အခန်း (၄၈) - ပညာအရည်အချင်း မရှိပေမဲ့ စကားပြောကောင်းတယ်၊ ပါးနပ်တယ်၊ ဉာဏ်ကောင်းတယ်
နောက်တစ်နေ့ အရုဏ်တက်ချိန်တွင် လင်းဝမ်ရုံ နိုးနိုးချင်းမှာပင် ဦးလေးဖုသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ထိတ်လန့်တကြား အကဲခတ်ရင်း အခန်းထဲသို့ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် ဝင်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထို့နောက် သူက - "လင်းဆန်း... မင်း... မင်း ဘာပြဿနာမှ မတက်ဘူးလား" ဟု မေးလိုက်သည်။
လင်းဝမ်ရုံက ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး - "ဟင့်အင်း... အားလုံး အေးဆေးပါပဲ။ တစ်ညလုံး နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်သွားတာ။ အော်... ဒါနဲ့ ညက ခွေးသားဟင်းကတော့ တကယ်ကို ရှယ်ပဲ" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
ဦးလေးဖုသည် တံတွေးကို အနိုင်နိုင်မြိုချလိုက်ရင်း သတိပေးလေသည် - "လင်းဆန်း... ငါ မပြောဘူးလို့တော့ မဆိုနဲ့ဦး။ အရမ်း ပေါ့ပေါ့တန်တန် မနေနဲ့၊ အဲဒါက 'မိုက်တီးစစ်သူကြီး' ကွ။ ဒီကိစ္စက ထင်သလောက် မရိုးရှင်းဘူး"
"ဦးလေးဖု... ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ" လင်းဝမ်ရုံက စပ်စုလိုက်သည်။
"အော်... ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ ငါက မနေ့က စောစောပြန်သွားမိလို့ အဲဒီလို အရသာရှိတဲ့ ခွေးသားဟင်းကို မစားလိုက်ရတာ တကယ် နှမြောဖို့ကောင်းတယ်လို့ ညည်းတွားနေတာပါ" ဦးလေးဖု၏ ဆိုလိုရင်းမှာ ရှင်းလှပါသည်၊ သူသည် ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ အဝေးကနေပဲ ရှောင်နေချင်ခြင်း ဖြစ်သည်။
"ဒါနဲ့ လင်းဆန်း... ဒီနေ့ကစပြီး ငါ မင်းကို ပန်းပင်နဲ့ သစ်ပင်တွေ ပြုစုပျိုးထောင်တဲ့ အတတ်ပညာကို သင်ပေးမယ်" လင်းဝမ်ရုံက ထပ်ပြီး မေးမြန်းရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ဦးလေးဖုက စကားလမ်းကြောင်းကို အမြန်လွှဲလိုက်သည်။
လင်းဝမ်ရုံသည် ဦးလေးဖု၏ ထူးဆန်းသော အမူအရာကို သတိပြုမိလိုက်သဖြင့် ရက်စက်သော ခွေးကြီးနှင့် ထိုအမျိုးသမီးအကြောင်း အကြိမ်အတော်များများ ထပ်မေးသော်လည်း ဦးလေးဖုက အမြဲတမ်း ရှောင်ဖယ်သွားတတ်သည်။ ဦးလေးဖု သည် ထိုအမျိုးသမီးကို အတော်လေး ကြောက်နေပုံရရာ ၎င်းက လင်းဝမ်ရုံ၏ ဇဝေဇဝါဖြစ်မှုကို ပို၍ နက်ရှိုင်းစေသည်။
