ဖုန်းချင်ယန်သည် ဓားဂိုဏ်းခွဲမှ ဖြစ်သော်လည်း ယွဲ့ပုချွန်က ဟွာရှန်းတွင် အံ့ဖွယ်ကောင်းသော ဓားသိုင်းပညာရှင် ဆရာဦးလေး တကယ်ရှိနေလျှင် ကျိုးလန်ချန်းကြောင့် ဟွာရှန်း ပျက်ဆီးမည်ကို နေ့တိုင်း ကြောက်ရွံ့နေစရာ မလိုတော့ဟု စဉ်းစားကာ ဖုန်းချင်ယန်၏ တည်ရှိမှုကို အတည်ပြုရန် ဆင်ခြင်ခြင်းချောက်ကမ်းပါးသို့ အလျင်အမြန် သွားလိုခဲ့သည်။
လူအုပ်စုသည် ဆင်ခြင်ခြင်းချောက်ကမ်းပါးသို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက် မုရန်ချင်းက အတွင်းအားကို အသုံးပြုကာ သူ၏ အသံကို တောင်ထိပ်တစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့စေသည် “ဟွာရှန်းဓားဂိုဏ်း၏ နောက်မျိုးဆက် မုရန်ချင်းက ဆရာဦးလေးကို တွေ့ဖို့ ခွင့်တောင်းပါတယ်။”
ဘေးနားရှိ ယွဲ့ပုချွန် တိတ်တဆိတ် လေးစားမိသည်။ ဓားဂိုဏ်းသည် ဓားသိုင်းပညာသာကို အလေးထားပြီး အတွင်းအား လေ့ကျင့်မှုကို သိပ်အလေးမထားသော်လည်း သူတို့ လေ့ကျင့်သော မူလစွမ်းအင်ကျင့်စဉ်သည် ချီဂိုဏ်း၏ ခရမ်းရောင်တိမ်တိုက်ကျင့်စဉ်အောက် မလျော့ပေ။
မုရန်ချင်းက သုံးကြိမ် ဆက်တိုက် အော်ခေါ်သော်လည်း ဆင်ခြင်ခြင်းချောက်ကမ်းပါးပေါ်တွင် အနည်းငယ်မျှပင် တုံ့ပြန်မှု မရှိပေ။ လူအုပ်စု အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြပြီး စုန့်ချင်းရှုကို စိုက်ကြည့်ကြသည်။ ရှချင်းချင်းပင် သံသယဝင်လာခဲ့သည်။
ရှချင်းချင်း၏ အမူအရာကို မြင်သောအခါ စုန့်ချင်းရှုက အပြုံးဖြင့် ပခုံးတွန့်ကာ “မင်းအတွက် ငါ အဆုံးစွန်ထိ ရင်ဆိုင်မယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။
စကားဆုံးသည်နှင့် သူက အတွင်းအားကို ဒန်တျန်တွင်အတွင်းအားကို စုစည်းလိုက်ပြီး ပို၍ပင် အင်အားပြည့်ဝသော အတွင်းအားဖြင့် အော်လိုက်သည်၊ “ဖုန်းအဖိုးကြီး၊ ငါ ပြန်လာပြီ၊ ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက် သတိလက်လွတ်ဖြစ်သွားလို့ ကပ်ပြီးရှုံးခဲ့တာ၊ ဒီတစ်ခေါက်တော့ ငါမညှာတော့ဘူး၊ လာပါ၊ ငါတို့ အချီသုံးရာ တိုက်ခိုက်ကြစို့…”
ရှချင်းချင်းက ထိုစကားကို ကြားသောအခါ နားမလည်နိုင်တော့ဘဲ ဟွာရှန်းဂိုဏ်းမှ လူများလည်း မျက်နှာမကောင်းတော့ပေ။ ထိုအချိန်တွင် အေးစက်စက် နှာမှုတ်သံတစ်ခု ထွက်လာသည်၊ “ကိုယ့်ကိုယ်ကို အထင်ကြီးလွန်းတယ်။”
