အခန်း (၃) သခင်လေး၊ သခင်လေး ၃

ထိုသခင်နှင့် အစေခံအတွဲသည် လင်းဝမ်ရုံ ကို ကြည့်ကာ ပြိုင်တူပြုံးလိုက်ကြသည်။ အစေခံ လူငယ်လေးမှာ လင်းဝမ်ရုံ ၏ တိုတောင်းလှသော ဆံပင်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေပြီး ရယ်ချင်စိတ်ကို မနည်းအောင့်ထားရပုံပေါ်ကာ မျက်နှာလေးပင် နီမြန်းနေ၏။

လင်းဝမ်ရုံ သည် ထိုကောင်လေးက မိမိ၏ ဆံပင်တိုကို လှောင်နေမှန်း အလိုအလျောက် သိလိုက်သော်လည်း ထိုကောင်လေး၏ ချစ်စဖွယ် အသွင်အပြင်ကို ကြည့်ပြီး စိတ်အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စေလိုတော့ပေ။ ထို့ကြောင့် သူက သဘောထားကြီးစွာဖြင့် လက်ယမ်းပြလိုက်ကာ "ညီလေး... ရယ်ချင်ရင်လည်း ရယ်လိုက်ပါ၊ အောင့်ထားရင် နေမထိထိုင်မသာ ဖြစ်နေပါဦးမယ်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

လင်းဝမ်ရုံ က သူ့ကိုယ်သူ "သခင်လေး" သို့မဟုတ် "အကိုတော်" ဟု သုံးနှုန်းခြင်း မရှိသည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ထိုခန့်ညားသော လူငယ်မှာ အနည်းငယ် အံ့သြသွားသည်။ ချောမောသော အစေခံလေးမှာမူ အားနာမှုမရှိ တော့ဘဲ လင်းဝမ်ရုံ ကို ကြည့်ကာ တဟားဟား အော်ရယ်တော့သည်။

အသံမှာ ကြည်လင်ပြတ်သားလွန်းလှသဖြင့် လင်းဝမ်ရုံ က မိန်းကလေး အသံနှင့်တူသည်ဟုပင် တွေးလိုက်မိသည်။ မိန်းကလေးများ ယောက်ျားလေးအသွင် ဝတ်ဆင်တတ်သည့် ဝတ္ထုများကို သူ အများကြီး ဖတ်ဖူးသော်လည်း ထိုသူနှစ်ဦး၏ ရင်ဘတ်ကို သေချာလေ့လာကြည့်သောအခါတွင်မူ လေယာဉ်များပင် ဆင်းသက်နိုင်လောက်အောင် ပြန့်ပြူးချောမွေ့နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ အကယ်၍ သူတို့ကသာ မိန်းကလေးတွေဆိုရင် ဒီအဖုအထစ်တွေကို ဖြတ်ထုတ်ထားကြတာလား။ လင်းဝမ်ရုံ ကတော့ ထိုကဲ့သို့သော ကိစ္စမျိုးကို မယုံကြည်သဖြင့် သူတို့ကို ယောက်ျားလေးများအဖြစ်သာ သတ်မှတ်ထားလိုက်သည်။

သို့သော်လည်း ဤလူနှစ်ယောက်မှာ အလွန်အမင်း လှပလွန်းနေသဖြင့် လင်းဝမ်ရုံ မှာ စိတ်ထဲ တစ်မျိုးဖြစ်နေရသည်။ သူတို့က ထိုင်းနိုင်ငံက တင်သွင်းလာတဲ့ ကုန်ပစ္စည်းတွေများလား။ဤခေတ်တွင် ထိုင်းနိုင်ငံ ရှိမရှိ သူ မသိသော်လည်း လင်းဝမ်ရုံ သည် ကျောချမ်းသွားကာ ဆန်းဝူ ရေအိုင် ကမ်းစပ်ဘက်သို့ မသိမသာ တိုးကပ်သွားမိသည်။

ထိုခန့်ညားသော လူငယ်သည် လင်းဝမ်ရုံ မှာ စကားတစ်လုံးမှ မပြောဘဲ သူတို့ကိုသာ တလှည့်စီ ကြည့်နေသည်ကို သတိပြုမိသွားကာ အနည်းငယ် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားသည်။

လင်းဝမ်ရုံ ၏ မျက်နှာတွင် ရွံရှာဖွယ်ရာ အမူအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ထိုလူငယ်မှာ ခဏမျှ ကြောင်အသွားပြီးမှ အလောတကြီး ခေါ်လိုက်သည် - "သခင်လေး... သခင်လေး—"

