အခန်း ၁၆ - ကတိတစ်ခုပေးပါ

"ရှင်က အသုံးမကျတဲ့ ပုံစံနဲ့ မတူဘူး။ အသိဉာဏ်တော့ ရှိသားပဲ" အဲဒီအချိန်မှာ လမ်းလျှောက်လာတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကိုတွေ့လိုက်ရသည်

မိန်းကလေးက ပိန်ပိန်သွယ်သွယ်နဲ့ ဆံပင်များဝါကျဲကျဲ ဖြစ်နေတာကို မြင်တော့ စုန့်ချင်းရှု ချက်ချင်း နားလည်သွားသည်။ "ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်က ဆရာကြီး ဝူချန်ကို လာတွေ့တာပါ။ မိန်းကလေးက လမ်းညွှန်ပေးပါဦး"

"အံ့ဩစရာပဲ" မိန်းကလေးက စုန့်ချင်းရှုကို အံ့ဩတကြီး ကြည့်လိုက်သည်။

 "လူတွေက အဆိပ်လက်ရာရှင် ဆေးဘုရင်ကိုပဲ သိကြပေမယ့် ဆရာကြီး ဝူချန်ကို သိတဲ့သူက ရှားတယ်။ ရှင်က ငယ်ငယ်လေးနဲ့ ဒီလောက် သိနေတာ ကောင်းတယ် ကောင်းတယ်..."

စုန့်ချင်းရှုက မိန်းမငယ်လေးက အသက်ကြီးတဲ့သူလို ဟန်ဆောင်နေတာကို မြင်တော့ ရယ်ချင်တာကို အတင်း ထိန်းထားလိုက်သည်။ 

"ကျွန်တော်က မိန်းကလေးလောက် ဉာဏ်မကောင်းပါဘူး။ ဒါကြောင့် ဒီမိန်းကလေးကို မေးရတာပါ"

မိန်းကလေးက မျက်လုံးတွေ မှေးသွားတဲ့အထိ ပြုံးလိုက်ပြီး

 "မြှောက်ပင့်ပြီးပြောတာမှန်း သိပေမဲ့ ပျော်တာတော့ အမှန်ပဲ။ ကောင်းပြီလေ။ ရှင်တို့ ဆေးဘုရင်ရွာကို သွားချင်ရင် နောက်က လိုက်ခဲ့"

စုန့်ချင်းရှုက အရမ်းပျော်သွားပြီး ဟူအမျိုးသမီးလက်ကို ဆွဲပြီး လိုက်သွားသည်။ ဟူအမျိုးသမီးက လက်ကို အမြန် ပြန်ရုတ်လိုက်ပေမဲ့ မရုန်းနိုင်ဘူး။ စိတ်ထဲမှာ ဒေါသထွက်ပြီး စိတ်ရှုပ်နေသည်။

 "မတ်ကလေးက တမင်လုပ်နေတာလား မသိဘူး"

"ကျွန်တော့်နာမည်က စုန့်ချင်းရှုပါ။ ဒါက ကျွန်တော့် မရီး ဟူအမျိုးသမီးပါ။ မိန်းကလေးရဲ့ နာမည်ကို သိပါရစေ" စုန့်ချင်းရှုက သိလျက်နဲ့ မေးလိုက်သည်။

"မင်းတို့ရဲ့ စာပေစကားတွေကို နားမလည်ဘူး။ ကျွန်မ နာမည်က ချန်လင်ဆူ" မိန်းကလေးက အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

"လင်ဆူ၊ မိန်းကလေးက ဆေးဘုရင်ဝူချန်ရဲ့ တပည့်လား" စုန့်ချင်းရှုက အံ့ဩဟန်ဖြင့်မေးလိုက်သည်။

"ရှင်က မရိုးသားဘူး။ အစကတည်းက သိနေပြီးတော့ အံ့ဩသလိုဟန်ဆောင်နေတယ်" ချန်လင်ဆူက စိတ်ဆိုးစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

