အခန်း (၂၆) ဉာဏ်နီဉာဏ်နက်ဖြင့် စားသောက်ဆိုင်ကို ဝယ်ယူခြင်း ၁

ခုနကဖြစ်ရပ်ကြောင့် လင်းဝမ်ရုံတစ်ယောက် မျက်နှာပူသွားရသော်လည်း သူ၏မျက်နှာ ပုံမှန်ပြန်ဖြစ်သွားရန်မှာ စက္ကန့်ပိုင်းမျှသာ ကြာမြင့်သည်။ ခဏအတွင်းမှာပင် လင်းဝမ်ရုံသည် တည်ငြိမ်မှုကို ပြန်လည်ရရှိသွား၏။

ချောင်ချောင်ချုပ်ပေးထားသော ဖိနပ်အသစ်လေးမှာ သူ့ခြေထောက်နှင့် ကွက်တိပင်။ ရှေ့တိုးနောက်ငင် လမ်းလျှောက်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ အလွန်ပင် သက်သောင့်သက်သာရှိလှသည်။ ချောင်ချောင်မှာ တကယ်ကို လက်ရာမြောက်လှပေသည်။

လင်းဝမ်ရုံဘေးတွင် အဝတ်အစားအသစ်တစ်စုံလည်း ရှိနေပြီး ၎င်းမှာ သူ့အတွက် ချုပ်ပေးထားခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။ ချောင်ချောင်တစ်ယောက် နေ့ခင်းဘက်တွင် အလုပ်များနေခဲ့သည်ကို တွေးကြည့်မိသောအခါ ဤအဝတ်အစားနှင့် ဖိနပ်များကို သူ့အတွက် ညဉ့်နက်သန်းခေါင်တိုင်အောင် မအိပ်မနေ ချုပ်ပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားနေသည်။ လင်းဝမ်ရုံမှာ စိတ်လှုပ်ရှားသွားရသလို စောစောက သူ၏မသင့်တော်သော အမူအရာအတွက်လည်း အားနာစိတ် အနည်းငယ် ဖြစ်မိသွားသည်။

အဝတ်အစားအသစ်ကို ဝတ်ဆင်ကာ ရှေ့လျှောက်နောက်လျှောက် လုပ်နေရင်း လင်းဝမ်ရုံမှာ ဤအဝတ်အစားများက သူ့ကိုယ်လုံးနှင့် တမင်တိုင်းထွာချုပ်လုပ်ထားသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။ ၎င်းမှာ ချောင်ချောင်၏ကျွမ်းကျင်မှုကြောင့်လား သို့မဟုတ် သူကိုယ်တိုင်ကပင် အဝတ်အစားနှင့် လိုက်ဖက်လွန်းနေသလားဟု လင်းဝမ်ရုံက အရှက်မရှိ တွေးနေမိသည်။

ရုတ်တရက် အသံသဲ့သဲ့လေးတစ်ခု ကြားလိုက်ရပြီး ဒုံချောင်ချောင်မှာ သူမ၏ရှက်ရွံ့မှုကို အတတ်နိုင်ဆုံး ထိန်းချုပ်ရင်း ထွက်လာသည်။ သူမ၏ပါးပြင်ပေါ်မှ နီမြန်းမှုမှာ ထင်ထင်ရှားရှား ရှိနေဆဲပင်။

"ချောင်ချောင်..." လင်းဝမ်ရုံက သူမကို အားနာသလို ပြုံးပြလိုက်သည်။

ဒုံချောင်ချောင်က ဘာမှပြန်မပြောဘဲ သူ့အနားသို့ လျှောက်လာကာ အဝတ်အစားများကို အသာအယာ ပြန်ပြင်ပေးသည်။ သူမက လင်းဝမ်ရုံကို ရှေ့နောက်ဘယ်ညာ သေသေချာချာ ကြည့်ရှုစစ်ဆေးပြီးမှ ကျေနပ်သည့်အမူအရာဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

