ဘယ်လောက်ကြာသွားမှန်း မသိတော့။ မူးဝေနေသော ဝေရှောင်ပေါင်ခေါင်းထဲမှာ အနည်းငယ် ပြန်လည် ကြည်လင်လာသည်။ သူ့ကိုယ်ပေါ်မှာ အေးစက်နေသည်ဟု ခံစားရပြီး ရုတ်တရက် ရယ်သံတစ်ချက် ကြားလိုက်ရသည်။ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်တော့ မင်းသမီးက သူ့ကို ဟီးဟီးရယ်ကာ ကြည့်နေတာကို တွေ့ရသည်။
ဝေရှောင်ပေါင်က "အား" လို့ အော်လိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ထရပ်ရန် ကြိုးစားသည်။ သို့သော်လည်း လက်နှင့်ခြေထောက်များက ချည်နှောင်ခံထားရသည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး ထိတ်လန့်သွားသည်။ အကြိမ်အနည်းငယ် ရုန်းကန်သော်လည်း လုံးဝ မလှုပ်ရှားနိုင်ပေ။ သူ့ကိုယ်ပေါ်မှ အဝတ်အစားများအားလုံး ချွတ်ထားပြီး ကိုယ်တုံးလုံး ဖြစ်နေသဖြင့် ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံသွားသည်။
ကျန်းနင်က ဟဲဟဲရယ်ပြီး "ခွေးအစေခံ၊ နိုးလာပြီလား" ဟု ပြောသည်။
"မင်းသမီး၊ မနောက်ပါနဲ့" ဝေရှောင်ပေါင်သည် စိတ်ထဲတွင် စိုးရိမ်နေသည်။ ဒီမိန်းမက ကြိုးချည်ထားရုံသာမက ငါ့ကို ဘာလို့ ကိုယ်တုံးလုံး ချွတ်ထားရတာလဲ။ ဒါက သူ့ကို ပိုပြီး ထိတ်လန့်စေသည်။
“ဘယ်သူက မင်းနဲ့ ဟာသ လုပ်နေလို့လဲ” ကျန်းနင်ရဲ့ လှပတဲ့ မျက်နှာက တင်းမာသွားသည်၊ ဝေရှောင်ပေါင်ရဲ့ ခါးကို ခြေထောက်နဲ့ တစ်ချက် ကန်လိုက်သည်၊ ဝေရှောင်ပေါင် နာကျင်၍ အံကြိတ်နေသည် “ပြောစမ်း! မင်းနဲ့ အစ်ကိုဧကရာဇ်က ငါ့ကို တစ်ခုခု ဖုံးကွယ်ထားတာလား”
“သူမလည်း အယောင်ဆောင် မိဖုရားကြီးရဲ့ ကိစ္စကို သိသွားပြီလား”
ဒီကိစ္စကို ဝေရှောင်ပေါင်က တစ်လုံးမှ မပြောရဲပေ။ သူသည် ချက်ချင်း ရယ်မောပြီး "ကျွန်တော်တို့က ဘာကိုမှ မဖုံးကွယ်ထားပါဘူး။ မင်းသမီးက ဘာလို့ ဒီလို မေးတာလဲ" ဟု ပြောသည်။
“ဟွန်း၊ ဘာလို့ ရုတ်တရက် ငါ့ကို အနောက်ပိုင်းနယ်စားရဲ့ သားနဲ့ လက်ထပ်ပေးရတာလဲ၊ အစ်ကိုဧကရာဇ်က ငါနဲ့ စကားပြောတာကလည်း အရင်ကလို နူးညံ့သိမ်မွေ့မနေတော့ဘူး၊ နောက်ပြီးတော့... အခုဆိုရင် သာမန် ခွေးအစေခံတစ်ယောက်တောင် ငါ့ကို အနိုင်ကျင့်လာတယ်"
ကျန်းနင်က ပြောရင်း ပြောရင်း ဝမ်းနည်းလာသည်၊ ဒါပေမယ့် သူမရဲ့ စိတ်ထဲမှာ “ခေါင်းမှာ အနာပေါက်၊ ခြေထောက်မှာ ပြည်တည်နာ၊ နို့ကိုပုပ်စေသောဆေး”ဆိုတဲ့ အရာကို စိတ်ပူနေတာကြောင့် စုန့်ချင်းရှုအကြောင်းကို တိုက်ရိုက်မပြောရဲပေ။
