှာလေး နီမြန်းသွားသည်။ ခဏလောက် တုံ့ဆိုင်းပြီး အသံတိုးတိုးလေးနဲ့ ပြောလိုက်သည်။ "မတ်လေး၊ နင်အိပ်နေတာ ငါ့ရဲ့ စောင်"

စုန့်ချင်းရှုက သူ့ရဲ့ စောင်က ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ရှိနေတာကို သတိထားမိလိုက်သည်။ ဟူအမျိုးသမီးက သူ့ကို အိပ်ယာပေါ်မှာ အိပ်ခွင့်ပေးတာတောင် ကျေးဇူးတင်ရမှာ။ သူ့နဲ့ စောင်တစ်ခုတည်း အတူတူ အိပ်ခွင့်ပေးဖို့ ဘယ်လို ဖြစ်နိုင်မလဲ။

စုန့်ချင်းရှုက ရှက်ကိုးရှက်ကန်းနဲ့ ပြုံးပြီး စောင်ကို ပြန်ယူဖို့ ထွက်လိုက်သည်။ ဟူအမျိုးသမီးက စောင်ကို ခြုံပြီး သူ့ကို ကျောခိုင်းပြီး အိပ်သွားပြီ။ စုန့်ချင်းရှုက သူ့ဘေးမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း လှဲလိုက်သည်။ ခန္ဓာကိုယ်က သူမကို ခဏခဏ ထိမိနေတော့ ဟူအမျိုးသမီးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို အနည်းငယ် တုန်ခါသွားသည်။

ကျိုးကျစ်လော့ သစ္စာဖောက်မှုနဲ့ မတူဘဲ ဟူအမျိုးသမီးက ဖန်သားလို ကြည်လင်ပြီး သူ့ကိုလည်း အရမ်းကောင်းတယ်။ စုန့်ချင်းရှုက သူမကို မစော်ကားရဲဘူး။

ဘေးက အလှလေးရဲ့ ဆံပင်က ထွက်လာတဲ့ ရနံ့လေးကို ရှူရှိုက်ရင်း စုန့်ချင်းရှုရဲ့ စိတ်က တဖြည်းဖြည်း လျှော့သွားသည်။ နာကျင်မှုတွေလည်း တဖြည်းဖြည်း သက်သာသွားပြီး မကြာခင်မှာပဲ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်သွားသည်။

နောက်တစ်နေ့ မနက်မှာ စုန့်ချင်းရှု နိုးလာတော့ ဘေးမှာ ဘယ်သူမှ မရှိတော့ဘူး။ အံ့ဩသွားပြီး ထထိုင်လိုက်သည်။ ဟူအမျိုးသမီးက သူ့ကို ပြုံးပြီး ကြည့်နေတယ်။

"မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ မရီး" စုန့်ချင်းရှုက ရှက်ကိုးရှက်ကန်းနဲ့ ပြုံးလိုက်သည်။

ဟူအမျိုးသမီးက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူ့ရဲ့ စောစောက အပြုအမူကို သတိထားမိတော့ စိတ်ထဲမှာ ဒေါသထွက်သွားသည်။ ညက သူ့လက်က သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို အကြိမ်ကြိမ် ပွတ်သပ်နေတာကြောင့် သူမက အတွင်းအားနဲ့ စမ်းကြည့်တော့ သူက အိပ်ပျော်နေလို့ မရည်ရွယ်ဘဲ လုပ်နေတာဆိုမှန်းသိလို့သာ မဟုတ်ရင် အရင်ကတည်းက မျက်နှာပျက်နေလောက်ပြီ။

ဟူအမျိုးသမီးရဲ့ ဒေါသတကြီး အကြည့်ကို မြင်တော့ စုန့်ချင်းရှုက စိတ်ထဲမှာ အားငယ်သွားသည်။ ညက မက်ခဲ့တဲ့ အိပ်မက်ကို ပြန်စဉ်းစားလိုက်သည်။

မနက်စာစားပြီး သူတို့နှစ်ယောက် ဂူဆူးမြို့ကို သွားဖို့ ထွက်လာကြသည်။ စုန့်ချင်းရှုက ချန်ဟီရွာက ဂူဆူးမြို့ အနောက်ဘက် မိုင်ပေါင်းများစွာ ဝေးသည်။ ဟူအမျိုးသမီးကို ခေါ်ပြီး တိုက်ရိုက် သွားလိုက်သည်။ ဒါပေမဲ့ လူပေါင်းများစွာကို မေးပေမဲ့ ဘယ်သူမှ ဒီနေရာကို မကြားဖူးဘူး။ ဟူအမျိုးသမီးက စိတ်ပျက်လာပြီး လမ်းမှားနေတာများလားလို့ တွေးနေသည်။ စုန့်ချင်းရှုက မမှားဘူးလို့ ယုံကြည်ချက် အပြည့်နဲ့ ပြောလိုက်သည်။