ဒုံချောင်ချောင် ၏ရှက်သွေးဖြာနေသော မျက်နှာလေး၊ စိုပြည်ဝင်းပနေသော အသားအရေနှင့် သူမကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်နေသော ကိုယ်သင်းနံ့လေးကြောင့် လင်းဝမ်ရုံမှာ ရမ္မက်ဆန္ဒများ တဖန်ပြန်လည်ထကြွလာကာ သူမကို ပွေ့ဖက်ပြီး နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း နမ်းရှိုက်ချင်စိတ်များပင်  ပေါ်ပေါက်လာတော့သည်။

လင်းဝမ်ရုံသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းကာ ဝမ်းဗိုက်ကြွက်သားများကို တင်းထားပြီး အောက်ပိုင်းဆန္ဒများကို ထိန်းချုပ်ရန်အတွက် အသက်ရှူနည်းစနစ်ကို စိတ်ထဲမှ ရွတ်ဆိုကာ သူ၏ရိုင်းစိုင်းသော ဆန္ဒများကို ဖိနှိပ်လိုက်ရသည်။

"အစ်ကိုကြီး... မနက်ဖြန်ကျရင် ရှောင်အိမ်တော်ကို သွားရတော့မှာဆိုတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်ပါဦး။ ကျွန်မ အစ်ကိုကြီးအတွက် အဝတ်အစားအသစ် နှစ်စုံ ထပ်ချုပ်ပေးထားဦးမယ်၊ အားတဲ့အခါ လာယူပါဦးနော်" ဟု ဒုံချောင်ချောင်က တိုးတိုးလေး ပြောရှာသည်။

နဂါးခေါင်းလေးနှင့် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရုန်းကန်နေရသော လင်းဝမ်ရုံမှာ သူမ၏စကားသံကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ တစ်ကိုယ်လုံး နွေးထွေးသွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး ခေါင်းမာလှသော နဂါးခေါင်း‌လေးမှာလည်း ချက်ချင်းပင် ငြိမ်သက်သွားတော့သည်။

ဤချောင်ချောင်လေးမှာ အလွန်နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး ကြင်နာတတ်လှသဖြင့် သူမအပေါ် ဤကဲ့သို့ စိတ်ရိုင်းဝင်မိခြင်းမှာ တကယ်ပင် မသင့်တော်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ လင်းဝမ်ရုံ၏ အသိစိတ်မှာ နာကျင်သွားရပြီး အနည်းငယ် အပြစ်ရှိသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ထို့အပြင် သူ၏အမိန့်ကို မနာခံသော အောက်ပိုင်းမှ နဂါးခေါင်းလေးကိုလည်း "မင်းကြောင့် ငါ ဒုက္ခရောက်ရတာ" ဟု မကျေမနပ် ကျိန်ဆဲနေမိသည်။

ထိုညက လင်းဝမ်ရုံမှာ အိပ်မက်ထဲတွင် လှပသော အမျိုးသမီးများစွာနှင့်အတူ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။ မနက်နိုးလာသောအခါတွင်မူ နဂါးခေါင်း‌လေးမှာ မတ်မတ်ထောင်လျက် ရှိနေဆဲပင်။

လင်းဝမ်ရုံသည် သူ၏မနက်ခင်း အားမာန်ကိုကြည့်ကာ "အတော်လေး တက်ကြွနေတာပဲ" ဟု သူ၏အကျင့်အတိုင်း အရှက်မရှိ ကျေနပ်နေမိသည်။

အတွင်းခံတွင် စိုစွတ်မှုကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် စမ်းကြည့်လိုက်သည့်အခါ သူ အိပ်မက် မက်နေကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ ဤကဲ့သို့ ဖြစ်ရပ်မျိုးမှာ လင်းဝမ်ရုံ အသက် ၁၈ နှစ်ကတည်းက ရည်းစားစထားခဲ့ချိန်မှစ၍ ဖြစ်ခဲလှသော်လည်း ဤကမ္ဘာတွင် ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။ လင်းဝမ်ရုံမှာ မတတ်သာဘဲ ရယ်ရခက်ငိုရခက် ဖြစ်နေရသည်။ မနေ့က လှုံ့ဆော်မှုမှာ အတော်လေး ပြင်းထန်ခဲ့ကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။