အသံသည် နူးညံပျော့ပြောင်းနေပုံရသော်လည်း စုန့်ချင်းရှု၏ မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ အော်သံကြားမှ လူတိုင်း၏ နားထဲသို့ ရှင်းလင်းစွာ ရောက်လာသည်။ ယွဲ့ပုချွန်၏ မျက်နှာ ပြောင်းလဲသွားသည်၊မူလစွမ်းအင်ကျင့်စဉ်ကို အမြင့်ဆုံးအဆင့်ထိ လေ့ကျင့်လျှင် ဒီလို အဆင့်ထိရောက်နိုင်မယ်လို့မထင်ထားခဲ့ဘူး။
စကားသံ မဆုံးသေးခင်မှာပင် ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခု၏ အကွယ်မှ မုတ်ဆိတ်ဖြူ၊ အပြာရောင်ဝတ်ရုံ ဝတ်ထားသော အဖိုးကြီးတစ်ဦး ပေါ်လာသည်။ သူသည် စိတ်ဓာတ်ကျနေပုံရပြီး မျက်နှာမှာ စက္ကူကဲ့သို့ ဝါကျင်ကျင်ဖြစ်နေသည်။
“တပည့် မုရန်ချင်း (ယွဲ့ပုချွန်) က ဆရာဦးလေးဖုန်းကို ဂါရဝပြုပါတယ်။” သူ၏ ရုပ်ရည်ကို မြင်သောအခါ နှစ်ပေါင်းများစွာ၏ မမြင်တွေ့ခဲ့ရသော်လည်း တစ်ချိန်က ဟွာရှန်းနံပါတ်တစ်ဓားသမားဖြစ်ခဲ့သော ဆရာဦးလေးကို မည်သို့ မမှတ်မိပဲနေပါမည်နည်း။
ဖုန်းချင်ယန်က သူ၏ လက်မောင်းကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ မုနှင့် ယွဲ့နှစ်ဦးစလုံး ပျော့ပျောင်းသော စွမ်းအားတစ်ခုက သူတို့ကို ထူပေးသလို ခံစားရပြီး သူတို့၏ ရင်ထဲတွင် အလွန်လေးစားမိသည်။
ဓားနှင့် ချီဂိုဏ်းခွဲတို့၏ ဂိုဏ်းချုပ်နှစ်ဦးကို ကြည့်ရင်း ဖုန်းချင်ယန်၏ အမူအရာ ရှုပ်ထွေးနေပြီး သက်ပြင်းချလိုက်သည်၊ “အဲဒီတုန်းက ငါ ဓားနှင့် ချီဂိုဏ်းခွဲတို့ရဲ့ ပြိုင်ပွဲကို လွဲချော်ခဲ့လို့ ဓားဂိုဏ်းတစ်ခုလုံး ပျက်စီးလုနီးပါးဖြစ်သွားခဲ့တာ၊ ဓားဂိုဏ်းလူတွေကို ပြန်တွေ့ဖို့ တကယ်ကို မျက်နှာမပြရဲဘူး၊ ဒီနေ့သာ မဟုတ်ရင်…” စကားဆုံးသည်နှင့် စုန့်ချင်းရှုကို ကြမ်းတမ်းစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
စုန့်ချင်းရှုက သူ့အကြည့်ကြောင့် ထိတ်လန့်သွားပြီး ချက်ချင်း ရှချင်းချင်းကို ရှေ့သို့ တွန်းပို့ကာ ပြုံးလျက် ပြောသည်၊ “ဒီတစ်ခါက ခင်ဗျားရဲ့ မြေးတပည့်တွေ ကိစ္စရှိလို့ ခင်ဗျားကို အကူအညီလာတောင်းတာ၊ ကျွန်တော်နဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး။”
ရှချင်းချင်းက နောက်ကျောမှ စုန့်ချင်းရှုရဲ့ တွန်းပို့တာ ခံစားလိုက်ရတာကြောင့် သတိပြန်ဝင်လာပြီး ယွမ်ချန်းကျီအကြောင်းအား ဖုန်းချင်ယန်ကို ဝမ်းနည်းစွာဖြင့် ချက်ချင်း ပြောပြလိုက်တော့သည်။
