အခန်း (၃၆) ဟာသကဗျာတစ်ပုဒ်

"ဟွန့်... ဘာတွေ ခက်ခဲတဲ့ မေးခွန်းတွေလဲ၊ ဒါတွေက အလကား အပိုတွေပါ၊ စကားလုံးတွေနဲ့ လှည့်ပတ်ပြီး လူရာဝင်အောင် လုပ်နေကြတာ" ဟု ကျိချန်းက တတွတ်တွတ် ညည်းတွားနေသည်။ သူသည် ထိုဉာဏ်စမ်းပဟေဠိများအပေါ် အတော်လေး နာကျည်းနေပုံရသည်။

ချင်ကွမ်းက တဟားဟား ရယ်မောလိုက်ပြီး - "ဒီမေးခွန်းတွေအကြောင်း မပြောကြေးဆိုရင်တောင်၊ ညီအစ်ကို ကျိချန်း... မင်းက စာပေကျမ်းဂန်တွေမှာ ကျွမ်းကျင်တယ်လို့ အမြဲ ပြောနေကျ မဟုတ်လား၊ ဒီနေ့ကျမှ ဘာလို့ ကဗျာတစ်ပုဒ်တောင် ရိုးရိုးရှင်းရှင်း မစပ်နိုင်ရတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ငါ... ငါက..." ကျိချန်း၏ မျက်နှာမှာ နီမြန်းသွားပြီး စကားများ ထစ်ငေါ့ကုန်တော့သည် - "ငါက ချက်ချင်းကြီး အခြေအနေကို မလိုက်နိုင်လို့ပါ၊ ပြီးတော့ နည်းနည်းလည်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားလို့။ ဒါ့အပြင် မင်းနှိုက်မိတဲ့ ခေါင်းစဉ်က လွယ်ပြီး ငါ့ဟာက ခက်နေတာကိုး..."

ကျိချန်း၏ အမူအရာကို ကြည့်ရုံနှင့် လင်းဝမ်ရုံ နားလည်လိုက်သည်။ ကျိချန်းမှာ စာအုပ်ထဲကအတိုင်း အလွတ်ကျက်ထားသော်လည်း အခြေအနေအရ ပြောင်းလဲနိုင်ခြင်း မရှိသည့် ပုံစံမျိုးဖြစ်သည်။ လင်းဝမ်ရုံ၏ ယခင်ကမ္ဘာတွင်ဆိုလျှင် စာမေးပွဲဖြေရန်အတွက်သာ စာကျက်ထားသူမျိုး ဖြစ်ပြီး ပုံမှန်အချိန်တွင် အလွတ်ရနေသော်လည်း စာမေးပွဲခန်းထဲရောက်လျှင် ပြာယာခတ်သွားသူမျိုး ဖြစ်သည်။

ချင်ကွမ်းမှာလည်း သူတော်‌ ကောင်းတစ်ယောက် မဟုတ်သည်မှာ သိသာလှသည်။ ကျိချန်းက လူပုံအလယ်တွင် သူ၏ ခေါင်းစဉ်ကို အထင်သေးစွာ ပြောသည်ကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ မျက်နှာပျက်သွားပြီး အေးစက်စက် လှောင်ပြုံးဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည် - "ညီအစ်ကို ကျိချန်း... မင်း ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ၊ လေ၊ ပန်း၊ နှင်း၊ လ ဆိုတဲ့ ခေါင်းစဉ် လေးခုထဲက ကြိုက်တာ နှိုက်ပြီး ကဗျာစပ်ရတာပဲ။ ငါက 'လေ' ကို နှိုက်မိပြီး မင်းက 'နှင်း' ကို နှိုက်မိတာ အားလုံး အသိပဲလေ။ မင်းဟာက ခက်ပြီး ငါ့ဟာက လွယ်တယ်လို့ ဘယ်လို ပြောနိုင်ရတာလဲ"

