အခန်း (၄၆) လက်သီးချက်များနှင့်ကန်ချက်များ ၁

ကျင်းလင်မြို့မှာ ခွေးကြီးတွေ မွေးမြူတာကို တားမြစ်တဲ့ စည်းကမ်းချက်များ မရှိလေသလား။ ကျင်းလင်မြို့ဝန်ကတော့ တကယ့်ကို တာဝန်ကျေပွန်ခြင်း မရှိတာပဲ။

လင်းဝမ်ရုံ၏ နဖူးမှ ချွေးစေးများ စီးကျလာသည်။ ဤသည်မှာ နောက်ပြောင်နေခြင်း မဟုတ်ပေ။ အကယ်၍ ထိုခွေးသာ ပါးစပ်ဟလိုက်လျှင် သူ၏ ဦးခေါင်းတစ်ဝက်လောက် ပါသွားနိုင်သည်။ ထို့ပြင် ဤခေတ်တွင် ခွေးရူးပြန်ကာကွယ်ဆေး ရှိ၊ မရှိလည်း မသေချာပေ။ အကယ်၍ ဤတိရစ္ဆာန်၏ အကိုက်ခံရလျှင် အသက်အန္တရာယ်ရှိနိုင်သည်။ ထွက်ပြေးသွားကြသော အစေခံမလေးများ၏ မျက်နှာပေးကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူတို့သည် ဤရက်စက်သောခွေး ရှိနေမှန်း သိထားကြသည်မှာ သိသာလှသည်။ ဤမိန်းမများမှာ တကယ်ကို သစ္စာမရှိကြပေ။

ရက်စက်သောခွေးကြီးမှာ ဥယျာဉ်အဝင်ဝတွင် ထိုင်နေပြီး ၎င်း၏ နီရဲသော လျှာကြီးမှာ အပြင်သို့ ထွက်ကာ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူနေသည်။ ၎င်း၏ မျက်လုံးများမှာ စိမ်းဖန့်ဖန့် အရောင်များ တောက်ပနေပြီး လင်းဝမ်ရုံကို စိုက်ကြည့်ကာ ထွက်ပေါက်ကို ပိတ်ထားလေသည်။

လင်းဝမ်ရုံ၏ ဇာတိမှာ ကျေးလက်တောရွာဖြစ်ပြီး ငယ်စဉ်က ခွေးများ မွေးမြူခဲ့ဖူးသည်။ ဤဝံပုလွေခွေး၏ ကြီးမားသော ကိုယ်ထည်နှင့် ထက်မြက်သော သွားများကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ၎င်းမှာ တိုက်ခိုက်ရန်အတွက် သီးသန့် မွေးမြူထားခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူ သိလိုက်သည်။

လင်းဝမ်ရုံ၏ အတွေ့အကြုံအရ လူနှင့် ခွေး ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် လူက ငြိမ်ငြိမ်နေသရွေ့ ခွေးမှာလည်း ယေဘုယျအားဖြင့် လှုပ်ရှားမည်မဟုတ်ပေ။

လင်းဝမ်ရုံ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ ချွေးများဖြင့် ရွှဲနစ်နေသည်။ သူသည် ထိုနေရာတွင် တုန်တုန်ရင်ရင်ဖြင့် ရပ်နေပြီး ရက်စက်သောခွေးကို မျက်တောင်မခတ် စိုက်ကြည့်နေကာ တစ်လက်မမျှပင် မလှုပ်ရဲပေ။ ဤခွေးကို ဘယ်သူမွေးထားမှန်း သူ မသိသော်လည်း အကယ်၍သာ သိလိုက်ရလျှင်တော့ ထိုသူ၏ ဘိုးဘေး ၁၈ ဆက်ကို ကျိန်ဆဲပစ်မည်ဟု လင်းဝမ်ရုံတစ်ယောက် စိတ်ထဲမှ မကျေမချမ်း ရေရွတ်နေမိသည်။

