အခန်း (၄၀) - ကျေးဇူးတရားကို မသိတတ်ကြသူများ

"မင်း..."

ရှန်းယွန်းရှီးသည် မိုးကြိုးပစ်ချခံလိုက်ရသည့်အလား မှင်တက်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေသော ပန်းကန်ခွက်ယောက်များနှင့် လေထုထဲ၌ သစ်တော်သီးရနံ့သင်းသင်း လွင့်ပျံနေသည့် စွပ်ပြုတ်များကို မယုံကြည်နိုင်စွာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

ချက်ချင်းပင် သူမ၏ရင်ထဲ၌ ဒေါသမီးဟုန်းဟုန်း တောက်လောင်လာခဲ့သည်။ သူမသည် အရှေ့ရှိ လူငယ်ကို ဒေါသတကြီး လှည့်ကြည့်လိုက်သော်လည်း သူ၏ အကြည့်များက သူမအား ရေခဲဂူတစ်ခုထဲသို့ ကျဆင်းသွားသလို ခံစားရစေသည်။ ခုနကတင် တောက်လောင်လုနီးပါး ဖြစ်သွားသော ဒေါသတရားများသည် ရေခဲရေဖြင့် ပက်ဖျန်းခံလိုက်ရသည့်အလား ငြိမ်းသေသွားပြီး အရိုးခိုက်မတတ် အေးစက်မှုက အစားထိုးဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

ဒါက ဘယ်လိုမျိုး အကြည့်လဲ...

တည်ငြိမ်အေးစက်ပြီး မဖုံးကွယ်နိုင်သော ရွံရှာမုန်းတီးမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် ရန်သူတစ်ဦးအပေါ်တွင်သာ ထားရှိတတ်သော ဤအကြည့်မျိုးကို သူမ၏ သားအရင်းကိုယ်တိုင်က သူမအပေါ် ထားရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ခဏမျှတော့ ရှန်းယွန်းရှီး ဘာပြောရမှန်းမသိဘဲ ရင်ထဲတွင် လေးလံကာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားခဲ့ရသည်။

အိမ် ဝင်းလေးတစ်ခုလုံး သုသာန်တစပြင်ကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး အရှိန်အဝါများက လေးလံမွန်းကျပ်လို့နေသည်။

ရွှေရှောင်ယု၏ လှပသော မျက်ဝန်းအစုံမှာ မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ဝိုင်းစက်သွားခဲ့ရသည်။

ခုနကတင် သူမသည် နင်ပေအနေဖြင့် မိခင်ဖြစ်သူ ကိုယ်တိုင်ကမ်းပေးလာသော 'ဖြူစင်တဲ့ ကျောက်စိမ်း ဝတ်မှုံစွပ်ပြုတ်' ကို ရင်ထဲ၌ အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် လက်ခံလိမ့်မည်ဟု အမှန်တကယ် ထင်မှတ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် မမျှော်လင့်ဘဲ သူက လက်တစ်ဖက်ဖြင့်သာ ပုတ်ချပစ်လိုက်လိမ့်မည်ဟု မည်သူထင်ထားမည်နည်း။

ဤကဲ့သို့ ပြင်းထန်လှသော အမူအရာ ပြောင်းလဲမှုက ရွှေရှောင်ယုကို ထိတ်လန့်စေခဲ့သော်လည်း တစ်ဖက်တွင်လည်း ဖော်ပြရခက်သော ပုဂ္ဂိုလ်ရေး ဆွဲဆောင်မှုတစ်မျိုးကိုပါ သယ်ဆောင်လာခဲ့သည်။

ရှိနေကြသော အရိပ်အစောင့်အရှောက်များမှာလည်း ဘာမှမမြင်လိုက်ရသည့်အလား ခေါင်းများကို ငုံ့ထားကြသည်။