ဖုန်းချင်ယန် ဘာမှ မပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ မုရန်ချင်းလည်း၊ “ဆရာဦးလေး၊ ချန်းကျီက ကျွန်တော်တို့ ဓားဂိုဏ်းခွဲရဲ့ အထူးချွန်ဆုံး တပည့်ပါ၊ ကျွန်တော် တစ်သက်လုံး ကြိုးစားပြီး ဓားဂိုဏ်းခွဲကို ပြန်လည် ထူထောင်မယ့် မျှော်လင့်ချက်ကို သူ့အပေါ် ထားခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ သူက ဒေါင်ဖန်းပုပိုင်ရဲ့ လက်ချက်နဲ့ သေဆုံးသွားလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူထင်ခဲ့မှာလဲ။”
ဖုန်းချင်ယန်က သံသယဖြင့်၊ “မင်းတို့ ပြောနေတဲ့ ယွမ်ချန်းကျီကို ငါ လျှို့ဝှက်ပြီး စောင့်ကြည့်ခဲ့ဖူးတယ်၊ သူ့ရဲ့ သိုင်းပညာက အဲဒီတုန်းက နေလနတ်ဆိုးဂိုဏ်းရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ် ရန်ဝူရှင်းအောက်မနိမ့်ဘူး၊ ဒေါင်ဖန်းပုပိုင်က သူ့ကို ဘာကြောင့် အလွယ်တကူ သတ်နိုင်မှာလဲ။”
“သူ့ရဲ့ အမြန်နှုန်းက အရမ်းမြန်တယ်” ရှချင်းချင်း ရရှိထားသော သတင်းအချက်အလက်များအား ဖုန်းချင်ယန်ကို ချက်ချင်း ပြောပြလိုက်သည် “အဲဒီနေ့က ရှိနေတဲ့ ဖန်ကျန်းဆရာတော်ရဲ့ ပြောပြချက်အရ ဒေါင်ဖန်းပုပိုင်ရဲ့ အမြန်နှုန်းက လူသားတွေရဲ့ ကန့်သတ်ချက်ထက်ကို ကျော်လွန်နေပြီ၊ ယွမ်အစ်ကိုကြီးက အစကတည်းက အခွင့်အရေး ဆုံးရှုံးသွားခဲ့တာ၊ ဒါကြောင့်ပဲ…” ရှချင်းချင်း ဆက်မပြောနိုင်တော့ဘဲ ဝမ်းနည်းစွာဖြင့် ကြိတ်၍ငိုကြွေးလိုက်သည်။
ဆင်ခြင်ခြင်းချောက်ကမ်းပါးပေါ်က လူငယ်တပည့်တွေ အများကြီးက ချောမောပြေပြစ်သော အမျိုးသမီးတစ်ယောက်သည် မျက်ရည်များကျဆင်းလျက်၊ မြေပေါ်ထိရှည်လျားသော ဝတ်ရုံရှည်၊ လေထဲမှာ လွင့်နေသောခါးစီး၊ နားထက်မှာ အဖြူရောင်ပန်းပွင့်လေးတစ်ပွင့် ပန်ထားပြီး ပွင့်ချပ်လေးများက လေနဲ့အတူ လှုပ်ခါလျက် ရှိနေသည်ကို ကြည့်ရှုငေးမောနေကြသည်။
“စုန့်အစ်ကိုလည်း အဲဒီနေ့က ရှိနေခဲ့တယ်၊ အသေးစိတ် အခြေအနေကို ဘိုးဘေး သူ့ကို မေးလို့ရပါတယ်” ရှချင်းချင်း မျက်ရည်များသုတ်လိုက်ပြီး စုန့်ချင်းရှုကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။
“ကျိုးလန်ချန်းကိုတော့ ထားပါတော့” ဖုန်းချင်ယန်က သံသယနဲ့ မျက်နှာနဲ့ စုန့်ချင်းရှုအား ကြည့်လိုက်သည်၊ “အဲဒီနေ့က ကျောက်စိမ်းဧကရာဇ်တောင်ထိပ်မှာ မင်းက တာအိုသခင်ချုံးရှူကို ဓားတစ်ချက်တည်းနဲ့ အနိုင်ယူခဲ့တယ်လို့ ကြားတယ်။”
“ကျွန်တော် ကံကောင်းလို့ပါ။” စုန့်ချင်းရှု အနည်းငယ်ရှက်သွားသည်။
