အခန်း (၄) ဒါဆို မင်းက မိန်းကလေးပဲကိုး ၁
"ခုနက အကိုတော် ရွတ်ဆိုလိုက်တဲ့ အလင်္ကာကို ကြားရတာနဲ့တင် အကိုတော်ဟာ ကြီးမြတ်တဲ့ ရည်မှန်းချက် ရှိသူတစ်ဦးဆိုတာ သိလိုက်ရပါပြီ" ဟု ထိုခန့်ညားသော လူငယ်က ရယ်မောနေရာမှ ရပ်တန့်ကာ ရေကန်ပြင်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း မှတ်ချက်ပြုသည်။ "အကိုတော် ပြောသလိုပါပဲ၊ မြစ်တောင်ဘက် ဒေသဟာ ပါရမီရှင်တွေနဲ့ အလှဘုရင်မတွေ ပေါများလှတယ်၊ ပညာရှိတွေနဲ့ ကဗျာဆရာတွေလည်း အများကြီးပဲ။ သူတို့ရဲ့ အလင်္ကာတွေက တစ်နိုင်ငံလုံးမှာ နာမည်ကြီးပါတယ်။ ဒါတွေက သူတို့ရဲ့ အားသာချက်တွေ ဖြစ်သလို တစ်ဖက်မှာလည်း အားနည်းချက်တွေ ဖြစ်နေပြန်ရော"
"အော်..." ဤခေတ်ကြီးထဲမှာ ဤကဲ့သို့သော အတွေးမျိုး ရှိသူ ရှိသေးသည်လားဟု လင်းဝမ်ရုံ စိတ်ဝင်စားသွားသည်။ "ဒီလို လေဒီဘွိုင်း— အော်... မဟုတ်ပါဘူး၊ ငါ့သူငယ်ချင်း၊ ဒါက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။"
သူသည် "လေဒီဘွိုင်း" ဟူသော စကားလုံးကို မတော်တဆ လွှတ်ခနဲ ပြောမိတော့မည့်ဆဲဆဲ ဖြစ်သွားသည်။ ထိုလူငယ်အနေဖြင့် ဤစကားလုံး၏ အဓိပ္ပာယ်ကို သိလိမ့်မည်မဟုတ်ဟု သူ ခန့်မှန်းထားသော်လည်း ရှင်းပြရမည်ဆိုလျှင်မူ သူ့အတွက် အလွန်ပင် မျက်နှာပူစရာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
ခန့်ညားသော လူငယ်က ခေါင်းညိတ်ပြကာ "ငါတို့ မဟာမင်းမြတ် ထိုက်ကျူ မင်းဆက်ကို တည်ထောင်ခဲ့ကတည်းက စစ်ရေးထက် စာပေကို ပိုဦးစားပေးတဲ့ အကျင့်က ရှိခဲ့တာ၊ အထူးသဖြင့် ဒီတောင်ဘက်ပိုင်းမှာပေါ့။ ပညာရှိတွေနဲ့ မိန်းမပျိုတွေက သူတို့ရဲ့ စာပေအရည်အချင်းနဲ့ ကျော့ရှင်းမှုကို ဂုဏ်ယူနေကြတယ်။ အေးချမ်းတဲ့ အချိန်မှာတော့ ဒါက မမှားပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မြောက်ဘက်ကနေ ရန်သူတွေ ကျူးကျော်လာပြီး တိုင်းပြည် အကျပ်အတည်း ဆိုက်နေချိန်မှာတောင် သူတို့က ကျေနပ်သာယာနေကြပြီး တိုင်းပြည်ကို ဘေးဒုက္ခမသိသလို ပြုမူ နေကျတယ်လေ။ တိုင်းပြည်ရှိမှ အိမ်ရှိမှာပေါ့၊ တိုင်းပြည်ရှိမှ အိမ်ဆိုတာ ဖြစ်လာတာ။ အကယ်၍ လူတိုင်းက သူတို့လိုပဲ 'နွေးဦးလေပြေက ခရီးသွားကို ယစ်မူးစေတယ်၊ ဟန်ကျိုးကို ပျန့်ကျိုးလို့ အထင်မှားစေတယ်' ဆိုရင် ငါတို့ရဲ့ မဟာဟွာ မင်းဆက်အတွက် ဘာမျှော်လင့်ချက် ရှိတော့မှာလဲ။" သူသည် ပြောရင်းပြောရင်းဖြင့် ဒေါသများ ထွက်လာကာ မျက်နှာတစ်ခုလုံးတွင် ခံပြင်းသည့် အရိပ်အယောင်များ ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။