စုန့်ချင်းရှုက ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။ ချန်လင်ဆူက ငယ်ငယ်လေးနဲ့ ဒီလောက် ဉာဏ်ကောင်းမယ်လို့ မထင်ထားဘူး။

"ဒီမှာ" ချန်လင်ဆူက ပန်းပြာ နှစ်ပွင့် ပစ်ပေးလိုက်သည်။ "ဆေးဘုရင်ရွာ အနီးအနားမှာ သွေးစိမ့်ပင်တွေက အဆိပ်တွေ အများကြီး ရှိတယ်။ ဒီပန်းပြာတွေက သူ့ရဲ့ ရန်သူပဲ"

သူတို့ နှစ်ယောက် ပန်းပြာတွေကို ရင်ဘတ်မှာ တပ်နေတုန်း ချန်လင်ဆူက ထပ်ပြောလိုက်သည်။ "ခဏနေရင် ကျွန်မ ဆရာက ရန်သူကြီးတစ်ယောက်နဲ့ ရင်ဆိုင်ရမယ်။ ဆေးဘုရင်ရွာထဲ ရောက်ရင် ဘာတွေ့တွေ့ ဘာမှ မပြောနဲ့။ မမေးနဲ့"

"ကောင်းပါပြီ" ဟူအမျိုးသမီးက နူးညံ့စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ချန်လင်ဆူက ဟူအမျိုးသမီးကို အံ့ဩတကြီး ကြည့်လိုက်ကာ နှုတ်ခမ်းလေးစူလိုက်ပြီး အကြောင်းမဲ့ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားသည်။ စုန့်ချင်းရှုကတော့ ဘေးကနေ ကြည့်ပြီး ရယ်ချင်နေပြီ ချန်လင်ဆူက သူ့ရဲ့ အနာဂတ် ယောက္ခမကို မနာလို ဖြစ်နေတာလားဟု တွေးနေသည်။

"ဆရာ၊ ကျွန်မ ပြန်လာပြီ" ချန်လင်ဆူက ဆေးခြင်းကို ချကာ တံခါးကို တွန်းဖွင့်ပြီး ဝင်သွားသည်။

"ဖေးအာ" ဟူအမျိုးသမီးက ခန်းမထဲကို ကြည့်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။ ဟူဖေးက မျက်လုံးပြူးကြီးတွေနဲ့ သူတို့ နှစ်ယောက်ကို ကြည့်နေသည်။ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး မလှုပ်နိုင်ဘဲ ခန်းမရဲ့ အလယ်မှာ ထိုင်နေခါ တစ်ဖက်မှာ စာပေသမား ထိုင်နေပြီး တစ်ဖက်မှာ ဆံပင်ဖြူတွေနဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်က ထိုင်နေသည်။

"ဟားဟား၊ မင်းတို့က ဘာမှ မဖြစ်ဘဲ ဒီကို ရောက်လာတာလား" စာပေသမားက သူတို့ နှစ်ယောက်ကို အံ့ဩတကြီး ကြည့်လိုက်သည်။ ဟူအမျိုးသမီးက လှုပ်ရှားဖို့ ကြိုးစားနေတာကို မြင်တော့ "မင်း မလှုပ်တာ ကောင်းမယ်။ မင်းရဲ့သားက အဆိပ်ပြင်းတွေ သင့်နေပြီ။ မင်းကယ်သွားလည်း အသုံးမဝင်ဘူး"

ဟူအမျိုးသမီးက မိုးကြိုးပစ်ခံရသလို ဖြစ်သွားပြီး ခန္ဓာကိုယ် တုန်ခါသွားသည်။ ရှေ့ကို ပြေးသွားဖို့ ကြိုးစားနေတုန်းချန်လင်ဆူက သူမကို အမြန် ဆွဲထားလိုက်သည်။ "အဒေါ်၊ သူတို့က အဆိပ်ပြိုင်နေကြတယ်။ အခုတော့ ဒီကောင်လေး ဘာမှ မဖြစ်ဘူး"