ဦးလေးဖုက ထိုအကြောင်းကို မပြောလိုသည်ကို မြင်သောအခါ လင်းဝမ်ရုံလည်း ဘာမှ မတတ်နိုင်တော့ဘဲ ဦးလေးဖုနောက်သို့ လိုက်ကာ ဥယျာဉ်အတွင်းရှိ အပင်များအကြောင်း ပြောပြသည်ကို နားထောင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ဦးလေးဖုသည် အပင်များအကြောင်း လေ့လာလိုက်စားလာသည်မှာ အနှစ် ၃၀ ကျော်ပြီဖြစ်ရာ သူ၏ အတွေ့အကြုံမှာ အလွန်ပင် ကြွယ်ဝလှသည်။ ခဏအတွင်းမှာပင် ဥယျာဉ်ခြံမြေ အတတ်ပညာနှင့် ပတ်သက်၍ အခြေခံမရှိသော လင်းဝမ်ရုံပင်လျှင် ဗဟုသုတများစွာ ရရှိသွားသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။
"ဦးလေးဖု... ဦးလေးကတော့ ဒီအပင်တွေအကြောင်း တကယ် နှံ့စပ်တာပဲ။ ရှောင်အိမ်တော်တင် မကဘူး၊ ကျင်းလင်မြို့ တစ်မြို့လုံးမှာတောင် ဦးလေးကို ယှဉ်နိုင်တဲ့သူ ရှားမယ်ထင်တယ်" လင်းဝမ်ရုံက မြှောက်ပြောခြင်း မဟုတ်ဘဲ အမှန်တကယ်ပင် ချီးကျူးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
"ဒီလောကမှာ အရည်အချင်းရှိတဲ့သူတွေ အများကြီးပါကွာ" ဦးလေးဖုက နှိမ့်ချစွာ ပြန်ပြောသည် - "ငါကတော့ ဒီအပင်တွေကို တခြားသူတွေထက် ပိုပြီး ကြာကြာ ပြုစုလာခဲ့ရုံပါပဲ၊ 'အလုပ်က သင်ပေးသွားတယ်' ဆိုသလိုပေါ့။ ငါ့ကိုယ်ငါတော့ အထူးကျွမ်းကျင်သူလို့ မသတ်မှတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျင်းလင်မြို့မှာ အပင်တွေအကြောင်း နှံ့စပ်တဲ့သူ အနည်းငယ်တော့ ရှိတယ်၊ ငါ သူတို့ဆီ သွားပြီးတော့ အကြံဥာဏ်တွေ ဖလှယ်ဖူးတယ်" ဦးလေးဖု၏ မျက်နှာတွင် ဂုဏ်ယူသည့် အရိပ်အယောင် အနည်းငယ် ပေါ်လာရာ သူသည် မိမိ၏ အရည်အချင်းအပေါ် ယုံကြည်မှုရှိကြောင်း ထင်ရှားသည်။
"ဒါဆိုရင် ဦးလေးဖု... ဒီလိုမျိုး အပင်တစ်ပင်ကို တွေ့ဖူးလား" လင်းဝမ်ရုံသည် ဒုံချင်းရှန်းတို့နှင့် အတူ မြို့ပြင်တွင် တိုက်ခိုက်စဉ်က တွေ့ခဲ့ရသော အပင်ကို သတိရသွားကာ ၎င်း၏ ပုံသဏ္ဍာန်ကို အကြမ်းဖျင်း ဖော်ပြလိုက်သည်။ ဤနယ်ပယ်တွင် ဝါရင့်သူဖြစ်သော ဦးလေးဖုအနေဖြင့် သိလောက်မည်ဟု လင်းဝမ်ရုံ ယူဆသည်။
လင်းဝမ်ရုံ ၏ ဖော်ပြချက်ကို နားထောင်ပြီးနောက် ဦးလေးဖုက အတော်ကြာ စဉ်းစားကာ - "လင်းဆန်း... မင်းပြောတဲ့ အပင်မျိုးကို ငါ မတွေ့ဖူးဘူး။ ဖြစ်နိုင်ရင် အချိန်ရတဲ့အခါ ငါ့ကို အဲဒီအပင်ဆီ ခေါ်သွားပေးပါဦး" ဟု ပြောလိုက်သည်။
လင်းဝမ်ရုံက မျက်နှာရှုံ့လိုက်ရင်း - "ဦးလေးဖုရာ... ဦးလေးကတော့ ရှောင်အိမ်တော်မှာ ရာထူးရှိသူဆိုတော့ စိတ်ကြိုက် အဝင်အထွက် လုပ်လို့ရတာပေါ့။ ကျွန်တော်ကတော့ အောက်ခြေအဆင့် အိမ်အစေခံ တစ်ယောက်ပဲလေ၊ ဦးလေးလို လွတ်လပ်ခွင့် ဘယ်ရှိပါ့မလဲ" ဟု ညည်းတွားလိုက်သည်။