လင်းဝမ်ရုံ သည် ဤကမ္ဘာသို့ ရောက်ရှိနေသည်မှာ တစ်လခန့် ရှိပြီဖြစ်သဖြင့် ယခုခေတ်ကို "ဟွာ မင်းဆက်" ဟု ခေါ်ကြောင်း သိထားသည်။ ဧကရာဇ်၏ မျိုးရိုးအမည်မှာ "ကျောက်" ဖြစ်ပြီး မြို့တော်မှာ "ရွှန့်ထျန်း" ဖြစ်သည်။
မြောက်ဘက် နယ်စပ်တွင် တောရိုင်းမျိုးနွယ်စုများ ကျူးကျော်နေပြီး မဟာဟွာ စစ်တပ်မှာ စစ်ရှုံးကာ တစ်ဆင့်ပြီးတစ်ဆင့် နောက်ဆုတ်နေရသည်ဟု သူ ကြားသိထားသည်။ ကံကောင်းသည်မှာ ထိုတောရိုင်း စစ်တပ်မှာ ကြမ်းကြုတ်သော်လည်း မဟာဟွာ စစ်တပ် ဤမျှ မြန်မြန်ဆန်ဆန် ပြိုလဲသွားလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားကြပေ။ သူတို့၏ ရိက္ခာနှင့် ပြင်ဆင်မှုမှာ မလုံလောက်သေးသည့်အပြင် ယခုမှာ ဆောင်းဦးနှောင်းပိုင်းနှင့် နွေဦးအစ ဖြစ်နေသဖြင့် တိုက်စစ်ကို ယာယီရပ်နားကာ မြက်ခင်းပြင်များဆီသို့ ပြန်လည် ဆုတ်ခွာသွားကြသည်။ နောက်နှစ်တွင်မှ အလယ်ပိုင်းဒေသကို အလုံးအရင်းနှင့် ကျူးကျော်ရန် ပြန်လည် ပြင်ဆင်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။
ယခင် စုန့် မင်းဆက် လက်ထက်တွင် ပျန့်ကျိုး မြို့မှာ မြို့တော် ဖြစ်ခဲ့သည်။ ပြည်ပ ရန်သူများ ကျူးကျော်လာပြီး ပျန့်ကျိုး ၏ လုံခြုံရေးကို ခြိမ်းခြောက်လာသောအခါ စုန့် နန်းတွင်းသည် ဟန်ကျိုး သို့ မဖြစ်မနေ ရွှေ့ပြောင်းခဲ့ရပြီး ပျန့်ကျိုး ကို မြို့တော်ခွဲအဖြစ်သာ ထားခဲ့ရသည်။ ဟွာ မင်းဆက်၏ ဘိုးဘေးများက မင်းဆက်ကို တည်ထောင်ပြီး တောရိုင်းမျိုးနွယ်များကို မောင်းထုတ်နိုင်ခဲ့သော်လည်း ပျန့်ကျိုး ၏ အရှက်ရဖွယ် အခြေအနေကိုမူ မည်သည့်အခါမျှ မေ့ပျောက်နိုင်ခြင်း မရှိကြပေ။ ထို့ကြောင့် လင်းဝမ်ရုံ က "ဟန်ကျိုး ကို ပျန့်ကျိုး လို့ အထင်မှားစေတယ်" ဟု ဆိုလိုက်သောအခါ ဤခန့်ညားသော လူငယ်မှာ သူ၏ ခံစားချက်ကို နားလည်ပြီး စာနာသွားခြင်း ဖြစ်သည်။
လင်းဝမ်ရုံ သည် ဤကမ္ဘာတွင် မိမိကိုယ်ကို လူစိမ်းတစ်ဦးကဲ့သို့ ခံစားနေရသော်လည်း ဤနေရာသို့ ရောက်လာပြီးမှတော့ ဤပတ်ဝန်းကျင်နှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်အောင် နေထိုင်ရမည်ကို သူ သိသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဤလူများသည် သူနှင့် လူမျိုးတူများ ဖြစ်ကြသဖြင့် ပြည်ပလူများ၏ အနိုင်ကျင့်ခြင်းကို သူ ခွင့်မပြုနိုင်ပေ။