“ချုံးရှူရဲ့ ဓားသိုင်းကို ငါမြင်ဖူးတယ်” ဖုန်းချင်ယန်က လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်၍ ရပ်နေသည်၊ “ဆက်တိုက်စီးဆင်းနေပြီး အားနည်းချက် သိပ်မရှိဘူး၊ သူ့ခေတ်မှာ ထိပ်တန်း ဓားသိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက်လို့ ပြောလို့ရတယ်၊ မင်း သူ့ကို ဓားတစ်ချက်နဲ့ အနိုင်ယူနိုင်တယ်ဆိုတော့ အရင်တစ်ခေါက် ငါ့တို့ တိုက်ခိုက်ပြီးတဲ့နောက် မင်း ဘယ်လို ကံကောင်းမှု့တွေနဲ့ ကြုံခဲ့ရတာလဲ။”
“ကျွန်တော် လှည့်စားပြီး အနိုင်ယူခဲ့တာပါ၊ တကယ် တိုက်ခိုက်ရင် အနိုင်အရှုံး သိဖို့ သိုင်းကွက်ပေါင်း ရာချီကြာပါလိမ့်မယ်” စုန့်ချင်းရှုက ရိုးသားစွာ ပြောတယ်။
“လှည့်စားတာလား” ဖုန်းချင်ယန် အံ့အားသင့်သွားပြီး ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည်၊ “ငါ နားလည်ပြီ၊ မင်းက သူ့ကို အစကတည်းက အစွမ်းကုန် ကာကွယ်စေဖို့ လှုံ့ဆော်ခဲ့တာ ဖြစ်မယ်၊ သူ့ရဲ့ ထိုက်ချိဓားသိုင်းမှာ ကြီးမားတဲ့ အားနည်းချက်တစ်ခု ရှိတယ်၊ သာမန်လူတွေ မမြင်နိုင်ပေမယ့် ဓားပညာ အဆင့်မြင့်တဲ့သူတွေကတော့ ဒါကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး ဓားတစ်ချက်ထဲနဲ့ သူ့ကို တကယ် အနိုင်ယူနိုင်တယ်”
“ဖုန်းအဖိုးကြီးက ကျွန်တော်ရဲ့ စကားအနည်းငယ်နဲ့ အဲဒီနေ့က အခြေအနေကို ပုံဖော်နိုင်တယ်၊ ကျွန်တော် လေးစားမိပါတယ်” စုန့်ချင်းရှုက သူ့ကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။
“မြှောက်မနေနဲ့၊ ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်က အကြွေးကို ငါ နောက်မှ ရှင်းမယ်။ အရင်းဆုံး ယွမ်ချန်းကျီနဲ့ ဒေါင်ဖန်းပုပိုင် တိုက်ခိုက်ခဲ့တဲ့ အခြေအနေကို ပြောပြပါဦး။” ဖုန်းချင်ယန်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။
“ဒေါင်ဖန်းပုပိုင်ရဲ့ အမြန်နှုန်းက အရမ်းမြန်တယ်၊ ကျောက်စိမ်းဧကရာဇ်တောင်ထိပ်တစ်ခုလုံးမှာ သူ့ရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကို မြင်နိုင်တဲ့သူ သုံးယောက်ထက် မပိုဘူး၊ ယွမ်သူရဲကောင်းက အဲဒီထဲက တစ်ယောက်ပါပဲ။ ဒါတောင် သူ့ရဲ့ အမြန်နှုန်းက ဒေါင်ဖန်းပုပိုင်ကို မမှီဘူး။ ဒေါင်ဖန်းပုပိုင်ရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုတွေကို ရှောင်ဖို့အတွက် လျင်မြန်စွာပြောင်းလဲနိုင်သောခြေလှမ်း နတ်သိုင်းကို အသုံးပြုပြီး သူရဲ့ တည်နေရာကို အမြဲ ပြောင်းလဲနေခဲ့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒေါင်ဖန်းပုပိုင်ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုက သူ့လှုပ်ရှားမှုသိုင်းပညာထက် ပိုပြီးနူးညံ့သိမ်မွေ့တယ်၊ ပြီးတော့ တိုက်ခိုက်မှုတွေက ဘယ်နေရာ၊ ဘယ်ထောင့်ကနေမဆို ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာတယ်။ ယွမ်သူရဲကောင်းက သူ့ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် ရွေးချယ်စရာမရှိပဲ ရွှေမြွေဓားသိုင်းကိုအသုံးပြုထားရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီလိုလုပ်တာက… အတွင်းအားကို အလွန်အမင်း ကုန်ခန်းစေတယ်။ ဒေါင်ဖန်းပုပိုင် ရဲ့ အဘက်ဘက်က ဝန်းရံတိုက်ခိုက်မှုတွေအောက်မှာ ယွမ်သူရဲကောင်း ရဲ့ နေရာက ပိုပြီး ကျဉ်းမြောင်းလာခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ လုံးဝ ရှောင်လွှဲလို့ မရတော့ဘူး…” စုန့်ချင်းရှု က ထိုနေ့က တိုက်ပွဲအကြောင်း အသေးစိတ်ကို လူအများရှေ့မှာ ပထမဆုံးအကြိမ် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောပြလိုက်သည်။
ယွဲ့ပုချွန်မှာ နားထောင်ရင်း ရှက်ရွံ့မိသည်။ ထိုနေ့က သူသည် အနီရောင် အရိပ်တစ်ခုနှင့် ရွှေရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုမှလွဲ၍ ဘာကိုမှ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်ခဲ့ရပေ။ စုန့်ချင်းရှုသည် အသက်ငယ်သော်လည်း ထိုတိုက်ပွဲကို ဤမျှ ရှင်းလင်းစွာ မြင်နိုင်လိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။
“သိုင်းလောကမှာ အရှိန်ကလွဲပြီး မဖျက်စီးနိုင်တာ မရှိဘူး။” ဖုန်းချင်ယန်က တီးတိုးရေရွတ်သည်။ “အမြန်နှုန်းက အဆင့်တစ်ခု ရောက်တဲ့အခါ လှုပ်ရှားမှုတွေရဲ့ အားနည်းချက်တွေဟာ အားနည်းချက်တွေ မဟုတ်တော့ဘူး။ ကြည့်ရတာ ငြိမ်သက်ခြင်းနဲ့ပဲ တုံ့ပြန်ရတော့မယ်…”
“ဖုန်းအဖိုးကြီး၊ ကျွန်တော် စိတ်ဓာတ်ကျအောင်ပြောတာတော့မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်တော် နှစ်ယောက်စလုံးနဲ့ တိုက်ခိုက်ဖူးတယ်၊ ခင်ဗျားပေးတဲ့ ဖိအားက သူပေးတဲ့ ဖိအားလောက် မများပါဘူး။” စုန့်ချင်းရှုက ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းပြီးနောက် သတိပေးလိုက်သည်။