ရက်စက်သောခွေးမှာလည်း ချက်ချင်း တိုက်ခိုက်မည့်ပုံ မပေါ်ဘဲ လင်းဝမ်ရုံထက် ဘယ်သူက ပိုပြီး စိတ်ရှည်နိုင်မလဲဆိုသည်ကို စောင့်ကြည့်နေသလိုပင်။ ဤသည်မှာ အရေးကြီးသော အချိန်ဖြစ်ပြီး အမှားအယွင်း တစ်ခုခုဖြစ်လျှင် သူ၏ အသက် ဆုံးရှုံးနိုင်ကြောင်း သူ သိထားသည်။ စိတ်ဖိစီးမှု မြင့်တက်နေသဖြင့် နဖူးမှ ချွေးစေးများ စီးကျလာသော်လည်း သူသည် ချွေးသုတ်ရန်ပင် မဝံ့ပေ။ သူ၏ မျက်လုံးများကို ခွေးထံတွင်သာ စိုက်ကြည့်ထားပြီး ခွေးသာ စလှုပ်လျှင် အသက်လုပြီး ပြေးရန် အဆင်သင့် ပြင်ထားသည်။ "တောက်... ခွေးနဲ့ အပြေးပြိုင်ရတာက အသက်နဲ့ ရင်းနေရသလိုပဲ"

လင်းဝမ်ရုံ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုမှာ အမြင့်ဆုံးသို့ ရောက်နေစဉ် အပြင်ဘက်မှ သာယာကြည်လင်ပြီး ရင်းနှီးနေသော မိန်းကလေး အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည် - "မိုက်တီးစစ်သူကြီး (Mighty General)... ကိုက်စမ်း"

မိုက်တီးစစ်သူကြီးဟုတ်လား၊ ဒီနာမည်က ရင်းနှီးနေသလိုပဲ။ လင်းဝမ်ရုံ ကြောင်နေစဉ်မှာပင် ထိုင်နေသော ခွေးကြီးမှာ ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားလာပြီး သူ့ထံသို့ ခုန်အုပ်တော့သည်။

"ကယ်ကြပါဦး" လင်းဝမ်ရုံမှာ အသည်းအသန် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏ လျင်မြန်သော တုံ့ပြန်မှုဖြင့် ချက်ချင်းလှည့်ကာ စတင် ထွက်ပြေးလေတော့သည်။

"မိုက်တီးစစ်သူကြီး... သူ့ကို ဖမ်းစမ်း၊ နာနာလေး ခဲပစ်စမ်း" ကြည်လင်သော မိန်းကလေး အသံမှာ အပြင်ဘက်မှ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။

ထိုအခါမှ လင်းဝမ်ရုံသည် ထိုရက်စက်သောခွေး၏ အမည်မှာ "မိုက်တီးစစ်သူကြီး" ဖြစ်ကြောင်း နားလည်သွားသည်။ ခွေး၏ အရွယ်အစားကို ကြည့်လျှင် ဤနာမည်မှာ အမှန်ပင် လိုက်ဖက်လှပေသည်။

သို့သော်လည်း ထိုအကြောင်းများကို တွေးနေရန် သူ အချိန်မရှိပေ။ နောက်ကနေ ရက်စက်သော ခွေးကြီးက လိုက်နေသည်ဖြစ်ရာ မပြေးဘဲနေခြင်းမှာ လူမိုက်အလုပ်သာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ပြေးနေစဉ်အတွင်း လင်းဝမ်ရုံက အသည်းအသန် အော်ဟစ်အကူအညီတောင်းသော်လည်း ယနေ့ ဥယျာဉ်ထဲတွင် ထူးထူးခြားခြား တိတ်ဆိတ်နေသည်။ ဦးလေးဖုကိုပင် မတွေ့ရဘဲ လူတစ်ယောက်နှင့် ခွေးတစ်ကောင်၏ ပြင်းထန်သော အသက်ရှူသံများကိုသာ ကြားနေရသည်။