“ကျွန်တော်မျိုးကို အထင်လွဲနေတာဖြစ်မှာပါ” ကျန်းနင်က သူ့အကြောင်းကို ပြောနေတယ်လို့ ထင်ပြီးချက်ချင်း ရှင်းပြသည် “မင်းသမီးကို ရှန်ဟိုင်ကွမ်းကို ပို့တာက ကျွန်တော့်ရဲ့ အကြံမဟုတ်ပါဘူး”
“မင်းရဲ့ အကြံပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ မင်းရဲ့ အကြံမဟုတ်တာပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ ဘယ်လိုပဲ ဖြစ်ဖြစ် ငါ ရှန်ဟိုင်ကွမ်းကို လက်ထက်ဖို့ သွားနေရတာတော့ အမှန်ပဲ” ကျန်းနင်က ဒေါသတကြီး ပြောသည်၊ နောက်ပိုင်းမှာ တခြားသူရဲ့ ဇနီးဖြစ်သွားရင် နန်းတော်ထဲကလို လွတ်လပ်ပေါ့ပါးတဲ့ဘဝမျိုး မရနိုင်တော့ဘူးလို့ တွေးလိုက်တော့ စိတ်ထဲက ဒေါသမီးက ချက်ခြင်းတောက်လောင်လာသည်။
“ရှောင်ကွေ့ဇီ၊ ငါက လူတွေကို ရိုက်ရတာ အကြိုက်ဆုံးပဲ၊ ငါစိတ်ကျေနပ်လောက်တဲ့အထိ အရိုက်ခံပြီး ငါစိတ်ပျော်တယ်ဆိုရင် မင်းကို လွှတ်ပေးနိုင်တယ်၊ မဟုတ်ရင်…” ကျန်းနင်က အိပ်ရာအောက်ကနေ သားရေကြိုးတစ်ခုကို ဆိုးညစ်သောအကြည့်ဖြင့် ဝေရှောင်ပေါင်ဆီ လျှောက်သွားသည်
“မဟုတ်ရင် ဘာဖြစ်မလဲ” ဆီစိမ်ထားလို့ တောက်ပနေတဲ့ သားရေကြိုးကို ကြည့်ပြီး ဝေရှောင်ပေါင်က ကြောက်လန့်နေသည်
“မဟုတ်ရင် မင်းသမီးက မင်း ငါ့ကို မုဒိန်းကျင့်တယ်လို့ အပြင်ကို ထုတ်ပြောလိုက်မယ်၊ ဟဲဟဲ၊ အဲဒီအချိန်ကျရင် အစ်ကိုဧကရာဇ်တင်မဟုတ်ဘူး၊ ဝူဆန်းကွေ့တောင် မင်းရဲ့ ခေါင်းကို ဖြတ်ပစ်လိမ့်မယ်”
“ဘမ်း၊ ဘမ်း.......” ကျန်းနင်က ဝေရှောင်ပေါင်ရဲ့ ကိုယ်လုံးတီး ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ကို သားရေကြိုးနဲ့ ဆယ်ချက်မက ဆက်တိုက် ရိုက်လိုက်သည်၊ ဝေရှောင်ပေါင်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှာ သွေးတွေ ပြည့်နှက်နေတာကို ကြည့်ပြီး သူမရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ ထူးဆန်းတဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားမှုတွေ ပြည့်နှက်နေသည်။
