အခန်း (၂၈) မင်းတို့က ဂိုဏ်းဖွဲ့ပြီးပြီလား ၁

လင်းဝမ်ရုံသည် စားသောက်ဆိုင်တစ်ဆိုင်သို့ တိုက်ရိုက်ဝင်ကာ ထိုင်နေလိုက်သည်။ ခေတ္တအကြာတွင် ဦးလေးဒုံသည် ဒုံချောင်ချောင်နှင့်အတူ ပြန်ရောက်လာသော်လည်း ဒုံချင်းရှန်းမှာမူ ပါမလာခဲ့ပေ။ ဦးလေးဒုံက "ဒီကောင် ချင်းရှန်း ဘယ်တွေ လျှောက်သွားနေမှန်း မသိဘူး၊ သူ့ကို ထားလိုက်ကြစို့" ဟု မကျေမနပ် ညည်းညူလေသည်။

ထမင်းစားနေစဉ်အတွင်း ဒုံရန်တယ်က လင်းဝမ်ရုံသည် ယခင်ဆိုင်ရှင်ထံမှ စားသောက်ဆိုင်ကို မည်သို့မည်ပုံ ဉာဏ်ဆင်သိမ်းပိုက်ခဲ့သည်ကို ချဲ့ကားပြောပြရာ ဒုံချောင်ချောင်မှာ ပါးစပ်ကလေးပိတ်ကာ တခစ်ခစ်နှင့် မရပ်မနား ရယ်မောနေတော့သည်။ မနေ့ညက ရှက်စရာဖြစ်ရပ်ဖြစ်ပွားပြီးကတည်းက လင်းဝမ်ရုံသည် ဒုံချောင်ချောင်၏ ဆွဲဆောင်မှုအပေါ် ခုခံနိုင်စွမ်း သိသိသာသာ ကျဆင်းနေခဲ့သည်။ သူမ၏ နုနယ်သော ရယ်မောသံနှင့် ပါးစပ်ကလေးအုပ်ကာ ရယ်နေပုံကို မြင်ရသည်မှာ လင်းဝမ်ရုံအဖို့ အလွန်ပင် ရင်ခုန်စရာကောင်းနေတော့သည်။ သူမသည် သေလောက်အောင် ဆွဲဆောင်မှုရှိလွန်းလှသည်ဟု သူ တိတ်တဆိတ် သက်ပြင်းချမိသည်။

ငွေပြား ၅၀၀၀ ထဲမှ ၂၀၀၀ သာ ကျန်တော့သဖြင့် ၎င်းကို ဆိုင်ပြန်လည်ပြုပြင်ရန်၊ ဝန်ထမ်းအသစ်ခန့်ရန်နှင့် လိုအပ်သောပစ္စည်းကိရိယာများ ဝယ်ယူရန် အသုံးပြုရမည်ဖြစ်ရာ အတော်လေး ကျပ်တည်းနေသည်။ သို့သော် လင်းဝမ်ရုံ၏ စွမ်းဆောင်ရည်အပေါ် အပြည့်အဝယုံကြည်ထားကြသော ဒုံမိသားစု သားအဖနှစ်ယောက်မှာမူ ဘာမှစိုးရိမ်ပုံမရကြပေ။ ဒုံရန်တယ်က သူ၏အစီအစဉ်များကို စာရင်းဇယားနှင့်တကွ ရွတ်ပြနေသည်ကို နားထောင်ရင်း လင်းဝမ်ရုံက သူ့နဖူးသူရိုက်ကာ "ဦးလေးကလည်း... ကျွန်တော့်ကို ဘဏ်လို့ ထင်နေတာလား။" ဟု မေးလိုက်သည်။

ဒုံချောင်ချောင်က သူမ၏နီမြန်းသော နှုတ်ခမ်းလွှာကလေးများဖြင့် ဆွဲဆောင်မှုရှိရှိ ရယ်မောလိုက်ရာ လင်းဝမ်ရုံမှာ မနေ့ညက ထိတွေ့မှုကို ပြန်လည်အမှတ်ရသွားပြီး သူ၏အောက်ပိုင်းမှ တုံ့ပြန်မှုအချို့ကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