သူတို့ နောက်ပြောင်နေတာ မဟုတ်ပါ။ ရှန်းယွန်းရှီးက နန်းတော်သခင်၏ သမီးတော် ဖြစ်သော်လည်း နင်ပေကလည်း နန်းတော်သခင်၏ သမီးလတ်မှ မွေးဖွားသော မြေးအရင်း ဖြစ်သည်။ ဤကဲ့သို့သော မိသားစုတွင်း အငြင်းပွားမှုတွင် မည်သူ့ဘက်မှ ပါဝင်ခြင်းက သူတို့အတွက် အကျိုးရှိမည် မဟုတ်ချေ။

ခဏအကြာတွင် ရှန်းယွန်းရှီးသည် ရင်ထဲမှ နာကျင်မှုများကို ဖိနှိပ်လိုက်ပြီး စကားဆိုသည်။

"ပေ့အာ... မင်း ဘာလို့ အမေအပေါ် ဒီလို ဆက်ဆံရတာလဲ။ ဒါက အမေ မင်းအတွက် ကိုယ်တိုင် ချက်ပြုတ်ပေးခဲ့တဲ့ စွပ်ပြုတ်လေ။ မင်းကို လာမတွေ့ခင်ကတည်းက သီးသန့် ပြင်ဆင်လာခဲ့တာ။ မင်း ရင်ထဲမှာ နည်းနည်းလေးမှ စိတ်မလှုပ်ရှားဘူးလား"

"မင်း ဒီလိုလုပ်တာက အမေ့ကို တကယ်ပဲ စိတ်ပျက်စေတယ်..."

သူမ၏ စကားလုံးများတွင် နက်ရှိုင်းသော မကျေနပ်မှုများနှင့် ရင်ကွဲနာကျမှုများ ပါဝင်နေသည်။

ရှန်းယွန်းရှီး၏ စကားများကို ရင်ဆိုင်ရင်း နင်ပေက ရွံရှာသော မျက်နှာထားဖြင့် သူမ၏ အမှန်တရားကို ရက်စက်စွာ ဗြောင်ဖွင့်ချလိုက်တော့သည်။

"ဒါက ကျွန်တော် ငယ်ငယ်တုန်းက အကြိုက်ဆုံးလို့ မင်းကိုယ်တိုင် ပြောခဲ့တာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် အမှိုက်တစ်ယောက် ဖြစ်သွားကတည်းက မင်း ဒါကို ကျွန်တော့်အတွက် တစ်ကြိမ်တစ်ခါမှ ပြန်မချက်ပေးခဲ့ဖူးဘူး။"

"အခုလည်း အကယ်၍ ကျွန်တော်က ပြန်လည် နိုးထမလာဘဲ အတိတ်ကလို ပါရမီရှင် အရှိန်အဝါကို မပြသနိုင်ခဲ့ရင် ခင်ဗျား ကျွန်တော့်အတွက် စွပ်ပြုတ် ချက်ပေးပါဦးမလား။ ခင်ဗျား အိမ်ကနေ ထွက်ပြီး ကျွန်တော့်ကို လိုက်ရှာဖို့တောင် စိတ်ကူးရှိမှာ မဟုတ်ဘူး။"

"ဒါကြောင့် ခင်ဗျားရဲ့ ဟန်ဆောင်ကောင်းပြီး သနားစရာကောင်းတဲ့ သရုပ်ဆောင်ကွက်တွေကို သိမ်းထားလိုက်စမ်းပါ။ ကြည့်ရတာ တကယ်ကို ပျို့အန်ချင်စရာကောင်းလွန်းလို့။"

ဤထက်မြက်လှသော စကားလုံးအစုအဝေးက ရှန်းယွန်းရှီး၏ နှလုံးသားကို ထက်မြက်သော ဓားတစ်စင်းကဲ့သို့ ချိုးနှိမ်လိုက်သည်။

ခဏချင်းတွင်ပင်...

