အခန်း (၃၂) - စမ်းသပ်ချက်သုံးခုကို ကျော်ဖြတ်ခြင်း ၁

လင်းဝမ်ရုံ၏ နဖူးပေါ်တွင် ချွေးစို့နေသည်။ သူသည် ပီကင်းတက္ကသိုလ်မှ ထူးချွန်ကျောင်းသားတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ ကျွမ်းကျင်မှုမှာ သိပ္ပံဘာသာရပ်များတွင်သာ ရှိသည်။ သူသည် သိပ္ပံနယ်ပယ်တွင် တကယ့်ပါရမီရှင်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ရှုပ်ထွေးသော ကဲကုလတ်စ် (Calculus) ပုစ္ဆာများကို အလွယ်တကူ ဖြေရှင်းနိုင်သူ ဖြစ်သည်။ စာဖတ်ခြင်း၊ စာရေးခြင်းနှင့် ရှေးဟောင်းကဗျာအချို့ကို ရွတ်ဆိုခြင်းမှာ သူ့အတွက် ပြဿနာမဟုတ်သော်လည်း "သုံးလုံးစာ" ကို အလွတ်ပြန်ရေးခိုင်းသည်မှာမူ သူ့အတွက် စိန်ခေါ်မှုကြီးတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။

ဤကမ္ဘာတွင် ကဗျာအနည်းငယ် သိသည်မှလွဲ၍ လင်းဝမ်ရုံသည် အခြေခံအားဖြင့် "စာမတတ်သူ" အဆင့်တွင်သာ ရှိသည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လင်းဝမ်ရုံသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက သူ့ကို တန် နှင့် ဆုန့် ကဗျာများ အတင်းအကျပ် အလွတ်ကျက်ခိုင်းခဲ့သော မူလတန်းပြ ဆရာဖြစ်သူ သူ၏ဖခင်ကို အလွန်ကျေးဇူးတင်မိသည်။ သို့မဟုတ်ပါက လင်းဝမ်ရုံသည် ဤကမ္ဘာတွင် တကယ်ပင် စာမတတ်ပေတတ် ဖြစ်နေပေလိမ့်မည်။

'ငါက နားမလည်တာ မဟုတ်ဘူး၊ ကမ္ဘာကြီးက မြန်မြန်ဆန်ဆန် ပြောင်းလဲနေတာပဲ' ဟု လင်းဝမ်ရုံ စိတ်ထဲမှ ညည်းတွားရင်း စုတ်တံကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။ လင်းဝမ်ရုံ နောက်ဆုံးအကြိမ် စုတ်တံနှင့် စာရေးခဲ့သည်မှာ အသက် ၁၀ နှစ်အရွယ် ကျူရှင်တက်စဉ်က ဖြစ်သည်။ သူသည် လူသိများသော "သုံးလုံးစာ" ၏ ရှေ့ဆုံးစာလုံး ၁၂ လုံးကိုသာ မှတ်မိတော့သည်။

စိတ်ထဲမှ အဘိုးကြီးဝေ့ ကို ကျိန်ဆဲရင်း လင်းဝမ်ရုံမှာ အောင့်အီး၍ ရေးလိုက်ရတော့သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူသည် မျက်နှာအထူကြီးရှိပြီး ခက်ခဲသော အခြေအနေများတွင် မည်သည့်အခါမျှ နောက်မဆုတ်တတ်သူ ဖြစ်သည်။ လင်းဝမ်ရုံ သည် စုတ်တံကို ကိုင်ကာ စက္ကူပေါ်တွင် စာလုံး ၁၂ လုံးကို အမြန်ရေးချလိုက်သည် - "လူသားတို့၏ အစဦးတွင် သဘာဝတရားမှာ မွန်မြတ်ကြသည်၊ ပင်ကိုယ်သဘာဝချင်း တူညီကြသော်လည်း အလေ့အထများက ကွဲပြားစေသည်" ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ညာလက်ကို အသာအယာ ခါလိုက်ရာ စုတ်တံမှာ မှင်အိုးထဲသို့ ကျသွားတော့သည်။