ထမင်းစားပြီးနောက် ဒုံမိသားစု သားအဖနှစ်ယောက်မှာ သတ်မှတ်ထားသော အလုပ်တာဝန်များအတိုင်း အသီးသီး ထွက်ခွာသွားကြသည်။ နေခင်းဘက်တွင် ဒုံရန်တယ်နှင့် အရက်အနည်းငယ် အလွန်အကျွံ သောက်မိခဲ့သဖြင့် လင်းဝမ်ရုံမှာ ခေါင်းနည်းနည်း မူးဝေလျက် လမ်းမပေါ်တွင် ယိမ်းထိုးလျှောက်လာခဲ့သည်။ နေခင်းပိုင်းတွင် "အလုပ်စ" ရမည်ကို သတိရသဖြင့် လင်းဝမ်ရုံသည် ရှေ့သို့ တရွေ့ရွေ့ လှမ်းလာခဲ့သည်။

ထိုစဉ် သူ၏မျက်လုံးထောင့်မှနေ၍ ရင်းနှီးသော အရိပ်တစ်ခု လမ်းကြားလေးတစ်ခုထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ဒါ ချင်းရှန်း မဟုတ်ဘူးလား၊ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက်နဲ့ သူ ဘာလုပ်နေတာပါလိမ့်။ လင်းဝမ်ရုံက တိတ်တဆိတ် နောက်မှလိုက်သွားသည်။

ဟောင်းနွမ်းပျက်စီးနေသော ဝင်းခြံတစ်ခုအတွင်းတွင် လူငယ် တစ်ဒါဇင်ကျော် စုဝေးနေကြသည်။ အကြီးဆုံးမှာ အသက်နှစ်ဆယ်ဝန်းကျင်ဖြစ်ပြီး အငယ်ဆုံးမှာ ဆယ့်သုံး၊ ဆယ့်လေးနှစ်ခန့်သာ ရှိသေးသည်။ သူတို့၏ မျက်နှာများတွင် စိုးရိမ်မှုနှင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုတို့ ရောပြွမ်းလျက် ထိုင်သူထိုင်၊ မှတ်တပ် ရပ်သူရပ်နှင့် ရှိနေကြသည်။

အင်္ကျီလက်တိုဝတ်ကာ လက်မောင်းဗလာဖြင့် ရှိနေသော ဒုံချင်းရှန်းက လူတိုင်းကို သံတုတ်များနှင့် သစ်သားတုတ်များ ဝေပေးရင်း "ညီအစ်ကိုတို့... ငါ့အမိန့်ကို စောင့်ကြ။ ငါ 'တိုက်' လို့ အော်တာနဲ့ အားလုံး ဝုန်းခနဲ ပြေးဝင်ပြီး အဲဒီကောင်တွေကို သေအောင် ရိုက်ကြမယ်" ဟု ပြောနေသည်။

လူငယ်များမှာ စိုးရိမ်စိတ်နှင့် မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် တတွတ်တွတ် ပြောဆိုနေကြသည်။ ဒုံချင်းရှန်းက သူတို့၏ စကားဝိုင်းကို တားမြစ်လိုက်ပြီး "မကြောက်ကြနဲ့။ စဉ်းစားကြည့်စမ်း... ဒီပွဲမှာ ငါတို့နိုင်တာနဲ့ လီအာဂေါင်ရဲ့ နယ်မြေက ငါတို့ဟာ ဖြစ်ပြီ။ လီအာဂေါင်ရဲ့ နယ်မြေကို ရပြီဆိုရင် ငါတို့ အင်အားစုစည်းပြီး နောက်လိုက်တွေ ထပ်ခေါ်လို့ရမယ်၊ မြို့တောင်ပိုင်းတစ်ခုလုံးကို စိုးမိုးနိုင်တဲ့အထိ သြဇာချဲ့ထွင်မယ်။ နောက်ဆိုရင် တောင်ပိုင်းတင်မကဘူး၊ မြို့မြောက်ပိုင်းနဲ့ အလယ်ပိုင်းကိုပါ ငါတို့ ထိန်းချုပ်မယ်။ ကျင်းလင်မြို့ကြီးက ငါတို့လက်ထဲမှာ ရှိနေမှာ။ ဆန်းဝူ ရေကန်၊ ကွန်ဖြူးရှပ်ကျောင်းတော်၊ ကွမ်ဟွိုင်မြစ်ပေါ်က ပန်းလှေတွေအထိ ငါတို့ ဆက်ကြေးကောက်မယ်။ ပန်းလှေပေါ်က မိန်းမတွေကို ငါတို့ စိတ်ကြိုက် ပွေလို့ရမယ်၊ လိချွန်း ပြည့်တန်ဆာရုံက ကချေသည်မတွေကိုလည်း စိတ်ကြိုက် နှိုက်လို့ရမယ်။ သူတို့ရဲ့ ငွေတွေကို လုမယ်၊ သူတို့မိန်းမတွေကို ယူမယ်၊ သူတို့မှာ ဘာမှမကျန်စေရဘူး" ဟု ကြုံးဝါးလိုက်သည်။

