အခန်း (၂၇) ဉာဏ်နီဉာဏ်နက်ဖြင့် စားသောက်ဆိုင်ကို ဝယ်ယူခြင်း ၂

ထိုယပ်တောင်ဖြူကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ဆိုင်ရှင်ဝမ်သည် ရင်ထဲ၌ မကောင်းသော နိမိတ်တစ်ခုကို ချက်ချင်းပင် ခံစားလိုက်ရတော့သည်။

လင်းဝမ်ရုံက အသာအယာ ပြုံးလိုက်ပြီး - "လူကြီးမင်းဝမ်... ကျွန်တော့်အဖေကတော့ သိပ်ပြီး ထူးထူးခြားခြား လူစားမျိုး မဟုတ်ပါဘူး။ သူက ဧကရာဇ်မင်းမြတ်အတွက် အောက်ခြေကနေ အလုပ်အကျွေးပြုနေရသူ တစ်ယောက်ပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ သူက အပြင်ပန်းမှာတော့ သိပ်ပြီး ပေါ်ပေါ်ထင်ထင် ရှိလှတဲ့သူ မဟုတ်ဘူး" ဟု ဆိုသည်။

လူတို့၏ စိတ်ဓာတ်ကို ကိုင်တွယ်ရသည့် အပိုင်းတွင်မူ လင်းဝမ်ရုံ၏ အရောင်းမန်နေဂျာအဖြစ် နှစ်ပေါင်းများစွာ လုပ်ကိုင်ခဲ့သော အတွေ့အကြုံများမှာ အလကား မဟုတ်ပေ။ သူပြောလိုက်သော စကားမှာ အဓိပ္ပာယ်မဲ့သည်ဟု ထင်ရသော်လည်း ထိရောက်မှုမှာမူ အလွန်ပင် ကြီးမားလှသည်။

ဆိုင်ရှင်ဝမ်၏သားမှာ ခရိုင်မြို့ဝန်အဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်နေစဉ် ငွေကို တရားလွန် ရှာဖွေခဲ့သဖြင့် "ကောင်းကင်ကြီးက သုံးပေလောက် မြင့်သွားတယ်" (ပြည်သူ့သွေးစုပ်သူ) ဟု အမည်ပြောင် ရထားကြောင်း ဒုံရန်တယ် ကြားဖူးသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ ဤအဖိုးကြီးမှာ အနားယူပြီး သားဖြစ်သူ၏ စည်းစိမ်ကို သွားရောက် ခံစားရန် ပြင်နေခြင်းဖြစ်သဖြင့် ဆိုင်ကို ရောင်းချင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ မေဝေစားသောက်ဆိုင် ဟု အမည်လှလှလေး ပေးထားသော်လည်း ဆိုင်ရှင်ဝမ်မှာ ကပ်စေးနှဲပြီး အာဏာရှိသူကို ကြောက်ကာ အားနည်းသူကို နှိပ်စက်တတ်သူ ဖြစ်သဖြင့် စီးပွားရေးမှာ အမြဲတမ်း ညံ့ဖျင်းနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

မိမိအဖေမှာ ဝန်ကြီးချုပ် သို့မဟုတ် အမတ်ကြီး ဖြစ်သည်ဟု ကြွားဝါသူများကို ဝါရင့်လူကြီးများက မကြောက်ကြသော်လည်း၊ လင်းဝမ်ရုံကဲ့သို့ မျက်နှာတွင် အပြုံးတပ်ထားပြီး ရင်ထဲတွင် ကောက်ကျစ်သော အကြံအစည်များ ရှိမည့် သခင်လေးမျိုးကိုမူ သူတို့ ကြောက်ကြသည်။ ဝမ်သည် ဝါရင့်တစ်ယောက် ဖြစ်သည့်အလျောက် ဤသဘောတရားကို သဘာဝအတိုင်း နားလည်ပြီးသား ဖြစ်သည်။

"အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ဒီဆိုင်က နေရာလည်း အလွန်ကောင်းသလို ပုံမှန်ဖောက်သည်တွေလည်း အများကြီး ရှိပါတယ်။ အကယ်၍ ကျွန်တော်သာ အနားယူဖို့ မစီစဉ်ထားဘူးဆိုရင် ဘယ်တော့မှ ရောင်းမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ သခင်လေးလင်းက အောင်မြင်မယ့်သူတစ်ယောက် ဖြစ်ပုံရတာကြောင့် ကျွန်တော် ဈေးအများကြီး မတောင်းတော့ပါဘူး။ ကံကောင်းတဲ့ ဂဏန်းဖြစ်အောင် ငွေပြား ၆,၈၀၀ ဆိုရင် ဘယ်လိုလဲ။" ဟု ဆိုင်ရှင်ဝမ်က အလိုက်သင့် ပြောလိုက်သည်။

