အခန်း (၂၁) ခိုးကူးပြီး ရောင်းနေကြပြီလေ
မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာတင် ငွေပြား နှစ်ဆယ် ကို ရလိုက်တာကြောင့် ဒုံရန်တယ်လည်း အတော်လေး စိတ်လှုပ်ရှားသွားပါတယ်။ ၁၀ ပြားအထက်ဆိုတာလည်း ၁၀ ပြားအထက်ပေါ့...ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အခုက ရောင်းသူစိတ်ကြိုက်ဈေးကွက် ဖြစ်နေတာပဲလေ။ တစ်ခါတည်းနဲ့ အပြတ်ရောင်းရမယ့်ကိစ္စဆိုတော့ ဘာကြောက်နေစရာ လိုမှာလဲ။
ခုနကတင် လင်းဝမ်ရုံနဲ့ ပညာတတ်လူငယ်အသွင် ဝတ်ဆင်ပြီး ဟန်ဆောင်ကူညီပေးခဲ့တဲ့ ဒုံချောင်ချောင်ကတော့ ဒုံရန်တယ်ရဲ့ ဘေးမှာရပ်ပြီး လင်းဝမ်ရုံကို ပြုံးကြည့်ရင်း ပြောလိုက်တယ် - "အစ်ကိုကြီးလင်း... ခုနက ဆဲတဲ့စကားတစ်ခွန်း ပါသွားတယ်နော်"
လင်းဝမ်ရုံက အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ပြီး - "ငါက စိတ်ထဲရှိတဲ့အတိုင်း လုပ်တတ်တာလေ၊ အဲဒါက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ရိုးသားနေတာပဲပေါ့"
ဒုံချောင်ချောင်က လင်းဝမ်ရုံကို ချိုချိုသာသာလေး ပြုံးပြပြီး ဘာမှထပ်မပြောတော့ပါဘူး။
လင်းဝမ်ရုံက ဒုံရန်တယ်ကို လှမ်းပြောလိုက်တယ် - "ဦးလေးဒုံ... ဘာကို စောင့်နေတာလဲ.. ငွေတွေက ကျွန်တော်တို့ကို စောင့်နေပြီလေ.."
ဒုံရန်တယ်ရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ သားရဲတစ်ကောင်လို တောက်ပြောင်တဲ့ အလင်းတွေ ပေါ်လာပါတယ်။ လင်းဝမ်ရုံနဲ့ သူဟာ အားရပါးရ ရယ်မောရင်း ပညာတတ်အုပ်စုကြီးရှိရာဆီကို ပြေးဝင်သွားကြပါတော့တယ်။
မကြာခင်မှာ သူတို့ဟာ ဒီပညာတတ်တွေကြားမှာ အကျော်ကြားဆုံးလူတွေ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ လင်းဝမ်ရုံက အခိုင်အမာ ယုံကြည်ထားပါတယ်။ အရင်အကြိမ်တွေက အောင်မြင်ခဲ့တဲ့ ဈေးကွက်ရှာဖွေရေး အတွေ့အကြုံတွေကြောင့် ဦးလေးဒုံဟာလည်း နမူနာကြည့်ပြီး သင်ယူတတ်မြောက်နေပါပြီ။ လင်းဝမ်ရုံ နဲ့ ဒုံဦးလေး တို့ရဲ့ အစောပိုင်း အရောင်းအဝယ်တွေကို ဘေးကပညာတတ်တွေကလည်း မြင်တွေ့သွားကြပြီဖြစ်လို့ သူတို့နှစ်ယောက် ပေါ်လာတာနဲ့ ပညာတတ်တွေက ချက်ချင်းပဲ ဝိုင်းအုံလာကြပါတယ်။
"အစ်ကိုတော်... ဒါက ရှောင်အိမ်တော်က မိန်းကလေးရှောင်ရဲ့ ပုံတူပန်းချီကားလား..."
"အစ်ကိုတော်... မိန်းကလေးရှောင်နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အတွင်းသတင်းတွေများ ရထားသလား.."
"အစ်ကိုတော်... မိန်းကလေးရှောင်ရဲ့ ညီမလေး ရှောင်အာ အကြောင်းရော သိထားတာ ရှိလား.."
"အစ်ကို... ရှောင်သခင်မကြီးရဲ့ အတွင်းသတင်းရော မရှိဘူးလား..."