"မနက် ၆ နာရီမှာ အတွင်းခံလျှော်နေရတယ်ဆိုတာ နိမိတ်သိပ်မကောင်းဘူးပဲ" ဟု လင်းဝမ်ရုံ စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

လင်းဝမ်ရုံသည် ရှောင်အိမ်တော်၏ အဝင်ဝသို့ စောစောစီးစီး ရောက်ရှိလာခဲ့ရာ လူအုပ်ကြီးမှာ အနီရောင်စာရင်းနှစ်ခုကို ဝိုင်းကြည့်ရင်း ဆူညံစွာ စုဝေးနေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

လင်းဝမ်ရုံက လူအုပ်ထဲ တိုးဝင်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ၎င်းမှာ ရှောင်အိမ်တော်၏ အစေခံအကြိုစစ်ဆေးမှုတွင် ပါဝင်ခွင့်ရသူများစာရင်း ဖြစ်နေကြောင်း တွေ့ရသည်။ အနီရောင်စာရင်းကြီးပေါ်တွင် နာမည်များစွာမှာ ပြည့်နှက်ပိတ်သိပ်နေသည်။

လင်းဝမ်ရုံ၏ မျက်စိလျင်မှုကြောင့် လူမသိသူမသိ ထောင့်လေးတစ်နေရာတွင် သူ၏နာမည်ကို ရှာတွေ့သွားသည် - 'လင်းဆန်း'။

ဤစာလုံးနှစ်လုံးမှာ အလွန်ကြည့်ရဆိုးလှသဖြင့် အဘိုးကြီးဝေ၏ လှည့်ကွက်ကို သတိရကာ ဒေါသထွက်မိသွားသည်။ သို့သော်လည်း သူ့ဘေးမှ နာမည်များကို ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ကျန်းကူရှန်း (ခွေးစားကြွင်း)၊ ရှရှားရန် (သမိုင်းဝင်ကရုဏာ)၊ လျိုယွဲ့ကျင်း (သန့်စင်သောဖြတ်ကျော်မှု) စသည့် နာမည်မျိုးစုံကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် လင်းဆန်းဟု ခေါ်ခံရခြင်းမှာပင် ကံကောင်းသည်ဟု မှတ်ယူရမည်ဖြစ်သည်။ လင်းဝမ်ရုံမှာ စိတ်ထဲမှ ကျိတ်၍ ချွေးပြန်သွားမိသည်။ အဘိုးကြီးဝေသည် တကယ်တော့ လူကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်နေပုံရသည်။

"ငါက အကြိုစာမေးပွဲတောင် ဖြေခွင့်မရဘဲ ဒီလိုပဲ အပယ်ခံလိုက်ရမယ်လို့ မထင်ထားဘူး။ ကောင်းကင်ကြီးက ငါ့ကို မျက်နှာသာမပေးဘူးပဲ" ဟု သူ့ဘေးမှ အစေခံပုံစံနှင့် လူတစ်ယောက်က ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးနေသည်။

"ဘာလို့ ဒီလောက် ဝမ်းနည်းနေတာလဲ သူငယ်ချင်းရာ" ဟု နောက်တစ်ယောက်က မေးလိုက်သည်။

ငိုနေသောလူက ပြန်ဖြေသည် - "မနေ့က စာရင်းပေးတာက အကြိုရွေးချယ်မှုဆိုတာ ငါ မသိလိုက်ဘူး။ ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ ငါက အိမ်စေမလေးတွေကို ငေးနေမိလို့ အခွင့်အရေး လက်လွတ်သွားရတာ"

