အခန်း (၃၅) ကန်ထရိုက်ဝန်ထမ်း ၂

လင်းဝမ်ရုံ ရောက်ရှိလာချိန်မှာ အတော်လေး နောက်ကျနေပြီဖြစ်သဖြင့် ဒီနေ့အတွက် လူသစ်ခေါ်ယူမှုမှာ ပြီးဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်နေချေပြီ။ ထို့ကြောင့်ပင် အဘိုးကြီးနှစ်ဦးမှာ သူနှင့် စကားလက်ဆုံပြောရန် အချိန်ရသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤသို့ဖြင့် အရည်အချင်းရှိသော ပညာတတ်များ စုပြုံရောက်ရှိလာခြင်းမှာ အမှန်စင်စစ် သခင်မလေးရှောင်၏ အကြံအစည်ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ သူမသည် ရှောင်အိမ်တော်မှ သခင်မလေးမှာ ကြင်ယာဖက် ရှာဖွေနေသည်ဟူသော ကောလာဟလကို တမင်တကာ ပျံ့နှံ့အောင် လုပ်ဆောင်ခဲ့ပြီး ပညာတတ်များကို ဆွဲဆောင်နိုင်သည့် ဟိုးလေးတကျော် သတင်းတစ်ခုကို ဖန်တီးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ဤပညာတတ်များ ရောက်ရှိလာခြင်းကြောင့် ရှောင်အိမ်တော်၏ ဂုဏ်သတင်းကို များစွာ မြှင့်တင်ပေးနိုင်ခဲ့ရုံသာမက စီးပွားရေးကိုလည်း သိသိသာသာ တိုးတက်စေခဲ့သည်။ အကျိုးသက်ရောက်မှုမှာ ရှောင်အိမ်တော်အတွက် အခမဲ့ ကြော်ငြာပေးလိုက်သလို ဖြစ်နေပြီး ယခုအချိန်အထိ ရလဒ်များမှာလည်း အတော်လေး ကောင်းမွန်နေပုံရသည်။

ရောက်လာသမျှသော ပညာတတ်များကို မည်သို့ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းမည်နည်းဟူသော အချက်နှင့် ပတ်သက်၍မူ အဘိုးကြီးနှစ်ဦးတွင် ရှင်းလင်းသော အကြံဉာဏ် ရှိပုံမရပေ။ တကယ်တော့ သူတို့သည် ရှောင်အိမ်တော်၏ ဝါရင့်သူများဖြစ်ပြီး အတွင်းရေးများကို သိရှိနေ၍သာ တော်တော့သည်၊ သို့မဟုတ်ပါက ဤအရာအားလုံးမှာ သခင်မလေးရှောင်၏ စေ့စပ်သေချာသော စီစဉ်မှုများဖြစ်ကြောင်း မည်သူမျှ နားလည်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

သခင်မလေးရှောင်သည် ကြော်ငြာရန်အတွက် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်ဂုဏ်သတင်းကိုပင် အသုံးချဝံ့ခဲ့ရာ ဤကဲ့သို့သော ရဲတင်းမှုမျိုးမှာ သာမန်အမျိုးသမီးများတွင် တွေ့ရခဲလှသည်။ အဘိုးကြီးနှစ်ဦးမှာ သူမအပေါ် ထားရှိသည့် လေးစားအားကျမှုကို အလွန်အမင်း ရိုသေစွာဖြင့် ပြောဆိုကြသည်။ သို့သော် လင်းဝမ်ရုံ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ အနည်းငယ် အထင်သေးမိသွားသည်။ တစ်လောကလုံးကို လှည့်စားပြီး နောက်ပြောင်ခြင်းမှာ အတော်လေး ရိုင်းပျရာကျလှသည်၊ အကယ်၍ မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက်ရှိသူ တစ်စုံတစ်ယောက်ကသာ ဤအကွက်ကို မြင်သွားခဲ့လျှင် ထိုသခင်မလေးအနေဖြင့် အခြေအနေကို မည်သို့ ကိုင်တွယ်မည်နည်းဟု သူ တွေးတောနေမိသည်။