လူငယ်များမှာ တဟားဟား ရယ်မောကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများတွင် လောဘဇောများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်မှာ မယဉ်ပါးသေးသော သားရဲများနှင့် တူလှသည်။

တံခါးအပြင်ဘက်မှ ချောင်းနားထောင်နေသော လင်းဝမ်ရုံမှာလည်း ဆွံ့အသွားရသည်။ ဒုံချင်းရှန်းမှာ တကယ့်ကို ရိုင်းစိုင်းလှပေသည်။ သို့သော်လည်း လင်းဝမ်ရုံက "ငါ ဒီလို စိတ်ဓာတ်မျိုးကို သဘောကျသည်" ဟု တွေးလိုက်မိသည်။ စုတ်ပြတ်နေသော အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ထားသည့် ဤကလေးနှစ်ဆယ်ခန့်မှာ ဆင်းရဲသားမိသားစုများမှ ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှပြီး အချို့မှာ သူတောင်းစားများပင် ဖြစ်သည်။ သူတို့မှာ မကြောက်မရွံ့ပုံ ပေါ်ပြီး အကယ်၍ တကယ်သာ စုစည်းနိုင်ပါက ခိုင်မာသော အင်အားစုတစ်ခု ဖြစ်လာမည်မှာ သေချာသည်။

သူတို့၏ အရေအတွက်မှာ နည်းသေးသော်လည်း ရည်မှန်းချက်၊ စွမ်းအင်၊ ပြတ်သားမှုနှင့် ရက်စက်မှုတို့ ရှိကြသည်။ သူတို့မှာ မျိုးဆက်သစ် လူမိုက်လောင်းလေးများဖြစ်ပြီး သူတို့၏ အလားအလာကို လျှော့မတွက်သင့်ပေ။ မြေအောက်လောကမှာ ပုံဖော်နေပြီဖြစ်ရာ အခွင့်အရေးကိုသာ ဆုပ်ကိုင်နိုင်ပါက သူတို့၏ ကြီးထွားမှုမှာ မကြာမီ ရောက်ရှိလာတော့မည် ဖြစ်သည်။

ဒုံချင်းရှန်းသည် သူ၏ မိန့်ခွန်းကြောင့် ဂုဏ်ယူနေစဉ် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ၏ ကျောကို ပုတ်လိုက်သည်။

"သွားစမ်းပါ... ငါ အလုပ်ရှုပ်နေတယ်" ဟု ဒုံချင်းရှန်းက နောက်လှည့်မကြည့်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။

"ချင်းရှန်း..." ဟု ရင်းနှီးသော အသံတစ်ခု နောက်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဒုံချင်းရှန်း လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ဝမ်းသာအားရဖြင့် "အစ်ကိုကြီး... အစ်ကိုကြီး ဘယ်လိုလုပ် ဒီကို ရောက်လာတာလဲ" ဟု ဟစ်အော်လိုက်သည်။

လင်းဝမ်ရုံက ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်ပြကာ "ငါ ဒီနားမှာ လမ်းလျှောက်နေရင်း မင်းကို မြင်လိုက်လို့။ ဒါတွေက မင်းရဲ့ နောက်လိုက်တွေလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

ဒုံချင်းရှန်းက ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ခေါင်းညိတ်ပြပြီး သူ၏ နောက်လိုက်များဘက်သို့ လှည့်ကာ "ဘာစောင့်နေတာလဲ၊ ဆရာကြီး ( ဘောစ့် )ကို နှုတ်ဆက်ကြလေ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဆရာကြီး" ဟု လူငယ်နှစ်ဆယ်ခန့်က တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဟစ်ကြွေးလိုက်ကြသည်။

