ဟွာရှန်းမှ ဆင်းလာသောအခါ ရှချင်းချင်းက စုန့်ချင်းရှုကို သံသယဖြင့် ကြည့်၍ မေးလိုက်သည်၊ “ရှင်နဲ့ ဦးလေးဖုန်းဘယ်လို တိုက်ခိုက်ခဲ့တာလဲ၊ ကျွန်မ ဘာမှ မသိလိုက်ရဘူး”
“ဒါကြောင့်ပဲ ငါတို့ကို ဆရာသခင်တွေလို့ ခေါ်တာပေါ့” စုန့်ချင်းရှုက ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ ရှချင်းချင်း သူ့ကို ရိုက်ဖို့ ဟန်ပြင်နေတာသည်ကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်း “တခြားလူတွေဆိုရင် ငါ ပြောမပြဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မင်းက မေးတာဆိုတော့ နားလည်အောင် ရှင်းပြပေးပါ့မယ်”
စကားလုံးများကို စီစဉ်ပြီးနောက် စုန့်ချင်းရှု က ပြောလိုက်သည် “အရင်တုန်းက တုကူး(တစ်ကိုယ်တော်) ချိုးပိုက်(မရှုံးနိမ့်) လို့ ခေါ်တဲ့ အရမ်းတော်တဲ့ သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက် ရှိခဲ့ဖူးတယ်၊ သူရဲ့ တစ်သက်လုံး ကမ္ဘာပေါ်က သိုင်းပညာရှင်တွေကို အနိုင်ယူခဲ့တယ်။ ရှုံးနိမ့်မှုကို ရှာဖွေခဲ့ပေမဲ့ ရှုံးနိမ့်မှု မတွေ့ခဲ့ရဘူး။ ၊ သူ့ရဲ့ ဓားသိုင်းမှာ ထူးခြားချက်တစ်ခု ရှိတယ်၊ အဲဒါက ကွက်တိုင်းက ထိုးနှက်တိုက်ခိုက်တာပဲ၊ ကာကွယ်တာ မပါဘူး၊ ရှင် သူ ဘယ်လိုလုပ်ခဲ့တယ်လို့ ထင်လဲ?”တစ်ခါလောက် ရှုံးဖို့တောင် ခက်ခဲတယ်။ သူ့ဓားသိုင်းရဲ့ ထူးခြားချက်က တိုက်ခိုက်မှုသက်သက်ပဲ၊ ကာကွယ်မှု မရှိဘူး။ သူ ဘယ်လိုလုပ်နိုင်ခဲ့တယ်လို့ မင်းထင်လဲ"”
"ကမ္ဘာပေါ်က သိုင်းပညာရှင်အားလုံးကို အနိုင်ယူတာက ခက်ပေမဲ့ သိုင်းလောကမှာ လုပ်နိုင်တဲ့သူ မရှိတာတော့ မဟုတ်ဘူး" လို့ ရှားချင်းချင်းက ခဏတာ စဉ်းစားပြီး နူးညံ့စွာ ပြောသည် “ဒါပေမဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ သိုင်းပညာ ဘယ်လောက် မြင့်မားပါစေ၊ ကန့်သတ်ချက်တော့ ရှိတယ်၊ ပြိုင်ဘက်ကို တစ်ချက်တောင် ပြန်မတိုက်ခိုက်နိုင်အောင် ဘယ်လိုများ လုပ်နိုင်မှာလဲ”
“"အရင်ကတော့ ဒဏ္ဍာရီတွေက ချဲ့ကားပြောတာလို့ ထင်ခဲ့ပေမဲ့ ၊ အခုတော့ ကျွန်တော် နည်းနည်းချင်း နားလည်လာပြီ။” နတ်ရုပ်တုချိုင့်ဝှမ်းရှိ ဓားသင်္ချိုင်းဂူနံရံပေါ်တွင် တုကူးချိုးပိုက်ချန်ထားခဲ့သော စာကြောင်းရေအနည်းငယ်ကို ပြန်ပြောင်းစဉ်းစားမိပြီး စုန့်ချင်းရှုက ပြုံးလိုက်သည်။ထိုနေ့က သူသည် တုကူးချိုးပိုက်က သိုင်းပညာလျှို့ဝှက်ကျမ်းစာများကို မချန်ထားခဲ့သည့်အတွက် မကျေမနပ်ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူ မသိခဲ့သည်မှာ သူ့တစ်သက်တာ သိုင်းပညာ၏ အနှစ်သာရအားလုံးကို ထိုစာကြောင်းရေအနည်းငယ်ထဲသို့ ထည့်သွင်းထားခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ထိုစဉ်က သူ၏ အဆင့်နိမ့်လွန်း၍ မမြင်နိုင်ခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
“လျှို့ဝှက်ချက်ကဘာလဲ” သူက ပြောနေရင်း ရပ်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ရှချင်းချင်းက ချက်ချင်း ဆက်မေးသည်။