အတွေ့အကြုံရင့်တဲ့ ဟူအမျိုးသမီးက အဆိပ်ပညာရှင် နှစ်ယောက် အဆိပ်ပြိုင်တဲ့နည်းကို သိသွားသည်။ တစ်ယောက်က အဆိပ်ထည့်ပြီး နောက်တစ်ယောက်က ဖြေသည်။ ပြီးရင် အလှည့်ကျ ပြန်လုပ်ကြသည်။ နောက်ဆုံးမှာ ဘယ်သူနိုင်လဲ သိသွားမယ်။

ဟူဖေး ခံစားရမယ့် ဝေဒနာကို တွေးပြီး ဟူအမျိုးသမီးက အရမ်းဝမ်းနည်းသွားသည်။ ဒါပေမဲ့ သူမ ဘာမှ မလုပ်ရဲဘူး။ ရုတ်တရက် ရှေ့ကို ပြေးသွားရင် ဟူဖေးရဲ့ အဆိပ်ကို ဘယ်သူမှ ဖြေနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒီအချိန်ကျရင် တကယ် သေသွားလိမ့်မယ်။

"စိတ်ချပါ အဒေါ်။ ကျွန်မ ဆရာ ရှိနေတော့ ဒီကောင်လေး ဘာမှ မဖြစ်ဘူး" ချန်လင်ဆူက အားပေးလိုက်သည်။

"ဆရာ၊ ဆရာ့ရဲ့ တပည့်အသစ်က တကယ်ကို ရုပ်ဆိုးတာပဲ" စာပေသမားက စကားကို ခဏရပ်ပြီး ချန်လင်ဆူကို လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"ခင်ဗျားက ဆေးဘုရင်ရဲ့ ဆေးကျမ်းကို ပေးတာ ကောင်းမယ်" စာပေသမားက စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။ "ဆရာ့ရဲ့ သိုင်းက ကျွန်တော့်ကို မယှဉ်နိုင်တော့ဘူး။ ဆရာနဲ့ တပည့်ကြားမှာ သွေးထွက်သံယို ဖြစ်စရာ မလိုပါဘူး"

ဆံပင်ဖြူ ပုဂ္ဂိုလ်က ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။ "အဆိပ်လက်ရာရှင် ဆေးဘုရင်က ဘယ်တုန်းက သိုင်းနဲ့ ကာကွယ်ခဲ့လို့လဲ"

စာပေသမား မျက်နှာပျက်သွားကာ သူ့စိတ်ထဲမှာ ကြောက်ရွံ့နေတာ အမှန်ပဲ။ နှာခေါင်းရှုံ့ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ခင်ဗျား မာန်တက်မနေနဲ့။ ဒီနှစ်တွေမှာ နှစ်တိုင်း ဆေးဘုရင်ရွာကို လာတယ်။ အရင်တုန်းက ခင်ဗျားက ကျွန်တော် စပ်တဲ့အဆိပ်ကို ဖြေနိုင်ပေမဲ့ ဒီတစ်ခါတော့ ခင်ဗျား ဘယ်လိုမှ မဖြေနိုင်ဘူး"

ဆေးဘုရင်က ဟူဖေးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို စစ်ဆေးနေသည်။ စာပေသမားက ရယ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ " ကျွန်တော်က ဆရာ့အပေါ် အရမ်းကောင်းပါတယ်၊ အစက ဆရာ့ရဲ့ တပည့်အချောလေးကို အဆိပ်စမ်းသပ်ဖို့ စဉ်းစားထားတာ။ ဒါပေမဲ့ ဆရာ အဆိပ်မဖြေနိုင်လို့ တပည့်လေး သေသွားရင် ဆရာက စိတ်ဆိုးပြီး ကျွန်တော့်ကို ဆေးကျမ်း မပေးမှာကြောင့် မဆိုင်တဲ့ ကလေးကို ရွေးလိုက်တာ"