လင်းဝမ်ရုံမှာ ဤလူမိုက်ကလေးများ၏ ခေါင်းဆောင် မည်သည့်အချိန်က ဖြစ်သွားမှန်းမသိဘဲ ချွေးပြန်သွားရသည်။

ဒုံချင်းရှန်းမှာမူ လင်းဝမ်ရုံကို မြင်ရသဖြင့် အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီး သူ၏ လက်မောင်းကို ဆွဲကာ "ဆရာကြီး... ဆရာကြီးက လီအာဂေါင်နဲ့ ကျွန်တော်တို့ တိုက်ပွဲကို အချိန်မီ ကြည့်ရတော့မှာပဲ" ဟု ဆိုသည်။

"လီအာဂေါင်ဟုတ်လား" လင်းဝမ်ရုံ ထိုနာမည်ကို မသိပေ။ ဒုံချင်းရှန်း၏ ဘေးတွင် ရပ်နေသော ပြုံးရွှင်နေသည့် မျက်နှာဝိုင်းဝိုင်းနှင့် ဝတုတ်တုတ် လူငယ်လေးက ချက်ချင်း ရှင်းပြသည် - "သူက မြို့တောင်ပိုင်း ခရိုင်ကို အုပ်စိုးနေတဲ့ နာမည်ကြီး လီအာဂေါင်လေ။ သူ့မှာ နောက်လိုက် နှစ်ဆယ်၊ သုံးဆယ်လောက် ရှိပြီး တကယ့် လူယုတ်မာလိုလူ‌လေ။ ဒီနေ့ မြို့ပြင်မှာ သူနဲ့ ချိန်းထားတာ ရှိတယ်။ နိုင်တဲ့သူက တောင်ပိုင်းနယ်မြေကို အပိုင်စားရမှာ"

အော်... တိုက်ပွဲက ဒီလောက်တောင် မြန်မြန်ဆန်ဆန် ဖြစ်တော့မှာလား. လင်းဝမ်ရုံ၏ နဖူးတွင် ချွေးများ စို့လာသည်။ သူသည် မနေ့ကမှ ဒုံချင်းရှန်းကို ဂိုဏ်းဖွဲ့ဖို့ မြှောက်ပင့်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါ ဂိုဏ်းက ဖွဲ့စည်းပြီးသား ဖြစ်နေပြီ။

ဝတုတ်တုတ် လူငယ်လေးက ဆက်ပြောသည် - "ဆရာကြီး... ချင်းရှန်းဆီကနေ ဆရာကြီးရဲ့ ဉာဏ်ပညာ၊ ရဲစွမ်းသတ္တိနဲ့ ထူးခြားတဲ့ သတ္တိတွေအကြောင်း ကြားဖူးပါတယ်။ ဆရာကြီးရဲ့ ဦးဆောင်မှုအောက်မှာ ကျွန်တော်တို့ဟာ မြေအောက်လောကကို မျိုးဆက်အလိုက် စိုးမိုးနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ယုံကြည်ပါတယ်"

လင်းဝမ်ရုံမှာ မရည်ရွယ်ဘဲ ဤလူမိုက်ကလေးများ၏ ဆရာကြီး ဖြစ်လာရသဖြင့် ရယ်ရခက် ငိုရခက် ဖြစ်နေသည်။ သို့သော် ဒုံချင်းရှန်းကို ဤအခြေအနေထိ ရောက်အောင် တွန်းပို့ခဲ့သူမှာ သူကိုယ်တိုင်ပင် ဖြစ်သဖြင့် မည်သူ့ကိုမျှ အပြစ်တင်၍ မရပေ။

စကားစမြည် ပြောဆိုပြီးနောက် ထိုဝတုတ်တုတ် လူငယ်လေး၏ အမည်မှာ လီပေတောက် ဖြစ်ကြောင်းနှင့် သူသည် ဒုံချင်းရှန်းပြီးလျှင် အတော်ဆုံး တိုက်ခိုက်ရေးသမား ဖြစ်ကြောင်း သိရသည်။ လင်းဝမ်ရုံသည် သူ၏ အမည်ကို အကြိမ်အနည်းငယ် ကြားဖူးသည်။