ဒီမေးခွန်းကြောင့် လင်းဝမ်ရုံမှာ ချွေးစေးတွေတောင် ထွက်လာရပါတယ်။ ယောက်ျားတွေဆိုတာ အကုန်လုံး အတူတူပါပဲလား။ ရှောင်မိသားစုက သားအမိသုံးယောက်လုံးဟာ လူတိုင်းရဲ့ ပစ်မှတ် ဖြစ်နေကြတာကိုး။
ဒါပေမဲ့ လင်းဝမ်ရုံအတွက်တော့ ဒီလိုအကြံအစည်ရှိတဲ့လူတွေ မရှိရင် သူ ဘယ်ကနေ ပိုက်ဆံရှာရပါ့မလဲ။ လူတွေ ပိုစုလာတာနဲ့အမျှ လင်းဝမ်ရုံနဲ့ ဦးလေးဒုံတို့ဟာ လူအုပ်ကြီးရဲ့ အလယ်မှာ ဝိုင်းထားခြင်း ခံလိုက်ရပါတယ်။ ပညာတတ်တွေရဲ့ စိတ်အားထက်သန်မှုက အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်နေပါပြီ။ လင်းဝမ်ရုံက အော်ပြောလိုက်တယ် -
"မလုကြနဲ့၊ မလုကြနဲ့...ဒါက ရှောင်အိမ်တော်ရဲ့ အတွင်းပိုင်းကနေ ခိုးထုတ်လာတဲ့ တကယ့်ကို ရှားပါးစာအုပ်ပါ။ အုပ်ရေ အများကြီးမရှိဘူး၊ တကယ့်ကို တန်ဖိုးရှိတာ။ တစ်အုပ်ကို ငွေပြား ၁၂ပြားပဲ။ ပိုက်ဆံ အရင်ပေးတဲ့သူကို ပစ္စည်း အရင်ပေးမယ်"
"အကြွေပြန်အမ်းစရာ မလိုဘူး" လို့ ချမ်းသာတဲ့ ပညာတတ်တစ်ယောက်က ပြောရင်း လေးလံတဲ့ ငွေတုံးကြီးကို ဦးလေးဒုံဆီ ပစ်ပေးပြီး စာအုပ်ငယ်လေးတစ်အုပ်ကို လုယူသွားပါတယ်။ သူဟာ အဲဒီစာအုပ်ကို ရတနာတစ်ပါးလို တန်ဖိုးထားပြီး ပွေ့ပိုက်သွားပါတော့တယ်။
ပညာတတ်တွေဟာ ပွက်ပွက်ဆူနေတဲ့ ရေလိုပဲ ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်ကုန်ပါ တော့တယ်။ သူတို့ဟာ အချင်းချင်း တိုးဝှေ့ရင်း ကျန်တဲ့စာအုပ်တွေကို ဈေးပြိုင်ပေးပြီး ဝယ်ကြတော့တာပေါ့။
"ကျွန်တော် ၁၃ပြား ပေးမယ်...အစ်ကိုတော်... မြန်မြန်ပေး.."
"ကျွန်တော် ၁၅ ပြား...."
"၂၀ ပြား ပေးမယ်...."
ဦးလေးဒုံနဲ့ လင်းဝမ်ရုံတို့ဟာ လူအုပ်ကြားမှာ ညှပ်နေပြီး ချွေးတွေ ရွှဲနစ်နေပါတယ်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာတင် စမ်းသပ်ရောင်းဖို့ ယူလာတဲ့ စာအုပ်ငယ် အုပ်ရေ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာဟာ လုယူခြင်း ခံလိုက်ရပါတယ်။ ကံကောင်းတာက ကျန်တဲ့စာအုပ်တွေကို ယူလာဖို့ ဒုံချင်းရှန်းကို လင်းဝမ်ရုံက ကြိုမှာထားခဲ့လို့သာ ပညာတတ်တွေရဲ့ ရူးသွပ်ဖွယ် ဝယ်လိုအားကို ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်ခဲ့တာပါ။ မွန်းတည့်ချိန် ရောက်တဲ့အခါမှာတော့ စာအုပ် ၅၀၀ ထဲက တစ်ဒါဇင်လောက်ပဲ ကျန်ပါတော့တယ်။
ဒီနေရာမှာ ပညာတတ်တွေ ထောင်နဲ့ချီ ရှိနေပေမဲ့လည်း ကာမဂုဏ် အပျော်အပါး စာအုပ်တစ်အုပ်အတွက် ငွေ ၁၀ပြား သုံးနိုင်တဲ့သူကတော့ အကန့်အသတ်နဲ့ပဲ ရှိပါတယ်။ အုပ် ၅၀၀ လုံး ကုန်သွားတာကတော့ လင်းဝမ်ရုံအတွက်တောင် အံ့သြစရာပါပဲ။ ပညာတတ်တွေ အုပ်စုလိုက် စုဝေးပြီး စာအုပ်ထဲက မိန်းကလေးရှောင်ရဲ့ အလှပုံတူကို ကြည့်ကာ ချီးကျူးနေကြတာကို သူ ကြည့်နေမိပါတယ်။ မိန်းကလေးရှောင်ရဲ့ ပုံတူက ဒီလောက်တန်ဖိုးရှိလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားတာကြောင့် လင်းဝမ်ရုံ စိတ်ထဲကနေ ကျိတ်ရယ်နေမိပါတယ်။