“မင်း ရူးနေတဲ့ မိန်းမ၊ နံစော်နေတဲ့ ခွေးမ၊ ငါ မင်းနဲ့ တွေ့ရတာက ဘိုးဘေး ၁၈ ဆက်ကတည်းက မကောင်းမှုတွေ လုပ်ခဲ့သလိုပဲ!” ဝေရှောင်ပေါင် နာကျင်လွန်းလို့ သေမတတ် ခံစားနေရသည်။ လက်နဲ့ ခြေထောက်တွေကလည်း တင်းကျပ်စွာ ချည်နှောင်ခံထားရတာကြောင့် ဘာမှ ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ဆဲဆိုလိုက်သည်။
“ခွေး ကျွန်၊ မင်း ဘယ်သူ့ကို ဆဲနေတာလဲ” ကျန်းနင်က ချက်ချင်း နောက်ထပ် သားရေကြိုးနဲ့ အချက်အနည်းငယ် ထပ်ရိုက်သည်၊ နောက်ဆုံးမှာတော့ ဝေရှောင်ပေါင်က ဆဲဖို့ပင် အားမရှိတော့ပေ။
ကျန်းနင်က ထိုင်ချလိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်က ဒဏ်ရာတွေကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ရင်း အသက်ရှူသံတွေက ရုတ်တရက် မြန်ဆန်လာသည်။ အသံလည်း ချက်ချင်း ချွဲနွဲ့သွားသည် "ရှင် အရမ်း နာနေလား? နာလေ ပိုပြီး ပျော်စရာ ကောင်းလေပဲ။"
ကျန်းနင်က ကြာပွတ်နဲ့ ရိုက်တုန်းမှာ မလှမ်းမကမ်းက စုန့်ချင်းရှုသည် အသံကြားသဖြင့် သွားကြည့်ရာ ပြတင်းပေါက်အဟမှ အခန်းတွင်း မြင်ကွင်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဝေရှောင်ပေါင်၏ သနားစရာကောင်းသော ပုံစံကို မြင်ရတော့ စိတ်ထဲတွင် မခံစားနိုင်သဖြင့် ချွန်ထက်သော ကျောက်စရစ်ခဲနှစ်လုံးဖြင့် ပစ်ထည့်လိုက်ရာ ဝေရှောင်ပေါင်လက်ပေါ်က ကြိုးများ ပြတ်သွားသည်။
ဝေရှောင်ပေါင် ရုန်းကန်နေရင်းမှ ရုတ်တရက် လက်နှစ်ဖက် လှုပ်ရှားလို့ရသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး အသေးစိတ်မတွေးတော့ဘဲ ကျန်းနင်ကို လက်ဝါးနှင့် ရိုက်လိုက်သည်။
ကျန်းနင်သည် အရိုက်ခံရ၍ သတိလစ်သွားသလို ဖြစ်ပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။ သူမ သတိပြန်မဝင်ခင် ဝေရှောင်ပေါင်က သူမ၏ကိုယ်ပေါ်သို့ တက်ကာ ပါးကို ထပ်ရိုက်ပြီး "နံစော်နေတဲ့ ခွေးမ၊ ခုနက နင့်အဖိုးကို ရိုက်ရတာ ပျော်နေတယ် မဟုတ်လား" ဟု ဆဲဆိုသည်။
ဝေရှောင်ပေါင် အကြိမ်အနည်းငယ် ထပ်ရိုက်ပြီးနောက် သူမမျက်နှာကို မထိရဲတော့ချေ။ ဒဏ်ရာတွေကို တခြားသူတွေ မြင်သွားရင် ရှင်းပြရ ခက်မှာကို စိုးရိမ်မိသည်။ ဒါပေမဲ့ ခုနက မိမိကို နှိပ်စက်ခဲ့တဲ့ အမုန်းတရားကလည်း ရင်ထဲမှာ မြိုမချနိုင်သေးပေ။