လင်းဝမ်ရုံသည် ပါးနပ်သော လူတစ်ယောက်ဖြစ်သည့်အလျောက် ဂိုဏ်းဖွဲ့ပြီးပြီးချင်း တခြားဂိုဏ်းနှင့် တိုက်ပွဲဝင်ရန် လုံးဝ စဉ်းစားမည် မဟုတ်သော်လည်း ဒုံချင်းရှန်းကမူ မတူပေ။ 

ဒုံချင်းရှန်းက ငယ်ရွယ်ပြီး စိတ်ဓာတ်တက်ကြွနေသူ ဖြစ်သလို လင်းဝမ်ရုံ၏ နောက်ဆုံးပေါ် သီအိုရီ လမ်းညွှန်ချက်များကြောင့်လည်း မည်သည့်နေရာကိုမဆို မီးရှို့ရန် အသင့်ဖြစ်နေသော မီးတောက်တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

လင်းဝမ်ရုံက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ဤတိုက်ပွဲမှာ ရှောင်လွှဲ၍ မရနိုင်တော့ကြောင်း လက်ခံလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ ဂိုဏ်း၏ ပထမဆုံး တိုက်ပွဲဖြစ်ရာ အရှုံးမခံနိုင်ပေ။ လင်းဝမ်ရုံ သည် ဒုံချင်းရှန်း၏ နောက်လိုက်များကို သေသေချာချာ အကဲခတ်ကြည့်သည် - သူတို့မှာ စုတ်ပြတ်ကာ အာဟာရချို့တဲ့ပုံ ပေါက်နေသော်လည်း သူတို့၏ မျက်လုံးများမှာမူ ထက်မြက်လှပြီး အလွယ်တကူ ရှုံးနိမ့်မည့်သူများ မဟုတ်ကြောင်း ထင်ရှားနေသည်။ လင်းဝမ်ရုံ အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။

ဒုံချင်းရှန်းနှင့် လီအာဂေါင်တို့ ချိန်းဆိုထားသော အချိန် နီးကပ်လာပြီ ဖြစ်သည်။ လင်းဝမ်ရုံသည် ဒုံချင်းရှန်းကို မြှောက်ပင့်ပေးခဲ့သူ ဖြစ်သော်လည်း ဒုံချောင်ချောင်၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကို တွေးမိသောအခါ ဒုံချင်းရှန်း တစ်စုံတစ်ရာ ဖြစ်သွားမည်ကို သူ စိုးရိမ်မိသည်။ ထို့ကြောင့် လင်းဝမ်ရုံသည် မြို့ပြင်သို့ နောက်မှ လိုက်သွားခဲ့သည်။

မြို့၏ တောင်ဘက်တွင် သီးနှံများ စိမ်းလန်းစိုပြည်ပြီး တောအုပ်ထူထပ်သော ကွင်းပြင်ကျယ်ကြီး တစ်ခု ရှိသည်။ ၎င်းမှာ ဂိုဏ်းများ တိုက်ခိုက်ရန်နှင့် လူသတ် အလောင်းဖျောက်ရန် အကောင်းဆုံး နေရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ဒုံချင်းရှန်းသည် အနီးနားရှိ မြေပြင်အနေအထားကို အကဲခတ်ပြီးသား ဖြစ်ရာ သူ၏ ညီအစ်ကိုများကို ခေါ်ဆောင်၍ ကြောင်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ တိတ်တဆိတ် လှုပ်ရှားကာ တောအုပ်တစ်ခုအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။

ဤတောအုပ်မှာ အတော်လေး ကျယ်ဝန်းပြီး လူနှစ်ဆယ်ခန့် ပုန်းအောင်းနေသော်လည်း ကျပ်ညပ်ခြင်း မရှိပေ။

ဤအပင်များမှာ သစ်ပင်များနှင့် တူသော်လည်း အပင်အစစ်တော့ မဟုတ်ဘဲ လူတစ်ဝက်ခန့် အမြင့်သာ ရှိသည်။ အရွက်များမှာ စတင် ညှိုးနွမ်းနေပြီဖြစ်ကာ အရွက်ကြောများပေါ်တွင်မူ ရင်းနှီးသော ရနံ့သဲ့သဲ့လေးတစ်ခုကို ခံစားရပြီး ၎င်းက လင်းဝမ်ရုံ၏ စိတ်ကို နိုးကြားသွားစေပါတော့သည်။