"အေး... ဟုတ်တာပေါ့" ဦးလေးဖုက ခေါင်းညိတ် ထောက်ခံသည် - "ငါကတော့ အရင်သခင်ကြီးနဲ့ သခင်မလေးရဲ့ ယုံကြည်မှုကို ရထားလို့ ဒီနေရာကို ရောက်နေတာ။ လင်းဆန်း... မင်းလည်း အလုပ်ကို ကြိုးကြိုးစားစား လုပ်မယ်ဆိုရင် တစ်နေ့ကျရင် ငါ့လိုနေရာမျိုး ရောက်လာမှာပါ။ အခုတော့ မင်းအဲဒီအပင်ကို တွေ့ခဲ့တဲ့ မြို့တောင်ဘက်က နေရာကိုပဲ ပြောပြလိုက်ပါ။ မင်းသွားဖို့ အဆင်မပြေရင် မနက်ဖြန်ကျရင် ငါကိုယ်တိုင် သွားစုံစမ်းကြည့်လိုက်မယ်"
လင်းဝမ်ရုံသည် ဦးလေးဖု၏ ဩဇာကို အသုံးချကာ မိမိအတွက် လွတ်လပ်ခွင့် ပိုရရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ အမှန်တော့ သူသည် ရှောင်အိမ်တော်သို့ အသစ်ရောက်လာသူဖြစ်ရာ အိမ်တော်ထိန်းကြီး၏ ခွင့်ပြုချက်မပါဘဲ အိမ်တော်အပြင်သို့ ထွက်ရန် အလွန်ခက်ခဲသည်။ အိမ်တော်ထိန်းကြီး ဝမ်နှင့် လင်းဝမ်ရုံ ၏ ဆက်ဆံရေးအရ ဝမ်က သူ့ကို ပြဿနာမရှာလျှင်ပင် ကံကောင်းလှပြီဖြစ်ရာ လွတ်လပ်စွာ အဝင်အထွက် လုပ်ခွင့်ပေးရန်မှာတော့ ဝေးပင်စွ။
"ဦးလေးဖု... ကျွန်တော်ကတော့ မွေးရာပါ ပင်ပန်းခံရမယ့် ဇာတာပါသလား မသိဘူး၊ ခရီးတွေ အဝေးကြီး သွားရတာကို ပိုသဘောကျတယ်။ အိမ်တော်ထဲမှာပဲ တစ်နေ့ကုန် ပိတ်မိနေရင်တော့ နေသားကျဖို့ ခက်လိမ့်မယ်" လင်းဝမ်ရုံက ရဲရဲဝံ့ဝံ့ပင် ပြောလိုက်သည်။ သူသည် ဦးလေးဖု၏ မျက်စိကျခြင်းကို ခံထားရသူဖြစ်၍သာ ဤမျှအထိ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရဲခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ တခြားအိမ်အစေခံသာဆိုလျှင် ဤကဲ့သို့ ရူးကြောင်ကြောင် အတွေးမျိုးကို စဉ်းစားမိရန်ပင် ဝံ့မည်မဟုတ်ပေ။
ဦးလေးဖုသည် လင်းဝမ်ရုံ၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်ကာ - "လင်းဆန်း... မင်းက ရှောင်အိမ်တော်မှာ အိမ်အစေခံအဖြစ် မလုပ်ချင်ဘူးလား" ဟု မေးလိုက်သည်။
"ဟို... မဟုတ်ပါဘူး၊ ဟုတ်ပါတယ်၊ အဲ... မဟုတ်ပါဘူး" လင်းဝမ်ရုံက အမြန်ပင် စကားပြန်ပြင်လိုက်သည် - "ကျွန်တော် ရှောင်အိမ်တော်ကို ရောက်လာမှတော့ စိတ်ပါသည်ဖြစ်စေ၊ မပါသည်ဖြစ်စေ ကျွန်တော့်ရဲ့ တာဝန်ကို ကျေပွန်အောင် ထမ်းဆောင်ရမှာပေါ့။ ဒါဟာ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းဆိုင်ရာ ကျင့်ဝတ် ပဲလေ" လင်းဝမ်ရုံ၏ စကားလုံးများမှာ ဝေဝေဝါးဝါး ဖြစ်နေသဖြင့် လင်းဝမ်ရုံသည် မိမိသဘောနှင့် မိမိ လာခြင်းလော သို့မဟုတ် အကျပ်ကိုင်ခံရ၍ လာခြင်းလော ဆိုသည်ကို ခွဲခြားရ ခက်လှသည်။
"အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းဆိုင်ရာ ကျင့်ဝတ်၊အဲဒါ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ၊ ငါ တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး" ဦးလေးဖုက ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည်။