အဘိုးကြီးနှစ်ဦးမှာလည်း လင်းဝမ်ရုံကဲ့သို့ အရှက်မရှိဘဲ သူတို့နှင့် အကြိုက်ချင်း တူညီသောသူမျိုးကို တွေ့ရခဲသဖြင့် အမျိုးမျိုးသော အကြောင်းအရာများကို ပြောဆိုရင်း အချိန်များမှာ ကုန်ဆုံးမှန်းမသိ ကုန်ဆုံးသွားတော့သည်။ အပြင်ဘက်မှ လှမ်းဝင်လာသော ဦးလေးဖုကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ လင်းဝမ်ရုံမှာ အလျင်အမြန် ထရပ်လိုက်ပြီး - "ဦးလေးဖု... ဘယ်လိုလဲ၊အဆင်ပြေရဲ့လား" ဟု မေးလိုက်သည်။

ဦးလေးဖုက သက်ပြင်းချကာ - "ကဲ... ငါ့ရဲ့ ပင်ပန်းဆင်းရဲပြီး ထူးခြားလှတဲ့ အတွေးအခေါ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နားချမှုတွေ လုပ်ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ လူကြီးတွေက မင်းကို အခွင့်အရေးတစ်ခုပေးဖို့ မတတ်သာတဲ့အဆုံး သဘောတူလိုက်ကြပြီ" ဟု ဆိုသည်။

ကျန်သည့် အဘိုးကြီးနှစ်ဦးမှာ ဦးလေးဖု၏ ကိစ္စအသေးအမွှားလေးများကို ချဲ့ကားပြောတတ်သည့် အစွမ်းကို ကောင်းကောင်းသိကြသဖြင့် "ထူးခြားလှတဲ့ အတွေးအခေါ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နားချမှု" ဆိုသည့် စကားကို သဘာဝကျကျပင် မယုံကြည်ကြပေ။ ဤနယ်ပယ်တွင် ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်သော လင်းဝမ်ရုံမှာလည်း ဦးလေးဖု၏ စကားများကို အပိုအလို နုတ်ပြီးမှသာ နားထောင်လိုက်တော့သည်။

"ဦးလေးဖုရဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ နောင်တစ်ချိန်မှာ ဦးလေးရဲ့ ကူညီမှုကို သေချာပေါက် ပြန်လည် ကျေးဇူးဆပ်ပါ့မယ်" ဟု လင်းဝမ်ရုံက မပွင့်လင်းသော စိတ်ဖြင့် ပြောဆိုရင်း အဘိုးကြီးသုံးဦးကို ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

လင်းဝမ်ရုံက စာသားများကို ‌‌ ပြောဆိုပြီး ဦးလေးဖုက ရေးသားခြင်းဖြင့် ဤကမ္ဘာရဲ့ ပထမဆုံးသော ခေတ်သစ်အလုပ်သမားစာချုပ်ကြီး ပေါ်ထွန်းလာတော့သည်။ ၎င်းတွင် နှစ်ဦးနှစ်ဖက်၏ အခွင့်အရေးနှင့် တာဝန်ဝတ္တရားများကို ပြဋ္ဌာန်းထားပြီး ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် အရပ်ဘက်အဖွဲ့အစည်း နှစ်ခုကို တန်းတူညီမျှသော အဆင့်အတန်းတွင် ထားရှိခဲ့သည်။