"တိုင်းပြည်တစ်ခုဟာ စာပေရော စစ်ရေးပါ တောင့်တင်းရမယ်၊ တစ်ခုမရှိဘဲ နောက်တစ်ခုနဲ့ ရပ်တည်လို့ မရဘူး။ အပေါ်ယံ ဟန်ဆောင် အေးချမ်းမှုတွေနဲ့ ရလာတဲ့ ငြိမ်းချမ်းရေးမျိုးထက်စာရင် ဒါမျိုးတွေ မရှိတာကမှ ပိုကောင်းဦးမယ်" ဟု ထိုခန့်ညားသော လူငယ်က တိုင်းပြည်နှင့် လူမျိုးအတွက် စိုးရိမ်ပူပန်နေသော အမူအရာဖြင့် နိဂုံးချုပ် စကားဆိုလိုက်သည်။
အစပိုင်းတွင် လင်းဝမ်ရုံ က ဤမိန်းမလျာလေးမှာ ပေါင်ဒါမှုန့်တွေကြားမှာပဲ အချိန်ကုန်နေပြီး ရုပ်လေးချောနေတာပဲ ရှိလိမ့်မည်ဟု ထင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သူသည် ဤမျှ ကြီးမားသော အတွေးအခေါ် ရှိလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ ထိုလူငယ်အပေါ် ထားရှိသော သူ၏ အမြင်မှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားသည်။
သို့သော်လည်း လင်းဝမ်ရုံ အတွက်မူ တိုင်းပြည် သာယာရေးနှင့် လူမျိုး တောင့်တင်းခိုင်မာရေးဆိုသည့် တာဝန်မှာ လောလောဆယ် သူ့တာဝန် မဟုတ်သေးသဖြင့် သူသည် ထူးထူးခြားခြား စိတ်ဝင်စားမှု မပြခဲ့ပေ။
ထိုခန့်ညားသော လူငယ်မှာ ရေကန်ပေါ်မှ ပညာရှိများကို မကျေမနပ် ဖြစ်နေပြီး သူ၏ စကားများမှာလည်း ယုတ္တိရှိနေပုံရသည်။ သို့သော် လင်းဝမ်ရုံ ၏ လုပ်ငန်းခွင် အတွေ့အကြုံများအရ ဤကိစ္စမှာ အပေါ်ယံ မြင်ရသလောက် မရိုးရှင်းကြောင်း သိနေသဖြင့် ထိုလူငယ်၏ စကားများကို လုံးလုံးလျားလျားတော့ သဘောမတူနိုင်သေးပေ။
လင်းဝမ်ရုံ သည် ထောက်ခံခြင်း သို့မဟုတ် ကန့်ကွက်ခြင်း မပြုဘဲ နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်ကာ ထိုလူငယ်ကိုလည်း ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ရေကန်ပြင်ကိုသာ စကားတစ်လုံးမှ မပြောဘဲ စိုက်ကြည့်နေလိုက်သည်။
လင်းဝမ်ရုံ ၏ အမူအရာကို မြင်သောအခါ ထိုလူငယ်က သူသည်လည်း အရာရှိတစ်ဦး ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်သွားသည်။ သူက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည် - "အကိုတော်... အကိုတော့်မှာ ဘွဲ့ထူး ဂုဏ်ထူးတွေ ဘာတွေ ရှိသလဲ။"
လင်းဝမ်ရုံ က ခေါင်းခါပြကာ "ငါက အစိုးရ စာမေးပွဲတွေတောင် မဖြေဖူးပါဘူး" ဟု ဆိုလိုက်သည်။ "တောက်... မင်းတို့က စုတ်တံလေး ကိုင်တတ်ရုံနဲ့ လူတော်လုပ်ချင်နေတာလား၊ ငါလည်း လုပ်တတ်တာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီကောင်လေးရဲ့ အမြင်အာရုံကတော့ တကယ် ညံ့တာပဲ။ အကြမ်းထည် အဝတ်အစား ဝတ်ပြီး ခြေဖဝါး အနားသားတွေ ပေါ်နေတဲ့ ပညာရှိကို မင်း မြင်ဖူးလို့လား။" ဟု စိတ်ထဲမှ ကြုံးဝါးလိုက်သည်။