သူမ၏ ရင်ဘတ်မှ အဝတ်အစားကို ဖမ်းဆွဲပြီး အားကုန် ဆွဲလိုက်ရာ "ဗြိ" ကနဲ အသံဖြင့် အဝတ်အစားများ ပြဲသွားသည်။ ကျန်းနင် ဝတ်ထားသော ပိုးချည်ထည်က ပါးလွှာသဖြင့် ဆွဲလိုက်သည်နှင့် ရင်ဘတ်မှ ဖွေးနေသော အသားစိုင်များ ပေါ်လာသည်။ ဝေရှောင်ပေါင်သည် အလွန်အမင်း မုန်းတီးနေသဖြင့် ကြမ်းပြင်မှ ဖယောင်းတိုင်ကို ကောက်ယူကာ ဖယောင်းတိုင်ကို မီးညှိပြီး သူမ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်ကို ဖယောင်းစက်ချရန်ပြင်ရင်း"နံစော်နေတဲ့ ခွေးမ၊ ငါ အခုပဲလက်စားချေပြမယ်။ နင့်ကို ဘယ်လို ပြစ်ဒဏ်ပေးမလဲ ကြည့်ထားလိုက်" ဟု ဆဲဆိုသည်။
မင်းသမီးသည် နာကျင်မှုကြောင့် "အား" ဟု အော်လိုက်သည်။ ဝေရှောင်ပေါင်သည် အခြားသူများ ကြားသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ငုံ့ကာ ခြေအိတ်တစ်စုံကို ကောက်ယူပြီး သူမ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်ရန် ပြင်လိုက်သည်။ မင်းသမီးက ရုတ်တရက် နူးညံ့သော အသံဖြင့် "ဝေသခင်၊ ခြေအိတ် ထည့်စရာ မလိုပါဘူး။ ကျွန်မ မအော်တော့ပါဘူး" ဟု ပြောသည်။
"ဝေသခင်" ဟူသော စကားလုံး သုံးလုံးကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဝေရှောင်ပေါင်သည် ချက်ချင်း အံ့ဩသွားသည်။ သူမ၏ ချွဲပြစ်နေသော အသံကို ကြားရသောအခါ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် လှိုင်းထန်သွားသည်။ သူမက နူးညံ့သော အသံဖြင့် "ဝေသခင်၊ ဒီအစေခံကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ။ အကယ်၍ စိတ်မကျေနပ်သေးဘူးဆိုရင် အစေခံကို ကြာပွတ်နဲ့ ရိုက်ပြီး ဒေါသကိုဖြေဖျောက်လိုက်ပါ" ဟု ထပ်မံ ပြောသည်။
"မင်းသမီးတွေ ဘာတွေဆိုတာ တကယ်ပဲ တန်ဖိုးမရှိတဲ့ မိန်းမတွေပဲ" ဝေရှောင်ပေါင်က စိတ်ထဲတွင် တွေးပြီး မျက်နှာကို အေးစက်စွာ ပြုံးကာ "နင်က ငါ မရိုက်ရဲဘူး ထင်နေတာလား။ ငါ ဒီအရွယ်ရောက်တဲ့အထိ အခုလို တောင်းဆိုမှုမျိုး မကြားဖူးဘူး။ ဒီနေ့တော့ မင်းရဲ့ ဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးရမှာပေါ့" ဟု ပြောပြီး ကြာပွတ်ကို ကိုင်ကာ သူမ၏ကိုယ်ပေါ်သို့ ရိုက်လိုက်သည်။ မင်းသမီးက "အာ... အား..." ဟု တိုးတိုးလေး အော်သည်။