လူနှင့် ခွေးမှာ ခြံဝင်းအတွင်း အသည်းအသန် အပြေးပြိုင်နေကြသည်။ ခွေးနှင့် အပြေးပြိုင်ခြင်းမှာ ရှုံးဖို့သေချာသော်လည်း ကံကောင်းသည်မှာ လင်းဝမ်ရုံ၏ ပါးနပ်မှုကြောင့် ပြေးနေရင်း ရုတ်တရက် ရပ်လိုက်၊ လမ်းကြောင်းပြောင်းလိုက် လုပ်နိုင်ခြင်းပင်။ အကြိမ်အတော်များများတွင် ခွေး၏ ခြေသည်းများမှာ သူ၏ ပုခုံးကို ထိလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း သူ သီသီလေး လွတ်မြောက်ခဲ့သည်။

လင်းဝမ်ရုံမှာ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူရင်း ခြံဝင်းအတွင်း ပတ်ပြေးကာ ခွေး၏ ထက်ရှသော ခြေသည်းများကို ရှောင်ရှားနေရသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဥယျာဉ်အပြင်ဘက်မှ ကြည်လင်သော ရယ်မောသံများကို ကြားနေရပြီး ၎င်းမှာ ခွေးကို မြှောက်ပေးနေသော အမျိုးသမီး၏ အသံဖြစ်မည်မှာ သေချာသည်။

ဤအချိန်တွင် လင်းဝမ်ရုံမှာ အသက်လုပြေးနေရသဖြင့် ထိုအမျိုးသမီး၏ ရုပ်ရည်ကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပေ။ လင်းဝမ်ရုံသည် ထိုအမျိုးသမီး၏ အမေနှင့် ညီအစ်မများကို စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆဲနေမိသော်လည်း ခွေးကြီးမှာ သူ့နောက်သို့ ပို၍ နီးကပ်လာပြန်သည်။

ဝေ့အဘိုးကြီး၏ အတွင်းအားလွဲပြောင်းပေးမှုကြောင့် လင်းဝမ်ရုံ၏ ခွန်အားနှင့် လျင်မြန်အားမှာ သိသိသာသာ တိုးတက်လာခဲ့ရာ ၎င်းက ဤခွေးကြီး၏ ရန်မှ အစပိုင်းတွင် ရှောင်တိမ်းနိုင်ရန် ကူညီပေးခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ လင်းဝမ်ရုံ ပင်ပန်းလာပြီး ခွေးနှင့် သူ၏ အကွာအဝေးမှာ ပို၍ နီးကပ်လာသည်။ နံရံနားသို့ ရောက်ချိန်တွင် သူ အတော်လေး မောဟိုက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ရက်စက်သောခွေးကြီးမှာမူ ပင်ပန်းဟန်မရှိဘဲ လင်းဝမ်ရုံ နှေးကွေးသွားသည်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ သူ၏ ပုခုံးကို ခုန်အုပ်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

