အခန်း (၇) အလှ‌လေးနဲ့ အတူ မြစ်ထဲ ကျခြင်း ၂

လင်းဝမ်ရုံသည် မိန်းမလှများနှင့် မစိမ်းသူဖြစ်သော်လည်း ထိုအမျိုးသမီး၏ ပြည့်ဖြိုးလှပသော စနေနှစ်ခိုင်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် တံတွေးကို အနိုင်နိုင် မျိုချလိုက်မိသည်။ "တောက်... ဒီမိန်းကလေးက သူ့ကိုယ်သူ ဘယ်လောက်တောင် တင်းကျပ်အောင် စည်းထားတာလဲ၊ ကြည့်ရတာ လေယာဉ်ကွင်းလို ပြန့်ပြူးနေတာပဲ။ ငါသာဆိုရင်တော့ ဒီလိုမျိုး လုပ်ဖို့ တကယ် စိတ်မကူးရက်ဘူး"

ရှောင်ချင်းရွှမ်မှာ ရေအနည်းငယ် ဝင်သွားသည့်အပြင် လင်းဝမ်ရုံကြောင့် သူမ၏ စနေနှစ်ခိုင်လေးများ ပေါ်ထွက်နေသဖြင့် ပို၍ပင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားသည်။ သူမသည် ကြောက်လန့်တကြားနှင့် အဆက်မပြတ် ရုန်းကန်နေပြီး ရေများ လည်ချောင်းထဲ ဝင်သွားသဖြင့် မျက်နှာလေးမှာ ဖြူလျော့နေသည်။ သူမ၏ လှပသော မျက်ဝန်းအစုံမှာ ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး လင်းဝမ်ရုံကို ဒေါသတကြီး ကြည့်နေမိတော့သည်။

ဤအမျိုးသမီးမှာ ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် အလှဘုရင်မလေး ဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ အပြုအမူကတော့ အလှလေးတစ်ယောက်နှင့် မတူပေ။ ခုနကတင် စကားကောင်းကောင်း ပြောနေကြပြီးမှ ရုတ်တရက်ကြီး လက်ပါလာသည့်အခါတွင် ဤမျှအထိ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သွားခြင်းမှာ ရုတ်တရပ် ဆန်လာသည်။ လင်းဝမ်ရုံမှာတော့ သူမ၏ အလှထောင်ချောက်ထဲတွင် အကျအဆုံး ခံရန် စိတ်မကူးထားပေ။

အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် လင်းဝမ်ရုံသည် ဤကမ္ဘာသို့ ရောက်ရှိလာကတည်းက အတော်လေး စိတ်ဆင်းရဲနေခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော လူလတ်တန်းစား ဝန်ထမ်းတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သည့် သူ၏ အရင်ဘဝနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ယခုဘဝတွင် သူသည် ပို၍ လွတ်လပ်ပေါ့ပါးစွာ နေထိုင်လာခဲ့သည်။ သူသည် မွေးရာပါ စိတ်ရိုင်းအနည်းငယ် ရှိသူဖြစ်ပြီး သူ၏ အရင်ဘဝကို မည်သည့်အခါမျှ ပြန်မရနိုင်တော့မှန်း သိထားသဖြင့် မိမိကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်မနေတော့ပေ။ သူသည် မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင်စည်းမျဉ်းများအတိုင်းပင် ရိုင်းစိုင်းလွတ်လပ်စွာ နေထိုင်ခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း သူ့တွင် ကိုယ်ပိုင်မူဝါဒ ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး အထူးသဖြင့် ဒုက္ခရောက်နေသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးအပေါ် မတရား အခွင့်အရေးယူခြင်းမျိုးကို ဘယ်တော့မှ လုပ်မည့်သူ မဟုတ်ပေ။

လင်းဝမ်ရုံ သည် ဤအမျိုးသမီးကို အနည်းငယ် စနောက်ချင်ရုံသာ ဖြစ်ပြီး ဤမျှ လှပသောအရာလေးကို မိမိလက်ဖြင့် ဖျက်ဆီးပစ်ရန် လုံးဝ ခွင့်မပြုနိုင်ပါ။ ထိုအမျိုးသမီး၏ မျက်ဝန်းများမှာ အားနည်းလာပြီး ရုန်းကန်မှုများ လျော့ကျလာသည်ကို မြင်သောအခါ လင်းဝမ်ရုံသည် သူမရှေ့တွင် လက်သီးကို မြှောက်ပြကာ ကြောက်စရာကောင်းသည့် ပုံစံ ဖမ်းလိုက်သည်။

ထိုအမျိုးသမီးမှာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို တွန့်လိမ်ရင်း ထိတ်လန့်တကြား ကြည့်နေသည်။ ရေထဲတွင်မူ လင်းဝမ်ရုံသည် သူမ၏ အရှင်သခင် ဖြစ်နေကြောင်း သူမ နားလည်သွားပုံရသည်။

လင်းဝမ်ရုံသည် သူမကို မလှုပ်ရှားရန် သူ၏ ကြောက်စရာကောင်းသော အကြည့်ဖြင့် သတိပေးလိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ ရင်စည်းလေးကို ရင်ဘတ်တွင် ဖြည်းညှင်းစွာ ပြန်လည် ပတ်ပေးကာ သူမ၏ အလှအပကို ဖုံးကွယ်ပေးလိုက်သည်။ ဘေးကင်းသွားပြီဟု ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ထိုအမျိုးသမီးမှာ အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားသော်လည်း ထို့နောက်တွင်မူ သူမ၏ အောက်ပိုင်းမှ ပေါ့ပါးသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ လင်းဝမ်ရုံသည် သူမ၏ အောက်သို့ ငုပ်လျှိုးသွားပြီး သူမ၏ တင်ပါးလေးကို ပခုံးဖြင့် ပင့်တင်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရေထဲတွင်ပင် လင်းဝမ်ရုံသည် သူမ တင်ပါး၏ နုညံ့နွေးထွေးသော အထိအတွေ့ကို ခံစားနေရသော်လည်း ကံမကောင်းစွာဖြင့် ၎င်းမှာ ခံစားနေရမည့် အချိန်မဟုတ်ပေ။ သူသည် သူမကို ရေပေါ်သို့ ပင့်တင်ပေးပြီးနောက် ရေအောက်မှတစ်ဆင့် ထွက်ပြေးရမည် ဖြစ်သည်။

ဤအမျိုးသမီးမှာ လင်းဝမ်ရုံအတွက် လောလောဆယ် ကိုင်တွယ်ရန် မလွယ်ကူသဖြစ်နေသဖြင့် သူ ထွက်ပြေးမှ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ရှောင်ချင်းရွှမ်မှာမူ လင်းဝမ်ရုံ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို အထင်မှားသွားပုံရပြီး သူသည် သူမကို နောက်တစ်ကြိမ် အခွင့်အရေးယူတော့မည်ဟု ထင်နေပုံရသည်။ သူမသည် ထိတ်လန့်တကြား ဖြစ်လာကာ လင်းဝမ်ရုံ၏ လှုပ်ရှားမှုများကို အဆက်မပြတ် တွန့်လိမ် ရုန်းကန်နေတော့သည်။

သူမ၏ ရုန်းကန်မှုများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ လင်းဝမ်ရုံသည် ရေကို ခြေထောက်ဖြင့် အားကုန် ဆောင့်ကန်ကာ သူမကို ရေပေါ်သို့ အားဖြင့် တွန်းတင်လိုက်သည်။

ရှောင်ချင်းရွှမ်၏ ခေါင်း ရေပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လင်းဝမ်ရုံသည် သူ၏ ပခုံးတွင် စူးရှသော နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ချွန်ထက်သော အရာတစ်ခုက သူ၏ အရေပြားကို ဖြတ်တောက်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး သွေးများမှာလည်း ပန်းထွက်လာတော့သည်။

ရှောင်ချင်းရွှမ်မှာ လတ်ဆတ်သော လေကို ရှူရှိုက်ရင်း ထိတ်လန့်တကြားနှင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်စဉ်မှာပင် အဝေးဆီမှ အသည်းအသန် အော်ဟစ်သံကို ကြားလိုက်ရသည် - "သခင်မလေး--"

ယောက်ျားလေးဝတ်စုံ ဝတ်ထားသော အစေခံမလေးသည် အဝေးမှ လှေငယ်တစ်စင်းကို လှော်ခတ်ကာ သူတို့ဆီသို့ အပြေးအလွှား လာနေခြင်းဖြစ်သည်။

