စားပွဲပေါ်ရှိ ဝိုင်ခွက်ကို ကိုင်လိုက်သောအခါ ဖူခန်းအန်သည် အနည်းငယ် တွေဝေသွားသည်။ ကျန်းနင်သည် သူ၏ စိတ်ကို ခန့်မှန်းမိသဖြင့် ရယ်မောလိုက်သည်၊
"ဘာလဲ၊ ကျွန်မ အဆိပ်ခတ်မှာစိုးလို့လား"
ဖူခန်းအန်သည် တော်ဝင်မျိုးနွယ်များသည် နောက်ဆုံးအချိန်မရောက်မချင်း ဤသို့ရိုးရှင်းကြမ်းတမ်းသောနည်းလမ်းများကို သုံးလေ့မရှိသည်ကို သိသော်လည်း ဟန်တရုတ်ယဉ်ကျေးမှုကို ကောင်းစွာသိသောသူဖြစ်၍ 'ပညာရှိသည် အန္တရာယ်ရှိသောနံရံအောက်တွင် မရပ်' ဟူသောစကားကိုနားလည်သူဖြစ်ရာ ကျန်းနင်ကို ပြုံးလျက်သာကြည့်နေလိုက်သည်။
ကျန်းနင်က လက်လှမ်းကာ သူ၏လက်ထဲမှဝိုင်ခွက်ကိုယူပြီး နှုတ်ခမ်းသို့တေ့ကာ အနည်းငယ်မြည်းစမ်းကြည့်ပြီးနောက် ဖူခန်းအန်ရှေ့သို့ ပြန်လည်ကမ်းပေးလိုက်သည်။
"အစ်ကိုတော် အခုတော့ စိတ်ချပြီမဟုတ်လား"
ဝိုင်ခွက်နှုတ်ခမ်းမှ ခပ်ရေးရေးနှုတ်ခမ်းနီရာသည် ကျန်းနင်၏ဖြူဖွေးသောလက်ကောက်ဝတ်၏အောက်တွင် ပို၍တောက်ပနေသည်။ ဖူခန်းအန်၏စိတ်သည် လှုပ်ခတ်သွားပြီး ဤသို့ပြုလုပ်ခြင်းသည် မသင့်တော်မှန်းသိသော်လည်း ယောက်ျားတို့၏ဟော်မုန်းများက သူ့ကို အခန်းထဲမှ ရမ္မက်ဆန်သောလေထုကို ခံစားစေခဲ့သည်။
ဖူခန်းအန်သည် မူလကတည်းက မိန်းမလိုက်စားရာတွင် ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်ရာ လက်ထဲမှဝိုင်ခွက်ကို ခေတ္တကစားပြီးနောက် ညင်သာစွာတစ်ပတ်လှည့်ကာ ကျန်းနင်၏နှုတ်ခမ်းရာထိနေသောနေရာမှ တစ်ရှိန်တည်းမော့သောက်လိုက်သည်။
ကျန်းနင်သည် စိတ်ထဲတွင်ဒေါသထွက်နေသော်လည်း နောင်ထပ်ကိစ္စများအတွက် အပြုံးဖြင့်သာ ဧည့်ခံနေရသည်။ ဖူခန်းအန်သည် ခုနကမိမိဘက်မှ သွေးတိုးစမ်းလိုက်သော်လည်း တစ်ဖက်လူက လုံးဝစိတ်မဆိုးသည်ကိုမြင်လျှင် စိတ်ထဲတွင် ပို၍အတွေးများ ပွားများလာသည်။
ဝိုင်တစ်ခွက်ပြီးတစ်ခွက်ကုန်သွားသောအခါ ကျန်းနင် တစ်ကိုယ်လုံး ပူလောင်လာသည်ကိုခံစားရပြီး စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ်စိုးရိမ်လာသည် ။ 'ရှောင်ပေါင်ဘာလို့မလာသေးတာလဲ...'