"ငွေစင် ၆,၈၀၀ ဟုတ်လား။ ဒါကလည်း သင့်တော်တဲ့ ဈေးပါပဲ" လင်းဝမ်ရုံက ယပ်တောင်ကို ခတ်ရင်း ပြုံးလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ လူကြီးမင်းဝမ်... ကျွန်တော့်မှာ အကျင့်တစ်ခု ရှိတယ်ဗျ၊ စီးပွားရေး လုပ်တဲ့အခါ အစွန်းထွက် ဂဏန်းတွေကို သိပ်မကြိုက်ဘူး။ အဲဒါကြောင့် ဂဏန်းပြည့်အောင်ပဲ လုပ်လိုက်ရအောင်။ ၆,၀၀၀ ဒါမှမဟုတ် ၇,၀၀၀ ပေါ့။ လူကြီးမင်း ဘယ်လို ထင်လဲ"

ဒုန်းခနဲ.... အသံနှင့်အတူ ဒုံရန်တယ်မှာ ထိတ်လန့်သွားလွန်းသဖြင့် မိမိလျှာကိုပင် ပြန်ကိုက်မိသွားသည်။ ဘယ်သူက ဒီလို ဈေးဆစ်တာရှိလို့လဲ၊ လင်းဝမ်ရုံတစ်ယောက် မနေ့က ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး ရထားလို့ ရူးသွားတာလား။

လင်းဝမ်ရုံ၏ အပြုံးမှာ လျှို့ဝှက်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသဖြင့် ဒုံရန်တယ်မှာ လုံးဝကို ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားရသည်။ လင်းဝမ်ရုံက ဈေးကို ကိုယ်တိုင် မြှင့်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား။ အကယ်၍ ဆိုင်ရှင်ဝမ်က ၇,၀၀၀ ပေးမှ ရောင်းမယ်လို့ အတင်းပြောရင် သူ ကိုယ့်ခြေထောက်ကိုယ် ပြန်နင်းမိတာ မဟုတ်ဘူးလား။

သို့သော် လင်းဝမ်ရုံကမူ ထိုသို့ လုံးဝ စိုးရိမ်ခြင်း မရှိပေ။ နောက်ဆုံးတွင်မူ ဤကိစ္စမှာ ဘယ်သူက ပိုပြီး မျက်နှာပြောင်သလဲ ဆိုသည့် မေးခွန်းသာ ဖြစ်သည်။ ရဲတင်းမှု အပိုင်းတွင်မူ လင်းဝမ်ရုံက သူသည် ဒုတိယဟု ဝန်ခံလျှင် မည်သူမျှ ပထမဟု မပြောရဲပေ။

ဆိုင်ရှင်ဝမ်သည် တိုက်ပွဲပေါင်းများစွာကို ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးသူ ဖြစ်သော်လည်း ရဲတင်းမှု အပိုင်းတွင်မူ လင်းဝမ်ရုံနှင့် ယှဉ်လျှင် ဖျော့တော့သွားရသည်။ လင်းဝမ်ရုံ၏ စကားကို ကြားရသည့်အခါ သူသည် အကျပ်ရိုက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဤသခင်လေးက သူ့ကို အကျပ်ကိုင်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလား၊ မိမိက တကယ်ပဲ ၇,၀၀၀ လို့ တောင်းရဲပါ့မလား။

ဆိုင်ရှင်ဝမ်က စိုးရိမ်တကြီး တခစ်ခစ် ရယ်လိုက်ပြီး - "သခင်လေးလင်း... ဒါက ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား—"