အကြိမ်အနည်းငယ် ခေါ်ပြီးနောက်တွင်မှ လင်းဝမ်ရုံ က သတိပြန်ဝင်လာကာ "ညီအစ်ကို... ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ။" ဟု အလျင်အမြန် မေးလိုက်သော်လည်း သူ၏ အကြည့်များက ထိုလူငယ်၏ ရင်ဘတ်ဆီသို့ မရည်ရွယ်ဘဲ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားပြန်သည်။

ထိုလူငယ်သည် ဤကဲ့သို့ ခေါ်ဝေါ်ခြင်းကို မယဉ်ပါးသည်မှာ သိသာလှသည်။ စကားစရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် လင်းဝမ်ရုံ ၏ အကြည့်များက တစ်ခုခုကို စူးစမ်းနေသကဲ့သို့ မိမိ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် မြဲမြံနေဆဲဖြစ်သည်ကို သတိထားမိသွားသည်။

ထိုလူငယ်မှာ အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သွားသော်လည်း ပေါက်ကွဲ၍ မရဘဲ ဖြစ်နေသည်။ သူသည် လင်းဝမ်ရုံ ကို အစိမ်းလိုက် ဝါးစားတော့မည့် အကြည့်မျိုးဖြင့်သာ စူးစိုက်ကြည့်နေမိတော့သည်။

လင်းဝမ်ရုံ မှာ မျက်နှာထူသူ ဖြစ်သဖြင့် သဘာဝအတိုင်း မကြောက်မရွံ့ဘဲ အကြည့်ကို မလွှဲလိုက်သည့်အပြင် ထိုလူငယ်၏ ရင်ဘတ်ကို တိုက်ရိုက်ပင် စိုက်ကြည့်နေလိုက်ရာ ထိုလူငယ်မှာ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဖြူလိုက်နီလိုက် ဖြစ်လာသော်လည်း ဘာမှ မပြောရဲဘဲ ဖြစ်နေသည်။

"မင်း ဘာကို ကြည့်နေတာလဲ ကောင်စုတ်ရဲ့။" ထိုခန့်ညားသော လူငယ်က ဘာမှ မပြောရသေးခင်မှာပင် ဘေးမှ အစေခံလေးက မခံမရပ်နိုင် ဖြစ်ကာ အော်ဟောက်လိုက်သည်။

လင်းဝမ်ရုံ မှာ ခဏမျှ အံ့သြသွားပြီးမှ စိတ်ထဲတွင် ရယ်မောလိုက်မိသည်။ ယောက်ျား နှစ်ယောက်ရဲ့ ရင်ဘတ်ပေါ်မှာ သူ ဘာတွေ စူးစမ်းနေမိတာလဲ။အတန်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက်တွင်မူ ဘာရလဒ်မှ မထွက်လာသဖြင့် သူတို့ကို ထိုင်းနိုင်ငံက ပစ္စည်းများအဖြစ်သာ ဆက်လက် သတ်မှတ်ထားလိုက်တော့သည်။ ကံကောင်းသည်မှာ လင်းဝမ်ရုံ သည် ဘန်ကောက်သို့အကြိမ်အနည်းငယ် ရောက်ဖူးသဖြင့် ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စများကို အထူးတလည် ဖြစ်မနေတော့ပေ။ သူသည် ခေါင်းကို မော့ကာ ထိုလူငယ်ကို တည့်တည့်ကြည့်ရင်း "ညီအစ်ကို... ခုနက ငါ့ကို  ခေါ်လိုက်တာလား။" ဟု မေးလိုက်သည်။

ယခုအချိန်တွင် သူတို့နှစ်ဦးမှာ ဆန်းဝူ ရေအိုင် ကမ်းစပ်တွင် ယှဉ်တွဲရပ်နေကြရာ အပြင်လူအမြင်တွင် ကဗျာနှင့် အနုပညာအကြောင်း ဆွေးနွေးနေကြသည့် ပညာရှိနှစ်ဦးကဲ့သို့ ထင်ရသည်။ လင်းဝမ်ရုံ တစ်ဦးတည်းသာ သူ၏ အမှန်တရားကို သိသည် - ပညာရှိ ဟုတ်လား။ သိုးရေခြုံထားတဲ့ ဝံပုလွေလို့ ပြောရင် ပိုမှန်လိမ့်မည်။

လင်းဝမ်ရုံ ၏ ပုံမှန်အတိုင်း ခေါ်ဆိုသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ထိုလူငယ်၏ မျက်နှာပေးမှာ အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားသည်။ သူက ခေါင်းညိတ်ပြကာ "အကိုတော်က ဘယ်အရပ်က လာတယ်ဆိုတာ သိပါရစေလား။" ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