သို့သော် လင်းဝမ်ရုံ အဆိုပြုခဲ့သည့် တစ်နေ့ ၈ နာရီ အလုပ်လုပ်ရန် ဆိုသည့်အချက်ကိုမူ ဦးလေးဖုက တိုက်ရိုက်ပင် လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။ သူ့ကို တစ်သက်တာ အစေခံအဖြစ် ရောင်းစားစရာမလိုဘဲ ခန့်ထားသည်မှာပင် လုံလောက်သော စေတနာ ဖြစ်နေချေပြီ။ တစ်နေ့ကို ၈ နာရီပဲ အလုပ်လုပ်ချင်သည်မှာ အလွန်အကျွံ ဖြစ်လွန်းသည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် အခြားသော အစေခံများက မည်သို့ စီမံခန့်ခွဲနိုင်တော့မည်နည်း။

လင်းဝမ်ရုံကလည်း ဤအချက်အပေါ်တွင် အထူးတလည် တင်းခံမနေခဲ့ပါ၊ အချိန်ပို အလုပ်လုပ်ရခြင်းမှာ သူ့အတွက် အထူးအဆန်း မဟုတ်သောကြောင့်ပင်။ ဤကိစ္စတွင် သူကျင်လည်ခဲ့သော ကမ္ဘာနှစ်ခုလုံးမှာ ထူးခြားစွာ တူညီနေကြသည် - ၎င်းမှာ အချိန်ပိုကြေး ဆိုသည်မှာ လုံးဝ မရှိခြင်းပင်။

သူ၏ တွန့်လိမ်နေသော လက်မှတ် "လင်းဆန်း" ကို ကြည့်ကာ လင်းဝမ်ရုံမှာ အတော်လေး ကျေနပ်နေမိသည်။ တမင်တကာ မဟုတ်ဘဲ ဒီဇိုင်းဖော်ထားသလို ဖြစ်နေသော ဤလက်မှတ်မှာ ထူးခြားသော ကိုယ်ပိုင်ဟန်ရှိနေသဖြင့် မည်သူမျှ တုပ၍ မရနိုင်ပေ။

စာချုပ်ကို ရေးသားပြီးနောက် လင်းဝမ်ရုံက လက်မှတ်ထိုးလိုက်ရာ ဦးလေးဖုမှာ ခေတ္တမျှ အပြင်သို့ ထွက်သွားသည်။ သူ ပြန်လာသည့်အခါ စာချုပ်ပေါ်တွင် လှပကျော့ရှင်းသော လက်မှတ်တစ်ခု ထပ်တိုးလာခဲ့သည် - ၎င်းမှာ 'ရှောင်ယွီရွှမ်း' ဖြစ်သည်။

ဘယ်သူက ရှောင်ယွီရွှမ်း ပါလိမ့်၊ လင်းဝမ်ရုံ တွေးနေမိသော်လည်း ထုတ်မမေးခဲ့ပေ။ ရှောင်မိသားစု၏ လွှဲအပ်မှုအရ ဦးလေးဖုနှင့် ကျန်သောအဘိုးကြီးနှစ်ဦးမှာလည်း အာမခံသူများအဖြစ် စာချုပ်တွင် လက်မှတ်ရေးထိုးကြသည်။

စုတ်တံ ချလိုက်သည့် ခဏတွင် လင်းဝမ်ရုံ၏ မျက်မှောင်များ ကြုတ်သွားတော့သည်။ 'အဘိုးကြီးဝေ့... မင်းကို နောက်တစ်ခါ ထပ်မတွေ့ပါစေနဲ့လို့ပဲ ဆုတောင်းထားလိုက်၊ မဟုတ်လို့ကတော့ အကျိုးဆက်တွေ ရှိလာလိမ့်မယ်'

လင်းဝမ်ရုံ စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ ဤအချိန်မှစ၍ သူသည် ရှောင်အိမ်တော်အတွင်းရှိ ဂုဏ်သရေရှိ အစေခံတစ်ဦး ဖြစ်လာချေပြီ။ 'ရည်မှန်းချက်က ကောင်းကင်ထက် မြင့်သော်လည်း၊ ကံကြမ္မာက စက္ကူထက် ပါးလှသည်' ဆိုသော စကားမှာ ယခုအချိန်တွင် သူ၏ ခံစားချက်ကို ဖော်ပြရန် အကောင်းဆုံးပင် ဖြစ်တော့သည်။

