အခန်း (၁၇) သတင်းစာငယ်လေး၏ မွေးဖွားခြင်း ၂
လင်းဝမ်ရုံမှာ အတိုင်းထက်အလွန် ဝမ်းသာသွားပြီး ဒုံချောင်ချောင်ကိုသာ ဆွဲဖက်ပြီး နမ်းပစ်လိုက်ချင်စိတ် ပေါက်သွားရပါတယ်။ ဒီမိန်းကလေးက တကယ့်ကို ရတနာလေးပဲ။ ဒီသားအဖနှစ်ယောက်ကို ရွေးချယ်ခဲ့တဲ့ သူ့ရဲ့ လူကဲခတ်မျက်စိကတော့ တကယ့်ကို အထူးချွန်ဆုံးပါပဲ။
လင်းဝမ်ရုံ ဘာတွေတွေးနေမှန်း ဒုံချောင်ချောင် နားမလည်ပေမဲ့ သူ့ရဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားနေတဲ့ အမူအရာကို ကြည့်ပြီး လင်းဝမ်ရုံ အတော်လေး ကျေနပ်သွားတယ်ဆိုတာကိုတော့ သူမ ရိပ်မိပါတယ်။
ဒုံချောင်ချောင်ရဲ့ ပျော်ရွှင်နေတဲ့ မျက်နှာလေးကို ကြည့်ရင်း လင်းဝမ်ရုံက ရုတ်တရက် ရယ်မောကာ မေးလိုက်တယ် - "မိန်းကလေးချောင်ချောင်... မင်းက မိန်းကလေးရှောင်နဲ့ သူငယ်ချင်းကောင်းတွေ မဟုတ်ဘူးလား.. ဘာလို့ ငါတို့နဲပေါင်းပြီး သူမကို လှည့်စားဖို့ ကူညီနေရတာလဲ."
ဒုံချောင်ချောင်ဟာ ဒီကဏ္ဍတွေထဲမှာ ရေးထားတဲ့ အကြောင်းအရာတွေဟာ တစ်ဆင့်စကားတွေနဲ့ မှန်းဆချက်တွေအပေါ် အခြေခံထားတာဖြစ်ပြီး ခိုင်လုံတဲ့ အထောက်အထား မရှိဘူးဆိုတာ သိပါတယ်။
သူမက ပြုံးပြီး ပြောလိုက်ပါတယ် - "သခင်လေး ပြောသလိုပေါ့... ကျွန်မတို့က စီးပွားရေး လုပ်နေတာဆိုတော့ အမြတ်ရဖို့က အဓိကပဲလေ။ ဒီစာအုပ်ငယ်လေးထဲမှာ မှတ်တမ်းတင်ထားတာတွေက လမ်းဘေးမှာ ကြားရတဲ့ သတင်းစကားလေးတွေပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မတို့က အဲဒါတွေကို စနစ်တကျ ပြန်စီစဉ်ပြီး ခေါင်းစဉ်လေးတွေကို နည်းနည်း ချဲ့ကားပေးလိုက်တာပါ။ ဒါဟာ ဘယ်သူ့ကိုမှ မထိခိုက်စေဘဲ ကိုယ့်အတွက် အကျိုးရှိစေတာပဲလေ။ ဒါ့အပြင် ကျွန်မက မိန်းကလေးရှောင်နဲ့ တကယ်တမ်း ရင်းနှီးတာလည်း မဟုတ်ပါဘူး၊ လူချင်းတောင် မဆုံဖူးပါဘူး"ဟု ဆိုသည်။
ဒါကတော့ တကယ့်ကို အံ့သြစရာပဲလို့ လင်းဝမ်ရုံ စိတ်ထဲက ကျိတ်ပြီး ချီးကျူးလိုက်မိတယ်။ ကျွန်တော် လုပ်နေတာက သတင်းစာရဲ့ တတိယမြောက် စာမျက်နှာမှာပါတဲ့ ကောလာဟလ ကဏ္ဍမျိုးကို ဖန်တီးနေတာပဲ၊ အချက်အလက်တွေက တစ်ထပ်တည်း မမှန်ရင်လည်း ဘာအရေးလဲ..ဒါပေမဲ့ ဒုံချောင်ချောင်ရဲ့ စကားက သူ့ကို ထူးဆန်းသွားစေပါတယ်။ ဒီမိန်းကလေးရှောင်က အဝတ်အစား ချုပ်မယ်ဆိုရင် ဘာလို့ အပ်ချုပ်သမားကို အတိုင်းအတာ လာယူခွင့် မပေးတာလဲ..