ချင်ကွမ်းက စကားပြောရင်း သူ၏ ကဗျာကို ဟန်ပါပါဖြင့် ရွတ်ဆိုပြလေတော့သည် -

"မနှစ်က... လေတစ်ဝှေ့... ခပ်အေးအေး၊

လမ်းကြားထဲ... ညခင်းမှာ... ခိုအောင်းနေ။

ခေါ်သံလည်း... တိတ်ဆိတ်... ပဲ့တင်မဝေ၊

သူ့အရိပ်... လာလိုက်... ပြန်လိုက်... လွတ်လပ်ပေ။"

ချင်ကွမ်း၏မျက်နှာမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကျေနပ်အားရမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး စာမေးပွဲတွင် သူ၏ "စွမ်းဆောင်ရည်" အပေါ် အတော်လေး ကျေနပ်နေပုံရသည်။

လင်းဝမ်ရုံမှာ ရယ်ချင်သော်လည်း ဤနေရာတွင် မသင့်တော်ဟု ယူဆသဖြင့် အောင့်ထားလိုက်ရသည်။ ဒါကို ကဗျာလို့ ခေါ်တာလား၊ သူ၏ ပါရမီနှင့်ဆိုလျှင် လေတစ်ချက် လည်သည့် အချိန်အတွင်းမှာပင် ဤကဲ့သို့သော ကဗျာမျိုး သုံးပုဒ်လောက် ရေးနိုင်သည်။

ချင်ကွမ်းက - "ညီအစ်ကို ကျိချန်း... စောစောက စာမေးပွဲခန်းထဲမှာတော့ မင်း ခဏတာ အမှားအယွင်း ဖြစ်သွားတာ နေမှာပါ။ အခုတော့ မင်း စဉ်းစားလို့ ရလောက်ပြီ ထင်တယ်၊ 'နှင်း' ကို ခေါင်းစဉ်ထားပြီး မင်းရဲ့ ကဗျာကို ရွတ်ပြပါဦးလား"ဟု လှောင်ပြုံးလေးဖြင့် ပြောသည် ။

ချင်ကွမ်း၏ မျက်နှာတွင် အထင်သေးရိပ်အချို့ ပါဝင်နေသည်။ "စာပေတတ်ကျွမ်းသူ အချင်းချင်း မနာလိုဖြစ်တတ်သည်" ဆိုသည့် စကားမှာ တကယ်ပင် မှန်လှသည်။ ကျိချန်းမှာ အလွတ်ကျက်သည့်နေရာမှာသာ တော်ပြီး လက်ရှိအခြေအနေတွင် ချက်ချင်း ဉာဏ်ထုတ်နိုင်စွမ်း မရှိသည်ကို သူ သိနေသည်။ ရက်အနည်းငယ်ပေးလျှင်တော့ ကဗျာတစ်ပုဒ် ညှစ်ထုတ်နိုင်ပေလိမ့်မည်၊ သို့သော် ယခုကဲ့သို့ ချက်ချင်းဆိုလျှင်တော့ မဖြစ်နိုင်ပေ။

ကျိချန်း၏ မျက်နှာမှာ နီလိုက်၊ ပြာလိုက် ဖြစ်နေပြီး 'နှင်း' ကို အခြေခံသည့် ကဗျာကို ယခုထက်ထိ မစပ်နိုင်သေးချေ။

လင်းဝမ်ရုံသည် အစကတော့ ပညာတတ်များ အလုပ်လျှောက်သည့်အကြောင်းကို စပ်စုချင်ရုံသာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ချင်ကွမ်း၏ ရန်လိုသော အမူအရာကို မြင်ရသည့်အခါ အလွန်ပင် မနှစ်မြို့မိတော့ပေ။ ကျိချန်းကို ကြည့်ရသည်မှာလည်း အနိုင်မခံလိုစိတ် မရှိသည်မှာ စိတ်ပျက်စရာ ကောင်းလှသည်။ အတော်ကြာအောင် တုံ့ဆိုင်းနေသော်လည်း ကဗျာတစ်ကြောင်းပင် ထွက်မလာခဲ့ချေ။