"သူငယ်ချင်းရာ... မင်းကလည်း မိန်းကလေးနောက်လိုက်ဖို့ အချိန်ရွေးဦးမှပေါ့။ အိမ်တော်ထဲ ရောက်သွားရင် အခွင့်အရေးတွေက အများကြီးရှိမှာပဲကို။ အင်း... ငါ မင်းအတွက် တကယ် စိတ်မကောင်းပါဘူး" ဟု နောက်တစ်ယောက်က ညည်းညူသည်။

"ဟေ့... မင်းရဲ့ ဝတ်စားဆင်ယင်ပုံကို ကြည့်ရတာ အစေခံလောကမှာ နေရာရပြီးသား မဟုတ်ဘူးလား။ဘာလို့ ဒီမှာ လာပြီး အရွေးခံနေပြန်တာလဲ" ဟု အသက်ကြီးကြီးလူတစ်ယောက်က သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးသည်။

ငိုနေသောလူက နှာမှုတ်လိုက်ပြီး "ဒါက ဘာဆန်းလို့လဲ။ အခုခေတ်မှာ လူဆိုတာ အမြင့်ကို တက်ချင်ကြတာပဲ၊ ရေကတော့ အနိမ့်ကို စီးတာပေါ့။ ငါကကော် ကံစမ်းကြည့်လို့ မရဘူးလား။ ငါ ပြောပြမယ်... ငါက ရှောင်အိမ်တော်ရဲ့ အစေခံ ရွေးချယ်ပွဲတင်မကဘူး၊ မြို့ဝန်မင်း ကျင်းပတဲ့ 'မြို့နယ်ရဲ့ ဂုဏ်ဆောင်လူသား' ပြိုင်ပွဲနဲ့ ကျင်းလင်အမျိုးသမီးအဖွဲ့က ကျင်းပတဲ့ 'အခြေခံအဆင့် အမျိုးသမီးကျောင်းသား' ပြိုင်ပွဲတွေမှာလည်း ဝင်ပြိုင်ထားတာ။ အခု အကြိုအဆင့်တွေ အောင်မြင်ပြီး ထိပ်တန်းလူ ၁၀၀ ထဲ ပါဖို့ ကြိုးစားနေတာကွ"

"ဆောရီး ဆောရီး... သူငယ်ချင်းက တကယ်ကို မထင်ရလောက်အောင် တော်တာပဲ"

"ရတယ် ရတယ်။ မြို့တော်မှာ အခု 'လူငယ်အဆိုကျော်နတ်ဘုရား' ပြိုင်ပွဲ ကျင်းပနေတယ်လို့ ကြားတယ်၊ အဲဒါကိုလည်း စာရင်းပေးဖို့ ပြင်နေတာ။ ငါက သဘာဝအတိုင်း ဟန်မဆောင်တဲ့ စတိုင်နဲ့ ဆိုဖို့ စဉ်းစားထားတာ။ ငါ့ကို ဘယ်လိုမြင်လဲ သူငယ်ချင်း—"

လင်းဝမ်ရုံမှာ ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ ယခုခေတ်တွင် ပါရမီပြပြိုင်ပွဲများနှင့် ပတ်သက်မိသူမှန်သမျှ နာမည်ကြီးလာကြသည်မှာ အမှန်ပင်။ သို့သော် လင်းဝမ်ရုံ အနည်းငယ် နားမလည်ဖြစ်မိသည်မှာ - ဤလူများက ရှောင်အိမ်တော်၏ အစေခံရွေးချယ်ပွဲအတွက် အကြိုအဆင့် ထပ်ရှိသေးသည်ဟု ပြောနေကြသော်လည်း သူကတော့ မည်သို့မည်ပုံဖြင့် ထိုအဆင့်ကို မသိမသာ ကျော်ဖြတ်လာခဲ့သနည်း ဆိုသည်ပင်။

လင်းဝမ်ရုံ သံသယဖြစ်မိသည်မှာ ၎င်းမှာ အဘိုးကြီးဝေကြောင့် ဖြစ်နိုင်ပေသည်။ အဘိုးကြီးဝေသည် ရှောင်အိမ်တော်၏ ဝါရင့်အစေခံတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ရွှေတံဆိပ်အဆင့် ရှိသူဖြစ်သည်။ သူက ထောက်ခံပေးထားခြင်းကြောင့် ရှောင်အိမ်တော်ကလည်း သူ့မျက်နှာကို ထောက်ထားကာ လင်းဝမ်ရုံကို အကြိုအဆင့်သို့ တိုက်ရိုက် တက်ခွင့်ပေးလိုက်ပုံရသည်။