ဖူခန်းအန်၏ဦးနှောက်သည်လည်း တဖြည်းဖြည်း မူးဝေလာသည်။ ရှေ့မှအမျိုးသမီး၏မျက်နှာသည် ဝိုင်၏အရှိန်ကြောင့် နီမြန်းကာ အလွန်လှပနေသည်ကိုမြင်လျှင် သူ၏ဝမ်းဗိုက်အောက်ပိုင်းမှ ပူနွေးသောအရာတစ်ခုထလာသည်ကို ခံစားရပြီး ကျန်းနင်ဆီသို့ ထ၍သွားသည်။
"မင်းသမီး၊ ကျွန်တော်နည်းနည်းမူးနေပြီ။ စကားပြောတာ မရှင်းလင်းတာမျိုး ဖြစ်နိုင်တယ်။ ကျွန်တော်တို့ နီးနီးကပ်ကပ် ထိုင်ပြီး အရင်က ရှောင်ကျင်းချွမ်းမှာကြုံခဲ့ရတဲ့ ထူးဆန်းတဲ့အဖြစ်အပျက်တစ်ခုအကြောင်း ထပ်ပြောပြမယ်"
ဖူခန်းအန်သည် ကျန်းနင်အနားသို့ရောက်လာပြီး ထိုင်ချကာ သူမ၏ခါးကို အလိုက်သင့်ပင် ဖက်လိုက်သည်။
ကျန်းနင်သည် မသိစိတ်က ငြင်းဆန်လိုသော်လည်း ဘာ့ကြောင့်မှန်းမသိ တစ်ကိုယ်လုံး တစ်ကိုယ်လုံး နူးညံ့ပျော့ခွေနေပြီး အင်အားမရှိသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ ဖူခန်းအန်ကို အကြိမ်အနည်းငယ် တွန်းထုတ်ခဲ့သော်လည်း မတွန်းထုတ်နိုင်ခဲ့ပေ။ ထို့အပြင် ဖူခန်းအန်၏ ချောမောသော ဘေးတိုက်မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း သူ့ကို သိပ်မမုန်းတော့ပေ။
“ဒီလိုလည်း ကောင်းတာပဲ။ ခဏနေရင် ဝူယင်ရှုံဆိုတဲ့ လိပ်သားလေး ဝင်လာပြီး မြင်သွားရင် ဖူ့ခန်းအန်း ဘယ်လောက်ပဲ ရှင်းပြရှင်းပြ ရှင်းနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး”
ကျန်းနင်က စိတ်ထဲတွင်မိမိကိုယ်ကိုနှစ်သိမ့်လိုက်ပြီး ဖူခန်းအန်၏ရင်ခွင်ထဲသို့ အလိုက်သင့်ပင် လဲကျသွားသည်။
ဖူခန်းအန်သည် ရင်ခွင်ထဲမှအမျိုးသမီးသည် တဖြည်းဖြည်းပျော့ခွေလာသည်ကို ခံစားရပြီး သူမက မိမိရင်ခွင်ထဲသို့ အတင်းတိုးဝင်နေသည်ဟုထင်ကာ ရမ္မက်စိတ်များ ထကြွလာပြီး သူမကိုခါးမှပွေ့ချီကာ ဘေးမှခုတင်ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။
ကျန်းနင်သည် ယခုမှ အနည်းငယ်ထိတ်လန့်သွားပြီး စိတ်ထဲတွင် နောက်ကျနေသောဝေရှောင်ပေါင်ကို ဆဲဆိုရင်း တစ်ဖက်မှလည်း 'မလုပ်နဲ့... မလုပ်နဲ့...' ဟု တိုးညှင်းစွာရေရွတ်နေသည်။
ဖူခန်းအန်သည် ကျန်းနင်၏အားနည်းသောခုခံမှုကိုမြင်လျှင် သူမကဟန်ဆောင်နေသည်ဟုထင်ကာ စိတ်ထဲတွင်ပြုံးလိုက်ပြီး သူမ၏လက်နှစ်ဖက်ကို ခိုင်မြဲစွာချုပ်ကိုင်ကာ ခုတင်ဘေးမှ တန်းလန်းကျနေသော လိုက်ကာကို ဆွဲချလိုက်သည်။
အခန်းထဲမှထွက်ပေါ်လာသောအသံကိုကြားရသောအခါ ယုကျန်းဇီနှင့် ထျန်ကွေနုန်တို့သည် တစ်ယောက်မျက်နှာတစ်ယောက်ကြည့်ကာ 'အရှင်မင်းသားလေးက အရမ်းရဲတင်းလွန်းတာပဲ။ ဝူဆန်ကွေးရဲ့ ချွေးမလောင်းကိုတောင် ထိရဲတယ်' ဟု တွေးနေမိကြသည်။