"လူကြီးမင်းဝမ်... ငွေပြား ၈၀၀ ဆိုတာ ကျွန်တော့်အတွက်လည်း အများကြီး မဟုတ်သလို လူကြီးမင်းအတွက်လည်း အများကြီး မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါက စီးပွားရေး လုပ်တဲ့အခါ ထားရမယ့် ကျင့်ဝတ်တစ်ခုပဲလေ။ အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ကျွန်တော်တို့လို စာပေသမားတွေက စီးပွားရေး လုပ်ငန်းတွေကို သိပ်ပြီး စိတ်မဝင်စားကြဘူး။ ကျွန်တော် ဒီဆိုင်ကို ဝယ်တာကလည်း ပျော်ရုံသဘောပါပဲ။ ကျွန်တော့်အဖိုး ဒီကို ရောက်လာတဲ့အခါ ဒါကို ပြရုံပေါ့။ အကယ်၍ လူကြီးမင်းက ဈေးနှုန်းကို သင့်တော်တယ်လို့ ထင်ရင်တော့ ကျွန်တော်တို့ သဘောတူညီမှု ရပြီ လေ။ မဟုတ်ရင်တော့... ကျွန်တော် ဘာမှ မပြောခဲ့ဘူးလို့ပဲ သဘောထားလိုက်ပါ" လင်းဝမ်ရုံက ပြုံးစိစိဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ဆိုင်ရှင်ဝမ်က သူ့ချွေးကို  သုတ်လိုက်ရသည်။ ဤသခင်လေး၏ နောက်ခံက ဘယ်လောက်တောင် တောင့်တင်းနေမှန်း မည်သူမျှ မသိနိုင်ပေ။ သူသည် သားဖြစ်သူအတွက် မလိုအပ်ဘဲ ပြဿနာ မရှာချင်ပါ။

ဆိုင်ရှင်ဝမ်သည် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သွားကိုကြိတ်ကာ - "ကောင်းပြီလေ... ၆,၀၀၀ ဆိုလည်း ၆,၀၀၀ ပေါ့။ ကျွန်တော် တောင်းဆိုချင်တာကတော့ နောက်ဆိုရင် သခင်လေးလင်းအနေနဲ့ ကျွန်တော်တို့အပေါ် အစစအရာရာ ညှာတာပေးဖို့ပါပဲ" ဟု ဆိုသည်။

"ကောင်းတယ်၊ ဒါမျိုးမှပေါ့။" လင်းဝမ်ရုံက ယပ်တောင်ကို ဂျောက်ခနဲ ပိတ်လိုက်ပြီး တဟဲဟဲ ရယ်မောလိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင် အချိန်ဆွဲမနေတော့ဘူး။ အခုချက်ချင်းပဲ စာချုပ် လက်မှတ်ထိုးကြရအောင်"

"ရပါတယ်... ကျွန်တော်လည်း ပွင့်လင်းတဲ့သူတွေနဲ့ စီးပွားရေး လုပ်ရတာကို ကြိုက်တယ်" ဟု ဆိုင်ရှင်ဝမ်က ပြန်ဖြေသည်။

လင်းဝမ်ရုံက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဒုံရန်တယ်ဘက်သို့ လှည့်ကာ - "ဦးလေးဒုံ... ငွေပြား ၃၀၀၀ တန်တဲ့ ငွေစက္ကူတွေကို အမြန်ထုတ်လိုက်ပါဦး" ဟု ပြောသည်။

ဒုံရန်တယ်မှာ မှင်တက်သွားရသည်။ သို့သော် သူတို့နှစ်ဦးမှာ လင်းဝမ်ရုံက ဦးဆောင်ရန် ဆွေးနွေးထားပြီးသား ဖြစ်သဖြင့် ငွေပြား ၃၀၀၀ တန်ဖိုးရှိ ငွေစက္ကူများကို အမြန်ပင် ရေတွက်ထုတ်ပေးလိုက်သည်။

ဆိုင်ရှင်ဝမ်က လင်းဝမ်ရုံ ဘာကို ဆိုလိုသည်ကို နားမလည်ဘဲ ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည် - "သခင်လေးလင်း... ဒီငွေပြား ၃၀၀၀ က—"

လင်းဝမ်ရုံက တဟဲဟဲ ရယ်မောကာ သူ့စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည် - "လူကြီးမင်းဝမ်... ဒါက ပထမအဆင့် ငွေပေးချေမှုပါ။ ကျန်တဲ့ ငွေပြား ၃၀၀၀ ကိုတော့ နောက်ခြောက်လအတွင်းမှာ ကျွန်တော် အကုန်ပေးပါ့မယ်"

ဆိုင်ရှင်ဝမ်မှာ အံ့သြသွားပြီး - "ဒါ ဘယ်လို ကြီးလဲ၊ စီးပွားရေးမှာဆိုတာ ပစ္စည်းရရင် ငွေအကျေ ပေးချေရတာ ထုံးစံပဲလေ" ဟု မေးသည်။