စုန့်ချင်းရှုက သတိပြန်ဝင်လာပြီး လမ်းဘေးသစ်ပင်မှ သစ်ရွက်တစ်ရွက်ကို ဆွဲယူကာ လှည့်ကြည့်ပြီး “လက်နှစ်ချောင်းကို ဆန့်လိုက်”
ရှချင်းချင်း နားမလည်သော်လည်း စုန့်ချင်းရှုစကားအတိုင်း လက်ချောင်းသွယ်သွယ်လေး နှစ်ချောင်း ထုတ်လိုက်သည်။
သူ၏ မျက်စိရှေ့တွင် ကြည်လင်တောက်ပသော လက်ချောင်းနှစ်ချောင်းကို မြင်သောအခါ စုန့်ချင်းရှုက တိတ်တဆိတ် ချီးကျူးလိုက်ပြီး သစ်ရွက်ကို လက်ချောင်းနှစ်ချောင်းကြား ညှပ်ကာ ပြောလိုက်သည်၊ “ငါ ဘယ်အချိန်မဆို လွှတ်လိုက်နိုင်တယ်၊ မင်း ဒါကို ညှပ်ထားနိုင်မလား ကြည့်လိုက်။”
ရှချင်းချင်းက လက်ချောင်းများကြားကို အာရုံစိုက် ကြည့်နေသည်။ ခဏကြာပြီးနောက် စုန့်ချင်းရှုက လက်လွှတ်လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ လက်ချောင်းများဖြင့် ချက်ချင်း ဖမ်းညှပ်လိုက်သော်လည်း သစ်ရွက်က လက်ချောင်းများကြားမှ လျှောကျသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
“ထပ်လုပ်မယ်!” ရှချင်းချင်းက မကျေမနပ် ပြောသည်။
စုန့်ချင်းရှုက ပြုံးလိုက်ပြီး “ကောင်းပြီ!”
သုံးကြိမ် ဆက်တိုက် ကြိုးစားခဲ့ရာ ရှချင်းချင်းသည် အမြဲတမ်း အနည်းငယ်ဆီ လွဲချော်နေခဲ့ပြီး စိတ်ပျက်စွာဖြင့် “ဘာကြောင့် ဒီလို ဖြစ်ရတာလဲ…” ဟုငြီးညူလိုက်သည်။
“စစ်မှန်တဲ့ ကျွမ်းကျင်သူတွေက သူတို့ရဲ့ တိုက်ခိုက်နိုင်တဲ့နယ်ပယ်(အတိုင်းအတာ)ကို ကောင်းကောင်း သိကြတယ်။ တစ်ခြားသူတစ်ယောက်က မင်းရဲ့ နယ်ပယ်ထဲ ရောက်လာတာနဲ့ မင်း ချက်ချင်း တိုက်ခိုက်သင့်တယ်၊ ဒီလိုမျိုးပေါ့။”
စုန့်ချင်းရှုက ရှချင်းချင်းရဲ့ လက်သေးသေးလေးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်တယ်။ စုန့်ချင်းရှု လက်ချောင်းနှစ်ချောင်းကြားကို သစ်ရွက်ထည့်လိုက်တာနဲ့ ရှချင်းချင်းရဲ့ လက်ချောင်းနှစ်ချောင်းကို ချက်ချင်း ပူးကပ်စေကာ သစ်ရွက်ကို တစ်ခါတည်း ညှပ်လိုက်တယ်။
တစ်ဖက်လူရဲ့ လက်ဖဝါး အပူဓာတ်ကို ခံစားလိုက်ရတဲ့အခါ ရှချင်းချင်း တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားပြီး လက်ကို မသိမသာ ပြန်ဆွဲထုတ်လိုက်ကာ သံသယနဲ့ မေးတယ်၊ “ဒါပေမဲ့ ရှင်ရဲ့လက်က မလွှတ်သေးဘူးလေ။”
“မိုက်လိုက်တဲ့မိန်းကလေးရယ်၊ ငါ တိုက်ခိုက်တာ မြင်ပြီးမှ ပြန်တိုက်မယ်ဆိုရင် အစကတည်းက ရှုံးနိမ့်ဖို့ သေချာနေပြီ။” စုန့်ချင်းရှုက ဆက်ပြောသည် “စစ်မှန်တဲ့ ကျွမ်းကျင်သူတစ်ယောက်အတွက်တော့ သတ်မှတ်ထားတဲ့ အကွာအဝေးတစ်ခုအတွင်းမှာ၊ ဘယ်လို ကြီးမားတဲ့ လှုပ်ရှားမှု ဖြစ်ပါစေ… ဘယ်လောက်ပဲမြန်ပါစေ အောင်မြင်ဖို့ မျှော်လင့်ချက် မရှိဘူး။ ဒါကြောင့် ပြိုင်ဘက်ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုလမ်းကြောင်းနဲ့ ထောင့်တွေကို ကြိုတင် ခန့်မှန်းနိုင်တယ်"
"ပြိုင်ဘက်ရဲ့ ဘယ်မှာလဲ၊ မျက်လုံး လှုပ်ရှားပုံ၊ ပခုံး နည်းနည်း နိမ့်ကျသွားပုံ၊ ခြေဖျား ဘယ်ဘက်ကို ဦးတည်နေလဲဆိုတာကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ပြိုင်ဘက်ရဲ့ အင်အားထုတ်သုံးတဲ့ နေရာကို တွက်ချက်နိုင်တယ်..."