အပြင်ဘက်ရှိ စုန့်ချင်းရှုသည် ထိုအသံကို ကြားလိုက်သောအခါ မျက်ခုံးများ တွန့်သွားသည်။ သူ့ရည်ရွယ်ချက်က ဝေရှောင်ပေါင်ကို ကူညီဖို့သာ ဖြစ်သော်လည်း ဝေရှောင်ပေါင်က မင်းသမီးကို ကြာပွတ်နဲ့ ရိုက်ရဲလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားပေ။ သတို့သမီးကို လိုက်ပို့သော စစ်သူကြီးအနေဖြင့် မင်းသမီး၏ ကိုယ်ခန္ဓာကို ထိခိုက်မိပါက နောက်ပိုင်းတွင် ရှင်းပြဖို့ ခက်ခဲမည်ကို စိတ်ပူသည်။
သူ ဝင်ရောက်တားဆီးရန် စဉ်းစားနေစဉ် အခန်းတွင်းမှ မြင်ကွင်းကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရသောအခါ စုန့်ချင်းရှု၏ မျက်နှာက အလွန် ထူးဆန်းသွားသည်။
ကျန်းနင်၏ မျက်လုံးများက ရမ္မက်ဆန်နေပြီး အနီရောင်နှုတ်ခမ်းများက ပြုံးနေသည်။ သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာက ပြောမပြနိုင်အောင် သာယာနေပုံရသည်။ ဝေရှောင်ပေါင်က ရိုက်ရင်း "တန်ဖိုးမရှိတဲ့ မိန်းမ၊ ပျော်နေလား" ဟု ဆဲဆိုသည်။ ကျန်းနင်က နူးညံ့သော အသံဖြင့် "ဒီ... အစေခံက တန်ဖိုးမရှိတဲ့ မိန်းမပါ။ ဝေသခင်၊ ထပ်ပြီး နာနာလေး ရိုက်ပေးပါဦး! အား..."
စုန့်ချင်းရှု၏ မျက်နှာတွင် ရွံရှာသော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ S စရိုက်ထက် M စရိုက်နှင့်(နာကျင်မှု့ကိုနှစ်သက်သူ)ပိုတူသည်ဟု ခံစားရသည်။ လှပသော မိန်းကလေးများကို အမြဲကြိုက်နှစ်သက်သော်လည်း သူ နှစ်သက်သော အမျိုးသမီးများမှာ မိမိကိုယ်ကို ထိန်းသိမ်းနိုင်သော အမျိုးသမီးများဖြစ်သည်။ မိန်းမတစ်ဦးရဲ့ ဣန္ဒြေရရ နေထိုင်ပုံက သူ့ကို အဆွဲဆောင်နိုင်ဆုံး အရာဖြစ်သည်။
လွယ်လွယ်ကူကူ ရယူနိုင်သော အမျိုးသမီးများကို စုန့်ချင်းရှုက သိပ် စိတ်ဝင်စားမှု မရှိပေ။ ကျန်းနင်ကဲ့သို့ ထူးဆန်းသော လိင်ပိုင်းဆိုင်ရာ စိတ်နေစိတ်ထားရှိသော အမျိုးသမီးများကိုမူ သူ့သဘောထားက အမြဲ ခိုင်မာသည်။ အဝတ်အစားများ ချွတ်ပြီး ကုတင်ပေါ်တင်ပေးလျှင်ပင် လက်မခံပေ။
ဝေရှောင်ပေါင်သည် ခဏကြာအောင် ရိုက်ပြီးနောက် သူ့စိတ်ထဲမှ ဒေါသများ လျော့ကျသွားသည်။ ပြီးတော့ တစ်ဖက်လူက “ကျွန်မကို မသနားပါနဲ့၊ ရက်ရက်စက်စက် နှိပ်စက်ပါ” ဟူသော ပုံစံမျိုး ပြနေသဖြင့် ရိုက်ရတာ ပျင်းစရာကောင်းလာသည်။
ကြာပွတ်ကို ပစ်ချလိုက်ပြီး ဝေရှောင်ပေါင်သည် အဝတ်အစားများကို ပြန်ဝတ်ရန် ပြင်လိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် ကျန်းနင်က သူ့ကျောပေါ်သို့ ကပ်လာပြီး နူးညံ့သော အသံဖြင့် "ဝေသခင်၊ ဘာလို့ မရိုက်တော့တာလဲ" ဟု ပြောသည်။