လင်းဝမ်ရုံကိုယ်တိုင်ကတော့ လူရိုးတွေကို စနောက်ရသည်ကို ဝါသနာပါသော်လည်း သူ၏ ရှေ့မှောက်တွင် တခြားသူက နိုင်ထက်စီးနင်း လုပ်သည်ကိုတော့ လုံးဝ လက်မခံနိုင်ပေ။ သူသည် စိတ်ထဲမှ ကဗျာစာသားအချို့ကို တိတ်တဆိတ် ရွတ်ဆိုလိုက်ပြီးနောက် အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်သည် - "ဒီလောက် လွယ်တဲ့ ကဗျာလေးကို ကျွန်တော့်လို တောသားတစ်ယောက်တောင် စပ်နိုင်ပါသေးတယ်။ သခင်လေးကျိက နှိမ့်ချနေတာ ဖြစ်ရမယ်။ ဒီလိုလုပ်ပါ... ကျွန်တော် တစ်ပုဒ်လောက် ရွတ်ပြပါ့မယ်၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ အမှားတွေကို သခင်လေးကျိအနေနဲ့ ဝေဖန်ပေးပါဦး"

ချင်ကွမ်း၏ မျက်နှာပေါ်မှ အံ့သြသွားသည့် အမူအရာကို မြင်ရသည့်အခါ လင်းဝမ်ရုံမှာ ကျေနပ်သွားပြီး 'မင်းတို့ကောင်တွေက ဒီလို ပါရမီရှင်ရဲ့ အတိမ်အနက်ကို ဘယ်မှန်းဆနိုင်ပါ့မလဲ' ဟု တွေးလိုက်သည်။

လင်းဝမ်ရုံက ဟိုဟိုဒီဒီ လမ်းအနည်းငယ် လျှောက်လိုက်ပြီး ခပ်ပြုံးပြုံးဖြင့် ရွတ်ဆိုလိုက်သည် -

"မြစ်ပြင်ပေါ်မှာ... နှင်းတွေ... ဖုံးလွှမ်းလို့၊

ရေတွင်းထဲက... အမှောင်တွင်းက... မည်းမှောင်လို့‌နေ။

ခွေးဝါလေးတွေက... အဖြူရောင် ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်လို့၊

ခွေးဖြူလေးတွေကျ... ဖောင်းကြွပြီး... အဖြူထည်တွေ ဖြစ်ကုန်လို့‌ နေ။"

ဤသည်မှာ စစ်မှန်သော ဟာသကဗျာ တစ်ပုဒ်ဖြစ်သည်။ အစပိုင်းတွင် လင်းဝမ်ရုံမှာ ဤကဗျာကို ထုတ်ပြရန် ရှက်မိသော်လည်း ချင်ကွမ်းက သူ၏ ကဗျာမဟုတ်သော စာသားကို ကဗျာဟု ခေါ်ဝံ့သေးလျှင် လင်းဝမ်ရုံအနေဖြင့် မိမိကိုယ်ကို ကဗျာနတ်ဘုရားဟု သတ်မှတ်ရန် အရှက်မရှိတော့ပေ။