ဒုံမိသားစု သားအဖတွေဟာ သူတို့ရှာရတဲ့ ငွေတွေကို နှစ်သုတ်ခွဲပြီး သယ်ယူခဲ့ရတာပါ။ ဒီစာအုပ်ငယ်လေးက ဒီလောက် ရောင်းကောင်းလိမ့်မယ်လို့ ဒုံရန်တယ် မထင်ထားခဲ့တာကြောင့် ပြောင်လတ်နေတဲ့ ငွေတွေကို ကြည့်ပြီး သူ့မျက်နှာမှာ အပြုံးတွေ ဝေဆာနေပါတယ်။
နေခင်းစာကိုတော့ အခုထိ ယောက်ျားလေးဝတ်စုံ ဝတ်ထားဆဲဖြစ်တဲ့ ဒုံချောင်ချောင်က ပြင်ဆင်ပြီး ယူလာပေးပါတယ်။ သူမဟာ သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်အောက်မှာ ထိုင်ပြီး ဝါးခြင်းတောင်းထဲက ပူပူနွေးနွေး ဟင်းလျာတွေကို ထုတ်ရင်း ပြောလိုက်တယ် - "အစ်ကိုကြီးလင်း... ထမင်းစားရအောင်"
ဒုံချောင်ချောင်ရဲ့ လက်ရာက ချဲ့ကားပြောတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒီဟင်းလျာလေးတွေက တကယ့်ကို အရသာရှိပြီး မွှေးကြိုင်လှပါတယ်။ လင်းဝမ်ရုံက အားပါးတရ စားရင်း - "ချောင်ချောင်... မင်းရဲ့ လက်ရာက နာမည်ကြီး စားဖိုမှူးတွေထက်တောင် ပိုတော်လိမ့်မယ် ထင်တယ်" လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။
လင်းဝမ်ရုံဟာ ဟင်းတွေကို ငတ်မွတ်နေသလို စားနေပါတယ်။ ဒုံချောင်ချောင်က ရှက်ကိုးရှက်ကန်းနဲ့ ပြောတယ် - "အစ်ကိုကြီးလင်းကလည်း မြှောက်ပင့်လွန်းပါတယ်။
ဒီလို ရိုးရှင်းတဲ့ စာအုပ်လေးက ဒီလောက် ပိုက်ဆံအများကြီး ရလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ မထင်ထားဘူး။ ငွေပြား ၅၀၀၀ ကျော်တောင် ရတာလေ။ ကျွန်မ အဖေနဲ့ မောင်လေးဆိုရင် ပျော်လွန်းလို့ ညဘက်တောင် အိပ်နိုင်ကြမှာ မဟုတ်ဘူး"
လင်းဝမ်ရုံက တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်ပါတယ်။ ဒုံမိသားစုဟာ ဒီလောက် ငွေအများကြီးကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးကြဘူး ထင်တယ်။ သူကိုယ်တိုင်ကတော့ ငွေကို သိပ်အရေးမစိုက်ပါဘူး။ တစ်သန်း ရှိလည်း ရသလို၊ တစ်ပြား ရှိလည်း ဖြစ်တာပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒုံချောင်ချောင် ပျော်နေတာကို မြင်တော့ လင်းဝမ်ရုံလည်း လိုက်ပြီး ကြည်နူးမိပါတယ်။ သူက စနောက်ပြီး ပြောလိုက်တယ် - "ကြည့်ရတာ မိန်းကလေးချောင်ချောင်ရဲ့ တင်တောင်း ငွေ ကတော့ အတော်လေး များနေပြီပဲ။ ကောင်းတဲ့ ယောက်ျားတစ်ယောက်နဲ့ ဆုံတဲ့အခါကျရင် ငါ့ကို မေ့မသွားနဲ့ဦးနော်"
ဒုံချောင်ချောင်က မျက်နှာလေး နီမြန်းသွားပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ ပြောရှာတယ် - "အစ်ကိုကြီးလင်းကလည်း... ကျွန်မကို မစပါနဲ့...."