လင်းဝမ်ရုံ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် ရေးလိုက်သော စာလုံးများမှာ ရုပ်ဆိုးပြီး တွန့်လိမ်နေသည်။ တစ်လုံးချင်း ကြည့်လျှင် ဖတ်ရခက်သော်လည်း စုပေါင်းကြည့်လိုက်သည့်အခါတွင်မူ အထိန်းအကွပ်မဲ့ပြီး ရဲတင်းသော အနုပညာအရသာတစ်မျိုးကို ပေးစွမ်းနေသည်။

"ကျန်တာတွေ မမှတ်မိတော့ဘူး" ဟု လင်းဝမ်ရုံက အရှက်မရှိဘဲ ထိုလူကို ပြောလိုက်သည်။

တစ်နေ့ကုန် အိမ်စေလျှောက်ထားသူ ရှစ်ဆယ်၊ ကိုးဆယ်ခန့် ရှိခဲ့သော်လည်း လင်းဝမ်ရုံကဲ့သို့ "ရဲတင်းသော" စရိုက်မျိုးရှိသူ တစ်ယောက်မှ မရှိခဲ့ပေ။

ထိုအစေခံသည် လင်းဝမ်ရုံ၏ ဘဝင်မြင့်သော အမူအရာကို မနှစ်မြို့သဖြင့် "စာရေးတဲ့အခါ စုတ်တံကို အသာအယာ ကိုင်ရတယ်လေ၊ မင်းကို ဘယ်သူမှ မသင်ပေးဘူးလား၊ ဒါက အကောင်းစား အန်းဟွေး မှင်အိုးကွ၊ မင်းခွဲလိုက်ရင် လျော်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး" ဟု ဆူပူလိုက်သည်။

လင်းဝမ်ရုံက မှင်အိုးကို ဂရုမစိုက်သော်လည်း အစေခံ၏ ရန်လိုသော လေသံကို ကြားရသည့်အခါ နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်ပြီး "လက်ထောက်စီမံခန့်ခွဲရေးမှူး ပန်က ကျွန်တော့်ကို အင်တာဗျူးဖြေဖို့ပဲ ပြောလိုက်တာ၊ အန်းဟွေးမှင်အိုးအကြောင်းတော့ မပြောလိုက်ဘူး။ အခုတော့ အစ်ကို့ဆီကနေ ဗဟုသုတအသစ် တစ်ခုရသွားတာပေါ့" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

လက်ထောက်စီမံခန့်ခွဲရေးမှူး ပန်၏ အမည်ကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် အစေခံ၏ မျက်နှာပေးမှာ ချက်ချင်းပြောင်းလဲသွားပြီး အတင်းပြုံးကာ "ညီလေးကို စီမံခန့်ခွဲရေးမှူး ပန်က မိတ်ဆက်ပေးလိုက်တာလား" ဟု မေးသည်။

'ငါပေးထားတဲ့ ငွေပြားတွေကြောင့် ဒီကို ရောက်လာတာပါ' ဟု လင်းဝမ်ရုံက ပြုံးစိစိဖြင့် တွေးလိုက်သည်။ စီမံခန့်ခွဲရေးမှူး ပန်က ငါ့ငွေကို ယူထားပြီးပြီဆိုမှတော့ သူ့ဆီကနေ တန်ဖိုးရှိသမျှ အကုန် ပြန်ညှစ်ထုတ်ရမည်။

"ဟုတ်ပါတယ်၊ စီမံခန့်ခွဲရေးမှူး ပန်နဲ့ ကျွန်တော်နဲ့က အတော်လေး ရင်းနှီးပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် အထဲဝင်လာတော့ သူက အထူးမှာလိုက်သေးတယ်၊ အစ်ကိုတို့အနေနဲ့ ပွင့်လင်းမြင်သာမှု၊ တရားမျှတမှုနဲ့ ဘက်မလိုက်မှု ဆိုတဲ့ မူဝါဒတွေကို လိုက်နာရမယ်၊ မျက်နှာသာပေးတာမျိုးတွေ မလုပ်ရဘူးတဲ့" လင်းဝမ်ရုံက အခွင့်အရေးကို ဆုပ်ကိုင်ကာ စီမံခန့်ခွဲရေးမှူး ပန်၏ အမည်ကို အလွဲသုံးစားလုပ်၍ ကျေးဇူးဆပ်လိုက်သည်။ ထိုလူကလည်း ဘာမှ ပြန်ပြောရဲမည် မဟုတ်ပေ။