"အင်မတန် ကောင်းတဲ့ ကဗျာပဲ၊ ထူးခြားလိုက်တာ" ကျိချန်းက လက်ခုပ်တီးလျက် ယပ်တောင်လေးဖြင့် ထုကာ အော်ဟစ်လိုက်သည် - "'မြစ်ပြင်ပေါ်မှာ နှင်းတွေ ဖုံးလွှမ်းလို့' ဆိုတာက မြစ်ပြင်ကို ဖုံးအုပ်ထားတဲ့ နှင်းပွင့်လေးတွေရဲ့ အဝေးမြင်ကွင်းကို ဖော်ပြနေတာပဲ။ ပြီးတော့ အနီးမြင်ကွင်းဖြစ်တဲ့ အိမ်ရှေ့က ရေတွင်းကို အာရုံပြောင်းသွားတယ်၊ ဖြူဖွေးတဲ့ နှင်းတွေကြားမှာ မည်းမှောင်နေတဲ့ အပေါက်ကြီးက ပေါ်လွင်နေတာပေါ့။ နောက်ဆုံးစာကြောင်းကတော့ တကယ့်ကို ပါရမီပါလှတယ်၊ 'ခွေးဖြူလေးတွေကျ ဖောင်းကြွပြီး အဖြူထည်တွေ ဖြစ်ကုန်လို့' ဆိုတာက ငြိမ်သက်နေတဲ့ နှင်းတောမြင်ကွင်းကို သက်ရှိသတ္တဝါတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်တာပဲ။ ဒီကဗျာက တင်စားချက်တွေ ကောင်းသလို အနုပညာအရသာလည်း အတော်လေး လေးနက်တယ်။ 'နှင်း' ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို တစ်ခါမှ ထည့်မသုံးထားဘဲနဲ့ နှင်းတွေ အသည်းအသန် ကျနေတဲ့ ပုံရိပ်ကို ပေါ်လွင်စေတယ်။ တကယ်ကို ရှားပါးလှတဲ့ လက်ရာမွန်ပဲ။ လူတစ်ယောက်ကို အပြင်ပန်းကြည့်ပြီး အထင်မသေးသင့်သလို၊ ပုလင်းခွံနဲ့ ပင်လယ်ကို တိုင်းလို့ မရဘူးဆိုတာ ဒါကို ပြောတာပဲ။ မိတ်ဆွေရဲ့ အတိမ်အနက်က တကယ်ကို မှန်းဆလို့ မရနိုင်ပါလား"

ကျိချန်းမှာ ကဗျာမစပ်နိုင်သော်လည်း သူ၏ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာပုံမှာ အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် စနစ်ကျလှသည်။ အဝေးမြင်၊ အနီးမြင်၊ သက်မဲ့မှ သက်ရှိသို့ ပြောင်းလဲပုံနှင့် အနုပညာရသတို့ကို နှိုင်းယှဉ်ဆွေးနွေးသွားပုံမှာ လင်းဝမ်ရုံ၏ ခေတ်တွင်ဆိုလျှင် သူသည် သေချာပေါက် ထူးချွန်သော ဝေဖန်ရေးဆရာတစ်ဦး ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

လင်းဝမ်ရုံသည် ရယ်ချင်စိတ်ကို ထိန်းထားကာ နှိမ့်ချဟန်ဆောင်လိုက်သည် - "မိတ်ဆွေက မြှောက်နေတာပါ၊ ကျွန်တော် ရှက်လှပါပြီ... တကယ်ကို ရှက်လှပါပြီ..."

ထိုစဉ် တခစ်ခစ် ရယ်သံလေးတစ်ခုက စကားဝိုင်းကို ကြားဖြတ်လိုက်သည်။ လင်းဝမ်ရုံ လှည့်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ချစ်စရာကောင်းသော မိန်းမပျိုလေးတစ်ဦး အနီးအနားတွင် ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမသည် ပါးစပ်ကို လက်ဖြင့်အုပ်ကာ ပြုံးနေပြီး လင်းဝမ်ရုံ၏ ဟာသကဗျာကို သဘောကျနေပုံရသည်။

"ဪ... မင်းကိုး" လင်းဝမ်ရုံ ပြုံးလိုက်သည်။ ဤမိန်းကလေးမှာ မနေ့က သူ၏ စာအုပ်ငယ်ကို ဝယ်သွားသူလေး ဖြစ်သည်။