ဒုံချောင်ချောင်က လင်းဝမ်ရုံရဲ့ သံသယကို ရိပ်မိသွားပြီး ပြုံးလိုက်တယ် - "မိန်းကလေးရှောင်က အလုပ် အရမ်းများတာလေ၊ ဒါကြောင့် ကျွန်မက သူမရဲ့ အင်္ကျီအဟောင်းတစ်ထည်ကို နမူနာယူဖို့ အမြဲတမ်း ယူလာရတာပါ"
အင်္ကျီအဟောင်းတစ်ထည်ကို နမူနာယူပြီး မိန်းကလေးရှောင် ကျေနပ်လောက်တဲ့ အဝတ်အစားမျိုး ချုပ်ပေးနိုင်တယ်ဆိုရင်တော့ ဒုံချောင်ချောင်ဟာ တကယ့်ကို လက်မှုပညာ ကျွမ်းကျင်တဲ့ မိန်းကလေးပါပဲ။
စကားတွေ အများကြီး ပြောပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ဒီသတင်းစာငယ်လေး မွေးဖွားလာဖို့အတွက် အရေးကြီးတဲ့ အချက်တစ်ချက် ကျန်နေပါသေးတယ်။
ဒုံချောင်ချောင်က လင်းဝမ်ရုံ ချန်ထားခဲ့တဲ့ နေရာလွတ်တွေကို ကြည့်ပြီး စူးစမ်းစွာ မေးလိုက်တယ် - "သခင်လေး... ဒီကျန်နေတဲ့ နေရာလွတ်တွေက ဘာအတွက်လဲဟင်.."
လင်းဝမ်ရုံက လျှို့ဝှက်ချက်ရှိတဲ့ အပြုံးမျိုး ပြုံးလိုက်ပြီး သူမ မေးခွန်းကို တန်းမဖြေပါဘူး။ အဲဒီအစား သူမကို အမိန့်ပေးလိုက်ပါတယ် - "ချောင်ချောင်... မင်းဆီမှာ မီးသွေး ရှိလား.."
ဒုံချောင်ချောင်က နာခံစွာနဲ့ပဲ မီးဖိုချောင်ထဲ သွားပြီး မီးကျွမ်းနေတဲ့ သစ်သားချောင်းလေးတစ်ချောင်းကို လင်းဝမ်ရုံအတွက် သွားရှာပေးပါတယ်။ ဒီခေတ်မှာတော့ ခဲတံဆိုတာ ဘာမှန်း ဘယ်သူမှ မသိကြသလို ခဲဆံ ဆိုတာလည်း မရှိပါဘူး။ လင်းဝမ်ရုံကလည်း စုတ်တံ မကိုင်တတ်တာကြောင့် မီးသွေးကိုပဲ အစားထိုး သုံးရတော့မှာပပါ။
လင်းဝမ်ရုံဟာ ပုံမဆွဲဖြစ်တာ လေးငါးနှစ်လောက် ရှိပြီဖြစ်လို့ သူ့လက်တွေက အတော်လေး တောင့်နေပါတယ်။ သူက မြေပြင်ပေါ်မှာ ဟိုဟိုဒီဒီနဲ့ အစမ်း လေ့ကျင့်ကြည့်လိုက်တယ်။
လင်းဝမ်ရုံက လက်သွက်သွက်နဲ့ ပုံကြမ်းဆွဲနေတာကို ဒုံချောင်ချောင် ကြည့်နေတုန်းမှာပဲ ရုတ်တရက် မြေပြင်ပေါ်မှာ လှပတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ရဲ့ မျက်နှာ ပေါ်ထွက်လာပါတယ်။ အဲဒီအမျိုးသမီးဟာ အသက်ဝင်နေပြီး ကျော့ရှင်းလှပနေသလို မျက်နှာသွင်ပြင်နဲ့ အမူအရာတွေကလည်း တကယ့်ကို လက်တွေ့ကျလှပါတယ်။