လင်းဝမ်ရုံနှင့် ရှောင်ချင်းရွှမ်တို့မှာ လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ မြန်ဆန်စွာ ရေထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ရှောင်ချင်းရွှမ်၏ အစေခံမလေးမှာ ဘာဖြစ်သွားမှန်း မသိလိုက်မီမှာပင် ထိုလူနှစ်ယောက်မှာ မြင်ကွင်းမှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ မိမိ၏ သခင်မလေးနှင့် ထိုလူငယ်တို့ ရုတ်တရက် ရေထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့် အစေခံမလေး၏ ထိတ်လန့်မှုကို ခန့်မှန်းကြည့်နိုင်ပေသည်။

ရှောင်ချင်းရွှမ်သည် လေကို အဆက်မပြတ် ရှူရှိုက်လိုက်ပြီးမှ ခုနက ရုန်းကန်မှုများကြောင့် သူမသည် ကမ်းစပ်နှင့် ပေတစ်ဆယ်ကျော် ဝေးကွာနေပြီဖြစ်ကြောင်း သတိပြုမိသွားသည်။

ရုတ်တရက် ရှောင်ချင်းရွှမ်သည် တစ်ခုခုကို သတိရသွားကာ မျက်နှာ ပျက်သွားသည်။ သူမသည် ရေပြင်ပေါ်တွင် ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုရင်း အံကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည် - "ရှင်... အခုချက်ချင်း ထွက်ခဲ့စမ်း"

ရေပြင်မှာ ငြိမ်သက်နေဆဲဖြစ်ပြီး မည်သူမျှ ပြန်မထူးခဲ့ပေ။

ရှောင်ချင်းရွှမ်က အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ပင် တည်တင်းသွားကာ ရေထဲသို့ အော်ဟောက်လိုက်သည် - "လင်းဝမ်ရုံ... ရှင်... အခုချက်ချင်း ထွက်ခဲ့။ ကျွန်မ... ခုနက ရှင် ကျွန်မကို ကယ်ဖို့ ကြိုးစားနေမှန်း မသိခဲ့လို့ပါ။ ရှင် အခုချက်ချင်း ထွက်ခဲ့စမ်း။ ကျွန်မရဲ့ မြားမှာ အဆိပ်ပါနေတယ်၊ ရှင် အခု မထွက်လာရင် သေလိမ့်မယ်နော်"

ရေပြင်မှာ တိတ်ဆိတ်မြဲ တိတ်ဆိတ်နေဆဲဖြစ်ပြီး လန့်ဖျပ်သွားသော ရေငှက်အချို့သာ အတောင်ပံ ခတ်ကာ ပျံသန်းသွားကြသည်။

ရှောင်ချင်းရွှမ်သည် ရေပြင်ပေါ်တွင် သေသေချာချာ ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း ထိုစက်ဆုပ်ဖွယ် ကောင်းသော လူရိပ်ကို မတွေ့ရပေ။ သို့သော်လည်း ရေပြင်ပေါ်တွင် သွေးစအချို့ ပြန့်ကျဲနေသည်ကိုမူ တွေ့လိုက်ရသည်။ ရှောင်ချင်းရွှမ်သည် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ကာ အံကြိတ်ထားပြီး စကားတစ်လုံးမှ မပြောတော့ဘဲ ဘာတွေ တွေးနေသည်ကို မသိနိုင်ပေ။

"သခင်မလေး... သခင်မလေး... အဆင်ပြေရဲ့လား။" အစေခံမလေးသည် ရှောင်ချင်းရွှမ်၏ အနားသို့ ရောက်ရှိလာကာ သူမကို လှေပေါ်သို့ ဆွဲတင်လိုက်ပြီး သန့်ရှင်းသော အဝတ်တစ်ခုဖြင့် ဖုံးအုပ်ပေးလိုက်သည်။ သူမသည် စိုးရိမ်တကြီးနှင့် ငိုယိုကာ မေးမြန်းနေတော့သည်။

ရှောင်ချင်းရွှမ်၏ စိုစွတ်နေသော ဆံပင်များမှာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် ကပ်နေပြီး အဝတ်အစားများမှာလည်း ရေစိုနေသဖြင့် သူမ၏ အဆမတန် လှပလှသော ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်မှာ ပေါ်လွင်နေသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် ဖိစည်းထားသော သူမ၏ ရင်သားများပင်လျှင် အလောတကြီး ပြန်လည် စည်းနှောင်ထားခဲ့ရသဖြင့် ခန့်ညားထည်ဝါစွာ မို့မောက်နေသည်။ သူမ၏ မျက်နှာမှာ ကောင်းကင်တမန်လေးကဲ့သို့ ဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်မှာမူ မိစ္ဆာမလေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဆွဲဆောင်မှု ရှိလှပေသည်။