"အင်အားထုတ်သုံးတဲ့ နေရာလား" ရှချင်းချင်း နားမလည်စွာ မေးသည်။
"လူတစ်ယောက်က ဘယ်လောက်ပဲ သိုင်းပညာ မြင့်မားပါစေ၊ သူက သူ့ရဲ့ အင်အားထုတ်သုံးတဲ့ နေရာကို အသုံးချပြီး ဒါမှမဟုတ် အဲ့ဒီနေရာနဲ့ နီးတဲ့နေရာကနေ တိုက်ခိုက်ရမှာပဲ။ မဟုတ်ရင် သူ့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေက အလှပြသလိုဖြစ်နေပြီး ကိုယ်ခန္ဓာကို ထိရင်လည်း ထိခိုက်မှာမဟုတ်ဘူး။ မင်းက ပြိုင်ဘက်ရဲ့ အင်အားထုတ်သုံးတဲ့ နေရာကို သိပြီဆိုတာနဲ့ သူ လုပ်နိုင်တဲ့ ထိရောက်တဲ့ တိုက်ခိုက်မှုတွေက ဘယ်လောက် နည်းနည်းလေး ဒါမှမဟုတ် ဘယ်ဦးတည်ချက်ကိုပဲ လုပ်နိုင်တယ်ဆိုတာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိသွားပြီ"
"ပြိုင်ဘက်ရဲ့ အင်အားထုတ်သုံးတဲ့ နေရာကလည်း အမြဲတသတ်မတ်ထဲမရှိဘူး။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ သေးငယ်တဲ့ ပြောင်းလဲမှုတွေ ရှိလာရင် အင်အားထုတ်သုံးတဲ့ နေရာကလည်း အများကြီး ပြောင်းလဲသွားတတ်တယ်။ မင်းလည်း လိုက်ပြောင်းရမယ်။ ဒါတွေကတော့ အတွေ့အကြုံနဲ့ အမြင်စူးရှဖို့ လိုအပ်တယ်"
စုန့်ချင်းရှုက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောနေသော်လည်း သူ့စိတ်ထဲတွင် ဒေါင်ဖန်းပုပိုင်ကို အလွန် ကျေးဇူးတင်နေသည်။ ပထမဆုံးအကြိမ် ဒေါင်ဖန်းပုပိုင်၏ လက်အောက်တွင် ပြန်မတိုက်နိုင်အောင်ရှုံးနိမ့်ခဲ့ခြင်း နှင့် ကျောက်စိမ်းဧကရာဇတ်တောင်ထိပ်ပေါ်တွင် ယွမ်ချန်းကျီအား ဒေါင်ဖန်းပုပိုင်က မည်သို့ သတ်ခဲ့သည်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်တွေ့ခဲ့ရခြင်းသာ မရှိခဲ့ပါက သူသည် သိုင်းပညာ၏ အနှစ်သာရကို အချိန်တိုင်း စဉ်းစားပြီး ဤကဲ့သို့သော ထိုးထွင်းဉာဏ်များကို ရရှိလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ ဒုတိယအကြိမ် တိုက်ခိုက်မှုတွင် အရှက်ရစရာ ကောင်းလှသော်လည်း ဒေါင်ဖန်းပုပိုင်၏ လက်အောက်မှ အသက်လွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့သည်။ လှည့်စားခဲ့ခြင်းမှာ တစ်ဖက်ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ သိုင်းပညာ အဆင့် မြင့်တက်လာခြင်းမှာလည်း မရှိမဖြစ် လိုအပ်သည်။
ရှချင်းချင်းက ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားပြီး "ဒါကြောင့် ဆင်ခြင်ခြင်းချောက်ကမ်းပါးပေါ်မှာ ခင်ဗျားနဲ့ ဆရာဘိုးဘိုးဖုန်းက တစ်ယောက်က ခြေထောက် လှုပ်ရှားလိုက်တာ၊ တစ်ယောက်က ဘေးတစောင်း လှည့်လိုက်တာနဲ့ တိုက်ခိုက်ပြီးသား ဖြစ်သွားတာကိုး" ဟု ပြောသည်။