ရှန်းယွန်းရှီး၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီရဲကာ ထိတ်လန့်သွားပြီး ပူထူသွားခဲ့ရသည်။ သူမ၏ အကြည့်များက ဝေဝါးသွားခဲ့ပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းများကို တည့်တည့်မကြည့်ဝံ့တော့ချေ။

သူမ ပြန်လည်ချေပချင်သော်လည်း ရင်ထဲတွင် ဗလာကျင်းနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

နင်ပေက အထင်မြင်သေးစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဘာလို့ ထွက်မသွားသေးတာလဲ။ ကျွန်တော်နဲ့အတူ ညစာ စားချင်လို့လား"

ရှန်းယွန်းရှီး၏ နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ် တုန်ရီသွားခဲ့သည်။ သူမသည် တံခါးဝဆီသို့ လေးလံသော ခြေလှမ်းများဖြင့် လျှောက်လှမ်းသွားစဉ် မနေနိုင်ဘဲ ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ရှုပ်ထွေးသော လေသံဖြင့် ပြောရှာသည်။

"ပေ့အာ... လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း မင်း ရင်ထဲမှာ မကျေနပ်ချက်တွေ ရှိခဲ့တာကို အမေ သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့က မိသားစုဝင်တွေပဲလေ၊ သွေးက ရေထက် ပိုပျစ်ပါတယ်။ ငါတို့ ဘာလို့ ဒီအဆင့်အထိ အခြေအနေတွေကို တွန်းပို့နေရမှာလဲ။ မင်း အမေနဲ့အတူ ပြန်လိုက်ခဲ့မယ်ဆိုရင် အမေ မင်းကို အကောင်းဆုံး ပြန်လည် ကုစားပေးပါ့မယ်၊ မင်းအဖေကလည်း မင်းအပေါ် ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံမှာပါ။"

"မင်း ငယ်ငယ်တုန်းက ငါတို့ ပေးခဲ့တဲ့ ဂရုစိုက်မှုတွေက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း ငါတို့ ပြုလုပ်ခဲ့မိတဲ့ အမှားတွေကို တကယ်ပဲ မချေဖျက်နိုင်တော့ဘူးလား..."

ယခုအချိန်အထိပင် ရှန်းယွန်းရှီးသည် အခြေအနေကို အသည်းအသန် ကယ်တင်ရန် ကြိုးစားနေဆဲ ဖြစ်ပြီး မိသားစု သံယောဇဉ်ကို အသုံးချကာ နင်ပေ၏ ရင်ထဲမှ မကျေနပ်ချက်များကို အရည်ပျော်စေရန် ကြိုးစားနေသည်။

နင်ပေ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ ဤစကားများကို မည်သို့ပင် ကြားရစေကာမူ နားထဲတွင် အလွန် ကန့်လန့်တိုက်နေသည်။

ဒါက သက်သက် အကျင့်စာရိတ္တပိုင်းဆိုင်ရာ ခြိမ်းခြောက်မှု ပဲ။

အဓိပ္ပာယ်ကတော့ အကယ်၍ သူက သူတို့ကို ခွင့်မလွှတ်ဘူးဆိုရင် သူကပဲ ကျိုးကြောင်းဆင်ခြင်ဉာဏ် မရှိတဲ့သူ ဖြစ်သွားမည့် သဘောပင်။

ဒါတွေက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း ပြုလုပ်ခဲ့မိတဲ့ အမှားလေးတွေ သက်သက်ပဲလား...

ဒီ‌ ကောင်က မင်းတို့ရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ မျက်နှာဖုံးတွေကို အကဲခတ်မိသွားလို့ပဲ။

နင်ပေ ကောင်းကောင်းသိသည်မှာ အကယ်၍ သူသာ သူ၏ ပါရမီရှင် ဂုဏ်ပုဒ်ကို ပြန်လည်မရရှိခဲ့ပါက သူသည် တစ်သက်လုံး ဖိနှိပ်ခြင်းနှင့် ကဲ့ရဲ့ရှုတ်ချခြင်းများကိုသာ ခံရပေလိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် ရှန်းယွန်းရှီး၏ အသည်းအသန် သံယောဇဉ် ကတ်ပြားထုတ်ကစားမှုကို ရင်ဆိုင်ရင်း နင်ပေ ရင်ထဲတွင် လုံးဝ စိတ်လှုပ်ရှားခြင်းမရှိသည့်အပြင် ပျို့အန်ချင်စိတ်ပင် ပေါက်လာခဲ့သည်။