ထွက်ပြေးစရာ လမ်းမရှိတော့သည့်အခါ လင်းဝမ်ရုံမှာ အံကြိတ်လိုက်ပြီး ရှောင်မနေတော့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ခွေးကြီး ခုန်အုပ်လာချိန်တွင် သူသည် အားကုန်သုံးကာ ခွေး၏ ဗိုက်ကို ကန်လိုက်သည်။ ကျယ်လောင်သော အသံနှင့်အတူ ခွေး၏ ကိုယ်ထည်မှာ နံရံကို ပြင်းထန်စွာ ဆောင့်မိသွားသည်။ ဤကန်ချက်တွင် သူ၏ ခွန်အားအားလုံး ပါဝင်နေပြီး အကယ်၍သာ မအောင်မြင်ခဲ့လျှင် သူ၏ အသက်မှာ တစ်ဝက်ပဲ ကျန်တော့မည်ကို လင်းဝမ်ရုံ သိထားသည်။ ထို့ကြောင့် လင်းဝမ်ရုံ၏ အစွမ်းရှိသမျှကို ဤကန်ချက်တွင် ပုံအောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ခွေး၏ ကိုယ်ထည်မှာ နံရံကို ဆောင့်မိသွားသည်နှင့် လင်းဝမ်ရုံက ရှေ့သို့ အမြန်ပြေးသွားကာ ခွေး၏ ဗိုက်ကို ခြေထောက်ဖြင့် နင်းလျက် နံရံတွင် မလှုပ်နိုင်အောင် ဖိထားလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ လက်သီးကို မြှောက်ကာ ခွေး၏ ဦးခေါင်းကို အဆက်မပြတ် စတင် ထိုးနှက်လေတော့သည်။

"တောက်... ရက်စက်တဲ့ ခွေးစုတ်၊ မင်းကို သတ်ပစ်မယ်"

လင်းဝမ်ရုံသည် ထိုခွေးအပေါ် ထားရှိသော အမုန်းတရားမှာ နည်းနည်းနောနော မဟုတ်ဘဲ ဒေါသများ ပေါက်ကွဲနေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ ခွန်အား အားလုံးကို လက်သီးချက်များတွင် စုစည်းလိုက်ပြီး ခွေး၏ ဦးခေါင်းကို ကျိန်ဆဲရင်း ထိုးနှက်နေသည်။

လူတစ်ယောက်သည် အခက်ခဲဆုံး အချိန်များတွင် ထုတ်ဖော်နိုင်သော စွမ်းအားမှာ တကယ့်ကို ကြောက်စရာ ကောင်းလှသည်ဟု ဆိုကြသည်။ လင်းဝမ်ရုံ၏ မျက်လုံးများမှာ နီမြန်းနေပြီး ဤခွေး၏ ခေါင်းကို မနားတမ်း ထိုးနှက်ရန် ခွန်အားတွေ ဘယ်က ရလာမှန်း သူပင် မသိတော့ပေ။ လင်းဝမ်ရုံ၏ လက်ချောင်းများမှာ အရေခွံများ စုတ်ပြဲပြီး သွေးထွက်နေသည်ကိုပင် သူ သတိမထားမိတော့ပါ။

ဝံပုလွေခွေးကြီးမှာ နံရံနှင့် ဆောင့်မိစဉ်ကပင် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိခဲ့ပြီး လင်းဝမ်ရုံ၏ ရက်စက်သော ထိုးနှက်ချက်များကြောင့် အခြေအနေမှာ ပို၍ ဆိုးရွားသွားသည်။ မကြာမီမှာပင် ခွေး၏ ဦးခေါင်းခွံမှာ ကွဲအက်သွားတော့သည်။

လင်းဝမ်ရုံ၏ လက်များမှာလည်း သွေးရွှဲနေပြီး ခွေး၏ ဦးခေါင်းမှာ ပြားသွားကာ ပါးစပ်မှ သွေးများ ထွက်ကျလာသည်ဖြစ်ရာ ၎င်းမှာ သေချာပေါက် သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ လင်းဝမ်ရုံသည် ခွေး၏ အပေါ်မှ ခြေထောက်ကို ဖယ်လိုက်ရာ ခွေးကြီးမှာ နံရံအောက်သို့ ရွှံ့ပုံတစ်ပုံပမာ လိပ်ကျသွားတော့သည်။

လင်းဝမ်ရုံ စိတ်လျှော့လိုက်သည်နှင့် သူ့ကို ထောက်ပံ့ထားသော နောက်ဆုံး ခွန်အားလေးမှာလည်း ပြိုလဲသွားတော့သည်။ သူသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားပြီး အင်အားအားလုံး ကုန်ခမ်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ အသက်ကို မနည်းရှူနေရပြီး လင်းဝမ်ရုံ၏ နှလုံးသားထဲမှ ကြောက်ရွံ့မှုများမှာလည်း မပြယ်သေးပေ။