"မှန်တယ်။ ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ သေးငယ်တဲ့ ပြောင်းလဲမှုတွေက ပြိုင်ဘက်ရဲ့ လာမယ့်တိုက်ခိုက်မှုကို ခန့်မှန်းနိုင်ပြီး သင့်လျော်တဲ့ တုံ့ပြန်မှုတွေကို လုပ်ဆောင်နိုင်စေတယ်။ ငါတို့ တိုက်ခိုက်ခဲ့တာ သုံးဆယ့်ခြောက်ကွက် ဆိုပေမဲ့ တကယ်တမ်းကျတော့ တစ်ကွက်တည်းပဲ" ဟု စုန့်ချင်းရှုက ဖုန်းချင်းယန်၏ လက်အောက်တွင် တစ်ချီတည်းဖြင့် ရှုံးနိမ့်ခဲ့သည်ကို သတိရမိပြီး "ဘယ်သူပဲ ဖြစ်ဖြစ် တစ်နေ့တော့ ကိုယ်လုပ်ခဲ့တာကို ပြန်ဆပ်ရမှာပဲ(ဝဋ်လည်တာပဲ)" ဟူသော ရယ်စရာကောင်းသည့် ခံစားချက်ကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။
"သုံးဆယ့်ခြောက်ကွက် မဟုတ်ဘူးလား၊ ဘာလို့ တစ်ကွက်ပဲ ဖြစ်သွားတာလဲ" ဟု ရှချင်းချင်းက သူ့စကားတွေကို လိုက်မမှီနိုင်တော့ဘူးလို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
စုန့်ချင်းရှုက ရှင်းပြသည်။ "အရှေ့က သုံးဆယ့်ငါးကွက်မှာ ဖုန်းအဖိုးကြီးရော၊ ကျွန်တော်ပါ၊ လုံးဝပြီးဆုံးအောင် သိုင်းကွက်မထုတ်ခဲ့ရဘူး။ နည်းနည်းလောက် အရိပ်အယောင် ပြလိုက်တာနဲ့ ပြိုင်ဘက်က မြင်ပြီး ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တယ်။ ဒါကြောင့် ချက်ချင်းပဲ တခြားတစ်ကွက်ကို ပြောင်းလိုက်ရတယ်။ ဒီလိုပဲ ထပ်ခါတလဲလဲ လုပ်ရင်း နောက်ဆုံးတစ်ကွက်မှာ ကျွန်တော် အချိန်မီ မဖြရှင်းနိုင်ခဲ့လို့ ရှုံးနိမ့်ခဲ့ရတာပဲ"
ရှချင်းချင်းက လေးစားစွာဖြင့် စုန့်ချင်းရှုကို ကြည့်ပြီး "စုန့်အစ်ကို၊ ရှင့်ရဲ့ သိုင်းပညာက ဒီအဆင့်အထိ မြင့်မားနေပြီလို့ မထင်ထားဘူး" ဟု ပြောသည်။
"ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ ဒေါင်ဖန်းပုပိုင်နဲ့ ဖုန်းချင်းယန်တို့လို လူတွေကိုတော့ မမီသေးဘူး” စုန့်ချင်းရှုက ခါးခါးသီးသီး ပြုံးလိုက်သည်။
ရှချင်းချင်းက တည်ကြည်စွာ နှစ်သိမ့်ပေးသည်။ "သူတို့က သိုင်းလောကမှာ ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ နာမည်ကျော်ကြားခဲ့တဲ့ ထိပ်တန်း သိုင်းပညာရှင်တွေပါ။ ရှင်က ငယ်သေးတာပဲ။ နောက်ထပ် နှစ်အနည်းငယ်လောက် ကြာရင် သူတို့ရဲ့ အဆင့်ကို ရောက်ဖို့ ဒါမှမဟုတ် ကျော်လွန်ဖို့ မခက်ပါဘူး"
စုန့်ချင်းရှု တခဏ အံ့အားသင့်သွားပြီး ရှချင်းချင်းကို ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ "ကံကောင်းလို့ ယွီယွီလေး(ရှချင်းချင်း) သတိပေးလို့ပေါ့။ မဟုတ်ပဲ ပြင်းပြင်းထန်ထန်နဲ့ အလျင်စလိုကျင့်ကြံပြီး ဆက်သွားနေရင် နောက်ဆုံးမှာ သိုင်းကြောင်ပြီး(လမ်းမှားပြီး) ရူးသွပ်သွားလိမ့်မယ်"