နှစ်ဦးသား အသားချင်းထိတွေ့လိုက်သောအခါ ဝေရှောင်ပေါင်၏ နှုတ်ခမ်းများ ခြောက်သွေ့လာပြီး စိတ်ထဲတွင် မီးလောင်နေသလို ဖြစ်လာသည်။ “မင်း ကောင်းကောင်း ထိုင်နေလိုက်! ဒီလိုလုပ်ရင် ငါ မင်းကို ငါ့ရဲ့ မိန်းမအဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်တော့မှာနော်” ဟု ပြောသည်။
မင်းသမီးက ချွဲနွဲ့စွာ “ကျွန်မကို ရှင့် မိန်းမအဖြစ် သတ်မှတ်စေချင်တာ” ဟု ပြောပြီးနောက် လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဝေရှောင်ပေါင်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်လိုက်သည်။
"သေလည်း သေပစေတော့!" ဝေရှောင်ပေါင် ရဲရဲတင်းတင်းနဲ့ သူမကိုယ်ပေါ် ဖိချလိုက်သည်။
သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ အခြေအနေက တကယ်ကို မသင့်တော်တော့ဘူးလို့ မြင်တော့ စုန့်ချင်းရှု အထဲဝင်တားဖို့ လုပ်လိုက်သည်။ သူ့ခြေထောက်ကို ရှေ့တိုးလိုက်တော့ ရုတ်တရက် သတိဝင်သွားသည်၊ "ငါက ခန်းရှီကို ဒီလောက် လွယ်လွယ်ကူကူနဲ့ ပြည်တွင်း ပုန်ကန်မှုတွေကို ဖြေရှင်းစေချင်တာ မဟုတ်ဘူး။ ဝေရှောင်ပေါင်ကြောင့် ကျန်းနင်ရဲ့ အပျိုစင်ကို ပျက်စီးစေတာလည်း ကောင်းတာပဲ။ ဒီလက်ထပ်ပွဲကို ရယ်စရာကောင်းတဲ့ အဆုံးသတ်တစ်ခုနဲ့ အဆုံးသတ်လိုက်ရင် ပိုကောင်းမှာ မဟုတ်ဘူးလား? ဒါ့အပြင် ဒီလိုဆိုရင် ငါ ဝေရှောင်ပေါင်ကို ဖိအားပေးလို့ရတဲ့ အားသာချက်တစ်ခုပါ ရနိုင်သေးတယ်။ အခု ငါ ဝင်သွားရင် နှစ်ယောက်စလုံးနဲ့ အချည်းနှီး ရန်သူ ဖြစ်ရုံပဲ ရှိမယ်။ တကယ် ဆုံးရှုံးမှုကြီးတာပဲ။"
စိတ်ထဲတွင် အကျိုးအကြောင်းများကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာပြီးနောက် စုန့်ချင်းရှုသည် သူတို့နှစ်ဦး၏ အရည်အချင်းနိမ့်သော သရုပ်ဆောင်မှုကို ဆက်ကြည့်ဖို့ ပျင်းရိလာပြီး လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။ သူ့ဘဝဟောင်းတုန်းက ဂျပန်မှာ အစည်းအဝေးတစ်ခု တက်ရောက်ဖို့သွားရင်း လျှို့ဝှက်စွာ ဝယ်ယူခဲ့တဲ့ အမျိုးမျိုးသော တရားဝင် မူရင်း DVD အမျိုးမျိုးကို ပြန်သတိရလိုက်သည်။ ဝေရှောင်ပေါင်တို့နှစ်ယောက်သား ကလေးကစားသလို လုပ်နေတဲ့ မြင်ကွင်းက သူ့စိတ်ကို စွဲဆောင်နိုင်ခြင်းမရှိတော့ပေ။