သူ နန်းတော်မှ ထွက်ခွာခဲ့သည့်နေ့ကစပြီး ထိုအိမ်‌တော်ဟု ခေါ်သောနေရာသို့ ဘယ်တော့မှ ပြန်သွားမည် မဟုတ်ချေ။

"ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ပြန်လည်ကုစားမှုတွေကို ကျွန်တော် ဂရုမစိုက်ဘူး။ ဒီနေ့ကစပြီး ကျွန်တော်နဲ့ ခင်ဗျားတို့ကြားမှာ ဘာပတ်သက်မှုမှ မရှိတော့ဘူး။"

"ခင်ဗျားတို့ ကိုယ့်အခြေအနေကိုယ် သိရင် ကျွန်တော့်ကို နောက်ထပ် လာမနှောင့်ယှက်ပါနဲ့။ ဒီနေရာက ပြင်ပလူတွေကို ကြိုဆိုရိုး ထုံးစံမရှိဘူး။"

နင်ပေ အေးစက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ရှန်းယွန်းရှီး၏ နှလုံးသားတွင် စူးရှသော နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး အသက်ရှူရန်ပင် ခက်ခဲသွားခဲ့ရသည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် သူမသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ခါးသီးစွာ ချလိုက်ပြီး စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် လှည့်ထွက်သွားခဲ့တော့သည်။

အရိပ်အစောင့်အရှောက်များသည်လည်း ဘေးလွတ်ရာသို့ ပြေးရသည့်အလား သူမ၏နောက်မှ အနီးကပ် လိုက်ပါသွားကြသည်။

အိမ်ရာဝင်းလေးအတွင်း၌ တဖန် ပြန်လည်တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

နင်ပေ ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ပြန်လည်ထိုင်လိုက်သည်။ သူ ထမင်းဆက်စားရန် ပြင်ဆင်လိုက်စဉ်မှပဲ မိမိလက်ထဲမှ ပန်းကန်လုံးမှာ ကွဲအက်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ကြောင်း သတိပြုမိလိုက်သဖြင့် သူ၏နဖူးကို ပွတ်သပ်လိုက်ရင်း "ရှောင်ယု... ငါ့ကို နောက်ထပ် ပန်းကန်လုံးတစ်လုံး ယူပေးဦး"

"ဟု... ဟုတ်ကဲ့ပါ"

ရွှေရှောင်ယု တုန်လှုပ်ရာမှ သတိပြန်ဝင်လာခဲ့ပြီး အခန်းထဲသို့ လျင်မြန်စွာ ပြေးဝင်ကာ ပန်းကန်လုံးအသစ်တစ်လုံး ယူပေးရှာသည်။

【ဒင်... ပိုင်ရှင်သည် မိသားစုဝင်များနှင့် ပြန်လည်သင့်မြတ်ခြင်းကို ငြင်းပယ်ခဲ့ကြောင်း စနစ်က ထောက်လှမ်းမိသဖြင့် ဤစနစ်က အလွန်အမင်း နှစ်ထူးမိကာ မှတ်တမ်းရမှတ် ၃၀၀,၀၀၀ အား ဆုလာဘ်အဖြစ် ပေးအပ်လိုက်ပါသည်】

စနစ်၏ အကြောင်းကြားချက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

နင်ပေက စိတ်ထဲမှ ညည်းတွားလိုက်သည်။ ဒါကို ငါ့ရဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ထိခိုက်မှုအတွက် နစ်နာကြေးလို့ပဲ သတ်မှတ်လိုက်မယ်။

အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် အကယ်၍ ရှန်းယွန်းရှီး၏ စွမ်းအားကြောင့်သာ မဟုတ်ပါက သူသည် ဤမျှလောက်အထိ စကားအသုံးအဖြုန်း ခံမည်မဟုတ်ချေ။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် မှတ်တမ်းရမှတ်များ ရရှိခဲ့သေးသည်...

