အခန်း (၃၉) ဖြားယောင်းခြင်း ၂
ဒုံချောင်ချောင်သည် ရုတ်တရက် သတိဝင်လာပြီး ပါးပြင်လေးများ နီမြန်းလျက် မျက်ဝန်းတွင် မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာသည်။ "အစ်ကိုကြီးလင်း... အစ်ကို... အစ်ကိုကတော့လေ..."
သူမသည် ရှက်ကိုးရှက်ကန်းနှင့် ထပြေးရန် ပြင်လိုက်စဉ် ကုတင်ဘေး စားပွဲပေါ်မှ ပန်းချီစာအုပ်ငယ်လေးကို မတော်တဆ တိုက်မိသွားသည်။ ဒုံချောင်ချောင် ငုံ့ကြည့်လိုက်မိရာ သူမ၏မျက်နှာလေးမှာ နံနက်ခင်းဆည်းဆာပမာ ပို၍ပင် နီရဲသွားတော့သည်။ သူမသည် ထိုစာအုပ်ငယ်ကို ကောက်ယူကာ လင်းဝမ်ရုံထံသို့ တိုက်ရိုက်ပစ်ပေါက်လိုက်ပြီး "အစ်ကိုကြီးလင်း... အစ်ကိုကတော့ တကယ့်ကို ပြုပြင်လို့မရတဲ့သူပဲ" ဟု အော်ဟစ်ကာ အတောင်ပံပါသည့်အလား အပြင်သို့ အပြေးထွက်သွားတော့သည်။
လင်းဝမ်ရုံမှာ ကျောပြင်မှ နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ ကံကောင်းမှုကို ဖျက်ဆီးခဲ့သော လီအာဂေါင်မှာ လက်ရဲဇက်ရဲ ရှိလွန်းလှသည်ဟု စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆဲနေမိသည်။ သို့သော်လည်း လီအာဂေါင်၏ "အကူအညီ" သာ မပါခဲ့လျှင် ဤကဲ့သို့သော မမျှော်လင့်ထားသည့် နူးညံ့ပျော့ပျောင်းသော ကောင်းချီးမင်္ဂလာမျိုးကို ခံစားရမည်မဟုတ်ကြောင်း သူ မတွေးမိခဲ့ပေ။
ဒုံချောင်ချောင် ပစ်ပေါက်လိုက်သော စာအုပ်ငယ်ကို မြင်သည့်အခါ လင်းဝမ်ရုံက အမြန်ဖမ်းလိုက်သည်။ အံ့သြစရာကောင်းသည်မှာ ၎င်းမှာ အဘိုးကြီးဝေ ထားရစ်ခဲ့သော ကာမရာဂပန်းချီအယ်လ်ဘမ် ဖြစ်နေခြင်းပင်။
'အို... ဘုရားသခင်၊ ဒီနေ့ ကျွန်တော့်ဆီကို ဒီလို နှင်းဆီပန်းတွေ လွှတ်ပေးနေတာက ကျွန်တော့်ကို ဒီလိုပဲ နှိပ်စက်ဖို့လား' ဟု လင်းဝမ်ရုံ စိတ်ထဲမှ ညည်းတွားလိုက်မိသည်။ ဤသည်မှာ အတော်လေး အရှက်ရစရာ ဖြစ်ရပ်ပင်။ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို ပိုးပန်းသည့် အရေးကြီးဆုံးအချိန်တွင် သူမ မမြင်သင့်သောအရာကို မြင်သွားခဲ့ချေပြီ။ ယခုဆိုလျှင် ဒုံချောင်ချောင်မှာ သူ့ကို ကာမဂုဏ်လိုက်စားသူတစ်ဦးဟု ထင်သွားပေလိမ့်မည်။ သို့သော်လည်း လင်းဝမ်ရုံအနေဖြင့် ဤကမ္ဘာသို့ ရောက်ရှိလာကတည်းက သူ၏ တစ်ဦးတည်းသော ချစ်သူမှာ သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်သာ ဖြစ်ကြောင်း ကောင်းကင်က သက်သေခံနိုင်ပေသည်။
လင်းဝမ်ရုံသည် ထိုအယ်လ်ဘမ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ရာဂဆန္ဒများ လှိုက်တက်လာချိန်တွင် အတွင်းရှိ ထူးဆန်းသော ပုံစံများမှာ သက်ဝင်လှုပ်ရှားလာပြီး သူ၏ စိတ်ထဲတွင် စွဲထင်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ထူးဆန်းသော အသက်ရှူသံသဲ့သဲ့မှာ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်ပတ်လာသော်လည်း ကံမကောင်းစွာဖြင့် ခေတ္တမျှအကြာတွင် ငြိမ်သက်သွားတော့သည်။