"ဒါပေါ့၊ ဒါပေါ့" ရွေးချယ်ရေး တာဝန်ခံ အစေခံက ပြုံးဖြဲဖြဲဖြင့် လင်းဝမ်ရုံကို အမည်ပြား ပြန်ပေးလိုက်ပြီး "သခင်လေးလင်း... ဂုဏ်ယူပါတယ်၊ ပထမအဆင့် အောင်သွားပါပြီ" ဟု ပြောသည်။ ထို့နောက် ဘေးတွင် မှင်တက်နေသော လူနှစ်ယောက်ကို ကြည့်ကာ "မင်းတို့နှစ်ယောက်ကတော့ အပယ်ခံလိုက်ရပြီ" ဟု ဆိုသည်။

စာလုံး ၁၂ လုံးတည်း ရေးတာကို အောင်တယ် ဟုတ်လား၊ လင်းဝမ်ရုံမှာ ရယ်ရမလို ငိုရမလို ဖြစ်သွားရသည်။ ထိုအစေခံသည် စီမံခန့်ခွဲရေးမှူး ပန်၏ မျက်နှာကို ထောက်ထား၍ လုပ်ပေးခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူသိသည်။ ကျေးဇူးတင်စကားပင် မပြောဘဲ လင်းဝမ်ရုံသည် သူ၏ အမည်ပြားကို ယူကာ ဒုတိယအခန်းသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။

အပယ်ခံလိုက်ရသော လူနှစ်ယောက်က "မတရားဘူး...မတရားဘူး၊သူက ဘာလို့ အောင်ပြီး ငါတို့က ဘာလို့ မအောင်ရတာလဲ" ဟု အော်ဟစ်ကြသည်။

ရွေးချယ်ရေး အစေခံက နှာခေါင်းရှုံ့ကာ "သူက ဘယ်သူ၊ မင်းတို့က ဘယ်သူလဲဆိုတာ မသိဘူးလား၊ ကွာခြားချက်ကို မမြင်ဘူးလား၊ မင်းတို့ကော ဒီလို စာလုံးတွေ ရေးနိုင်လို့လား" ဟု ပြန်အော်သည်။

သူသည် လင်းဝမ်ရုံ ရေးထားသော စာရွက်ကို ထိုလူနှစ်ယောက်ရှေ့သို့ ပစ်ပေးလိုက်သည်။ စာလုံး ၁၂ လုံးတည်းဖြစ်ပြီး တွန့်လိမ်နေသော်လည်း ဆင်းရဲသား အစေခံလောင်းများနှင့် ယှဉ်လျှင်မူ အတော်လေး ထူးချွန်နေပြီဖြစ်သည်။ ထိုအပယ်ခံရသူ နှစ်ယောက်မှာမူ တစ်ယောက်လျှင် စာလုံး ၈ လုံးပင် ပြည့်အောင် မရေးနိုင်ကြချေ။

လင်းဝမ်ရုံကတော့ သူတို့ ကန့်ကွက်သည်ဖြစ်စေ၊ မကန့်ကွက်သည်ဖြစ်စေ ဂရုမစိုက်ပါ။ အောင်နိုင်သူက အနိုင်ရစမြဲဖြစ်ပြီး စမ်းသပ်ချက် အောင်မြင်ဖို့ကသာ အဓိကဖြစ်သည်။ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းပြီးနောက် ဒုတိယအခန်းသို့ ရောက်လာရာ ထိုနေရာတွင်လည်း အခြား လျှောက်ထားသူ အချို့မှာ အသည်းအသန် စဉ်းစားနေကြပြီး သူတို့၏ မျက်မှောင်ကြုတ်ထားပုံမှာ ရေညှစ်ယူ၍ ရတော့မည့်အတိုင်းပင်။

စာမေးပွဲစစ်သူတစ်ဦးက လင်းဝမ်ရုံ၏ အမည်ပြားကို ယူပြီး အပေါက်တစ်ခုပါသော သစ်သားသေတ္တာကို ကမ်းပေးကာ "သေတ္တာထဲကနေ မေးခွန်းတစ်ခု နှိုက်ပါ" ဟု အေးစက်စက် ပြောသည်။

"ဒါက ဘာမေးခွန်းမျိုးလဲ" လင်းဝမ်ရုံက တခြားသူတွေလို မျက်စိစုံမှိတ်ပြီး မလုပ်ချင်ပါ။ အခြေအနေကို အရင် နားလည်ချင်သည်။