ရှန်းယွန်းရှီး မိမိကိုယ်မိမိ မင်းသားနန်းတော်သို့ မည်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်ကိုပင် မသိရှိတော့ချေ။ လမ်းခရီးတစ်လျှောက်တွင် သူမသည် အာရုံများ လွင့်ပါးနေခဲ့ပြီး ဓားနတ်သမီး၏ အရှိန်အဝါများ ပျောက်ဆုံးကာ သားသမီးကြောင့် ရင်ကွဲရသော မိခင်တစ်ဦးကဲ့သို့သာ ရှိတော့သည်။

မိမိ၏ ဇနီးသည် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်ကို မြင်သောအခါ နင်ချင်းချန်၏ မျက်ဝန်းများ တောက်ပသွားခဲ့သော်လည်း အခြေအနေတစ်ခုခု မှားယွင်းနေသည်ကို ချက်ချင်း သတိပြုမိသွားခဲ့ပြီး အလောတကြီး မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ယန်းရှီး... ဘာဖြစ်ခဲ့လို့လဲ။ ထိုမိုက်မဲတဲ့ သားက မင်းနဲ့အတူ ပြန်မလိုက်လာဘူးလား"

ရှန်းယွန်းရှီးက ခါးသီးစွာ ပြောရှာသည်။ "ပေ့အာက ငါတို့အပေါ် မကျေနပ်ချက်တွေ ရှိနေတုန်းပဲ။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း ငါတို့ သူ့ကို လျစ်လျူရှုခဲ့ပြီး သူ့ရဲ့ ခံစားချက်တွေကို ဂရုမစိုက်ခဲ့ဘူးလို့ သူ ခံစားနေရတယ်၊ ဒါကြောင့် သူ ငါနဲ့အတူ ပြန်မလိုက်လာခဲ့ဘူး..."

ဤစကားကို ကြားသောအခါ နင်ချင်းချန် ချက်ချင်းပင် ဒေါသအိုး ပေါက်ကွဲသွားခဲ့ပြီး ဘေးရှိ 'ရွှေချည်မျှင် နန်မုစားပွဲ'ကို လက်ဝါးတစ်ချက်တည်းဖြင့် ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်တော့သည်။

"ဒီကောင်စုတ်လေး..."

နင်ချင်းချန်က ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့က သူ့ရဲ့ မိဘတွေပဲလေ။ မင်းက သူ့ရဲ့ မိခင်အရင်းဖြစ်ပြီး ကိုယ်တိုင် သွားရောက်ခေါ်ယူတာတောင် ထိုမိုက်မဲတဲ့ သားက ကျေးဇူးမသိတတ်ဘူးလား။ သူက ငါတို့အပေါ် မကျေနပ်ချက်တွေ ထားရှိရဲသေးတယ်ပေါ့။ မမေ့နဲ့ဦး... ငါတို့က သူ့ကို ဤကမ္ဘာမြေပေါ်သို့ သယ်ဆောင်လာခဲ့တဲ့သူတွေ။ ငါတို့သာမရှိရင် သူ ယနေ့ ရရှိထားတဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာရှိတဲ့ အောင်မြင်မှုတွေက ဘယ်ကနေ ရောက်လာမှာလဲ"

"အခု သူက အောင်မြင်မှု အနည်းငယ် ရရှိရုံနဲ့ သူ့ရဲ့ အတောင်ပံတွေက မာလာပြီလို့ ထင်နေတာလား။ တစ်နေ့နေ့မှာ တစ်ခုခုဖြစ်လာရင် ငါ့ဆီ လာပြီး ဒူးထောက်မတောင်းပန်ရဲစေနဲ့။"