လင်းဝမ်ရုံမှာ ဝမ်းသာသွားသည်။ ဤရုတ်တရက် အပြောင်းအလဲမှာ အဘယ်ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည်ကို သူ မသိသော်လည်း အယ်လ်ဘမ်ကို ရာဂအမြင်ဖြင့် ကြည့်နေခြင်းထက်တော့ များစွာ သာလွန်ပေသည်။ သူသည် အယ်လ်ဘမ်ကို သေသေချာချာ ပြန်သိမ်းလိုက်ပြီးမှ အချိန်မှာ နောက်ကျနေပြီဖြစ်ကြောင်းနှင့် ချောင်ချောင်မှာ စိတ်မတည်မငြိမ်ဖြင့် တစ်ယောက်တည်း ထွက်ပြေးသွားကြောင်း ရုတ်တရက် သတိရလိုက်သည်။ သူမ တစ်ခုခု အန္တရာယ်ဖြစ်နိုင်မလား၊ လင်းဝမ်ရုံသည် အင်္ကျီကို အမြန်ဝတ်ကာ အပြင်သို့ ပြေးထွက်ခဲ့သည်။
လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ဒုံချောင်ချောင်၏ ပုံရိပ်ကို မတွေ့ရသဖြင့် သူ စိုးရိမ်လာသည်။ ချောင်ချောင်ကဲ့သို့ ချစ်စရာကောင်းပြီး လိမ်မာသော မိန်းကလေးမျိုးကို လင်းဝမ်ရုံအမှန်တကယ်ပင် ဂရုစိုက်မိသည်။ ဒုံချောင်ချောင်သည် သူ၏ ဇနီးဖြစ်မလာခဲ့လျှင်တောင် ညီမလေးတစ်ယောက်အနေဖြင့် ဘေးတွင်ရှိနေခြင်းမှာ မျက်စိပသာဒ ဖြစ်စရာပင်။
သေချာတာပေါ့... သူမသာ သူ၏ ဇနီးဖြစ်လာမည်ဆိုလျှင် အကောင်းဆုံး ရလဒ် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
အဘိုးကြီးဒုံ၏ အိမ်နားသို့ ရောက်ခါနီးတွင်မှ လင်းဝမ်ရုံသည် ချောင်ချောင်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမသည် ထောင့်တစ်နေရာတွင် ကွေးကွေးလေး ထိုင်နေပြီး ငိုနေသကဲ့သို့ ခန္ဓာကိုယ်လေးမှာ အနည်းငယ် တုန်ရီနေသည်။
"ချောင်ချောင်..." လင်းဝမ်ရုံ အမြန်ပြေးသွားလိုက်သည်။
လင်းဝမ်ရုံ၏ အသံကို ကြားသည်နှင့် ဒုံချောင်ချောင်မှာ သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ချက်ချင်း တိုးဝင်ကာ ငိုရှိုက်လေတော့သည် - "အစ်ကိုကြီးလင်း... အစ်ကိုကြီးလင်း..."
"ချောင်ချောင်... ရပါတယ်၊ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ ဒါ ငါ့အမှားပါ၊ ငါ မင်းကို အခွင့်အရေး ယူခဲ့မိတယ်၊ ငါက သေထိုက်တဲ့သူပါ၊ ငါက ယုတ်မာတယ်၊ ငါက လူယုတ်မာပါ..." လင်းဝမ်ရုံက ချောင်ချောင်၏ အမူအရာကို တိတ်တဆိတ် အကဲခတ်ရင်း သူ့ကိုယ်သူ ပြန်ဆဲနေမိသည်။
မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ဒုံချောင်ချောင်သည် သူမ၏ မျက်ရည်စက်လက်နှင့် မျက်နှာလေးကို အမြန်မော့ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည် - "မဟုတ်ဘူး... မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါ အစ်ကိုကြီး အမှားမဟုတ်ပါဘူး။ ချောင်ချောင်ကပဲ အစ်ကိုကြီးကို ဖြားယောင်းခဲ့မိတာပါ။ ကျွန်မက အရှက်မရှိတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ပါ..."