ကံကောင်းသည်မှာ တစ်နှစ်တည်းသာ ဖြစ်သည်။ ရိုးသားဖြောင့်မတ်ပြီး ကတိတည်ရှိသူတစ်ဦး ဖြစ်ရန်အတွက် သူ အောင့်အီးသည်းခံရပေလိမ့်မည်။

လင်းဝမ်ရုံ အပြင်ဘက်သို့ လှမ်းထွက်လိုက်ချိန်တွင် နေဝင်သွားပြီဖြစ်သဖြင့် လူအနည်းငယ်သာ ဟိုဟိုဒီဒီ ရှိတော့သည်။ သို့သော်လည်း ပညာတတ်များ စခန်းချရာနေရာမှ ဆူညံသံများနှင့် ရံဖန်ရံခါ အော်ဟစ်သံများကို ကြားနေရဆဲပင်။ ပြဿနာရှာရသည်ကို ဝါသနာပါသူ ဖြစ်သည့်အလျောက် လင်းဝမ်ရုံမှာ ဘာမှ ထွေထွေထူးထူး လုပ်စရာမရှိသည်နှင့် ထိုနေရာသို့ လမ်းလျှောက်သွားကာ ကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

လင်းဝမ်ရုံ ချဉ်းကပ်သွားသည့်အခါ အဝတ်အစား နွမ်းပါးသော အသက် ၂၀ ဝန်းကျင် လူငယ်တစ်ဦးမှာ အားရပါးရ ငိုကြွေးနေပြီး နောက်တစ်ယောက်က သူ့ကို နှစ်သိမ့်ရန် ကြိုးစားနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ "တော်ပါတော့ ညီအစ်ကို ကျိချန်း ရာ၊ လောကမှာ မိန်းမလှတွေ အများကြီး ရှိပါသေးတယ်။ ရှောင်အိမ်တော်မှာပဲ အိမ်ထောင်ဖက် ရှာရမယ်လို့ မသတ်မှတ်ထားပါဘူး။ မင်း အရွေးမခံရဘူးဆိုတာ သခင်မလေးရှောင်နဲ့ မင်းနဲ့ ရေစက်မပါလို့ပေါ့။ ဒါကို လက်ခံလိုက်တာက ပိုကောင်းပါတယ်" ဟု နှစ်သိမ့်သူက အကြံပေးနေသည်။

ငိုနေသော လူငယ်မှာ နှာခေါင်းနှစ်ချက် ရှုံ့လိုက်ပြီး - "ညီအစ်ကို ချင်ကွမ်း ရာ... မင်းက အရွေးခံရလို့ ပြောရတာ လွယ်တာပေါ့။ ငါ စာပေကျမ်းဂန်တွေ၊ စောင်း၊ စစ်တုရင်၊ ကဗျာ၊ ပန်းချီ၊ ယဉ်ကျေးမှုနဲ့ ဂီတ စတာတွေကို တတ်မြောက်ဖို့ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြိုးစားခဲ့တာလေ။ ငါ ဘာလို့ အပယ်ခံရတာလဲ၊ သခင်မလေးရှောင်က ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် မျက်စိကန်းနေရတာလဲ" ဟု ဆိုသည်။