ဤအခိုက်အတန့်တွင် နာမည်ကျော် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး ဘုရင်ကြီးသည် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်နေခဲ့သည်။ သူသည် နင်ပေ၏ လုပ်ဆောင်ချက်များက မိမိ၏ မျက်နှာကို တည့်တည့် ဖြတ်ရိုက်လိုက်သည်ဟု ခံစားနေရသည်။

သူသည် မိမိကိုယ်မိမိ မည်သည့်အမှားမျှ မပြုလုပ်ခဲ့ဖူးဟု ထင်မြင်နေပြီး ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် နင်ပေကသာ ကျိုးကြောင်းဆင်ခြင်ဉာဏ် မရှိဘဲ မိမိကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ဆန့်ကျင်နေသည်ဟု ယူဆနေသည်။

"ဒီစကားတွေက တကယ့်ကို နိမိတ်မကောင်းဘူး။ ဘယ်သူက မိမိရဲ့ သားအရင်းကို ဒီလိုမျိုး ကျိန်ဆဲမှာလဲ" ရှန်းယွန်းရှီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

သို့သော် အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် သူမသည် အစက အပြစ်ရှိသကဲ့သို့ ခံစားခဲ့ရသော်လည်း နင်ချင်းချန်၏ စကားများကို ကြားပြီးနောက် ထိုအပြစ်ရှိစိတ်များ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

သူ ပြောတာ အကြောင်းပြချက် ရှိတာပဲ။

ငါတို့က မိဘတွေအနေနဲ့ မင်းကို ဤကမ္ဘာမြေပေါ်သို့ သယ်ဆောင်လာခဲ့တာ။ ဒီမွေးကျေးဇူးကတင် မလုံလောက်သေးဘူးလား။

ဤအချက်ကို တွေးမိရင်း ရှန်းယွန်းရှီး ခေါင်းကို ရမ်းလိုက်ပြီး စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "အဲလိုဆိုရင်တော့... ပေ့အာက တကယ်ပဲ ကျိုးကြောင်းဆင်ခြင်ဉာဏ် မရှိလွန်းရာ ရောက်နေပြီ..."

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်...

မိဘများ၏ စကားဝိုင်းကို ခိုးနားထောင်မိသော နင်ယောင်ယောင် ၏ မျက်နှာတွင် ထိတ်လန့်မှုများ ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။

အစ်ကိုကြီးက ပြန်မလာတော့ဘူးလား...

ဤရက်ပိုင်းအတွင်း နင်ယောင်ယောင်သည် ညီမဖြစ်သူအနေဖြင့် သူမ၏ အစ်ကိုကြီးထံမှ မျက်နှာသာရရန် မည်သို့ ပြုမူရမည်ကို အစီအစဉ်များ ဆွဲနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း သူက ပြန်မလာတော့ချေ။

"ဟူး... ကျွန်မက သူ့ဆီကနေ 'ကျောက်စိမ်းခရင်မ်' သေတ္တာ အနည်းငယ်လောက် ထပ်တောင်းမလို့ ဟာကို။ သူ အရင်က ပေးခဲ့တဲ့ အကွက်က ကုန်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ~"

နင်ယောင်ယောင်သည် သူမ ဆောင်ထားသော မှန်လေးကို ထုတ်ယူကာ မှန်ထဲတွင် မိမိကိုယ်မိမိ ပြန်လည်ကြည့်ရှု အားရနေမိသည်။

သူမ၏ နူးညံ့ပြီး တင်းရင်းလှပသော မျက်နှာလေးကို ကြည့်ရင်း မိန်းကလေးငယ်မှာ အလွန် ဝမ်းသာပီတိ ဖြစ်နေရသည်။

သို့သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် သူမကို စောင့်ကြိုနေမည့် ကြီးမားလှသော အံ့သြတုန်လှုပ်စရာများကိုမူ သူမ လုံးဝ ကြိုတင်ခန့်မှန်းနိုင်စွမ်း မရှိခဲ့ချေ...