ရှောင်ချင်းရွှမ်သည် ရဲရဲနီသော နှုတ်ခမ်းလေးကို ဖိကိုက်ကာ ပြတ်သားစွာ အမိန့်ပေးလိုက်သည် - "ရှို့ဟယ်... ငါ့အမိန့်ကို အခုချက်ချင်း ကြေညာလိုက်။ ရေကူးကျွမ်းကျင်တဲ့သူတွေကို လွှတ်ပြီး ဒီလူငယ်ကို ရှာခိုင်းလိုက်။ အချိန်ဘယ်လောက်ပဲ ကုန်ကုန်၊ အင်အားဘယ်လောက်ပဲ သုံးရသုံးရ သူ့ကို ရှာတွေ့ရမယ်။ သူ အသက်ရှင်နေတာဖြစ်ဖြစ်၊ သေနေတာဖြစ်ဖြစ် ငါ မြင်ချင်တယ်။"

ရှို့ဟယ်သည် ထိုစက်ဆုပ်ဖွယ် အရှက်မရှိသော လူကို ဘာကြောင့် ကယ်တင်ချင်နေရသနည်းဟု တွေးရင်း သူမကို နားမလည်နိုင်စွာ ကြည့်နေမိသည်။ ရှောင်ချင်းရွှမ်၏ မျက်နှာတွင် ရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက်များ ရိပ်ယောင်သွားပြီးနောက် သူမသည် လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကာ ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည် - "ငါ သူ့ကို ဒီအတိုင်း လွယ်လွယ်နဲ့ လွှတ်မပေးနိုင်ဘူး။ သူ့ကို ရှာတွေ့တာနဲ့ ငါ့လက်နဲ့ကိုယ်တိုင် သတ်ပစ်မယ်"

ဤစကားများကို ပြောပြီးနောက် သူမသည် အသက်ကို အကြိမ်အနည်းငယ် အလျင်အမြန် ရှူလိုက်ပြီး စကားတစ်လုံးမှ မပြောဘဲ ခေါင်းလွှဲလိုက်ရာ သူမ၏ အကြည့်များမှာ ဘယ်ဆီသို့ ကျရောက်နေမှန်း မသိဘဲ ဝေဝါးနေတော့သည်။

လင်းဝမ်ရုံသည် ရေအောက်တွင် အသက်အောင့်ထားပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင်မှ ရေမှော်ပင်များ ရှိရာသို့ ခေါင်းပြူကာ အသက်ရှူသည်။ သူသည် ရှောင်ချင်းရွှမ်၏ အော်ဟောက်သံများကို လုံးဝ မကြားခဲ့ပေ။ အကယ်၍ ကြားခဲ့လျှင်ပင် သူ ထွက်လာမည် မဟုတ်ပါ။ နောက်ပြောင်နေတာလား။ မင်းက ငါ့ကို ဒီလောက်အထိ နှိပ်စက်ထားပြီးမှ မင်း စိတ်ကြိုက် ငါ့ကို ထပ်ပြီး လုပ်ခွင့်ပေးမယ်လို့ ထင်နေတာလား။

သူ၏ ရင်ဘတ်မှ နာကျင်မှုမှာ လှိုင်းများကဲ့သို့ တစ်ချက်တစ်ချက် တက်လာပြီး ပခုံးမှ ဒဏ်ရာမှာလည်း အသားထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာ ထိုးဝင်နေသဖြင့် စူးရှစွာ နာကျင်နေရသည်။

"ဒီမြေခွေးမလေးကတော့ တကယ့်ကို ရက်စက်တာပဲ။ ငါက သူ့ကို ကူညီခဲ့တာတောင် ဘာအကျိုးကျေးဇူးမှ ပြန်မရတဲ့အပြင် ဒဏ်ရာပါ ရလိုက်သေးတယ်" ဟု လင်းဝမ်ရုံက ဒေါသတကြီး ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

လင်းဝမ်ရုံသည် ရှောင်ချင်းရွှမ်၏ နောက်ဆုံး တိုက်ခိုက်မှုမှာ စိတ်အလိုအလျောက် တုံ့ပြန်မှုသာ ဖြစ်ကြောင်း သိထားသည်။ သူသည် သူမကို နောက်တစ်ကြိမ် အခွင့်အရေးယူနေသည်ဟု သူမ ထင်မှတ်သွားသဖြင့် ဤမျှ နာကျင်စေသော တိုက်ခိုက်မှုကို ပြုလုပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူမလို မာန်မာနကြီးပြီး မောက်မာတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်က ရွှေထက်တန်ဖိုးရှိတဲ့ သူမရဲ့ တင်ပါးကို ဘယ်သူ့ကိုမှ အထိခံမှာ မဟုတ်ပါဘူး။