သားအဖနှစ်ယောက်လုံးဟာ တခြားသူတွေ မင်နဲ့ ပုံဆွဲတာကို မြင်ဖူးကြပေမဲ့ လင်းဝမ်ရုံလိုမျိုး ပုံကြမ်းကို မြန်မြန်ဆန်ဆန် ဆွဲနိုင်တာမျိုးတော့ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးကြပါဘူး။
လင်းဝမ်ရုံက ပုံကြမ်းကို ကြည့်ပြီး သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်ပါဘူး။ သူ ပုံမဆွဲတာ ကြာပြီဖြစ်လို့ လက်တွေ တောင့်နေတာပါ၊ အရင်ကဆို သူက ဒီထက် အများကြီး ပိုတော်ခဲ့တာပါ။
လင်းဝမ်ရုံဟာ အလယ်တန်းကျောင်းတုန်းက ပုံကြမ်းဆွဲနည်းကို သင်ယူခဲ့ဖူးပါတယ်။ နောက်ပိုင်းမှာ သူ့ရဲ့ ပထမဆုံး ရည်းစားလေးကို ပိုးပန်းဖို့အတွက် လေးနှစ်တိုင်တိုင် လေ့ကျင့်ခဲ့ပြီး သူမအတွက် သူဆွဲပေးခဲ့တဲ့ ပုံတွေဆိုရင် သေတ္တာ နှစ်လုံးစာလောက်တောင် ရှိပါတယ်။ ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ ကောလိပ်ဘွဲ့ရပြီးနောက် သူမက အမေရိကန်ကို ထွက်သွားခဲ့လို့ လင်းဝမ်ရုံလည်း တခြားမိန်းကလေးတွေကို ပိုးပန်းဖို့ အသုံးချခဲ့ရတာပေါ့။
လင်းဝမ်ရုံဟာ အတွေးလွန်နေတုန်း ဒုံချောင်ချောင်က သူ့ကို အကြိမ်ကြိမ် ခေါ်လိုက်မှ သတိပြန်ဝင်လာပြီး ပြုံးပြလိုက်ပါတယ် - "မိန်းကလေးချောင်ချောင်... ဘာဖြစ်လို့လဲ.."
ဒုံချောင်ချောင်က တိုးတိုးလေး မေးလိုက်တယ် - "သခင်လေး... ဒါက ဘယ်လို ပန်းချီမျိုးလဲဟင်.. ကြည့်ရတာ အရမ်း ရိုးရှင်းပေမဲ့ သခင်လေး ဆွဲထားတာ တကယ့်ကို လှတယ်"
လှပပြီး နုနယ်တဲ့ ဒုံချောင်ချောင်အပေါ် လင်းဝမ်ရုံက စိတ်ရှည်လက်ရှည်ပဲ ပြုံးပြီး ရှင်းပြပါတယ် - "ဒါကို စကတ်ချ် ( အမြန်ဆွဲထားတဲ့ ပုံကြမ်း )လို့ ခေါ်တယ်၊ ငါ့ဇာတိမြို့က ရိုးရှင်းတဲ့ ပုံဆွဲနည်းတစ်မျိုးပေါ့။ ငါ ပုံမဆွဲတာ ကြာပြီမိုလို့ အခု လက်တွေ နည်းနည်း တောင့်နေတာပါ"လို့ ဆိုသည်။
ဒုံချောင်ချောင်က ခေါင်းခါရင်း ပြောပါတယ် - "မဟုတ်တာ... ကျွန်မအမြင်မှာတော့ သခင်လေးရဲ့ အစင်းကြောင်းတွေက ရိုးရှင်းပေမဲ့ တကယ့်ကို ပါရမီပါလွန်းပါတယ်၊ အနှစ်သာရကို ကောင်းကောင်း ပုံဖော်နိုင်တာပဲ။ ပိုပြီး အံ့သြဖို့ကောင်းတာက မီးသွေး တစ်ချောင်းတည်းနဲ့ ဒီလိုပန်းချီမျိုးကို ဖန်တီးနိုင်တာပါပဲ။ တစ်နေ့ကျရင် သခင်လေးဟာ သေချာပေါက် ပန်းချီဆရာကြီး တစ်ယောက် ဖြစ်လာမှာပါ"