"ညီအစ်ကို ကျိချန်း... ဒါက သခင်မလေးရှောင်နဲ့ မဆိုင်ဘူး ထင်တယ်‌ နော်။ မင်းကော ငါကော သူမရဲ့ မျက်နှာကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးကြဘဲနဲ့ သူမကို ဘယ်လိုလုပ် အပြစ်တင်လို့ ရမှာလဲ၊ ငါ့အမြင်မှာတော့ သခင်မလေးရှောင်က တကယ်ကို ဉာဏ်ကောင်းပြီး၊ ပါရမီရှိသလို သဘာဝအတိုင်းလည်း လှပတဲ့သူ ဖြစ်ရမယ်။ သူမက ထူးခြားတဲ့ စရိုက်ရှိတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ပါ" ဟု ညီအစ်ကို ချင်ကွမ်းက ချီးကျူးစကား ဆိုလိုက်သည်။ သူသည် အခြားသူများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ခံနေရသည်ကို သတိထားမိသည့်အခါ မိမိကိုယ်ကို ပို၍ပင် ကျေနပ်နေပုံရသည်။ ယနေ့ စာမေးပွဲတွင် အောင်မြင်သော ပညာတတ် ဦးရေမှာ မများလှသဖြင့် ချင်ကွမ်းအနေဖြင့် ဂုဏ်ယူရန် အကြောင်းရင်း အပြည့်အဝ ရှိနေသည်။

"ညီအစ်ကို ချင်ကွမ်း... မင်းက ဒီနေ့မွန်းလွဲပိုင်းမှာ မေးခွန်းအလွယ်လေး နှိုက်မိလို့ အောင်သွားတာလေ။ ငါကျ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ကံဆိုးနေရတာလဲ၊ ကောင်းကင်ကြီးက ငါ ကျိချန်း ကို ဖျက်ဆီးဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားတာလား" ဟု သူက ငိုရှိုက်ရင်း ပြောသည်။

ခေတ္တမျှ နားထောင်ပြီးနောက် လင်းဝမ်ရုံမှာ အခြေအနေကို နားလည်လာသည်။ ထိုလူငယ်နှစ်ဦးထဲမှ တစ်ဦးမှာ ကျိချန်း ဖြစ်ပြီး ကျန်တစ်ဦးမှာ ချင်ကွမ်း ဖြစ်သည်။ ချင်ကွမ်းက စာမေးပွဲအောင်မြင်ခဲ့ပြီး ကျိချန်းကတော့ အပယ်ခံခဲ့ရသဖြင့် အလွန်အမင်း စိတ်ပျက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ယောက်ျားကြီးတန်မဲ့ အပယ်ခံရရုံနှင့် လူပုံအလယ်တွင် ဤမျှအထိ ငိုကြွေးနေခြင်းမှာ အတော်လေး နုနယ်လွန်းလှသည်။ သူ၏ နိမ့်ပါးသော နောက်ခံကို ကြည့်လျှင် အခက်အခဲများရှေ့တွင် ဤမျှအထိ ဘာကြောင့် ပျော့ညံ့နေရသနည်း။

လင်းဝမ်ရုံမှာ မိမိကိုယ်ကို ကြံ့ခိုင်သော ယောက်ျားတစ်ဦးဟု သတ်မှတ်ထားသူဖြစ်ရာ ကျိချန်း၏ ပျော့ညံ့မှုအပေါ် အနည်းငယ် အထင်သေးမိသွားသည်။ ချင်ကွမ်းမှာမူ မျက်နှာအထူကြီး ရှိပုံရပြီး ပို၍ ကြံ့ခိုင်ပုံရသည်။

လင်းဝမ်ရုံ ရှေ့သို့ လှမ်းတက်လိုက်ပြီး သူတို့ကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည် - "မိတ်ဆွေနှစ်ဦးလုံး မင်္ဂလာပါ"

ချင်ကွမ်းနှင့် ကျိချန်းတို့သည် လင်းဝမ်ရုံကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူ၏ ရိုးရှင်းသော အဝတ်အစားနှင့် အစေခံများ အုပ်စုထဲမှ ထွက်လာသည်ကို သတိထားမိကြရာ သူတို့နှစ်ဦးလုံးက လင်းဝမ်ရုံကို စာမတတ်ပေတတ်ဟု ယူဆကာ အထင်သေးစွာ ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ငိုနေသော ကျိချန်းပင်လျှင် ဤ "စာမတတ်သူ" ရှေ့တွင် သိက္ခာမကျလိုသဖြင့် မျက်ရည်များကို အမြန် သုတ်လိုက်သည်။