လင်းဝမ်ရုံက ပြုံးစိစိဖြင့် ပြန်ပြောသည် - "လူကြီးမင်းဝမ်... ကျွန်တော် လူကြီးမင်းကို မယုံလို့ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ လူ့စိတ်ဆိုတာ အခန့်မသင့်ရင် ပြောင်းလဲတတ်တာပဲလေ။ လူကြီးမင်းက ဒီဆိုင်ကို ကျွန်တော့်ဆီ လွှဲပေးခဲ့တယ်ဆိုပေမဲ့ လူကြီးမင်းမှာ တခြား အကြွေးတွေ ရှိနေမလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဒီဆိုင်ကို ပေါင်နှံထားသလားဆိုတာ ဘယ်သူ သိနိုင်မှာလဲ။"

ဆိုင်ရှင်ဝမ်မှာ မှင်တက်သွားပြီး သူ၏ အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည် - "သခင်လေးလင်း... ဒါက ကျွန်တော့်ကို အကျပ်ရိုက်အောင် လုပ်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား"

လင်းဝမ်ရုံက အေးအေးဆေးဆေးပင် ပြန်ပြောသည် - "အကျပ်ရိုက်တာ ဟုတ်လား၊လုံးဝ မဟုတ်ပါဘူး။ လူကြီးမင်းဝမ်... ကျွန်တော်က နှစ်ဦးနှစ်ဖက်လုံးရဲ့ အကျိုးစီးပွားကို သေချာစေချင်လို့ ဒီလိုလုပ်တာပါ။ နောက်ခြောက်လအတွင်းမှာ လူကြီးမင်းဆီကို အကြွေးရှင်တွေ လာမတောင်းသရွေ့တော့ ကျန်တဲ့ ငွေပြား ၃၀၀၀ ကို ပေးမယ့်အပြင် လစဉ် အတိုးပါ တွက်ပေးပါ့မယ်။ ဒီလိုဆိုရင် လူကြီးမင်းလည်း နစ်နာမှာ မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်တော်လည်း စိတ်အေးလက်အေးနဲ့ ဝယ်နိုင်တာပေါ့"

လင်းဝမ်ရုံသည် ဆိုင်ရှင်ဝမ်ထံမှ အကြွေးနဲ့ဝယ်ယူရန် ကြိုးစားနေခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ဒုံရန်တယ် နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားတော့သည်။ လင်းဝမ်ရုံကဲ့သို့ မျက်နှာပြောင်သူမျိုးသာလျှင် ဤကဲ့သို့ ယုတ်မာသော ဆင်ခြေမျိုးကို ပေးနိုင်ပေလိမ့်မည်။

ဆိုင်ရှင်ဝမ် တုံ့ဆိုင်းနေသည်ကို မြင်သောအခါ လင်းဝမ်ရုံက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ အမူအရာက ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည် - "ဘာလဲ၊လူကြီးမင်းဝမ်က ကျွန်တော့်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို မယုံဘူးလို့ ပြောချင်တာလား။

ဟွန့်... ကျွန်တော်က ကျင်းလင်ရဲ့ အာဏာပိုင် အသိုင်းအဝိုင်းထဲမှာ သိပ်ပြီး မသွားလာဘူးဆိုပေမဲ့ အတော်လေးတော့ မျက်နှာရပါတယ်။ မြေအောက်က ပြဿနာရှာတတ်တဲ့ ကောင်လေးတွေဆိုရင်လည်း ကျွန်တော့်ကို ရို‌သေတန်ကျပါတယ်။ လူကြီးမင်းဝမ် စိတ်ချလိုက်ပါ၊ ကျွန်တော်သာ ရှိရင် ဘယ်သူမှ လူကြီးမင်းကို လာပြီး ဒုက္ခပေးရဲမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် မရှိဘူးဆိုရင်တော့ သူတို့တွေ ပြဿနာ မရှာဘူးလို့ ကျွန်တော် အာမမခံနိုင်ဘူးနော်"

-

'ခြိမ်းခြောက်တာ... ဒါက ပေါ်တင်ကြီး ခြိမ်းခြောက်နေတာပဲ၊' စားသောက်ဆိုင် ပိုင်ရှင် ဝမ်သည် လင်းဝမ်ရုံ၏ မျက်နှာပေါ်မှ အေးစက်စက် အပြုံးကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ တုန်လှုပ်သွားရသည်။ ဒီလောက်အထိ မျက်နှာပြောင်ပြီး ခြိမ်းခြောက်မှုကို ပေါ်တင်ကြီး သုံးရဲတဲ့ ဒီသခင်လေးက ဘယ်သူများလဲ၊လင်းဝမ်ရုံ၏ ရုပ်ရည်ထက် စိတ်ဓာတ်က ပိုပြီး မည်းမှောင်နေလိမ့်မည်ဟု လူကြီးမင်းဝမ် မထင်ထားခဲ့ပေ။ အကယ်၍ နောက်ခံသာ မတောင့်တင်းပါက ဤကောင်လေးက ဤမျှအထိ ရဲတင်းရဲမည် မဟုတ်ပေ။