လှပသော မိန်းကလေးကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ကျိချန်းနှင့် ချင်ကွမ်းတို့၏ မျက်လုံးများမှာ အရောင်တောက်သွားပြီး သူတို့၏ ဝံပုလွေလို အကြည့်များကို အလျင်အမြန် ဖုံးကွယ်လိုက်ကြသည်။ သူတို့သည် ယဉ်ကျေးပျူငှာဟန်ဖြင့် သူမအနားသို့ ချဉ်းကပ်သွားကြသည် - "မိန်းကလေး... ကျွန်တော့်နာမည်က ကျိချန်း ၊ ချင်ကွမ်းပါ။ မိန်းကလေး ဘယ်ကလာသလဲ၊ အသက်ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ၊ ပြီးတော့ အိမ်ထောင်ရှိပြီလား ဆိုတာကို သိခွင့်ရှိမလား..."

လင်းဝမ်ရုံမှာ ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြင့် အံ့သြသွားရသည်။ ဤလူနှစ်ယောက်မှာ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို တွေ့လျှင် ဤမျှအထိ ရဲတင်းပြီး တိုက်ရိုက်ကြီး မေးလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။ သူတို့တွေက မိန်းကလေးတွေနဲ့ စကားပြောရင် ပြဿနာတက်မှာကို မကြောက်ကြဘူးလား

မိန်းမပျိုလေးမှာ မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းသွားပြီး တိုးတိုးလေး ဆူပူလိုက်သည် - "ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ"

လင်းဝမ်ရုံက အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ပြီး - "မိန်းကလေး... သူတို့က မင်းကို ပိုးပန်းနေကြတာလေ။ ဒါကိုတောင် မမြင်ဘူးလား" ဟု ပြောလိုက်သည်။

မိန်းကလေး၏ မျက်နှာမှာ ခရမ်းချဉ်သီးပမာ နီရဲသွားပြီး လင်းဝမ်ရုံကို လက်ညှိုးထိုးကာ - "ရှင်... ရှင်လို အရှက်မရှိတဲ့ လူယုတ်မာ။ ကျွန်မ ရှင့်ကို အလွတ်မပေးဘူး" ဟု ပြောကာ နောက်လှည့်၍ အမြန်ပြေးထွက်သွားတော့သည်။

'ငါက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အရှက်မရှိတဲ့ လူယုတ်မာ ပြန်ဖြစ်သွားရတာလဲ' လင်းဝမ်ရုံ မကျေမနပ် တွေးနေမိသည်။ ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်က

ရှောင်ချင်းရွှမ် ဆဲတာကတော့ ထားပါတော့၊ သူမကို လင်းဝမ်ရုံကအခွင့်အရေး ယူခဲ့တာကိုး။ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါကျတော့ သူက စကားတစ်ခွန်းတည်း ပြောလိုက်တာကို လူယုတ်မာအဖြစ် အမည်တပ်ခံလိုက်ရပြန်သည်။ လင်းဝမ်ရုံသည် အတော်လေး မခံမရပ်နိုင်ဖြစ်ကာ 'ဘာလို့ သူမက ဟိုအရှက်မရှိ၊ မျက်နှာအထူကြီး နှစ်ယောက်ကို မဆဲဘဲ ငါ့ကိုမှ လာဆဲရတာလဲ၊ဒါ ဘယ်လို ဟာသလဲ' ဟု တွေးနေမိသည်။