ဟူအမျိုးသမီးက အရမ်းအေးစက်သွားသည်။ ဟူဖေး ဘာမှ မဖြစ်ရင်တောင် သူမက သူ့ကို ကမ္ဘာအဆုံးအထိ လိုက်သတ်မှာ သေချာသည်။

"တကယ်ကို ဆိုးညစ်တဲ့ စိတ်ဓာတ်ပဲ။ မင်းက ဒီကလေးကို ပိုးခုနှစ်မျိုး ပန်းခုနှစ်ပွင့်အဆိပ် ထည့်ထားတာလား" ဆေးဘုရင်က မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ဟူအမျိုးသမီးနဲ့ စုန့်ချင်းရှုကို ကြည့်လိုက်သည်။

"အရင်က ရှားပါးတဲ့ အဆိပ်တွေကို သုံးခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဆရာက အမြဲတမ်း ဖြေနိုင်တယ်။ ဒီတစ်ခါတော့ နည်းဗျူဟာ ပြောင်းလိုက်တယ်။  ပိုးခုနှစ်မျိုး ပန်းခုနှစ်ပွင့်အဆိပ်က ဖြေရတာ မခက်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဘယ် ခုနစ်ပိုး၊ ဘယ် ခုနစ်ပန်းလဲဆိုတာ သိဖို့ အရေးကြီးတယ်။ ဟဲဟဲ၊ ကျွန်တော်သာ မပြောရင် ခင်ဗျားက တစ်ခုချင်း စမ်းကြည့်ရမှာ။ အဲဒီအချိန်ကျရင် ဒီကလေး သေသွားလိမ့်မယ်။ ဆရာက ဆေးကျမ်းကိုသာ အမြန်ပေးရင် ကလေးကို ကယ်နိုင်သေးတယ်" စာပေသမားက အရမ်း ဂုဏ်ယူနေသည်။ ထောင်နဲ့ချီတဲ့ ပေါင်းစပ်မှုတွေ ရှိနေတော့ ခဏလေးအတွင်းမှာ သူ ဘယ်လိုလုပ် ဖြေနိုင်မှာလဲ။

ဆေးဘုရင်က ခဏလေး စဉ်းစားပြီး ဟူဖေးကို အရာနှစ်ခု ကျွေးလိုက်သည်။ စာပေသမားက မျက်လုံးပြူးပြီး အံ့ဩတကြီး အော်လိုက်သည်။ "ကြက်တောင်နီနဲ့ ဥဒေါင်းသည်းခြေ!"

ဟူအမျိုးသမီးကလည်း အရမ်း အံ့ဩသွားသည်။ ဒီအရာနှစ်ခုက အဆိပ်ပြင်းတွေပဲ။ သွေးနဲ့ ထိတာနဲ့ သေစေနိုင်သည်။ ရှေ့ကို ပြေးသွားဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ စုန့်ချင်းရှုက ဆွဲထားလိုက်သည်။ သူက ခေါင်းခါပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် ဆေးဘုရင်ကို ယုံတယ်"

ဆေးဘုရင်က ဟူဖေးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အပ်တွေ အများကြီး ထိုးစိုက်ပြီးမှ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ စာပေသမား မျက်နှာပျက်သွားသည်။ "အဆိပ်နဲ့ အဆိပ် ပြန်တိုက်တာလား။ ခင်ဗျားက သာမန်နည်းနဲ့ မဖြေဘူးလို့ မထင်ထားဘူး။ ကောင်းပြီလေ။ ကျွန်တော် ရှုံးပြီ။ ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ အဆိပ်တစ်မျိုးတည်း မသုံးတာလဲ။ အဆိပ်ပြင်း နှစ်မျိုး သုံးရတာလဲ"

ဆေးဘုရင်က ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဒီကလေးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ အဆိပ်နှစ်မျိုးကို မျှတအောင် လုပ်ဖို့ သီအိုရီအရ ဖြစ်နိုင်ပေမဲ့ တကယ်တော့ အရမ်း စွန့်စားရတယ်။ နည်းနည်းလေး မှားတာနဲ့ သူ သေသွားလိမ့်မယ်။ အဆိပ်သုံးမျိုးဆိုရင် အပြန်အလှန် ထိန်းညှိပေးတော့ ငါ ပိုပြီး ထိန်းချုပ်နိုင်တယ်"