ဒုံရန်တယ်ကမူ လင်းဝမ်ရုံ၏ နောက်ခံအစစ်အမှန်ကို သိထားသဖြင့် လင်းဝမ်ရုံ၏ ရဲတင်းလှသော လိမ်ညာမှုများကို ကြည့်ရင်း စိုးရိမ်တကြီး ချွေးပြန်နေမိသည်။ အကယ်၍သာ အလိမ်ပေါ်သွားပါက သူတို့တွေ ခွေးသေကောင် ဖြစ်အောင် အရိုက်ခံရပေလိမ့်မည်။

လင်းဝမ်ရုံက သူ၏ ယပ်တောင်ကို ဖြန့်လိုက်ပြီး အကြိမ်အနည်းငယ် ယပ်ခပ်ဟန်ဆောင်ကာ - "လူကြီးမင်းဝမ်... စိတ်ချပါ၊ ကျွန်တော်က ဘယ်သူ့ကိုမှ နှိပ်စက်ရတာကို မကြိုက်ပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့ စာချုပ် လက်မှတ်ထိုးနိုင်ပါတယ်။ အကယ်၍ ခြောက်လအတွင်းမှာ ကျွန်တော်က လူကြီးမင်းရဲ့ ငွေနဲ့ အတိုးကို ပြန်မပေးနိုင်ဘူးဆိုရင် လူကြီးမင်း ဒီဆိုင်ကို ပြန်ယူနိုင်ပါတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည့်အခါ ဆိုင်ရှင်ဝမ်မှာ တုန်လှုပ်သွားရသည်။

လင်းဝမ်ရုံ၏ အပျော့ဆွဲ၊ အမာဆွဲ လှည့်ကွက်များအောက်တွင် ဆိုင်ရှင်ဝမ်မှာ ဆုံးဖြတ်ချက် မချနိုင်တော့ဘဲ သဘောတူလိုက်ရပါတော့သည်။

ကံကောင်းသည်မှာ လင်းဝမ်ရုံသာ ကတိတည်ပါက ဆိုင်ရှင်ဝမ်အတွက် ဘာမှ နစ်နာစရာ မရှိပေ။ ခြောက်လကြာပြီးနောက် လင်းဝမ်ရုံ ငွေမပေးနိုင်ပါက ဆိုင်မှာ သူ၏ဆိုင် ပြန်ဖြစ်လာမည်သာ ဖြစ်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် ဤစည်းကမ်းချက်များအတိုင်း စာချုပ်တွင် လက်မှတ်ရေးထိုးလိုက်ကြသည်။

စားသောက်ဆိုင်မှ သူတို့ ထွက်လာကြသည့်အခါ နေမွန်းတည့်နေပြီဖြစ်ပြီး လင်းဝမ်ရုံ၏ ကျောပြင်မှာ ချွေးများဖြင့် ရွဲစိုနေတော့သည်။ အရောင်းမန်နေဂျာတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့စဉ်ကတည်းက ဤမျှအထိ ရဲတင်းလှသော လှည့်ကွက်မျိုးကို သူ တစ်ခါမှ မသုံးဖူးခဲ့သဖြင့် အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ဒုံရန်တယ်မှာမူ ဆိုင်ကို ဝယ်နိုင်ရုံတင်မကဘဲ ငွေပြား ၃၀၀၀ ကို ခြောက်လကြာ အကြွေးယူနိုင်ခဲ့သော လင်းဝမ်ရုံ၏ အရှက်မရှိမှုနှင့် ရဲတင်းမှုတို့အပေါ် အလွန်ပင် အထင်ကြီးသွားတော့သည်။

လင်းဝမ်ရုံက သူ့ကိုယ်ပေါ်မှ ချွေးများကို သုတ်လိုက်ပြီး ဒုံရန်တယ်ကို ပြောလိုက်သည် - "ဦးလေးဒုံ... ဒီနေ့က ထူးခြားတဲ့ နေ့တစ်နေ့ပဲ။ သွား... ချောင်ချောင်နဲ့ ချင်းရှန်းကို သွားခေါ်လိုက်ပါ။ ကျွန်တော်တို့ အောင်ပွဲခံကြတာပေါ့”