ဤစကား ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် အားလုံး အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ သို့သော် ရှချင်းချင်းမှာ ဒေါင်ဖန်းပုပိုင်ကို အကြိမ်အနည်းငယ်တွေ့ဆုံဖူးသောကြောင့် အရမ်းအံအားမသင့်ပေ။ မုရန်ချင်းနှင့် ယွဲ့ပုချွန်တို့သည် ဒေါင်ဖန်းပုပိုင်၏ နတ်ဆိုးဆန်သော သိုင်းပညာကို အမြဲ ကြောက်ရွံ့နေခဲ့ကြသည်။ စုန့်ချင်းရှုသည် ဒေါင်ဖန်းပုပိုင်နှင့် တိုက်ခိုက်ပြီးနောက် ဒဏ်ရာလုံးဝမရသည်ကို မြင်သောအခါ…
ယွဲ့ပုချွန်၏ တပည့်များမှာ ပို၍ပင် တုန်လှုပ်သွားကြသည်။ လင်းပိုင်ကျီကတော့ သိုင်းလောက ထိပ်သီးသိုင်းပညာရှင်ထံမှ သိုင်းပညာသင်ယူခွင့်ရသည့်အတွက် ကံကောင်းသည်ဟု တွေးမိသည်။ ယွဲ့လင်းရှန်းမှာမူ တစ်ဖက်လူသည် သူမနှင့် အသက်သိပ်မကွာသော်လည်း နတ်ဆိုးဂိုဏ်း၏ နံပါတ်တစ် သိုင်းပညာရှင်နှင့် တိုက်ခိုက်နိုင်နေပြီဖြစ်သည့်အတွက် အံအားသင့်နေသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးဝိုင်းများ မှာ လှည့်ပတ်၍ ဘာကို စဉ်းစားနေသည်ကို မသိနိုင်ပေ။
ဖုန်းချင်ယန်၏ မျက်နှာက ရှက်ရွံ့နေပြီး “မင်းရဲ့ ကိုယ်ဖော့ပညာနဲ့ဆိုရင် ဒေါင်ဖန်းပုပိုင်လက်ထဲကနေ အသက်ရှင်လျက် လွတ်မြောက်ဖို့က ပြဿနာ မရှိဘူး။” အရင်တုန်းက သူသည်လည်း ယခုလိုမျိုး ခံစားခဲ့ရဖူးသည်။ တစ်ဖက်လူက လူတစ်ယောက်ကို ပွေ့ထားလျက်ဖြင့်ပင် သူ့လက်ထဲမှ ထွက်ပြေးသွားသည်ကို ကြည့်နေရုံသာ တတ်နိုင်ခဲ့သည်။ ဒါက တကယ်ကို အရှက်ရစရာပဲ။
“ဖုန်းအဖိုးကြီး၊ လူတွေကို ဒီလို အထင်မသေးသင့်ဘူးလေ” စုန့်ချင်းရှုသည် မျက်နှာပျက်သွားပြီး ပြန်ပြောလိုက်သည်၊ “ကျွန်တော် သူ့နဲ့ နှစ်ကြိမ် တိုက်ခိုက်ဖူးတယ်၊ ပထမအကြိမ် လုံးဝ ရှုံးနိမ့်ခဲ့တယ်၊ ဒုတိယအကြိမ်မှာတော့ သူ့ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဒဏ်ရာရစေပြီး သွေးအန်အောင် တိုက်နိုင်ခဲ့တယ်။"
ဖုန်းချင်ယန်က လုံးဝ မယုံကြည်သည့် ပုံစံဖြင့် လှောင်ပြောင်ပြောဆိုလိုက်သည်၊ “ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက် တိုက်ပွဲမှာ မင်းရဲ့ သိုင်းပညာက ကောင်းမွန်ပေမယ့် သေသပ်မှု့မရှိဘူး၊ ယွမ်ချန်းကျီကိုတောင် မမှီဘူး၊ ဒေါင်ဖန်းပုပိုင်ကို ဘယ်လိုများ ဒဏ်ရာရစေနိုင်မှာလဲ။”
ယွဲ့ပုချွန်နှင့် မုရန်ချင်းတို့က ခေါင်းညိတ်ပြီး ဖုန်းချင်ယန်၏ မှတ်ချက်ကို ထောက်ခံလိုက်ကြသည်။