တကယ်တော့ လင်းဝမ်ရုံသည် အခြေအနေကို နားလည်မှု လွဲနေခြင်း ဖြစ်သည်။ အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီးကြားတွင် ထိတွေ့ဆက်ဆံမှု မပြုရဆိုသည့် စည်းကမ်းမှာ တင်းကျပ်လှသော်လည်း ဤခေတ်ကာလတွင် အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီးများ အချင်းချင်း တွေ့ဆုံနိုင်သည့် အခွင့်အရေးမှာ အလွန်နည်းပါးသည်။ ထို့ကြောင့် ပါရမီရှိသော အမျိုးသားများက သူတို့သဘောကျသော အမျိုးသမီးကို တွေ့သည့်အခါ ယေဘုယျအားဖြင့် အနားသို့ ချဉ်းကပ်ကာ စကားစမြည် ပြောလေ့ရှိကြသည်။ အမျိုးသမီးများအတွက်လည်း သင့်တော်သော ကြင်ယာဖက်နှင့် တွေ့ဆုံရန် အခွင့်အလမ်းမှာ ပို၍ပင် ရှားပါးလှသဖြင့် တစ်စုံတစ်ယောက်က စိတ်ဝင်စားမှုပြပြီး ထိုသူကို သူတို့က သဘောကျခဲ့လျှင် ဘာမဆို ဖြစ်သွားနိုင်သည်။ မိန်းမပျိုလေးမှာ ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စများတွင် အတွေ့အကြုံ မရှိသေးသဖြင့် ပြာယာခတ်ကာ စိတ်တိုသွားပြီး အလျင်အမြန် ထွက်ပြေးသွားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

အခြေအနေကို မသိသော လင်းဝမ်ရုံမှာ ကျိချန်းနှင့် ချင်ကွမ်းတို့က မိန်းကလေး ထွက်သွားရာ လမ်းကို ငေးကြည့်နေကြသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ဤစစ်မှန်သော "လူယုတ်မာ" နှစ်ယောက်အပေါ် စိတ်ပျက်သဖြင့် သူသည် တစ်ခွန်းမှ မပြောတော့ဘဲ အချိန်လည်း နောက်ကျနေပြီ ဖြစ်သဖြင့် ထိုနေရာမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

ရှောင်အိမ်တော်မှ ရွေးချယ်ထားသော အိမ်အစေခံသစ်များသည် နောက်နေ့တွင် စတင်ဝင်ရောက်ကြရမည် ဖြစ်သည်။ ယနေ့မှာ သူတို့၏ ပစ္စည်းများကို ထုပ်ပိုးရန်အတွက် ပေးထားသော အချိန်ဖြစ်ပြီး နောက်နေ့တွင်တော့ သူတို့ အိပ်မက်မက်ခဲ့ရသော ရှောင်အိမ်တော်၏ တံခါးကြီးများကို ဖြတ်ကျော်ဝင်ရောက်ကြရပေလိမ့်မည်။ သူတို့ထဲမှ အများစုမှာ စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသည်၊ အကြောင်းမှာ ရှောင်အိမ်တော်သို့ ရောက်သွားသည်နှင့် သူတို့၏ ဘဝအတွက် ခိုင်မာသော အခြေအနေတစ်ခု ရရှိတော့မည် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။ ကြိုးစားအားထုတ်မည်ဆိုလျှင် သူတို့အတွက် ပိုမိုမြင့်မားသော ရာထူးတိုးတက်မှု အခွင့်အလမ်းများပင် ရရှိနိုင်သည်။

တစ်ခုတည်းသော ခြွင်းချက်မှာ လင်းဝမ်ရုံ ဖြစ်သည်။ နောက်နေ့မှစ၍ ရှောင်အိမ်တော်ကို အစေခံရတော့မည်ကို တွေးမိသည့်အခါ သူသည် အလွန်ပင် စိတ်ပျက်အားငယ်နေပြီး တစ်နေရာရာတွင် ပေါက်ကွဲပစ်ချင်စိတ် ပေါက်နေသည်။ အကယ်၍သာ သူသည် ပြည့်တန်ဆာအိမ်သို့ သွားရာလမ်းကို သိခဲ့မည်ဆိုပါက ဤအချိန်တွင် အနည်းဆုံး မိန်းကလေး သုံးယောက်လောက်နှင့် ပျော်ပါးနေလောက်ပြီဟု - သူသည် ဘုရားအမည်ကို တိုင်တည်၍ ကျိန်ဆိုလိုက်တော့သည်။