လင်းဝမ်ရုံကတော့ မျက်နှာအတော်လေး ပြောင်တဲ့သူပါ။ ဒုံချောင်ချောင်ကို ကြည့်ပြီး အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်တဲ့အခါ သူမမှာ ရှက်လွန်းလို့ ခေါင်းတောင် မဖော်နိုင်တော့ပါဘူး။
လင်းဝမ်ရုံဟာ ထမင်းဟင်းတွေကို အကုန်စားပစ်လိုက်ပြီး ရေတစ်ငုံ သောက်လိုက်ပါတယ်။ ဗိုက်ကို ပွတ်ရင်း ကျေကျေနပ်နပ်ကြီး ပြောလိုက်တယ် - "ကျေးဇူးပဲ ချောင်ချောင်။ ငါဆိုရင် လျှာတောင် မျိုချမိတော့မလိုပဲ"
ဒုံချောင်ချောင်က တခစ်ခစ် ရယ်ရင်း မေးတယ် - "ဒါနဲ့ အစ်ကိုကြီးလင်း... အဖေက မေးခိုင်းလိုက်လို့ပါ။ ဒီစာအုပ်လေးတွေကို နောက်ထပ် အုပ်ရေ နည်းနည်းလောက် ထပ်ပြီး ရိုက်သင့်သလားတဲ့"
လင်းဝမ်ရုံက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ပြန်ဖြေတယ် - "မလိုတော့ဘူး။ ထပ်ရိုက်ရင်လည်း အခုလို ဈေးကောင်း ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး"
ဒုံချောင်ချောင်က နားမလည်သလို မေးတယ် - "ဘာဖြစ်လို့လဲဟင်.."
"ပထမအချက်ကတော့ ဈေးကွက်က ပြည့်သွားပြီလေ။ ဆိုလိုတာက ဝယ်ချင်တဲ့သူတွေ အကုန် ဝယ်ပြီးသွားပြီ။ လူတိုင်းက စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ငွေ ၁၀ ပြား မသုံးနိုင်ကြဘူးလေ။ ဒုတိယအချက်ကတော့ မိန်းကလေးရှောင်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကိုလည်း ထည့်စဉ်းစားပေးရမယ်။ ဒီပညာတတ် ၅၀၀ ကိုပဲ သူမရဲ့ အလှကို ခံစားခွင့် ပေးထားလိုက်ပါဦး။ ဒါပေမဲ့ ချောင်ချောင်... မင်းရဲ့ ရုပ်ရည်နဲ့ဆိုရင်တော့ တစ်အုပ်ကို ငွေ ၂၀ လောက် တန်မှာ နော်၊ ဈေးတောင် ဆစ်နေစရာ မလိုဘူး" လင်းဝမ်ရုံက မိန်းကလေးရှောင်အတွက် စဉ်းစားပေးသလိုလိုနဲ့ ဒုံချောင်ချောင်ကိုလည်း အရှက်မရှိ စနောက်နေပြန်ပါတယ်။
ဒုံချောင်ချောင်ကတော့ လင်းဝမ်ရုံရဲ့ စနောက်မှုတွေကြောင့် ရှက်ရမ်းရမ်းပြီး - "အစ်ကိုကြီးလင်းက လူဆိုးကြီး" လို့ ပြောလိုက်ပါတော့တယ်။
"ဟုတ်လို့လား..."