ရှချင်းချင်းက ထိုညက အသေးစိတ်အချက်အလက်များကို ပြန်ပြောင်းစဉ်းစားပြီး ခဏ တုံ့ဆိုင်းပြီးနောက် သူမ၏ နူးညံ့သော နှုတ်ခမ်းများ ဖွင့်ဟလာသည်၊ “စုန့်အစ်ကိုကြီးအတွက် ကျွန်မ သက်သေခံနိုင်ပါတယ်၊ ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက် သူနဲ့ ဒေါင်ဖန်းပုပိုင် တိုက်ခိုက်ပြီးနောက် သူကိုယ်တိုင် ဒဏ်ရာ ပြင်းထန်စွာ ရခဲ့သလို ဒေါင်ဖန်းပုပိုင်ရဲ့ အင်္ကျီပေါ်မှာလည်း သွေးတွေစွန်းထင်းနေတာကို တွေ့ရတယ်၊ သူလည်း ဒဏ်ရာ ပြင်းပြင်းထန်ထန်ရသွားပုံပါပဲ…”
စုန့်ချင်းရှုက ဝမ်းသာအားရ ပြုံးလိုက်သည်၊ ‘သုံးရက်လောက်ကြာပြီးမှ ပြန်ဆုံရင် အရင်လို မဟုတ်တော့ဘူး’ဆိုတဲ့ စကားကို မကြားဖူးဘူးလား။”
ဖုန်းချင်ယန်၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး ပေါ့ပါးသောလေသံဖြင့် “ကောင်လေး၊ မင်းရဲ့ သိုင်းပညာက ဘယ်အဆင့် ရောက်နေပြီလဲဆိုတာ ဒီလူကြီး သိချင်တယ်။” စကားဆုံးသည်နှင့် ပျော့ပျောင်းသော အတွင်းအားတစ်ခု ပျံ့နှံ့သွားရာ ဟွာရှန်းဂိုဏ်းမှ လူများမှာ နောက်ဆုတ်ပေးလိုက်ကြသည်။
စုန့်ချင်းရှု၏ မျက်နှာ တင်းမာသွားပြီး တုံ့ဆိုင်းစွာ ပြောသည်၊ “ဖုန်းအဖိုးကြီး၊ သေချာ စဉ်းစားပါ၊ ကျွန်တော် နောက်ဆုံးတော့ ရှုံးမှာ သေချာတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဖုန်းအဖိုးကြီးက ကျွန်တော့်ကို အနိုင်ရဖို့ လွယ်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ မတော်တဆ ထိခိုက်မိရင်၊ ဒေါင်ဖန်းပုပိုင်နဲ့ မတိုက်ခိုက်မီမှာ…”
“အဲဒီလို မဖြစ်နိုင်ဘူး။”
ဖုန်းချင်ယန်က ညင်သာစွာ ပြုံးလိုက်သည်၊ “ငါတို့နှစ်ယောက် တိုက်ခိုက်ဖို့ တကယ်လှုပ်ရှားစရာ မလိုပါဘူး။”
စုန့်ချင်းရှုက အံ့အားသင့်သွားပြီး ရုတ်တရက် နားလည်သွားကာ ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်၊ “ကျွန်တော် တကယ်တုံးတာပဲ။”
မိမိ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ဤမျှ လျင်မြန်စွာ နားလည်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ဖုန်းချင်ယန်က စုန့်ချင်းရှုကို အထင်ကြီးစွာ ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများ မှေးစင်းကာ လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်၍ ရပ်နေသည်။ တောင်ထိပ်ပေါ်တွင် လေပြင်းများ တိုက်ခတ်နေသော်လည်း သူ၏ အဝတ်အစားများကို တစ်စုံတစ်ရာမျှ လှုပ်ရှားစေခြင်းငှာ မစွမ်းသာပေ။
စုန့်ချင်းရှု၏ အမူအရာ တင်းမာသွားပြီး လက်သီးဆုပ်ကာ “ကျွန်တော် စော်ကားမိရင် ခွင့်လွှတ်ပါ” ဟု ပြောသည်။ ထို့နောက် ခြေတစ်လှမ်း ရှေ့သို့ တိုးလိုက်သည်။