သူတို့နှစ်ဦးသည် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း သံသယမဖြစ်ကြပေ။ ဖူခန်းအန်သည် မူလကတည်းက မိန်းမ လိုက်စားသူတစ်ဦးဖြစ်သည်။ ရှန့်ကျင်းမြို့တွင် သူ၏ မြင့်မြတ်သော ရာထူးနှင့် ချောမောသော ရုပ်ရည်တို့ကို အသုံးပြုကာ မကြာခဏ လှပသော အမျိုးသမီးများစွာကို အိပ်ရာပေါ်သို့ ခေါ်ဆောင်ခဲ့သည်။
သို့သော် ယခု ဝူဆန်ကွေး၏နယ်မြေတွင် ဤသို့ပြုလုပ်ခြင်းသည် မသင့်တော်လှပေ။ သို့သော် သူတို့နှစ်ဦးမှာ လက်အောက်ငယ်သားများဖြစ်ကြရာ ယခုဝင်သွားပြီး သခင်၏ပျော်ရွှင်မှုကိုဖျက်ဆီးရန် မသင့်တော်သောကြောင့် ဖူခန်းအန်၏လှုပ်ရှားမှုများ မြန်မြန်ပြီးဆုံးပါစေဟု ဆုတောင်းရင်း တစ်ဖက်မှလည်း မီတာတစ်ရာပတ်လည်ကို ပိတ်ဆို့ကာ မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ အနားမကပ်နိုင်အောင် လူလွှတ်လိုက်သည်။
နယ်စားအိမ်တော်တွင် ဝူဆန်ကွေးသားအဖသည် ဝေရှောင် ပြဇာတ်ကို စိတ်ဝင်တစားကြည့်နေသည်ကိုမြင်လျှင် စိတ်ထဲတွင် နောက်ဆုံး၌ သက်ပြင်းချနိုင်သွားသည်။ ' လူယုတ်မာတစ်ယောက်ကို စော်ကားတာထက် လူကောင်းတစ်ယောက်ကို စော်ကားတာပိုကောင်းတယ်။ အခုကြည့်ရတာ ဝေရှောင်ပေါင်ကို အတော်အသင့်တော့ စိတ်ကျေနပ်အောင်လုပ်နိုင်ခဲ့ပြီ။ နောက်မှ လက်ဆောင်ကောင်းကောင်းတစ်ခု ထပ်ပေးလိုက်ရင် သူမြို့တော်ပြန်ရောက်တဲ့အခါ ငါတို့ရဲ့ကောင်းကွက်တွေကို အမှတ်ရပြီး ခန်းရှီရှေ့မှာ ကောင်းတဲ့စကားလေးတွေ ပြောလောက်မှာပါ...'
သူတို့သည် ထိုအချိန်တွင် ဝေရှောင်ပေါင်က ကျန်းနင်၏အခြေအနေအား စဉ်းစားနေသည်ကို ဘယ်သို့သိမည်နည်း။ 'အမေရေ ၊ ကျွန်တော်ဝေရှောင်ပေါင်လည်း ကိုယ့်ဘာသာ အစိမ်းရောင်ဦးထုပ်ဆောင်းတဲ့လိပ်ဖြစ်ရတဲ့တစ်နေ့ ရှိလာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး...'
နောက်သို့လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဝူယင်ရှုံ၏မျက်နှာတွင် ဖားယားသောမျက်နှာဖြင့် ပြုံးနေသည်ကိုမြင်၍ စိတ်ထဲမှ မကျေမနပ်ပြောလိုက်သည်။ 'ရယ်... ရယ်နေ... မင်းမိန်းမကို အဲ့ဒီမျက်နှာဖြူလေးက ကစားနေပြီ... ဟင်၊ ဒါနဲ့ မင်းသမီးက ငါ့မိန်းမမှမဟုတ်တာ။ ငါကဒီမှာ ဘာလို့စိတ်ပူနေရတာလဲ။ အလွန်ဆုံး အဲ့ဒီမျက်နှာချောလေးနဲ့ ယောက်ဖတော်ရုံပဲပေါ့။ ဟား ဟား ဟား'
ဤသို့တွေးလိုက်သောအခါ ဝေရှောင်ပေါင်၏စိတ်ထဲတွင် အမှန်ပင် နေလို့ထိုင်လို့ကောင်းသွားသည်။
"ဝေအရှင်၊ စုန့်ဗိုလ်ချုပ်၊ ကိစ္စ... ကိစ္စကြီးဖြစ်နေပြီ..."