စာပေသမား နားလည်သွားပြီး နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ခုန်ထွက်သွားပြီး အဝေးကို ပျောက်သွားသည်။ ဝေးဝေးကနေ အသံကြားလိုက်ရသည်။ "နောက်နှစ်မှ ပြန်လာပြီး ဆေးကျမ်းကိုယူတော့မယ်"

ဟူအမျိုးသမီးက ဝမ်းသာလွန်းလို့ ငိုမိသည်။ အမြန် ပြေးသွားပြီး ဟူဖေးကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားလိုက်လျက် ဆေးဘုရင်ကို အကြိမ်ကြိမ် ကျေးဇူးတင်လိုက်သည်။

"အခုတော့ အရမ်း စောသေးတယ်" ဆေးဘုရင်က မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ငါက တခြား အဆိပ်ပြင်း နှစ်မျိုးနဲ့ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက ပိုးခုနစ်မျိုး ပန်းခုနစ်ပွင့် အဆိပ်ကို ခဏ ထိန်းထားရုံလောက်ပဲ ကြာလာရင် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက မျှတမှု ပျက်သွားမှာ သေချာတယ်။ မကုသရင် သုံးနှစ်ထက် ပိုပြီး အသက်မရှင်နိုင်ဘူး"

"ဆရာကြီး ကယ်တင်ပေးပါဦး" စုန့်ချင်းရှုကလည်း ရှေ့ကို ထွက်ပြီး တောင်းဆိုလိုက်သည်။

"ရှင်တို့ နှစ်ယောက်က သာမန်ဆိုရင် ဉာဏ်ကောင်းတဲ့ ပုံစံနဲ့။ အခု ဘာလို့ ဒီလောက် ဉာဏ်ထိုင်းသွားရတာလဲ။ ကျွန်မ ဆရာက ဒီလိုပြောရင် ကယ်မှာ သေချာတာပေါ့" ချန်လင်ဆူက ဆေးဘုရင်ရဲ့ နောက်ကနေ ထွက်လာပြီး မျက်လုံးလေးတွေ တောက်ပနေသည်။

ဆေးဘုရင်က သူ့ကို ချစ်ခင်စွာ ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ "သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက အဆိပ်ကို ဖြေဖို့ သုံးနှစ် ဒါမှမဟုတ်ငါးနှစ်လောက် ကြာလိမ့်မယ်။ ငါက ဒီလောက် အချိန်ကုန်ခံပြီး လုပ်ပေးဖို့ မင်းတို့က ငါ့ကို အခြေအနေတစ်ခု ကတိပေးရမယ်"

"ဘယ်လို အခြေအနေလဲ" ဟူအမျိုးသမီးက စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်ပြီး အခု သားအတွက် ဘာအခြေအနေမဆို သူမ လက်ခံနိုင်တယ်လို့ စိတ်ထဲမှာ တွေးနေသည်။

"သူ့ကို ငါ့ တပည့်အဖြစ် လက်ခံမယ်" ဆေးဘုရင်က ဟူဖေးကို လက်ညှိုးထိုးပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူ့အသက်ကြီးလာတာနဲ့အမျှ လင်ဆူ တစ်ယောက်တည်းနဲ့ အဲဒီ တပည့်ဆိုးကို မရင်ဆိုင်နိုင်တော့မှာ ကြောက်သည်။

ဟူအမျိုးသမီးနဲ့ စုန့်ချင်းရှုက တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ဒီလောက် လွယ်ကူတဲ့ အခြေအနေလို့ မထင်ထားဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဟူဖေးက ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် တပည့်မခံခင် တစ်ခုတော့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိချင်တယ်"

"ဘာလဲ" ဆေးဘုရင်က အံ့ဩတကြီး ကြည့်လိုက်သည်။