လင်းဝမ်ရုံ စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းအရှည်ကြီး ချလိုက်မိသည်။ ဒီလိုကိုး။ ဒုံချောင်ချောင်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ကြင်နာတတ်ပြီး ချစ်စရာကောင်းသော မိန်းကလေးဖြစ်ကာ ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စရပ်များတွင် လုံးဝ အတွေ့အကြုံ မရှိသူ ဖြစ်သည်။ လင်းဝမ်ရုံ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ထိုမျှအထိ ရင်းနှီးစွာ ထိတွေ့ခဲ့ပြီးနောက် သတိပြန်ဝင်လာချိန်တွင် သူမ ပထမဆုံး လုပ်ဆောင်မိသည်မှာ မိမိကိုယ်ကို ပြန်လည် ဆန်းစစ်ခြင်း ဖြစ်သည်။ လင်းဝမ်ရုံက တမင်တကာ စနောက်ခဲ့သည်ကိုပင် သူမ မရိပ်မိခဲ့ပေ။
"ချောင်ချောင်... ဒါ ငါ့အမှားပါ။ ငါ မင်းကို မစနောက်သင့်ဘူး..." လင်းဝမ်ရုံကဲ့သို့ မျက်နှာပြောင်သောသူမှာ အမှန်တကယ်ပင် ရိုးသားစွာ တောင်းပန်ခဲလှသည်။ ဒုံချောင်ချောင်က သူ့ကို ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် မိမိကိုယ်ကို ယုတ်မာသည်ဟု အမှန်တကယ် ခံစားရစေခဲ့သည်။
"ချောင်ချောင်... ငါ တာဝန်ယူပါ့မယ်"
လင်းဝမ်ရုံ စကားမဆုံးခင်မှာပင် ချောင်ချောင်၏ သွယ်လျသော လက်ကလေးက သူ၏ နှုတ်ခမ်းကို လာပိတ်လိုက်သည် - "အစ်ကိုကြီး... အဲဒီလို မပြောပါနဲ့၊ ကျေးဇူးပြုပြီး မပြောပါနဲ့။ အစ်ကိုကြီးက ကောင်းကင်က ကြယ်တစ်ပွင့်ဆိုရင် ကျွန်မက မြေပြင်ပေါ်က အရေးမပါတဲ့ မြက်ပင်လေးတစ်ပင်ပါ။ နောင်တစ်ချိန်မှာ အစ်ကိုကြီး နောင်တရမှာမျိုးကို ကျွန်မ မလိုလားပါဘူး"
"ချောင်ချောင်... ငါက လိုလိုလားလား ရှိပါတယ်"
ချောင်ချောင်၏ ပါးပြင်ပေါ်တွင် မျက်ရည်များ စီးကျနေသော်လည်း သူမက သူ၏ နှုတ်ခမ်းကို ခိုင်ခိုင်မာမာ ပိတ်ထားဆဲပင် - "အစ်ကိုကြီး... အစ်ကိုကြီးက ပိုကောင်းတဲ့၊ အစ်ကိုကြီးနဲ့ ထိုက်တန်တဲ့ အရာတွေကိုပဲ ရှာဖွေသင့်ပါတယ်။ ကျွန်မကြောင့်နဲ့ အစ်ကိုကြီး လိုချင်တဲ့အရာတွေကို အဆုံးရှုံးမခံပါနဲ့"
လင်းဝမ်ရုံက သူမကို ရင်ခွင်ထဲတွင် တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားလိုက်သည်။ ချောင်ချောင်မှာ မျက်ရည်များ ကျဆင်းနေဆဲဖြစ်ကာ လင်းဝမ်ရုံကို စကားတစ်ခွန်းမှ ပြောခွင့်မပေးခဲ့ပေ။
နောက်ဆုံးတွင် ဒုံချောင်ချောင်က ရုတ်တရက် ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးလိုက်ပြီး "အစ်ကိုကြီး... မနက်ဖြန် ရှောင်အိမ်တော်ကို သွားတော့မှာလား" ဟု ညင်သာစွာ မေးလိုက်သည်။ ထိုအခါမှသာ သူမ၏ လက်ချောင်းလေးများကို လင်းဝမ်ရုံ၏ နှုတ်ခမ်းပေါ်မှ ဖယ်လိုက်တော့သည်။ သူမ၏ မျက်တောင်ဖျားလေးများတွင် မျက်ရည်စလေးများ တွဲခိုနေဆဲဖြစ်ကာ နီရဲနေသော နှုတ်ခမ်းလွှာလေးများမှာ အလွန်ပင် ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေသည်။