ထိုအချိန်တွင် အဝါရောင်ဝတ်စုံဝတ် နန်းတွင်းကိုယ်ရံတော်တစ်ဦး ပြေးဝင်လာပြီး ဝေရှောင်ပေါင်နှင့် စုန့်ချင်းရှုရှေ့သို့ရောက်လာသည်။ သတင်းပို့ရန်ကြံရွယ်စဉ် ရုတ်တရက် ဝူဆန်ကွေးသားအဖလည်း ရှိနေသည်ကိုမြင်လျှင် စကားဆက်မပြောဘဲ အခက်တွေ့နေသောမျက်နှာဖြင့် ရပ်နေလိုက်သည်။
"အမတ်ကြီးတို့နှစ်ဦးမှာ ကိစ္စရှိရင် ကျွန်တော်တို့သားအဖ ဟိုဘက်ကလောင်းကစားဝိုင်းကို သွားကြည့်လိုက်ပါ့မယ်"
ဝူဆန်ကွေးက ပြုံးလျက်ထရပ်လိုက်သည်။
"မပြောပြနိုင်တဲ့ကိစ္စရယ်လို့ မရှိပါဘူး။ နယ်စားက အားနာနေစရာမလိုပါဘူး"
စုန့်ချင်းရှုက ကိုယ်ရံတော်ဘက်သို့လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
"နယ်စားက လူစိမ်းမဟုတ်ဘူး။ မင်းပြောသာပြောပါ"
"ဒါပေမဲ့... ဒါပေမဲ့..."
နန်းတွင်းကိုယ်ရံတော်က ဝူဆန်ကွေးကိုတစ်ချက်ကြည့်ကာ ထစ်ထစ်ငေါ့ငေါ့ဖြစ်သွားသည်။
"ပြောစရာရှိတာပြော"
စုန့်ချင်းရှုကလည်း အနည်းငယ်စိတ်တိုလာပြီး တိုက်ရိုက်အော်လိုက်သည်။
ဝူဆန်ကွေးသားအဖသည် စုန့်ချင်းရှု၏ 'နယ်စားက လူစိမ်းမဟုတ်ဘူး' ဟူသောစကားကိုကြားလျှင် တစ်ဖက်လူက တမင်မျက်နှာလုပ်နေမှန်းသိသော်လည်း စိတ်ထဲတွင်မူ အလွန်ကျေနပ်သွားပြီး ဘာကိစ္စဖြစ်သည်ကိုသိရန် ကိုယ်ရံတော်ကို စပ်စုစွာကြည့်နေလိုက်သည်။
နန်းတွင်းကိုယ်ရံတော်သည် အံတင်းတင်းကြိတ်ကာ ရဲဝံစွာဖြင့် အသံကျယ်ကျယ်ပြောလိုက်သည်။ "မင်းသားပေါင်ရဲ့သားတော် ဖူခန်းအန်က အန်းဖုခန်းမကို ဝင်ရောက်ပြီး အခုမင်းသမီးအခန်းထဲမှာ မင်းသမီးကို မတော်မတရားကျင့်ဖို့ ကြံစည်နေပါတယ်"
ဤစကားထွက်လာသည်နှင့် ဆူညံနေသော နယ်စားအိမ်တော်သည် ချက်ချင်းတိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ဝူဆန်ကွေးသားအဖ၏မျက်နှာပေါ်မှအပြုံးသည် ရပ်တန့်သွားပြီး စုန့်ချင်းရှုက ဒေါသတကြီးဖြင့် ထရပ်လိုက်သည်။ "ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ"
ကိုယ်ရံတော်က စိုးရိမ်ထိတ်လန့်စွာဖြင့် အလျင်အမြန်ရှင်းပြသည် "မင်းသမီးက စေတနာကောင်းနဲ့ တော်ဝင်မျိုးနွယ်အချင်းချင်းဆိုပြီး ဖူခန်းအန်ကို တွေ့ဆုံဖို့ ဖိတ်ခေါ်ခဲ့တာပါ။ ဘယ်သူသိမှာလဲ၊ ဖူခန်းအန်က ဝံပုလွေလိုစိတ်ထားရှိပြီး ဝိုင်အနည်းငယ်သောက်ပြီးနောက်မှာ မင်းသမီးကို စပြီး ကိုယ်ထိ လက်ရောက်ကျူးလွန်ခဲ့ပါတယ်”
"ဒါဆို မင်းတို့က ဘာလုပ်နေကြတာလဲ"
ဝေရှောင်ပေါင်က လက်ထဲမှလက်ဖက်ရည်ခွက်ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ပေါက်ချကာ ဒေါသထွက်နေသောမျက်နှာဖြင့် မေးလိုက်သည်။
"ဘာမှမလုပ်ဘဲ ထိုင်ကြည့်နေတာလား?"
"ကျွန်တော်တို့ကို ဖူခန်းအန်ရဲ့လက်အောက်ငယ်သားတွေက အပြင်မှာတားဆီးထားလို့ အထဲကိုဝင်လို့မရပါဘူး"
ကိုယ်ရံတော်က ရှက်ရွံ့သောမျက်နှာဖြင့် ပြောသည်။
"ဒါကြောင့် အရှင်တို့နှစ်ဦးကို အမြန်ဆုံးပြန်လာဖို့ လာခေါ်တာပါ"