ထိုလူငယ်က ထပ်မံ မေးမြန်းသည် - "ဒါဆို ခရိုင်အဆင့် စာမေးပွဲတွေရော အောင်ဖူးသလား။"
လင်းဝမ်ရုံ က ဆက်လက်၍ ခေါင်းခါပြရင်း "စာမေးပွဲခန်းမက ဘယ်အရပ်မှာ ရှိမှန်းတောင် ငါ မသိဘူး" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။
ထိုလူငယ်မှာ အံ့သြသွားကာ "အဲဒါဆိုရင်တော့ အကိုတော်... အကိုတော့်ကို ပညာရှိ တစ်ယောက်လို့တောင် သတ်မှတ်လို့ မရ—" သူသည် စကားတစ်ဝက်တွင် ရပ်တန့်လိုက်ကာ မိမိ အမှားပြောမိသွားကြောင်း သတိရ၍ ကျန်ရှိသော စကားများကို အမြန် ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။
လင်းဝမ်ရုံ သည် သူ ဆိုလိုသည်ကို နားလည်လိုက်သဖြင့် အလွန် ဒေါသထွက်သွားသည်။ "ဒီမိန်းမလျာလေးကတော့... ဘယ်လို အကြည့်မျိုးလဲ။ငါကသာ ပညာတတ်တစ်ယောက် မဟုတ်ရင် ဒီလို အချိန်ကိုက်၊ နေရာကိုက် ကဗျာမျိုးကို ရွတ်ဆိုနိုင်ပါ့မလား။ငါက ပီကင်းတက္ကသိုလ် ဆင်းတစ်ယောက်နော်၊ အခုခေတ် စကားနဲ့ ပြောရရင် နိုင်ငံတော် တက္ကသိုလ်က ကျောင်းသားပေါ့၊ နောက်နှစ်အနည်းငယ်ဆိုရင် အမျိုးသား တက္ကသိုလ်မှာ ယဇ်ပူဇော်တဲ့ အရာရှိတောင် ဖြစ်နိုင်တဲ့သူ။ မင်းက ငါ့ကို ဘယ်လိုများ မလေးမစား လုပ်ရဲတာလဲ"
သို့သော်လည်း ဤခေတ်၏ စာပေနှင့် ပတ်သက်လာလျှင်မူ လင်းဝမ်ရုံ သည် စာအုပ်များစွာ မဖတ်ခဲ့ရသည်မှာ အမှန်ပင်။ ထိုကျားမ မကွဲသော သခင်လေးက သူ့ကို စာပေလောကသားတစ်ဦးဟု သတ်မှတ်၍ မရကြောင်း ပြောသည်မှာလည်း လုံးဝ အကြောင်းမဲ့တော့ မဟုတ်ပေ။
လင်းဝမ်ရုံ သည် စိတ်ထဲတွင် အလွန် မကျေမနပ် ဖြစ်သွားကာ နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်သည်။ သူသည် ဖြည်းညှင်းစွာ ရွတ်ဆိုလိုက်သည် - "တောင်တန်းတွေရဲ့ အလွန်၊ နန်းဆောင်တွေရဲ့ အနား၊ အနောက်ဘက် ရေကန်က သီချင်းသံနဲ့ ကကွက်တွေ ဘယ်တော့မှ ပြီးဆုံးမှာလဲ။နွေးဦးလေပြေက ခရီးသွားတွေကို ယစ်မူးစေတယ်၊ ဟန်ကျိုး ကို ပျန့်ကျိုး လို့ အထင်မှားစေတယ်"
ထိုကျားမ မကွဲသော သခင်လေး၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပလာကာ လက်ခုပ်ကို တဖျတ်ဖျတ် တီးရင်း "လက်ရာမြောက်လိုက်တာ၊ လက်ရာမြောက်လိုက်တာ။ တကယ့်ကို လှပတဲ့ ကဗျာလေးပဲ။ အကိုတော်က တကယ့်ကို ထူးခြားတဲ့သူပဲ။ ဒီစာကြောင်း တစ်ကြောင်းတည်းနဲ့တင် တစ်လောကလုံးမှာ အကိုတော့်ကို ယှဉ်နိုင်မယ့်သူ မရှိတော့ပါဘူး" ဟု အလွန်အမင်း ချီးကျူးလေတော့သည်။