"နှိုက်လိုက်စမ်းပါ၊ ဘာတွေ အပိုပြောနေတာလဲ" ဤအစေခံသည် မနေ့ညက အိမ်ထောင်ရေးအဆင်မပြေဖြစ်လာပုံရပြီး အတော်လေး စိတ်တိုနေပုံရသည်။

"ဒါက အမေးအဖြေ စမ်းသပ်ချက်‌ လေ။ နောက်တစ်ဆင့် တက်နိုင်ဖို့ မေးခွန်းကို မှန်အောင် ဖြေရမယ်" ဟု ဆံပင်တွေ ကျွတ်ထွက်တော့မတတ် စိတ်ပူနေသော အစေခံလောင်း တစ်ယောက်က လင်းဝမ်ရုံ၏ မေးခွန်းကို ကြားပြီး ဝင်ပြောသည်။

'ဪ... ဒီလိုကိုး' လင်းဝမ်ရုံ နားလည်သွားသည်။ ဤသည်မှာ အိမ်စေများ၏ ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေးကို စမ်းသပ်သည့် ချက်ချင်းအမေးအဖြေ စမ်းသပ်ချက် ဖြစ်သည်။

လင်းဝမ်ရုံသည် သစ်သားသေတ္တာထဲမှ ခေါက်ထားသော စက္ကူစလေးတစ်ခုကို နှိုက်ယူပြီး ဖြန့်ကြည့်လိုက်ရာ စာနှစ်ကြောင်း ရေးထားသည်ကို တွေ့ရသည် - "လူတစ်ယောက်က သစ်လုံးတံတား တစ်ခုကို ဖြတ်ကူးနေတယ်၊ သူ့ရှေ့မှာ ဝံပုလွေရှိပြီး နောက်မှာ ကျားရှိတယ်။ အဲဒီလူက မြန်မြန်ဆန်ဆန် တံတားဖြတ်ကူးနိုင်ခဲ့တယ်။ သူ ဘယ်လို လုပ်လိုက်တာလဲ။"

'ဘုရားရေ... ဒီကမ္ဘာက လူတွေကလည်း စကားထာဝှက်တာကို ဝါသနာပါကြတာပဲလား' လင်းဝမ်ရုံ စိတ်ထဲမှ ရယ်မောလိုက်သော်လည်း တမင်တကာ အလေးအနက် စဉ်းစားဟန်ဆောင်ပြီးမှ ဖြေလိုက်သည် - "မေ့လဲသွားတာလား"( Note .မေ့လဲသွားတာဆိုတဲ့ အဖြေက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲဆိုရင် - အဲ့ဒီလူဟာ တံတားကို လမ်းလျှောက်ပြီး ကူးသွားတာမဟုတ်ဘဲ ကြောက်လန့်ပြီး မေ့လဲကျသွားတဲ့အခါ "တံတားတစ်ဖက်ကို လိမ့်ပြီး ရောက်သွားတာ" ဒါမှမဟုတ် "မေ့လဲသွားတာကြောင့် ဘေးအန္တရာယ်တွေကို မသိတော့ဘဲ ဖြတ်ကျော်သွားနိုင်တာ" ကို ဆိုလိုတဲ့ ဟာသအဖြေ ဖြစ်ပါတယ် )

"မှန်တယ်" စာမေးပွဲစစ်သူက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ဤလူငယ်သည် ဤမေးခွန်းကို တစ်နေရာရာတွင် တွေ့ဖူးထားခြင်း ဖြစ်ရမည်၊ သို့မဟုတ်ပါက ဤမျှမြန်မြန် ဖြေနိုင်မည်မဟုတ်ဟု တွေးလိုက်မိသည်။ သူ တော်တော်လေး ကံကောင်းတာပဲ။

"ကျွန်တော် ကန့်ကွက်တယ်! ကျွန်တော် ကန့်ကွက်တယ်" စာမေးပွဲစစ်သူက လင်းဝမ်ရုံ နောက်တစ်ဆင့် တက်ကြောင်း ကြေညာတော့မည့်ဆဲဆဲတွင် အခြား အစေခံလောင်း တစ်ယောက်က အော်ဟစ်ကန့်ကွက်လိုက်သည်။ ထိုအခန်းထဲတွင် လင်းဝမ်ရုံ အပါအဝင် လျှောက်ထားသူ သုံးဦးရှိရာ တစ်ဦးမှာ မေးခွန်းဖြေပြီးစဖြစ်ပြီး ကျန်တစ်ဦးမှာ ယခု ကန့်ကွက်နေသူ ဖြစ်သည်။