လင်းဝမ်ရုံက ကျယ်ကျယ်လောင်လောင် ရယ်လိုက်ပါတယ်။ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ နှလုံးသားကို ရဖို့ဆိုရင် ယောက်ျားတစ်ယောက်ဟာ နည်းနည်းတော့ "ဆိုး" ပေးရမယ်ဆိုတာ သူ သိတာပေါ့။ ဒုံချောင်ချောင်က ဒါတွေကို နားလည်ဖို့ ငယ်လွန်းပါသေးတယ်။ မျက်နှာပြောင်မှုနဲ့ အရှက်မရှိမှုမှာတော့ ဒုံချောင်ချောင်ဟာ လင်းဝမ်ရုံကို ဘယ်လိုမှ မယှဉ်နိုင်ပါဘူး။ သူမဟာ ရှက်လွန်းလို့ မျက်နှာနီနေတာကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ အုပ်ထားရရှာပါတယ်။
"နောက်ထပ် အကြောင်းပြချက်တစ်ခုကတော့ ငါတို့စာအုပ်ကို တခြားသူတွေက ခိုးကူးပြီး ရောင်းနေကြပြီလေ" လင်းဝမ်ရုံ ခဏလောက် ရယ်မောပြီးတဲ့နောက် သူ့မျက်နှာက တည်ကြည်သွားပါတယ်။ သူက အဝေးက လူအချို့ကို လက်ညှိုးညွှန်ပြလိုက်ပါတယ်။ အဲဒီလူတွေဟာ စာအုပ်ငယ်လေးတွေကို ပညာတတ်တွေဆီ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် လိုက်ရောင်းနေကြတာပါ။
"ဒီလောက်တောင် မြန်တာလား..." ဒုံချောင်ချောင်က အံ့သြတကြီး ရေရွတ်လိုက်ပါတယ်။
တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပဲ သူတို့ဘေးက ပညာတတ်တစ်ယောက်က ခိုးကူးထားတဲ့ စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ဝယ်လိုက်ပါတယ်။ ဒုံချောင်ချောင် အမြန်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ လင်းဝမ်ရုံရဲ့ စာအုပ်ကိုပဲ အလောတကြီး ကူးယူပြီး ရိုက်ထားတာဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရပါတယ်။ မင်ကလည်း မခြောက်သေးဘူး၊ စက္ကူကလည်း ကြမ်းတမ်းပြီး စာသားတွေနဲ့ ပုံတွေကလည်း ဝေဝါးနေပါတယ်။
ဒုံချောင်ချောင်က နှုတ်ခမ်းလေးစူပြီး ပြောတယ် - "ကျွန်မတို့ဟာနဲ့ ယှဉ်ရင် ဒါက တကယ့်ကို အဆင့်မရှိပါဘူး"
"အဆင့်မရှိတာတော့ ဟုတ်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့က ဈေးသက်သက်သာသာနဲ့ ရောင်းနေတာလေ။ တစ်အုပ်ကို ငွေ တစ်ပြား၊ နှစ်ပြားလောက်ပဲ။
ဟဲဟဲ... ဆင်းရဲတဲ့ ပညာတတ်တွေအတွက်တော့ ဒါက အတော်လေး ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေမှာပဲ။ ထားလိုက်ပါတော့... အောက်ခြေဈေးကွက်ကိုတော့ တခြားသူတွေ လုပ်ပါစေ၊ ငါတို့က အဆင့်မြင့်ဈေးကွက်ကိုပဲ ကိုင်ထားမယ်။ တခြားသူတွေလည်း စားပေါက်လေးတော့ ချန်ပေးရမှာပေါ့" လင်းဝမ်ရုံက ရယ်မောပြီး ပြောနေပေမဲ့ စိတ်ထဲမှာတော့ အတော်လေး မကျေမနပ် ဖြစ်နေပါတယ်။ တောက်... ငါက သစ်ပင်စိုက်ထားတာကို သူတို့က လာပြီး အရိပ်ခိုနေကြတာပဲ။ ဒီခိုးကူးသမားတွေဟာ တကယ့်ကို ကိုယ်ကျင့်တရား မရှိကြဘူး။ သူတို့ကို ဘုရားသခင်က အပြစ် ပေးပါစေလို့ပဲ ဆုတောင်းလိုက်ပါတယ်။
မူလကတော့ လင်းဝမ်ရုံက စာအုပ်တွေ ထပ်ရိုက်ဖို့ စဉ်းစားထားတာပါ။ ဒါပေမဲ့ ပထမဆုံးတစ်အုပ် ရောင်းပြီးလို့ သုံးနာရီတောင် မပြည့်သေးခင်မှာပဲ ခိုးကူးဗားရှင်း ထွက်လာတာကို မြင်လိုက်ရလို့ သူ့စိတ်ကူးပြောင်းသွားတာပါ။ ဒီခေတ်မှာတောင် ခိုးကူးမှုတွေက ဒီလောက် သောင်းကျန်းလိမ့်မယ်လို့ လင်းဝမ်ရုံ မထင်ထားခဲ့သလို ဒီလူတွေရဲ့ လက်ကလည်း တကယ့်ကို မြန်လှပါတယ်။
လင်းဝမ်ရုံက ငွေကို သိပ်အရေးမစိုက်ဘူး ဆိုပေမဲ့လည်း ပိုက်ဆံ ပိုရမှာကိုတော့ ဘယ်သူမှ ငြင်းမှာမဟုတ်ပါဘူးလေ။ ပိုပြီး ရှာနိုင်သေးရင် ဘာလို့ မရှာဘဲ နေမှာလဲ... ငွေကို ဘယ်သူက 'တော်ပြီ' လို့ ပြောမှာလဲလို့ တွေးလိုက်ပါတယ်။