လင်းဝမ်ရုံဟာ မျက်နှာပြောင်တတ်သူ ဖြစ်ပေမဲ့ သူမက အဲဒီလို ချီးမွမ်းလိုက်တဲ့အခါ အနည်းငယ် မျက်နှာနီသွားပါတယ်။ သူက အမြန်ပဲ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ပြုံးလျက် - "မိန်းကလေးချောင်ချောင်... မင်းက အဲဒီလိုတွေ ဆက်ပြောနေရင် ငါတော့ ဘဝင်မြင့်သွားတော့မှာပဲ" လို့ ဆိုပါတယ်။
ဒုံချောင်ချောင်က နှုတ်ခမ်းလေးကို လက်နဲ့အုပ်ပြီး ပြုံးလိုက်ပါတယ်။ သူမရဲ့ လှပတဲ့ မျက်လုံးလေးတွေဟာ စွဲမက်ဖွယ် လခြမ်းကွေးလေးတွေ ဖြစ်သွားပြီး ညင်သာစွာ မေးလိုက်ပါတယ် - "ဒါပေမဲ့... သခင်လေးရဲ့ ဇာတိမြို့က ဘယ်မှာလဲဆိုတာ ကျွန်မ သိချင်မိတယ်"
လင်းဝမ်ရုံ ခဏမျှ ဆွံ့အသွားပါတယ်။ သူ့မျက်နှာ အနည်းငယ် ညှိုးငယ်သွားပြီး တိုးတိုးလေး ပြန်ဖြေလိုက်တယ် - "ငါ့ဇာတိမြို့လား.. အဲဒါက တကယ့်ကို ဝေးတယ်၊ တကယ့်ကို ဝေးလံတဲ့ အရပ်မှာပါ"
လင်းဝမ်ရုံက သူမကို မပြောပြချင်ဘူးလို့ ဒုံချောင်ချောင် ထင်သွားပြီး သူမမျက်နှာမှာ ဝမ်းနည်းရိပ်လေး ဖြတ်ပြေးသွားပါတယ်။ သူမရဲ့ နှုတ်ခမ်းနီလေးကို ကိုက်ထားရင်း လင်းဝမ်ရုံ ပုံဆွဲတာကိုပဲ ကြည့်နေပြီး ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ပါဘူး။
ပုံတူကို စိုက်ကြည့်နေတဲ့ ဒုံရန်တယ်က ရုတ်တရက် တိုးတိုးလေး ပြောလာတယ် - "ဒီအမျိုးသမီးက ရှောင်သခင်မကြီးနဲ့ အတော်လေး ဆင်တာပဲ၊ ဒါပေမဲ့..."
လင်းဝမ်ရုံက ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်တယ် - "သေသေချာချာ ထပ်ကြည့်ပါဦး။ သူမက တကယ်ပဲ ရှောင်သခင်မကြီး ဟုတ်ရဲ့လားဆိုတာ.."
ဒုံရန်တယ်က ခဏလောက် သေသေချာချာ ကြည့်ပြီးမှ - "သူမက ရှောင်သခင်မကြီးထက် နည်းနည်း ပိုငယ်ပြီး ပိုလှနေသလိုပဲ။ ဖြစ်နိုင်တာက... ဖြစ်နိုင်တာက..." သားအဖနှစ်ယောက် အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူတို့မျက်နှာမှာ အံ့သြမှုတွေ ပြည့်နှက်သွားပါတယ်။ အဲဒီနောက် လင်းဝမ်ရုံကို တပြိုင်နက်တည်း ကြည့်လိုက်ကြပြီး - "ဒါ... မိန်းကလေးရှောင် ပဲ" လို့ ပြောလိုက်ကြပါတယ်။
လင်းဝမ်ရုံက ပြုံးနေပေမဲ့ ဘာမှတော့ မပြောပါဘူး။ ဒုံရန်တယ်က အမြန်ပဲ မေးလိုက်တယ် - "သခင်လေးလင်း... သခင်လေးက မိန်းကလေးရှောင်နဲ့ အရင်က ဆုံဖူးလို့လား..."