နောက်တစ်နေ့ မနက်တွင် ဝေရှောင်ပေါင်က အဝတ်အစားများ ပြန်ဝတ်ပြီး မင်းသမီး၏ အိပ်ခန်းမှ တိတ်တဆိတ် ထွက်လာသည်။ အခန်းထဲသို့ ပြန်ရောက်ပြီး မကြာခင်တွင် အစေခံတစ်ဦးက လာအကြောင်းကြားသည် “ဝေမြို့စား၊ စုန့်သခင်က အရှင့်ကို လာတွေ့ဖို့ ဖိတ်ခေါ်ပါတယ်”
မနေ့ညက မကောင်းမှုတစ်ခု လုပ်ထားသဖြင့် ဝေရှောင်ပေါင်၏ မျက်နှာက မသက်မသာဖြစ်နေသည်။ “သူ ငါ့ကို ဘာကိစ္စနဲ့ ရှာတာလဲ” ဟု စိတ်ထဲတွင် တွေးနေသည်။
အဝတ်အစားသစ် လဲဝတ်ပြီးနောက် မှန်ထဲတွင် မျက်နှာပေါ်တွင်ပေနေသော မျက်နှာချေ(မိတ်ကပ်) များကို သေချာစွာ သုတ်လိုက်သည်။ စိတ်သက်သာရာရသွားပြီးမှ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားသော ပုံစံဖြင့် စုန့်ချင်းရှု၏ အခန်းသို့ သွားလိုက်သည်။
ဝေရှောင်ပေါင် သံသယဖြစ်နေသော ပုံစံဖြင့် ဝင်လာသည်ကို တွေ့လိုက်သောအခါ စုန့်ချင်းရှု၏ မျက်နှာက တစ်ခုခုကို ငါသိပါတယ်ဆိုတဲ့အပြုံးမျိုးဖြစ်နေသည်။ “ဝေညီလေး၊ မနေ့ညက အတော်လေးပျော်ခဲ့ပုံရတယ်”
ဝေရှောင်ပေါင်၏ နှလုံးက လျင်မြန်စွာဖြင့်တဒုတ်ဒုတ်ခုန်နေသော်လည်း မျက်နှာကမူ သံသယရှိနေဟန်ဆောင်ပြီး “စုန့်အကိုကြီး ဘာအကြောင်းပြောနေတာလဲ” ဟု မေးသည်။
“ဝေညီလေး အသက်ကယ်ခဲ့တဲ့သူကို ဒီလောက်မြန်မြန်ပဲ မေ့သွားလိမ့်မယ်လို့ မထင်ဘူး” စုန့်ချင်းရှု၏မျက်နှာတွင် စိတ်ပျက်သောအမူအရာဖြင့်ပြည့်နေသည်၊ လက်ချောင်းတစ်ချောင်းကို လှုပ်လိုက်သည်နှင့် ထက်ရှသော ကျောက်စရစ်ခဲလေးတစ်ခုက ဝေရှောင်ပေါင်၏ ခြေထောက်နားသို့ ပစ်ကျသွားပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဖြူဖွေးသော ခြစ်ရာတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
ဝေရှောင်ပေါင် ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားသည်။ မနေ့ညက ကျောက်စရစ်ခဲနှစ်လုံး အသံကြားတော့ သူ့ကို ချည်ထားတဲ့ ကြိုးတွေ ပြတ်သွားတာ အံ့သြစရာ မဟုတ်တော့ဘူး။ စုန့်ချင်းရှုရဲ့ လက်ချက်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်း ကျန်းနင်နဲ့ လုပ်ခဲ့တဲ့ အရှက်ရစရာ ကိစ္စတွေကို တွေးမိတော့ ရှက်သွားပြီး "စုန့်အကိုကြီး အကုန် မြင်သွားပြီလား?"