"အော်... အဲဒါကတော့ ကျွန်တော်က ရှောင်အိမ်တော်ကနေ လစာရနေတာဖြစ်လို့ ဒီအိမ်တော်ကို စိတ်ရောကိုယ်ပါ အလုပ်အကျွေး ပြုရမယ်လို့ ဆိုလိုတာပါ" ဟု လင်းဝမ်ရုံက အမြန် ရှင်းပြလိုက်သည်။
ဦးလေးဖုက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး - "လင်းဆန်း... မင်း မပြောရင်တောင် မင်းဟာ ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်ပြီး ပါးနပ်သူတစ်ယောက်ဆိုတာ ငါ သိပါတယ်။ အကယ်၍ မင်းသာ ရှောင်အိမ်တော်ကို အိမ်အစေခံအဖြစ် ရောက်မလာဘူးဆိုရင် မင်းဟာ အောင်မြင်တဲ့သူတစ်ယောက် ဖြစ်နေမှာ သေချာတယ်။ မင်းမှာ အခက်အခဲ တစ်ခုခုရှိလို့ ရောက်လာတာ ဖြစ်နိုင်ပေမဲ့ မင်းပြောသလိုပဲ သခင်မကြီးနဲ့ သခင်မလေးဆီက လစာရနေမှတော့ ရှောင်အိမ်တော်ကို သစ္စာရှိရှိ အလုပ်အကျွေးပြုရမှာပေါ့။ ငါကတော့ တစ်သက်လုံး ဒီအိမ်တော်မှာပဲ နေလာခဲ့တာ၊ ကျန်တဲ့ ဘဝသက်တမ်းကိုလည်း ဒီမှာပဲ ကုန်ဆုံးမှာပါ။ မင်းအနေနဲ့ ရှောင်အိမ်တော်ကို တကယ်ပဲ စိတ်ပါလက်ပါ ကူညီပေးနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ငါ မျှော်လင့်ပါတယ်"
ဦးလေးဖု၏ စကားများမှာ ရိုးသားပြီး စစ်မှန်လှသဖြင့် လင်းဝမ်ရုံမှာ အနည်းငယ် အားနာသွားမိသည်။ လင်းဝမ်ရုံ သည် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ရယ်မောလိုက်ရင်း - "ဦးလေးဖုကလည်း ချီးမွမ်းလွန်းနေပါပြီ။ ကျွန်တော်က အခု ရှောင်အိမ်တော်ရဲ့ အိမ်စေတစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီဆိုတော့ အိမ်တော်ကို စိတ်ပါလက်ပါ အလုပ်အကျွေးပြုမှာပေါ့။ ရှောင်အိမ်တော်ကို ကူညီဖို့ဆိုတာကတော့ ဦးလေး ကျွန်တော့်ကို အထင်ကြီးလွန်းနေပါပြီ။ ကျွန်တော်လို အိမ်အစေခံတစ်ယောက်က ဘာတွေများ ကူညီနိုင်မှာမို့လို့လဲ" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။
ဦးလေးဖုက အဓိပ္ပာယ်ပါပါဖြင့် ပြောလိုက်သည် - "လင်းဆန်း... ငါတို့ ရှောင်မိသားစုက အပြင်ပန်းကြည့်ရင်တော့ စည်ကားနေသလို ထင်ရပေမဲ့ ဒါဟာ ဟန်ပြသက်သက်ပါပဲ။ အမှန်တော့ အခုအချိန်မှာ အိမ်တော်က အတော်လေး အကျပ်ရိုက်နေတာပါ။ နောက်မှ မင်း နားလည်လာပါလိမ့်မယ်။ အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် မင်းကို စတွေ့ကတည်းက မင်းဟာ ရှောင်မိသားစုအတွက် အများကြီး အထောက်အကူ ဖြစ်နိုင်မယ်လို့ ငါ ခံစားမိတယ်။ မင်းမှာ ပညာအရည်အချင်း မရှိဘူးဆိုပေမဲ့ စကားပြောကောင်းတယ်၊ ပါးနပ်တယ်၊ ဉာဏ်လည်းကောင်းတယ်၊ ဒါဟာ တကယ့်ကို ရှားပါးတဲ့ အရည်အချင်းပဲ"