"မင်းက ဘာကို ကန့်ကွက်တာလဲ" စာမေးပွဲစစ်သူက ဟောက်လိုက်သည် - "မင်း ကန့်ကွက်စရာ ဘာရှိလို့လဲ"

မေးခွန်း မဖြေနိုင်သဖြင့် အပယ်ခံရတော့မည်ကို သိသောကြောင့် ထိုသူသည် နောက်ဆုံးအဆင့် အသည်းအသန် ကြိုးစားချင်သဖြင့် "ကျွန်တော် ကန့်ကွက်တာက သူက ဘာလို့ ဒီလောက်လွယ်တဲ့ မေးခွန်း ရပြီး ကျွန်တော်ကျတော့ ဒီလောက် ခက်တာ ရတာလဲ။ အကယ်၍ သူသာ ကျွန်တော့်မေးခွန်းကို ဖြေနိုင်ရင် ကျွန်တော် ကျေကျေနပ်နပ်ကြီး အရှုံးပေးပါ့မယ်" ဟု အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

စာမေးပွဲစစ်သူက "ဒီမေးခွန်းတွေကို မင်းတို့ဘာသာ နှိုက်ခဲ့တာလေ။ မင်းက စာမေးပွဲစစ်သူက မတရားလုပ်တယ်လို့ စွပ်စွဲနေတာလား?" ဟု ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

"ရပါတယ်၊ ရပါတယ်" လင်းဝမ်ရုံက ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည် - "ဒါပေမဲ့ မိတ်ဆွေ... မင်းလက်ထဲက မေးခွန်းက ဘာလဲဆိုတာ ကျွန်တော် သိချင်မိတယ်၊ ကျွန်တော် ခန့်မှန်းကြည့်ပါရစေ"

ထိုလူက သူ၏ စက္ကူစကို ကိုင်ကာ အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ဖတ်ပြသည် - "အသားစိမ်း တစ်ပိုင်းကျက် စတိတ်ကောင်နဲ့ အသားကျက် တစ်ပိုင်း စတိတ်ကောင်တို့ တွေ့တဲ့အခါ ဘာလို့ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် နှုတ်မဆက်ကြတာလဲ"

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူတို့က မရင်းနှီးလို့ပေါ့ မိတ်ဆွေရာ" လင်းဝမ်ရုံ အားမလိုအားမရ ရယ်မောလိုက်သည်။ ဒီလို မေးခွန်းလေးကို စဉ်းစားနေဖို့ လိုလို့လား။

ဪ... မကျေမနပ်ဖြစ်နေသော လျှောက်ထားသူမှာ ဘာမှ ထပ်မပြောနိုင်တော့ပေ။ သူ တကယ်ပဲ ဒီလောက်အထိ အတာလား ။သူသည် အလွန်ပင် စိတ်ဓာတ်ကျသွားပြီး ဆက်မနေလိုတော့သဖြင့် မျက်နှာပျက်ပျက်နှင့် ထွက်သွားတော့သည်။ ကျန်ခဲ့သော အစေခံလောင်းမှာမူ လင်းဝမ်ရုံကို အလွန်ပင် လေးစားအားကျသွားတော့သည်။

အဆင့်နှစ်ဆင့်ကို အလွယ်တကူ ကျော်ဖြတ်ပြီးနောက် လင်းဝမ်ရုံ စိတ်ထဲမှ တခစ်ခစ် ရယ်နေမိသည်။ ရှောင်အိမ်တော်၏ အိမ်စေရွေးချယ်မှုမှာ တကယ့်ကို ဟန်ပြလုပ်နေတာပဲဟု သူ တွေးလိုက်သည်။ စာလုံးတွေ ခွဲခြားခိုင်းတာ၊ အဓိပ္ပာယ်ဖော်ခိုင်းတာတွေအပြင် ဉာဏ်စမ်းပဟေဠိတွေပါ ပါနေသည်။ သူတို့က အစေခံတွေကို ပညာတတ်တွေ ဖြစ်အောင် လုပ်နေကြတာလား။