ဝံပုလွေခွေးကြီးကို မိမိလက်ဖြင့် သတ်ဖြတ်နိုင်ခြင်းမှာ သာမန်လူတစ်ယောက်အတွက် ထူးခြားသော စွမ်းဆောင်မှု ဖြစ်သော်လည်း လင်းဝမ်ရုံမှာတော့ ပျော်ရွှင်မှု မရှိပေ။ သူသည် သေမင်း၏ လက်တွင်းမှ သီသီလေး လွတ်မြောက်ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

"မိုက်တီးစစ်သူကြီး...." အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် အလောတကြီး ပြေးလာသော ခြေသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။

လင်းဝမ်ရုံသည် ခွေးကို မြှောက်ပေးခဲ့သော အမျိုးသမီးကို အသည်းအသန် မြင်ချင်သော်လည်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အားအင်ကုန်ခမ်းနေသဖြင့် ခေါင်းကိုပင် မမော့နိုင်တော့ပေ။

အသက်မဲ့နေသော မိုက်တီးစစ်သူကြီးကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ထိုအမျိုးသမီးမှာ ငိုချင်းချလေတော့သည်။ သူမ၏ နှလုံးသားမှာ လင်းဝမ်ရုံအပေါ် အမုန်းတရားများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားပြီး လင်းဝမ်ရုံ အနားသို့ ချဉ်းကပ်ကာ ရက်ရက်စက်စက် အကြိမ်အတော်များများ ကန်ကျောက်ရင်း အော်ဟစ်နေသည် - "နင်... ခွေးထက် ယုတ်ညံ့တဲ့ကောင်၊ နင် ငါ့ရဲ့ မိုက်တီးစစ်သူကြီးအတွက် အသက်နဲ့ ပြန်ပေးဆပ်ရမယ်"

လင်းဝမ်ရုံမှာ လုံးဝ အင်အားကုန်နေပြီး မျက်လုံးကိုပင် မနည်းဖွင့်ထားရသည်။ ထိုအမျိုးသမီး၏ အသံမှာ အနည်းငယ် ရင်းနှီးနေသော်လည်း သူမ၏ ကန်ကျောက်မှုများကို တုံ့ပြန်ရန် သူ အားအင်မရှိတော့ပေ။

ဒေါက်မြင့်ဖိနပ်လေး ဝတ်ထားသော ထိုအမျိုးသမီးသည် လင်းဝမ်ရုံ၏ တင်ပါးကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကန်ကျောက်နေသည်။ ကံကောင်းသည်မှာ လင်းဝမ်ရုံ လဲကျစဉ်တွင် သူ၏ ဦးခေါင်းကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကာကွယ်ထားသဖြင့် အရေးကြီးသော နေရာများ မထိခိုက်ခြင်းပင်။ တင်ပါးကို အကန်ခံရခြင်းမှာ သူ့အတွက် သိပ်ပြီး စိုးရိမ်စရာ မဟုတ်ပေ။

သို့သော်လည်း အမျိုးသားတစ်ဦး၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် အကာအကွယ် မရှိဘဲ ကျန်နေသော အရေးကြီးသည့် တခြားအစိတ်အပိုင်း တစ်ခုရှိနေသေးသည်။ အကယ်၍ ထိုအမျိုးသမီးငယ်က ထိုနေရာကိုသာ ကန်လိုက်မိလျှင် သူသည် နောင်တစ်ချိန် ဖခင်ဖြစ်ခွင့် ဆုံးရှုံးသွားနိုင်ပေသည်။ လင်းဝမ်ရုံမှာ မိမိ၏ အခြေအနေကို စိတ်ထဲမှ ညည်းတွားနေမိတော့သည်။