"ပညာအရည်အချင်း မရှိပေမဲ့ စကားပြောကောင်းတယ်၊ ပါးနပ်တယ်၊ ဉာဏ်ကောင်းတယ်" ဟူသော ဦးလေးဖု၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ လင်းဝမ်ရုံမှာ ရယ်ရခက်၊ ငိုရခက် ဖြစ်သွားမိသည်။ နောက်ဆုံးတော့ သူသည် နာမည်ကြီး တက္ကသိုလ်တစ်ခုက ထူးချွန်ကျောင်းသားတစ်ယောက် မဟုတ်ပါလား။ ဦးလေးဖုက ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး သူ့မှာ ပညာမရှိဘူးလို့ ပြောနိုင်ရတာလဲ။ သို့သော်လည်း နောက်ဆုံး ချီးမွမ်းချက် သုံးခုကိုတော့ သူ လက်ခံလိုက်ပါသည်။ အကြောင်းမှာ ၎င်းတို့မှာ လင်းဝမ်ရုံ ၏ အားသာချက်များကို တိကျစွာ ဖော်ပြနေခြင်းကြောင့်ဖြစ်ပြီး ဟန်ဆောင်ကာ နှိမ့်ချနေရန် မလိုသောကြောင့်ပင်။
"ငါ့ရဲ့ နောက်ဆုံးဆန္ဒကတော့ သခင်မကြီးနဲ့ သခင်မလေးတို့က မင်းရဲ့ အရည်အချင်းကို မကြာခင် သိမြင်သွားပြီး အဲဒီအရည်အချင်းတွေကို အပြည့်အဝ အသုံးချခွင့် ပေးလိုက်ဖို့ပါပဲ။ အဲဒီလိုဆိုရင်တော့ ရှောင်မိသားစုရဲ့ အခက်အခဲတွေကို ကျော်လွှားနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ငါ ယုံကြည်တယ်။ ဒါဟာ ငါ မသေခင် မြင်သွားချင်တဲ့ ဆန္ဒပဲ"
ဦးလေးဖု စကားပြောနေစဉ် သူ၏ မျက်နှာမှာ တည်ကြည်လေးနက်နေသည်။ ရှောင်မိသားစုကို တစ်သက်လုံး အလုပ်အကျွေးပြုလာခဲ့သူဖြစ်ရာ အိမ်တော်အပေါ် သူ၏ သံယောဇဉ်မှာ အလွန် နက်ရှိုင်းလှသည်။ ရှောင်အိမ်တော်သည် သူ၏ အိမ်ဖြစ်ပြီး အိမ်တော် ဆုတ်ယုတ်သွားသည်ကို သူ မမြင်လိုပေ။ သို့သော်လည်း ဦးလေးဖု သည် အိမ်တော်တွင် ရာထူးတစ်ခု ရှိနေသော်လည်း အိမ်အစေခံသက်သက်သာ ဖြစ်နေသေးသဖြင့် အိမ်တော်၏ အရေးကြီးကိစ္စများကို စီမံခန့်ခွဲခွင့် မရှိပေ။ ဦးလေးဖု ၏ ကန့်သတ်ထားသော စွမ်းဆောင်ရည်ဖြင့် လင်းဝမ်ရုံကို သူ၏ လက်အောက်တွင် အလုပ်လုပ်ရန်သာ ခေါ်ယူနိုင်ခဲ့သည်။ လင်းဝမ်ရုံကို သခင်များထံ အကြံပြုရန်မှာတော့ လင်းဝမ်ရုံ၏ ကိုယ်ပိုင်ကြိုးစားမှုအပေါ်တွင်သာ မူတည်ပေလိမ့်မည်။
ထိုအဘိုးအို၏ ဝမ်းနည်းပူပန်နေမှုကို မြင်ရသောအခါ လင်းဝမ်ရုံသည် ဦးလေးဖု ၏ စိတ်ကူးများကို နားလည်သွားပြီး သူ၏ သစ္စာရှိမှုအပေါ် စိတ်လှုပ်ရှားသွားမိသည်။ တစ်သက်လုံး အလုပ်အကျွေးပြုခဲ့ပြီး ဘဝနေဝင်ချိန်အထိ မိသားစုအပေါ် ဤမျှအထိ ပူပန်ပေးနေခြင်းမှာ ဦးလေးဖုသည် အမှန်တကယ်ပင် အစွမ်းကုန် ပေးဆပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ လင်းဝမ်ရုံသည် အရင်က ထိုအဘိုးကြီးအပေါ် ထားရှိခဲ့သော အထင်သေးမှုများ လျော့ပါးသွားပြီး ဦးလေးဖုအပေါ် လေးစားမှု ပိုတိုးလာခဲ့လေတော့သည်။