ဖုန်းချင်ယန်၏ မျက်ခွံများ တစ်ချက် တုန်ယင်သွားသည်။ ထို့နောက် စုန့်ချင်းရှုကမူ ရန်သူကြီးနှင့် ရင်ဆိုင်ရသလို ခံစားရပြီး အလျင်အမြန် ခြေနှစ်လှမ်း နောက်ဆုတ်သွားသည်။
တစ်ကွက် ရှုံးနိမ့်သော်လည်း စုန့်ချင်းရှုသည် စိတ်မဆိုးဘဲ ဘယ်ခြေကို ဘယ်ဘက်သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လှမ်းလိုက်သည်။ ဖုန်းချင်ယန်၏ ညာဘက်ပခုံး အနည်းငယ် နိမ့်ကျသွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်၏ ဘယ်ဘက်ခြမ်း တုန်ယင်သွားသည်။ စုန့်ချင်းရှုကမူ လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် ဘယ်ခြေကို ပြန်ဆွဲယူပြီး နေရာ၌ တစ်ဝက်ပတ်လည် ဝိုက်လိုက်ကာ ညာခြေကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မြှောက်လိုက်သည်။
ဘေးနားမှ ယွဲ့လင်းရှန်းက ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် တိုက်ပွဲကြီး ဖြစ်မည်ဟု ထင်ထားသော်လည်း နှစ်ယောက်သား နေရာ၌ မလှုပ်မယှက် ရပ်နေသည်ကို အချိန်ကြာမြင့်စွာ ကြည့်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် အလွန်ပျင်းရိလာသည်။ ဖခင်၏ အနားသို့တိုးကပ်လာပြီး ကလေးဆန်စွာဖြင့် “အဖေ၊ သူတို့ ဘာလို့ မတိုက်သေးတာလဲ။”
“သူတို့ တိုက်ပြီးပြီ။” ယွဲ့ပုချွန်းက လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် ရှင်းပြသည်။ နှစ်ယောက်စလုံး၏ အဆင့်သည် သူ့ထက် အများကြီး သာလွန်နေသည်။ သူက ဟွာရှန်းဓားသိုင်းကို အတော်အသင့် ရင်းနှီးနေသည့်အတွက် ကံကောင်းသည်၊ မဟုတ်ပါက သူလည်း ထူးဆန်းမှုများကို မြင်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
နာရီဝက်ခန့်အကြာတွင် စုန့်ချင်းရှု နောက်သို့ တစ်လှမ်းဆုတ်ကာ လေးလေးစားစားဖြင့်“ကျွန်တော် ရှုံးပါတယ်၊ အရင်က ကောင်းကင် ဘယ်လောက်မြင့်လဲဆိုတာ မသိခဲ့ပါဘူး၊ ဒီနေ့မှ ဆရာကြီးရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ အဆင့်ကို မြင်တွေ့ရပြီး စိတ်ရင်းမှန်နဲ့ လေးစားပါတယ်။”
ဖုန်းချင်ယန် စုန့်ချင်းရှု၏ ဂါရဝပြုမှုကို ခံယူပြီး လှည့်ထွက်ကာ နေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ထို့နောက် အေးစက်စက် အသံတစ်ခုက အဝေးမှ ထွက်ပေါ်လာသည်၊ “ငါ့ကိုယ်စား သတင်းပို့လိုက်ပါ၊ နောက်လ ၁၅ ရက်နေ့၊ လပြည့်ည တားမြစ်နန်းတော်ထိပ်မှာ ဒေါင်ဖန်းပုပိုင်နဲ့ တွေ့မယ်”