လင်းဝမ်ရုံက ခေါင်းခါပြီး ရယ်လိုက်တယ် - "ခင်ဗျားတို့တောင် မမြင်ဖူးတာ၊ ကျွန်တော်က ဘယ်လိုလုပ် မြင်ဖူးမှာလဲ။ ခုနက ရှောင်သခင်မကြီးကို မြင်လိုက်ရလို့ သူမရဲ့ ပုံစံကို အခြေခံပြီး ကျွန်တော့်ရဲ့ စိတ်ကူးနဲ့ ပေါင်းဆွဲလိုက်တာပါ။ နည်းနည်းတော့ ဆင်မယ် ထင်တာပဲ"
ဒီအချက်မှာတော့ ဒုံသားအဖရဲ့ မျက်နှာပေါ်က အံ့သြမှုနဲ့ လေးစားမှုတွေဟာ ဘာမှ ထပ်ပြောစရာ မလိုအောင်ပါပဲ။ အသက်သုံးဆယ်ကျော် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ရဲ့ ရုပ်ရည်ကို ကြည့်ပြီး အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်အရွယ် ပုံရိပ်ကို ဖော်နိုင်ဖို့ဆိုတာ ပန်းချီဆရာ အတော်များများမှာ ဒီလို အရည်အချင်းမျိုး မရှိကြပါဘူး။ အခုတော့ သူတို့မျက်စိထဲမှာ လင်းဝမ်ရုံဟာ ဘာမဆို လုပ်နိုင်တဲ့သူလို့ ထင်နေကြပါပြီ။
သူတို့ရဲ့ အမူအရာကို မြင်တော့ လင်းဝမ်ရုံလည်း စိတ်ထဲကနေ ပြုံးနေမိပါတယ်။ လင်းဝမ်ရုံက ပန်းချီကားထဲက မိန်းကလေးရှောင်ကို ရှောင်သခင်မကြီးနဲ့ တစ်စုံတစ်ရာ ဆင်တူအောင် တမင်ဆွဲခဲ့တာပါ၊ ဒါပေမဲ့ ပိုပြီး နုပျိုလှပအောင် ဆွဲလိုက်တာပေါ့။ လင်းဝမ်ရုံရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကတော့ အဲဒီပညာတတ်တွေကို ပန်းချီကားထဲက အမျိုးသမီးဟာ သူတို့ စိတ်ကူးယဉ်နေတဲ့ မိန်းကလေးရှောင် ဖြစ်တယ်ဆိုတာ ယုံကြည်သွားစေဖို့ပါပဲ။
မီးသွေးချောင်းလေးနဲ့ ခဏလောက် လေ့ကျင့်ပြီး ကျွမ်းကျင်သွားတဲ့အခါ လင်းဝမ်ရုံက ဒုံချောင်ချောင်ကို ဓားလေးတစ်ချောင်း သွားယူခိုင်းပါတယ်။ သူက မီးသွေးကို ခဲတံပုံစံမျိုးဖြစ်အောင် သေသေချာချာ ထွင်းလိုက်ပါတယ်။ သူ့လက်တွေမှာ အမည်းရောင်တွေ ပေကျံနေပေမဲ့ သုံးရတာကတော့ ပိုပြီး အဆင်ပြေသွားပါတယ်။
ဒုံချောင်ချောင်ရဲ့ စူးစမ်းချင်စိတ်က ထပ်ပေါ်လာပြန်တယ် - "သခင်လေး... ဒါက စုတ်တံလား..
ဘာလို့ ဒီလောက် ထူးဆန်းနေရတာလဲ..