ဘေးနားမှ အနီရောင်စာရင်းကို ကြည့်လိုက်သည့်အခါ စာရင်းထဲ ပါလာသော ပညာတတ် ပညာရှိများ၏ နာမည်များကိုသာ တွေ့ရသည်။ သူတို့မှာ အရေအတွက် နှစ်ရာ၊ သုံးရာခန့် ရှိသော်လည်း စာရင်းပေးသူ အရေအတွက်နှင့် ယှဉ်လျှင် သုံးပုံနှစ်ပုံမှာ အပယ်ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။

ရှောင်အိမ်တော်သည် ဤပညာတတ်များကို အလွန်အလေးထား လေးစားကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။ သူတို့၏ နာမည်တစ်ခုချင်းစီ၏ နောက်တွင် "လူကြီးမင်း" ဟု ထည့်သွင်းထားပြီး လက်ရေးလက်သားမှာလည်း သေသေသပ်သပ် ရှိလှရာ အစေခံလောင်းများ၏ ဖရိုဖရဲစာရင်းနှင့် သိသိသာသာ ကွာခြားလှသည်။

လင်းဝမ်ရုံ၏ အကြိုအဆင့်မှာ နေခင်းပိုင်းမှသာ ဖြစ်သဖြင့် သူ မလောတော့ပေ။ အတန်ကြာ စောင့်နေပြီးနောက် ဒုံရန်တယ် သူ့ထံသို့ အပြေးအလွှား လာနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူတို့သည် ယနေ့မနက်တွင် မေဝေစားသောက်ဆိုင် ပိုင်ရှင်နှင့် တွေ့ဆုံရန် သဘောတူထားကြသည်။ မနေ့က ဒုံချောင်ချောင်နှင့် ဖြစ်ခဲ့သော ရှက်စရာကိစ္စကြောင့် လင်းဝမ်ရုံမှာ သူမတို့အိမ်သို့ သွားရန် စိတ်ထဲ နေရခက်နေသဖြင့် ဤနေရာတွင်သာတွေ့ရန် ချိန်းဆိုထားခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဦးလေးဒုံ... ငွေစက္ကူတွေ ပါလာရဲ့လား" လင်းဝမ်ရုံက မေးလိုက်သည်။

ဒုံရန်တယ်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို သေသေချာချာ အကဲခတ်ပြီးမှ လင်းဝမ်ရုံအနားသို့ တိုးကပ်ကာ "အားလုံး ပါလာပါတယ် သခင်လေး၊ ငွေ ၅၀၀၀ အပြည့်ပဲ" ဟု ပြောသည်။

ဒုံရန်တယ်၏ ပတ်ဝန်းကျင်ကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေသော အမူအရာကို မြင်ရသည်မှာ လင်းဝမ်ရုံအတွက် အတော်လေး ရယ်စရာကောင်းနေသည်။ လင်းဝမ်ရုံက ဒုံရန်တယ်၏ ပုခုံးကို ပုတ်ကာ "ဦးလေးဒုံ... ခဏနေ ဆိုင်ရှင်နဲ့ တွေ့ရင် ကျွန်တော် လုပ်သမျှကိုပဲ ကြည့်နေပါ" ဟု ဆိုသည်။

ဒုံရန်တယ်က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ လင်းဝမ်ရုံ၏ အဆင့်အတန်းမှာ ဒုံမိသားစုထဲတွင် အလွန်မြင့်မားနေပြီဖြစ်ရာ သူပြောသမျှမှာ အမှန်တရားဟုပင် မှတ်ယူထားကြသည်။