"မင်း ဘာလိုချင်လို့လဲ" ညီအစ်ကို ချင်ကွမ်းက သူ၏ ခေါက်ယပ်တောင်ကို ဖြုန်းခနဲ ဖွင့်ကာ နှစ်ချက်ခန့် ခတ်ရင်း မောက်မာသော လေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ရိုးရှင်းသော ဝတ်စုံကို ဝတ်ထားသော်လည်း ချင်ကွမ်းမှာ ပညာတတ်တစ်ဦး၏ မာန်မာနကို ဆောင်ထားပြီး ပညာမသင်ကြားဖူးသူများကို စိတ်ထဲမှ အမှန်တကယ်ပင် အောက်ကျနောက်ကျ သဘောထားနေသူ ဖြစ်သည်။

လင်းဝမ်ရုံက အပြစ်မယူဘဲ ပြုံးလျက် - "မိတ်ဆွေနှစ်ဦးလုံးက ပါရမီရှိပြီး ထူးခြားတဲ့သူတွေမှန်း ကျွန်တော် မြင်နေရပါတယ်။ ညီအစ်ကိုတို့က ရှောင်အိမ်တော်ရဲ့ စာမေးပွဲဖြေဖို့ ရောက်နေကြတဲ့ ပညာတတ်တွေ မဟုတ်လား" ဟု မေးလိုက်သည်။

ချင်ကွမ်းနှင့် ကျိချန်းတို့က တစ်ပြိုင်နက် ခေါင်းညိတ်ပြကြပြီး ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးလိုက်ကြသည်။ လင်းဝမ်ရုံ၏ အမြှောက်ပင့်စကားကို သူတို့ သဘောကျသွားပုံရသည်။

"စိတ်လှုပ်ရှား" နေသော အမူအရာဖြင့် လင်းဝမ်ရုံက ဆက်ပြောသည် - "တကယ့်ကို ကောင်းတာပဲကျွန်တော်ကတော့ စာအုပ်စာပေ အများကြီး မဖတ်ဖူးပေမဲ့ ညီအစ်ကိုတို့လို ပါရမီရှိတဲ့ ပညာတတ်တွေကို အလွန်လေးစားပါတယ်။ ဒါနဲ့ ရှောင်အိမ်တော်ရဲ့ စာမေးပွဲမှာ ဘာတွေ မေးခဲ့လဲဆိုတာ ကျွန်တော် ကိုပြောပြပါလား သိချင်လို့ပါ"ဟု ‌လင်းဝမ်ရုံက မေးသည်။

ကျိချန်း၏ မျက်နှာမှာ ပျက်သွားသော်လည်း ချင်ကွမ်းမှာမူ တက်ကြွလာသည်။ သူက ခပ်တည်တည်ဖြင့် - "သိပ်ပြီးတော့ အများကြီး မစစ်ဆေးပါဘူး၊ ခက်ခဲတဲ့ မေးခွန်းအချို့နဲ့ ကဗျာတိုတစ်ပုဒ် စပ်ခိုင်းတာလောက်ပါပဲ" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

ခက်ခဲတဲ့ မေးခွန်းတွေ ဟုတ်လား၊ဒါတွေကတော့ စကားထာတွေ ဒါမှမဟုတ် ဉာဏ်စမ်းပဟေဠိတွေပဲ ဖြစ်ရမည်၊ အစေခံတွေနှင့် ပညာတတ်တွေ ဖြေရသည်မှာ သိပ်တော့ ကွာခြားမည်မဟုတ်ပေ။ သို့သော်လည်း ကဗျာစပ်ခိုင်းသည့် အချက်ကတော့ ထိုအုပ်စုနှစ်ခုကြားမှ ကွာခြားချက်ကို ဖော်ပြနေခြင်းပင် ဖြစ်တော့သည်။