"တောက်... ဒီမိန်းကလေးက လက်ထဲမှာ လက်နက်ကို ကိုင်ထားပြီး အမြဲတမ်း သူ့အတွက် လွတ်လမ်းကို ချန်ထားတာကိုး။ ကြည့်ရတာ သူ ငါ့ကို တကယ် သတ်ချင်ပုံတော့ မရပါဘူး၊ မဟုတ်ရင် သူ့လက်ကောက်ဝတ်ထဲက ဒီလျှို့ဝှက်လက်နက်နဲ့ ငါ့အသက်ကို အချိန်မရွေး ယူလို့ရတာပဲ" လင်းဝမ်ရုံက မိမိကိုယ်ကို ကံကောင်းသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ နောက်ဆုံးမှာ ငါ့ကို ထပ်ပြီး တိုက်ခိုက်ရတာလဲ။ ငါ့ရဲ့ နောက်ဆုံး လှုပ်ရှားမှုက ကာမရူး တစ်ယောက်နဲ့ တူနေလို့ ဒီမိန်းကလေးက ငါ့ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပညာပေးလိုက်တာလား။ဟု လင်းဝမ်ရုံက မိမိကိုယ်ကို ပြန်လည် မေးခွန်းထုတ်နေမိသည်။

ဤအချက်ကို တွေးမိသောအခါ လင်းဝမ်ရုံသည် စိတ်ထဲတွင် နာကျင်ခံရခက် ဖြစ်သွားသည်။ ဒီမြေခွေးမလေးက ငါ့ကို ကာမရူးလို့ ထင်နေတာလား။ ငါက အမြဲတမ်း ယုံကြည်ရတဲ့သူလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထင်ခဲ့တာလေ။

သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ ထုံကျင်နေပြီဖြစ်ရာ လင်းဝမ်ရုံသည် ကမ်းပေါ်သို့ မည်သို့ တက်လာခဲ့သည်ကိုပင် သူ မသိတော့ပေ။ သူသည် လူသူကင်းမဲ့သော ချုံပုတ်တစ်ခုထဲတွင် အသက်ကို လုရှူနေရတော့သည်။

ရွှေရောင် မြားအရှည် တစ်စင်းမှာ သူ၏ ဘယ်ဘက်ပခုံးသို့ ထိုးဝင်နေပြီး ဒဏ်ရာမှာ သွေးတိတ်သွားပြီဖြစ်သည်။ ဒဏ်ရာ ဘေးပတ်ပတ်လည်ရှိ အရေပြားမှာ မည်းနက်သွားပြီဖြစ်ရာ လင်းဝမ်ရုံသည် ဆေးပညာ မတတ်သော်လည်း အဆိပ်သင့်နေပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

ဒီမြေခွေးမလေးက မြားမှာ အဆိပ်တောင် လူးထားတာလား။ လင်းဝမ်ရုံသည် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သွားမိသည်။ ဤအဆိပ်က သူ၏ အသက်ကို နှုတ်ယူသွားမလားဆိုသည်ကို သူ မသိပေ။

ဤအချိန်တွင် ရေကန်ပေါ်၌ လှေများစွာ ပေါ်လာပြီး အများစုမှာ စစ်ဝတ်စုံဝတ်ထားသော သန်မာသည့် အမျိုးသားများဖြစ်ကာ တစ်ခုခုကို ရှာဖွေရန်အတွက် ရေထဲသို့ ခုန်ဆင်းနေကြသည်။

၎င်းတို့မှာ ရှောင်ချင်းရွှမ်က သူ့ကို ရှာရန် လွှတ်လိုက်သောသူများ ဖြစ်ကြောင်း လင်းဝမ်ရုံ သိလိုက်သည်။ ဒီမိန်းကလေးက ဒီလောက်အထိ အာဃာတ ကြီးလိမ့်မယ်လို့ သူ မထင်ထားခဲ့ပါ။ ဒါမျိုး သိခဲ့ရင် အစတည်းက သူမကို ရေထဲမှာ လွှတ်မပေးခဲ့ပါဘူး။