လင်းဝမ်ရုံ ၏ အကြည့်များက ထိုလူငယ်၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။ ဖြူဖွေးနုနယ်လွန်းလှသဖြင့် တစ်ချက်ပုတ်လိုက်ရုံနှင့်ပင် ကွဲကြေသွားတော့မည့်အလား၊ အဆုံးမဲ့ကြည်လင်သော ကျောက်စိမ်းတုံးလေး တစ်တုံးကဲ့သို့ပင်။

လင်းဝမ်ရုံ သည် တိတ်တဆိတ် တံတွေးမျိုချလိုက်မိကာ အံ့သြနေမိသည်။ မြစ်တောင်ဘက် ဒေသမှာ ချောမောလှပတဲ့ အမျိုးသမီးတွေတင် ထွက်တာ မဟုတ်ဘဲ ဒီလောက် လက်ရာမြောက်တဲ့ အမျိုးသားတွေပါ ထွက်တာကိုး။

လင်းဝမ်ရုံ က သူ့ကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ထိုလူငယ်မှာ မျက်နှာလေး နီမြန်းသွားကာ ဘာမှ မပြောဘဲ ဒေါသတကြီး ကြည့်လိုက်ပြန်သည်။

လင်းဝမ်ရုံ လည်း အကြည့်ကို အလျင်အမြန် လွှဲလိုက်ပြီး ထိုလူငယ်ကို ဆက်မကြည့်ရဲတော့ပေ။ အခုမှပဲ သူက ထိုင်းနိုင်ငံ တကယ်ရှိလိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်သွားတော့သည်။ မဟုတ်လျှင် ဤမျှအထိ "လှပ" နေသည့်အရာ ဘယ်က ရောက်လာပါမည်နည်း။

"အကိုတော်ရဲ့ လေယူလေသိမ်းအရဆိုရင် ဒီဒေသခံတော့ မဟုတ်ပုံရဘူး၊ ပြီးတော့ အကိုတော်ရဲ့ ခေါ်ဝေါ်ပုံတွေကလည်း တကယ့်ကို စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းလှတယ်" ဟု ထိုလူငယ်က သူ၏ မျက်နှာပေး ပုံမှန်ပြန်ဖြစ်သွားချိန်တွင် စကားစလိုက်သည်။

"အော်... ဟုတ်တယ်၊ ငါက ဒီဒေသခံ မဟုတ်ပါဘူး" လင်းဝမ်ရုံ က အပြုံးတုလေးဖြင့် "ငါက ကျင်းချူး အရပ်ကပါ၊ ရေကန်နှစ်ခုနယ်မြေ (ဟူနန်နှင့် ဟူပေ) က လူတစ်ယောက်ပေါ့" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

လင်းဝမ်ရုံ လိမ်မပြောခဲ့ပါ။ သူ၏ ဇာတိမှာ ဟူပေပြည်နယ်တွင် ဖြစ်သည်။ ယနေ့ သူ ဤလူငယ်၏ ရှေ့တွင် ရပ်နေရခြင်းမှာ ကူးပြောင်းလာခဲ့ခြင်းကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။

"ရှေးယခင်ကတည်းက ချူးပြည်နယ်မှာပဲ လူတော်တွေ ထွက်တယ်လို့ ဆိုခဲ့ကြတယ်၊ အရင်ကတော့ ငါ သိပ်မယုံခဲ့ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ခုနက အကိုတော် ရွတ်ဆိုလိုက်တဲ့ လက်ရာမြောက်လှတဲ့ ကဗျာလေးကို ကြားလိုက်ရပြီးနောက်မှာတော့ ငါ့မှာ သံသယ မရှိတော့ပါဘူး" ဟု ထိုလူငယ်က စိတ်ရင်းဖြင့် ပြောဆိုလာသည်။

"ရပါတယ်၊ ရပါတယ်" လင်းဝမ်ရုံ က ချောင်းနှစ်ချက် ဟန့်ကာ ပြုံးလိုက်ပြီး "ညီအစ်ကို... ငါ့ဆီ ဘာကိစ္စနဲ့ လာခဲ့တာလဲဆိုတာသာ ပြောပါ"