ဒုံရန်တယ်သည် လင်းဝမ်ရုံကို ဦးဆောင်ကာ ကျင်းလင်မြို့၏ စည်ကားသော နေရာများကို ဖြတ်သန်းပြီး မေဝေစားသောက်ဆိုင်ဆီသို့ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် လူအုပ်ကြီးနှင့် ဈေးသည်များ၏ အော်ဟစ်ရောင်းချသံများကို ကြားရသည့်အခါ လင်းဝမ်ရုံမှာ နန်ကျင်းလမ်း လူကူးရပ်ကွက်သို့ ပြန်ရောက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားမိသည်။

ကျင်းလင်မြို့၏ အစည်ကားဆုံးနေရာဖြစ်သော ဆန်းဝူ ရေကန် အဝင်ဝအနီးတွင် ခံ့ညားထည်ဝါလှသော ငါးထပ်တိုက် အဆောက်အအုံကြီး တစ်ခု ရှိနေသည်။ ၎င်း၏ ခံ့ညားမှုမှာ တစ်ချက်ကြည့်ရုံနှင့်ပင် သိသာလှပေသည်။

လင်းဝမ်ရုံက တစ်ချက်အမြန် ကြည့်လိုက်ပြီး နေရာရော၊ အဆောက်အအုံ အရွယ်အစားပါ ကျေနပ်မိသွားသည်။ အခု ကျန်နေသည်မှာ ဈေးနှုန်း ကိစ္စသာ ဖြစ်သည်။

ဒုံရန်တယ်က လင်းဝမ်ရုံကို တတိယထပ်သို့ ခေါ်သွားပြီး အသက် ၆၀၊ ၇၀ ခန့်ရှိမည့် ဆိုင်ရှင်အဘိုးကြီးနှင့် တွေ့ဆုံပေးသည်။ ထိုအဘိုးကြီးမှာ ဒုံရန်တယ်နှင့် အကြိမ်အနည်းငယ် တွေ့ဖူးသူ ဖြစ်သည်။

ဒုံရန်တယ်က သူတို့လာရသည့် အကြောင်းရင်းကို ရှင်းပြပြီးနောက် သူ့နောက်မှ လင်းဝမ်ရုံကို ညွှန်ပြကာ "လူကြီးမင်းဝမ်... ဒါက မြို့တော်က လာတဲ့ သခင်လေးလင်းပါ။ သူ့အဖေက မကြာခင်မှာ ကျန်းစူးပြည်နယ်မှာ တာဝန်ကျတော့မှာမို့ သခင်လေးလင်းက ကျင်းလင်မှာ စီးပွားရေး ရင်းနှီးမြှုပ်နှံဖို့ ပြင်နေတာပါ။ လူကြီးမင်း ဆိုင်ရောင်းချင်တယ်လို့ ကြားလို့ လာကြည့်တာပါ" ဟု ဆိုသည်။

"အော်... မြို့တော်က ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည်တော်ကိုး။ ရိုင်းပျမိတာရှိရင် ခွင့်လွှတ်ပါဦး။ သခင်လေးလင်းရဲ့ မိသားစုက..." လူကြီးမင်းဝမ်သည် လင်းဝမ်ရုံက မြို့တော်မှ လာသူဟု ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း မပြုမူရဲတော့ပေ။ သို့သော် စားသောက်ဆိုင် လုပ်ငန်းကို နှစ်ပေါင်းများစွာ လုပ်ကိုင်လာသူ ဖြစ်သဖြင့် လူအမျိုးမျိုးနှင့် တွေ့ဖူးထားရာ အလွန်အမင်းတော့ ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိပေ။

လင်းဝမ်ရုံက ရှေ့သို့ လှမ်းလာကာ ညာဘက်လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး "နန်ဒဲဟူထူ" ( ရိုးအဟန်ဆောင်ရန် ခက်ခဲလှသည်) ဟူသော ရိုးရှင်းသည့် စာလုံးလေးလုံး ရေးထွင်းထားသည့် ခေါက်ယပ်တောင်ကို ဖြန့်လိုက်လေတော့သည်။