လင်းဝမ်ရုံက ပြုံးလျက် - "အင်း... ဒါပေမဲ့ ရှောင်အိမ်တော်ကို မသွားခင် ငါ့မှာ လုပ်စရာ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စကြီးတစ်ခု ရှိသေးတယ်"
"ဘာအရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စလဲဟင်" ချောင်ချောင်က စပ်စုလိုက်သည်။
"ငါ့ရဲ့ ချောင်ချောင်လေးကို စားပစ်ဖို့ပေါ့" ဟု လင်းဝမ်ရုံက နောက်ပြောင်သော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
ဒုံချောင်ချောင်က ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် - "အစ်ကိုကြီးကတော့လေ... လျှောက်ပြောပြန်ပြီ" ဟု ပြန်ဖြေသည်။
လင်းဝမ်ရုံက သူမကို သေသေချာချာ ကြည့်ကာ - "ကောင်မလေး... ငါ မင်းအပေါ်ကို အမြဲတမ်း ကောင်းသွားမှာပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။
"အစ်ကိုကြီး..." ဒုံချောင်ချောင်က သူမ၏ မျက်ဝန်းတွင် မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာသဖြင့် လင်းဝမ်ရုံက အမြန်တားလိုက်သည်။ သူမသည် လက်ကလေးဖြင့် မျက်ရည်များကို အမြန်သုတ်လိုက်ပြီး - "နောင်တစ်ချိန်မှာ အစ်ကိုကြီးက ပိုကောင်းတဲ့ မိန်းကလေးတွေအများကြီးနဲ့ တွေ့ဦးမှာပါ။ ချောင်ချောင်အတွက်နဲ့ အခွင့်အရေးကောင်းတွေကို အဆုံးရှုံးမခံပါနဲ့"
"အဆုံးရှုံးခံရမယ်... ဘာလို့ အဆုံးရှုံးခံရမှာလဲ" လင်းဝမ်ရုံက နားမလည်သလို မေးလိုက်သည် - "ဒီကမ္ဘာမှာ ယောက်ျားတစ်ယောက်က မိန်းမတစ်ယောက်ပဲ ယူရမယ်လို့ စည်းကမ်းရှိလို့လား"
"အစ်ကိုကြီးကတော့..." ဒုံချောင်ချောင်က စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်သွားဟန်ဖြင့် သူ့ကို အသာအယာ ထိုးလိုက်ပြီးနောက် လှည့်ပြေးသွားတော့သည်။
'ဪ... ဒီမိန်းကလေးက သဝန်တိုတတ်တာပဲ' ဟု လင်းဝမ်ရုံ တခစ်ခစ် ရယ်မောရင်း သူမ၏ ပြေးထွက်သွားသော ကျော့ရှင်းသည့် ပုံရိပ်နှင့် လှုပ်ခါနေသော တင်ပါးလေးများကို ကြည့်ကာ စိတ်ထဲတွင် ရာဂဆန္ဒများ နိုးကြားလာပြန်သည်။ 'ကဲ... ဒီညလည်း ငါ့ရဲ့ ဘယ်ဘက်လက်ကိုပဲ ဒုက္ခပေးရဦးမယ် ထင်တယ်'
နေဦး... သူက အချစ်ရေးအတွက် အဆင်သင့်မဖြစ်သေးဘူး မဟုတ်လား၊ အခု ချောင်ချောင်နဲ့ ဖြစ်နေတာကရော အချစ်ရေးလို့ ခေါ်မလား။ ဟင်း... ကျရှုံးတာဘဲ၊ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ ဖြားယောင်းမှုကို ဒီလောက် လွယ်လွယ်လေး ခံလိုက်ရတာပဲ။ ဟုတ်သားပဲ... ချောင်ချောင်က သူ့ကို ချစ်တယ်လို့ မပြောရသေးသလို၊ သူကလည်း ဒုံချောင်ချောင်ကို ချစ်တယ်လို့ မပြောရသေးဘူး။ ဖြားယောင်းမှုက တကယ်ကို လိုအပ်နေသေးတာပဲ။ ဒီကမ္ဘာက အမျိုးသမီးတွေရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် ဖွဲ့စည်းပုံက လင်းဝမ်ရုံနေခဲ့တဲ့ ကမ္ဘာနဲ့ အတူတူပဲလားဆိုတာ သူ သိချင်မိသည်။ အခွင့်အရေးရရင်တော့ ချောင်ချောင်နဲ့ သေသေချာချာ "ဖလှယ်မှု" လုပ်ကြည့်ရမည်။ လင်းဝမ်ရုံမှာ အရှက်မရှိ တွေးတောရင်း ခေါင်းကို မတတ်သာသလို ခါလိုက်မိသည်။