"ခုနက အကိုတော် ရွတ်ဆိုလိုက်တဲ့ လှပတဲ့ ကဗျာလေးကို ကြားလိုက်ရလို့ပါ၊ အဲဒါက ကဗျာတစ်ပုဒ်လုံးရဲ့ နောက်ဆုံးအပိုင်းပဲ ဖြစ်ပုံရတယ်၊ အဲဒါက တကယ့်ကို ထူးခြားဆန်းပြားပြီး ငါ့ရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို မြှင့်တင်ပေးလိုက်သလို ခံစားရတယ်၊ အဲဒီကဗျာရဲ့ ရှေ့ပိုင်းလေးများ ရှိမလားလို့ပါ ။ ငါ့ရဲ့ နားတွေကို နားထောင်ခွင့် ပေးနိုင်မလား။ ဟု ထိုလူငယ်က မျှော်လင့်တကြီး မေးမြန်းသည်။

သူက ကဗျာရူးတစ်ယောက်ကိုးဟု လင်းဝမ်ရုံ သဘောပေါက်လိုက်သည်။ သူသည် နက်နဲသော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် "လှပတဲ့ ကဗျာတွေဆိုတာ ကောင်းကင်ဘုံက ပေးသနားတာပါ၊ တစ်ခါတလေမှ ကံကောင်းလို့ ရတတ်တာမျိုးပေါ့၊ ဒီစာကြောင်း နှစ်ကြောင်းနဲ့တင် ငါ့ရဲ့ ရင်ထဲက ခံစားချက်တွေကို ဖော်ပြပြီးပါပြီ၊ အဲဒါနဲ့တင် ငါ ကျေနပ်နေပါပြီ၊ ရှေ့ပိုင်း နောက်ပိုင်းတွေ ပြောနေဖို့ ဘာလိုတော့မှာလဲ။ အတင်းအကျပ် မလုပ်တာက ပိုကောင်းပါတယ်" ဟု အေးအေးဆေးဆေး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

လင်းဝမ်ရုံ သည် စီးပွားရေးလောကတွင် ကစားပွဲများ ကစားလာခဲ့သည့် ဆရာတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူသည် အကျိုးအမြတ် တစ်ခုခု ရရန်အတွက် ဤလူငယ်ကို တမင်တကာ မြှူဆွယ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ မည်သူက အလကား အလုပ်လုပ်ပေးပါမည်နည်း။

အမှန်ပင် ထိုလူငယ်၏ မျက်နှာတွင် အထင်ကြီး လေးစားသည့် အမူအရာများ ပေါ်လာကာ လင်းဝမ်ရုံ ကို အရိုအသေပေးရင်း "အကိုတော်က တကယ့်ကို သန့်စင်မြင့်မြတ်တဲ့ စိတ်ထားရှိသူပဲ၊ ငါ အကိုတော့်ဆီကနေ သင်ယူစရာတွေ အများကြီး ရှိပါသေးတယ်" ဟု ဆိုသည်။

ဤခေတ်တွင် လူများသည် ကဗျာများနှင့် အလင်္ကာများကို စပ်ဆိုကြရာတွင် ရှေ့ပိုဒ်ရှိလျှင် နောက်ပိုဒ်နှင့် အမြဲ ညီညွတ်အောင် ထားလေ့ရှိကြသည်။ ကဗျာတစ်ပိုဒ်တည်း အတွက်နှင့် ငွေပုံပေးကြသည့် ပုံပြင်များပင် ရှိခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော်လည်း လင်းဝမ်ရုံ ကဲ့သို့ နောက်ဆုံးပိုဒ်ကိုသာ အာရုံစိုက်ပြီး ရှေ့ပိုဒ်ကို ဂရုမစိုက်သူမျိုးမှာ မရှိသလောက် ရှားပါးလှပေသည်။

ထိုလူငယ်၏ မျက်နှာမှ အထင်ကြီးသည့် အမူအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လင်းဝမ်ရုံ သည် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားသွားပြီး "ဒီလို ချီးကျူးစကားတွေကို ငါ ဘယ်လို လက်ခံနိုင်ပါ့မလဲ၊ တကယ်ကို ရှက်မိပါတယ်" ဟု ဟန်ဆောင်ပန်ဆောင် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

ဘေးမှ အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံနဲ့ အစေခံလေးကမူ လင်းဝမ်ရုံ ၏ ထူးဆန်းသော စကားပြောပုံကို ကြည့်ပြီး တိုးတိုးလေး ရယ်နေသည်။