သူ့စိတ်ထဲက စိုးရိမ်မှုများကို သိသဖြင့် စုန့်ချင်းရှုက ရယ်မောပြီး “ဝေညီလေး၊ စိတ်ချပါ၊ မမြင်သင့်တာကို မကြည့်ရဘူးဆိုတဲ့ အသိတရားတော့ ငါ့မှာ ရှိပါတယ်၊ နောက်ပိုင်း မင်းနဲ့ မင်းသမီး ဘာဖြစ်သွားတယ်ဆိုတာကို ငါ လုံးဝ မမြင်ခဲ့ပါဘူး”
တိတ်တိတ်လေး သက်ပြင်းချလိုက်သည်၊ ဝေရှောင်ပေါင်က ရုတ်တရက် ထပ်ပြီး စိတ်ပူလာသည်၊ “မနေ့ညက ကျွန်တော်… တစ်ခဏလောက်တော့ စိတ်လွတ်သွားခဲ့ပါတယ်၊ စုန့်အကိုကြီး၊ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ရင်းနှီးမှု့ကိုထောက်ထားပြီး ဒီကိစ္စကို လျှို့ဝှက်ပေးပါ”
ထိတ်လန့် တုန်လှုပ်နေသော ဝေရှောင်ပေါင်ကို ကြည့်ရင်း စုန့်ချင်းရှု၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခု ရုတ်တရက် ပြင်းထန်လာသည် “ဒီအခွင့်အရေးကို အသုံးချပြီး သူ့ကို ရှင်းပစ်လိုက်ရင် ကောင်းမလား၊ ကိုယ်တိုင်တောင် လုပ်စရာမလိုဘူး၊ ရှန်ဟိုင်ကွမ်း ရောက်ရင် သတင်း နည်းနည်းလေး လွှင့်ပေးလိုက်ရုံပဲ။ ဝူဆန်ကွေးသားအဖက ဒီလို ကြီးမားတဲ့ အရှက်ခွဲမှု ကို ဘယ်လို သည်းခံနိုင်မှာလဲ၊ ဝေရှောင်ပေါင်ကို ဓားတစ်ထောင်နဲ့ အပိုင်းပိုင်းဖြတ်ပစ်မှာ သေချာတယ်။ ဝေရှောင်ပေါင် သေဆုံးသွားတဲ့အတွက် ခန်းရှီလည်း ဒေါသထွက်လိမ့်မယ်။ တစ်ဖက်နဲ့ တစ်ဖက် တိုက်ပွဲတွေတောင် ဖြစ်သွားနိုင်တယ်... …”
ဝေရှောင်ပေါင်သည် စုန့်ချင်းရှုက ဘာမှပြန်မပြောပဲ ငြိမ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ တိတ်တိတ်လေး ခေါင်းကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လန့်သွားပြီး စုန့်ချင်းရှု တွန့်ဆုတ်နေသည်ကို သိသဖြင့် ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည် “စုန့်အကိုကြီး အမြဲတမ်း နန်းတော်ထဲမှာပဲ နေရတာ သိပ်အဆင်မပြေဘူးမလား၊ ကျွန်တော် ယန်ကျင်းမြို့မှာ ဇိမ်ခံအိမ်ကြီးတစ်လုံး အကိုကြီးအတွက် ပြင်ဆင်ထားတယ်၊ နောက်ပိုင်း အကိုကြီးရဲ့ မိသားစုကို အဲ့ဒီမှာ ထားလို့ရတယ်”
ဝေရှောင်ပေါင်က သူ့ကို လာဘ်ထိုးသည်ကို မြင်တော့ စုန့်ချင်းရှုက ရယ်လိုက်သည် “အစ်ကိုကြီးသာ လက်မခံရင် ဝေညီလေးစိတ်မအေးနိုင်ပဲဖြစ်နေမှာ သေချာတယ်၊ ကောင်းပြီ ဝေညီလေးရဲ့ စေတနာကို လက်ခံလိုက်ပြီ”