လင်းဝမ်ရုံ ကို အေးစက်စက် ကြည့်နေသော အစေခံလေးပင်လျှင် လေးစားကြည်ညိုသည့် အကြည့်များ ပေါ်လာသည်။
ထိုသခင်လေး၏ မြှောက်ပင့်ပုံမှာ တစ်ခုခုမှား နေသည်ဟု လင်းဝမ်ရုံ က ထင်မိသော်လည်း ။ ထိုမြှောက်ပင့်စကားများက သူ့ကို စိတ်ချမ်းသာစေသည်မှာ အမှန်ပင်။
သို့သော်လည်း ထိုသခင်လေးမှာ ပညာရှိများနှင့် အရာရှိများကို အမြဲ အထင်သေးစွာ ပြောဆိုနေတတ်သော်လည်း လင်းဝမ်ရုံ ၏ ကဗျာကိုမူ အားရပါးရ ချီးကျူးနေသည်မှာ အလွန်ပင် ရယ်စရာကောင်းလှပေသည်။
ထိုသခင်လေးမှာ အလွန်ပင် ထက်မြက်သူ ဖြစ်သဖြင့် လင်းဝမ်ရုံ ၏ မျက်လုံးထဲမှ အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်သွားပုံရသည်။ သူက အမြန်ပင် ပြောလိုက်သည် - "သခင်လေး... ကျေးဇူးပြုပြီး ခွင့်လွှတ်ပေးပါ။ ငါက စာပေလောကသားတွေကို အထင်သေးလို့ ပြောတာ မဟုတ်ပါဘူး။ အခု တိုင်းပြည် အခြေအနေက ခက်ခဲနေချိန်မှာ မြစ်တောင်ဘက်က ပညာရှိတွေက 'တိုင်းပြည် အန္တရာယ်ဖြစ်နေတာ ငါနဲ့မဆိုင်သလို' နေနေကြတာကို မြင်ရတာ စိတ်မကောင်းလို့ စကားလွန်မိသွားတာပါ။ သခင်လေးကတော့ တကယ့်ကို သီလရော ပညာပါ ပြည့်စုံတဲ့သူပဲ။ ကျေးဇူးပြုပြီး ခွင့်လွှတ်ပေးပါ"
သူသည် ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် လင်းဝမ်ရုံ ကို အရိုအသေပေးကာ သူ၏ အမှားအတွက် တောင်းပန်စကား ဆိုလေသည်။
ဤကောင်လေး၏ တောင်းပန်ပုံက အလွန် သဘောထား ပြည့်ဝပြီး မြှောက်ပင့်ရာတွင်လည်း အလွန် ကျွမ်းကျင်သည်ကို တွေ့ရသဖြင့် လင်းဝမ်ရုံ လည်း ဆက်၍ စိတ်မဆိုးတော့ပေ။ သူသည် သဘောကောင်းသည့် ပုံစံဖမ်းကာ သူ့ကို ပြန်ထူပေးလိုက်ရင်း "ညီအစ်ကို... ညီအစ်ကို့ နာမည်ကို သိပါရစေလား။" ဟု မေးလိုက်သည်။
"ငါ့ရဲ့ မျိုးရိုးက ရှောင် ပါ၊ နာမည်က ရှောင်ချင်းရွှမ် လို့ ခေါ်ပါတယ်" ဟု ထိုသခင်လေးက ရိုသေစွာ ပြန်ဖြေသည်။
"အော်... ညီလေး ရှောင် ကိုး။ ငါ့ရဲ့ မျိုးရိုးက လင်း ပါ၊ ငါ့နာမည်က လင်းဝမ်ရုံ ပါ" ဟု လင်းဝမ်ရုံ က ပြုံးရွှင်သော မျက်နှာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"အော်... အကိုတော် လင်း ကိုး။ ခုနက ငါ့ရဲ့ ရိုင်းပျမှုတွေအတွက် ခွင့်လွှတ်ပေးပါဦး" ရှောင်ချင်းရွှမ် သည် လင်းဝမ်ရုံ ကို ကြည့်ကာ သူ၏ ဖြူဖွေးသော ပါးပြင်ပေါ်တွင် ပါးချိုင့်လေး နှစ်ဖက် ပေါ်လာအောင် ပြုံးလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်ခုံးနှင့် မျက်ဝန်းများတွင် ဖော်ပြ၍ မရနိုင်သော မိန်းကလေးဆန်သည့် ဆွဲဆောင်မှုမျိုး ပေါ်လွင်နေလေတော့သည်။