အဲဒါကို ဘာလို့ ခေါ်တာလဲဟင်.."
လင်းဝမ်ရုံက ပြုံးပြီး ပြောလိုက်တယ် - "ပုံဆွဲဖို့အတွက် ခဲတံဆိုတာ လိုအပ်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒီမှာ မရှိတော့ မီးသွေးကို အဲဒီပုံစံဖြစ်အောင် ထွင်းလိုက်ရတာပေါ့။ ခဏနေရင် ပုံဆွဲပြီးသွားရင် အဲဒါကို သိမ်းထားဖို့ မင်း ငါ့ကို ကူညီရမယ်။ တစ်နေ့နေ့မှာ ဒါကို ပြန်သုံးဖို့ လိုလာဦးမလား ဘယ်သူသိနိုင်မလဲ"ဟု ဆိုတော့ ဒုံချောင်ချောင်က နာခံစွာနဲ့ပဲ ခေါင်းညိတ်ပြပါတယ်။
လက်ထဲမှာ ဒီခဲတံလေး ရှိနေတော့ လင်းဝမ်ရုံဟာ ဝူမင်ရေကန် ဘေးမှာ သူ့ရည်းစားအတွက် ပုံဆွဲပေးခဲ့တဲ့ အချိန်တွေကို ပြန်ရောက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ လင်းဝမ်ရုံရဲ့ လက်ရာက တကယ့်ကို လက်ဖျားခါလောက်ပြီး ခဏအတွင်းမှာပဲ ပိုမိုနုနယ်ပြီး သဘာဝကျတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ရဲ့ အလှပုံရိပ်ဟာ စက္ကူပေါ်မှာ ပေါ်ထွက်လာပါ တော့တယ်။ ကျွမ်းကျင်တဲ့ ကိရိယာနဲ့ မှန်ကန်တဲ့ စိတ်အခြေအနေကြောင့် ဒီပန်းချီကားဟာ ခုနက ပုံကြမ်း ဆွဲခဲ့တဲ့ ပုံထက် အဆင့်နှစ်ဆင့်လောက် ပိုမြင့်သွားပါတယ်။
ပန်းချီကားထဲက အမျိုးသမီးဟာ နတ်သမီးတစ်ပါး ရေပေါ်မှာ လမ်းလျှောက်နေသလို လွင့်ပျံ့နေတဲ့ စကတ်လေးနဲ့၊ လှပတဲ့ မျက်နှာ၊ နှုတ်ခမ်းထောင့်မှာ အပြုံးလေး ရှိနေပြီး မြင့်မြတ်တဲ့ အရှိန်အဝါ ရှိနေပါတယ်။ သူမဟာ သူတို့ရှေ့မှာ တကယ် ရှိနေသလိုပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ မျက်ခုံးလေးတွေကတော့ အနည်းငယ် တွန့်နေပြီး တစ်ခုခုကို စိုးရိမ်နေတဲ့ ပုံစံမျိုး ရှိနေပါတယ်။ ဒါကတော့ လင်းဝမ်ရုံက ရှောင်မိသားစုရဲ့ အခြေအနေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဒုံရန်တယ်ရဲ့ ပြောပြချက်တွေအပေါ် အခြေခံကာ ပိုပြီး လက်တွေ့ကျအောင် တမင် ထည့်ဆွဲလိုက်တာပါ။
"ဒါ တကယ်ပဲ မိန်းကလေးရှောင်လား..
သူမက အရမ်းလှတာပဲ" ဒုံချောင်ချောင်က လင်းဝမ်ရုံဘေးကနေ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်မိပါတယ် - "ကျွန်မမှာလည်း ဒီလို ပန်းချီကားမျိုး ရှိရင် သိပ်ကောင်းမှာပဲ"ဟု ဒုံချောင်ချောင်က ဆိုသည်။
လင်းဝမ်ရုံက ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်ပါတယ် - "ရတာပေါ့၊ ပြဿနာ မရှိပါဘူး။ တစ်နေ့နေ့မှာ မင်းအတွက် ငါကိုယ်တိုင် တစ်ပုံ ဆွဲပေးပါ့မယ်”