"အကိုတော်လိုမျိုး မောက်မာမှုမရှိဘဲ ပါရမီရှိတဲ့သူတွေက ၊ လောကကြီးမှာ ကိုယ့်အရည်အချင်းကို လိုက်ပြနေတဲ့ ပညာရှိဆိုသူတွေထက် အများကြီး သာလွန်ပါတယ်" ဟု ထိုလူငယ်က ဆိုရင်း ရေကန်ထဲမှ လှေများပေါ်တွင် သူတို့၏ စာပေအရည်အချင်းကို ထုတ်ဖော်ပြသနေကြသည့် လူပျိုတော်များကို အထင်အမြင်သေးသည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"အော်..." လင်းဝမ်ရုံ မှာ ဤစကားကို ကြားရသဖြင့် အံ့သြသွားသည်။ သူ ဤနေရာသို့ ရောက်နေသည်မှာ တစ်လကျော်သာ ရှိသေးသော်လည်း သူမြင်တွေ့ရသမျှတွင် ဤကမ္ဘာရှိ လူများသည် စစ်ရေးထက် စာပေအရည်အချင်းကို ပို၍ တန်ဖိုးထားကြသည်။ စာရေးကောင်းသူများသည် အထူး လေးစားခြင်း ခံရပြီး အစိုးရ စာမေးပွဲများတွင်လည်း စာပေအရည်အချင်းကသာ အောင်မြင်မှု၏ သော့ချက်ဖြစ်သည်။ စာရေးကောင်းသရွေ့ ဤကမ္ဘာတွင် တောက်ပသော အနာဂတ် ရှိနေပေသည်။

သို့သော်လည်း ထူးခြားသော စာပေအရှိန်အဝါ ရှိပုံရသည့် ဤခန့်ညားသော လူငယ်က ဘာကြောင့် သူနှင့် တန်းတူ ပညာရှိများအပေါ် ဤမျှ အာဃာတ ရှိနေရသနည်း။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ထိုလူငယ်၏ စကားများမှာ အလွန်နားဝင်ချိုလှပြီး လင်းဝမ်ရုံ ကို ကောင်းကောင်းကြီး မြှောက်ပင့်ပေးနိုင်ခဲ့သည်။ လင်းဝမ်ရုံ မှာ အလွန်ပင် ကျေနပ်သွားပြီး "ဒီကောင်လေးသာ ငါ့ရဲ့ အရင်ကုမ္ပဏီမှာ ရှိခဲ့ရင် တကယ့်ကို ထူးချွန်တဲ့ အရောင်းဝန်ထမ်း ဖြစ်မှာပဲ" ဟု တွေးလိုက်မိသည်။

"မြစ်တောင်ဘက်က လူငယ်တွေနဲ့ အလှဘုရင်မတွေက ရှေးယခင်ကတည်းက နာမည်ကျော်ခဲ့တာလေ၊ သူတို့ရဲ့ ကျော်ကြားမှုက တစ်ကမ္ဘာလုံးကို ပျံ့နှံ့ခဲ့တာပဲ၊ ကျင်းချူး မှာလည်း လူတော်တွေ ရှိပေမဲ့ အရည်အချင်းရော အရေအတွက်ပါ ကြည့်မယ်ဆိုရင်တော့ မြစ်တောင်ဘက်ကို အနည်းငယ် ရှုံးနိမ့်နေပါသေးတယ်" ဟု လင်းဝမ်ရုံ က နှိမ့်ချသော ပုံစံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အရည်အချင်း၊အရေအတွက်" ထိုလူငယ်မှာ လင်းဝမ်ရုံ သုံးလိုက်သည့် "စကားလုံးအသစ်" များကို နားလည်ရန် ခက်ခဲနေသဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။

"အော်... ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ပြောရရင်တော့ အကောင်းအဆိုးနဲ့ ဘယ်လောက်များလဲ ဆိုတာကို ပြောတာပါ" ဟု လင်းဝမ်ရုံ က ရှင်းပြရင်း ချွေးပြန်နေမိသည်။

ထိုလူငယ်က ခေါင်းညိတ်ပြကာ လင်းဝမ်ရုံကို ကြည့်ရင်း ပြုံးလိုက်သည် - "အကိုတော့်ရဲ့ ရှင်းပြပုံက တကယ့်ကို ထူးခြားတာပဲ၊ ဒီလို စကားလုံးမျိုးတွေကို ငါ ပထမဆုံးအကြိမ် ကြားဖူးတာပါ"

ထိုလူငယ် ပြုံးလိုက်သောအခါ ပါးပြင်ပေါ်တွင် ပါးချိုင့်လေး နှစ်ဖက် ပေါ်လာပြီး လင်းဝမ်ရုံ ၏ နှလုံးသားမှာလည်း သူ၏ ချောမောလှပမှုကြောင့် သိသိသာသာ တုန်လှုပ်သွားလေတော့သည်။