ထိုညတွင် လင်းဝမ်ရုံ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်သွားသည်။ သူသည် ကာမရာဂအယ်လ်ဘမ်ကို အကြိမ်အနည်းငယ် ပြန်လှန်ကြည့်ခဲ့ပြီး ၎င်းမှာ 'Playboy' နှင့် 'Penthouse' မဂ္ဂဇင်းများထက် များစွာ သာလွန်သည်မှာ အမှန်ပင်။ သူနှင့် သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်ကြားတွင် တစ်စုံတစ်ရာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သလား ဆိုသည်မှာတော့ လင်းဝမ်ရုံ တစ်ဦးတည်းသာ သိသည့် အလွန် လုံခြုံသော လျှို့ဝှက်ချက် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
နောက်နေ့ နံနက်စောစောတွင် လင်းဝမ်ရုံမှာ အိပ်မောကျနေဆဲ ဖြစ်သည်။ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်နှင့် ယနေ့မှစ၍ သူသည် လွတ်လပ်သူတစ်ဦး မဟုတ်တော့ဘဲ ရှောင်အိမ်တော်၏ အမိန့်ပေးသမျှ နာခံရမည့် အစေခံတစ်ဦး ဖြစ်လာပြီမှန်း သတိရလိုက်သည်။ လင်းဝမ်ရုံ၏ ပျော်ရွှင်နေသော စိတ်အခြေအနေမှာ ချက်ချင်းပင် ထိုးဆင်းသွားတော့သည်။
လင်းဝမ်ရုံသည် စိတ်မပါလက်မပါဖြင့် ထလိုက်ပြီး ရှောင်အိမ်တော်မှ ပေးထားသော အစိမ်းရောင် အဝတ်ဝတ်စုံနှင့် အစေခံဦးထုပ်ကို ဝတ်ဆင်ကာ မှန်ရှေ့တွင် ရပ်ကြည့်လိုက်သည်။ မျက်ခုံးထူထူ၊ မျက်လုံး ဝိုင်းဝိုင်းနှင့် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော၊ ခန့်ညားသော အစေခံတစ်ဦး သူ၏ရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်။
'အစေခံ ဖြစ်နေရင်တောင် ငါက ဒီလောက်အထိ ချောနေတုန်းပဲလား' သူ သက်ပြင်းချကာ မျက်နှာသစ်၊ သွားတိုက်ပြီးနောက် အပြင်သို့ အမြန် ထွက်ခဲ့သည်။
လမ်းတစ်လျှောက်တွင် မိန်းကလေးများကော၊ လူငယ်များပါ လင်းဝမ်ရုံကို ငေးကြည့်နေကြသည်။ သူတို့၏ အကြည့်များတွင် မနာလိုမှုနှင့် အထင်သေးမှုတို့ ရောပြွမ်းနေ၏။
မနာလိုသူများမှာ ဆင်းရဲသား ကောင်လေးများ ဖြစ်ကြပြီး လင်းဝမ်ရုံ၏ ဝတ်စုံနှင့် ရင်ဘတ်ပေါ်မှ "ရှောင်" ဆိုသည့် စာလုံးက သူသည် ရှောင်အိမ်တော်၏ ဂုဏ်သရေရှိ အစေခံတစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြနေသည်။
အထင်သေးသူများမှာမူ ပညာတတ်များ ဖြစ်ကြသည်။ စာတစ်လုံးမှ မတတ်သော တောသားတစ်ယောက်မှာ ရှောင်အိမ်တော်၏ အစောင့်ခွေးတစ်ကောင်ထက် မပိုပေ၊ ဘာကို ဂုဏ်ယူနေရသနည်းဟု သူတို့က ယူဆကြသည်။
သေချာတာပေါ့... လင်းဝမ်ရုံ၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ရုပ်ရည်ကို မနာလိုသူများလည်း ရှိကြသည်။ သူ၏ လှပသော မျက်နှာအချိုးအစား၊ ခန္ဓာကိုယ် ဖွဲ့စည်းပုံနှင့် ကျန်းမာသော အသားအရေတို့မှာ တက်ကြွ လန်းဆန်းသော အရှိန်အဝါကို ထုတ်ပေးနေသည်။ ထို့ကြောင့် မိန်းမပျိုလေးများနှင့် အိမ်ထောင်ရှင်မများက သူ့ကို ရံဖန်ရံခါ ငေးကြည့်မိကြသည်မှာ နားလည်ပေးနိုင်စရာပင် ဖြစ်တော့သည်။