ရှချင်းချင်း နှုတ်ခမ်းဖျားတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ချက်ချင်း မျက်နှာထားတင်းသွားသည်။ "ကျွန်မကို ယွမ်ကတော်လို့ ခေါ်ပါ"
“ကောင်းပါပြီဗျာ၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ ယွမ်ကတော်လေး၊ နောက် ဘယ်ကို သွားဖို့ စီစဉ်ထားလဲ?” စုန့်ချင်းရှုက ပခုံးတွန့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
"ယွမ်ကတော်ဆိုလည်း ယွမ်ကတော်ပေါ့၊ ဘာ ကျွန်တော်ရဲ့ယွမ်ကတော်လဲ" လို့ ရှချင်းချင်းက ဒေါသတကြီးပြောလိုက်သည်။ "ယွမ်အစ်ကိုကြီးရဲ့ ဆရာတူအစ်ကိုနဲ့ အစ်မတို့က သူ့အတွက် လက်စားချေဖို့ မြို့တော်ကို သွားခဲ့ကြပြီ။ အခု တော်ဝင်နန်းတော်က နဂါးလှောင်အိမ်လို ဖြစ်နေပြီ။ သူတို့ကို ကြိုပြီးတော့ တားဆီးနိုင်ဖို့အတွက် မြို့တော်ကို သွားရမှာပေါ့"
"တကယ်တော့ ငါနဲ့ အတူရှိဖို့ အကြောင်းပြချက်ရှာတာ မဟုတ်လား" လို့ စုန့်ချင်းရှု ပြုံး၍ စနောက်လိုက်တယ်
"ကိုယ့်ကိုယ်ကို အထင်ကြီးလွန်းနေပြီ" လို့ ရှချင်းချင်းက အကူအညီမဲ့စွာနဲ့ မျက်လုံးလှန်ပြလိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့ ငါက တခြားဂိုဏ်းတွေဆီကနေ ဓားစာခံတွေ စုဆောင်းရဦးမယ်လေ၊ အချိန် မမီလောက်ဘူး ထင်တယ်” ရုတ်တရက် ခန်းရှီက ပေးထားတဲ့ တာဝန်ကို သတိရလိုက်တော့ စုန့်ချင်းရှုက အံ့အားသင့်သွားတယ်။
“ဟွန့်၊ ရှင်နဲ့ အတူနေမယ်လို့လည်း ကျွန်မ မပြောပါဘူး” ရှချင်းချင်းက ဓားဂိုဏ်းက မြင်းတစ်ကောင်ကို ငှားခဲ့ပြီးသားဖြစ်သည်၊ မြင်းပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်ပြီး “ကျွန်မ အရင်သွားနှင့်ပြီ၊ နောက်မှ မြို့တော်မှာ ပြန်တွေ့မယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။ ပြောပြီးသည်နှင့် ကြာပွတ်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ မြင်းကို မောင်းနှင်ထွက်ခွါသွားသည်။ စုန့်ချင်းရှု ရှေ့မှာ ဖုန်မှုန့်တွေပဲ ကျန်ခဲ့တော့သည်။
“မြစ်ကိုဖြတ်ပြီးတော့ တံတားဖြိုတာပဲ၊ မြစ်ကိုဖြတ်ပြီးမှ ပြောင်ပြောင်တင်းတင်းနဲ့ တံတားကိုဖြိုလိုက်တာပဲ၊ လူတွေရဲ့ စိတ်ဓာတ်က ပြောင်းလဲကုန်ပြီ အရင်လိုမဟုတ်ကြတော့ဘူး!” စုန့်ချင်းရှုက ဘာမှ မပြောနိုင်ဘဲ ဆို့နင့်စွာဖြင့် ထိုနေရာတွင် ငြိမ်သက်နေခဲ့ပြီးနောက် ဂိုဏ်းအသီးသီးသို့ ခရီးစတင်ခဲ့သည်။