အခန်း ၂၄ - မိသားစုကို ယဇ်ပူဇော်ခြင်း

ရွှေရှောင်ယု တစ်ယောက် ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုမက ခွဲခွာပြီးနောက် အိမ်ပြန်ရောက်ချိန်တွင် ဤကဲ့သို့သော ကြေကွဲစရာ မြင်ကွင်းနှင့် ကြုံတွေ့ရလိမ့်မည်ဟု တကယ်ကို မျှော်လင့်မထားခဲ့ပါချေ။

သူမ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် ဖခင်ဖြစ်သူမှာ အမြဲတမ်း အကောင်းမြင်တတ်ပြီး ကြံ့ခိုင်သန်စွမ်းသူ တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ထိုကဲ့သို့သောသူက ဘာလို့ ကြိုးဆွဲချ သေကြောင်းကြံစည်ရမှာလဲ။

နင်ပေ အိမ်တံခါးဝတွင် ပေါ်လာပြီး အခန်းတွင်း၌ ကြိုးဆွဲချလျက်ရှိသော အမျိုးသားအလောင်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူလည်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။

ဤရလဒ်က သူ့ကို တော်တော်လေး အံ့အားသင့်သွားစေခဲ့သည်။

ပုံမှန်ဆိုလျှင် ဒါက ရေရှည်ခွဲခွာနေရသော ဖခင်နှင့် သမီးဖြစ်သူတို့ ပျော်ရွှင်စွာ ပြန်လည်ဆုံတွေ့ရသည့် နွေးထွေးသော မြင်ကွင်းမျိုး ဖြစ်သင့်သော်လည်း... ဖခင်ဖြစ်သူက အသက်မရှိတော့ဘဲ ကွယ်လွန်နေပြီဖြစ်ကြောင်း မည်သူ သိနိုင်ပါ့မလဲ။

ရွှေရှောင်ယုမှာ ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေရန် အချိန်မရှိခဲ့ပါချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမသည် မိမိ၏ တစ်ဦးတည်းသော ညီမငယ်လေးကို တွေးမိသွားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အခု ဖခင်ဖြစ်သူက ကြိုးဆွဲချ သေဆုံးနေပြီဆိုလျှင် ညီမလေးက ဘယ်ရောက်နေတာလဲ။ သူမက ဘာလို့ ဖခင်ရဲ့ ရုပ်အလောင်းကို သေသေချာချာ သင်္ဂြိုဟ်မပေးရတာလဲ။

ရုတ်တရက်ဆိုသလို သူမ၏ ရင်ထဲတွင် ကြီးမားလှသော ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများ လွှမ်းမိုးသွားခဲ့သည်။ ရွှေရှောင်ယုသည် မိမိ၏ ပုံစံပျက်ယွင်းနေမှုကိုပင် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ အိမ်ပြင်သို့ ပြေးထွက်ကာ အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။ "ညီမလေး... မင်း ဘယ်မှာလဲ။ ညီမလေး....."

ရွှေရှောင်ယု၏ ငိုကြွေးအော်ဟစ်သံများကြောင့် အနီးနားရှိ အိမ်နီးနားချင်းများ စိတ်ဝင်စားသွားကြပြီး... အိမ်ရှေ့သို့ လျှောက်လှမ်းလာကြရာ သူတို့၏ မျက်နှာထက်တွင် ဇဝေဇဝါဖြစ်မှုများနှင့် သံသယများ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

"ရှောင်ယု... ဒါ သမီးလား.." ကောက်ရိုးဦးထုပ်ကို ဆောင်းထားပြီး လက်ထဲတွင် ယပ်တောင်ကို ကိုင်ထားသော အဘိုးအိုတစ်ဦးက... သူ၏ ဝေဝါးလှသော မျက်လုံးများဖြင့် အသေအချာ စိုက်ကြည့်ရင်း ဝေခွဲမရစွာ မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ်... ကျွန်မ ရှောင်ယုပါ" ရွှေရှောင်ယုသည် ကောက်ရိုးဦးထုပ်နှင့် အဘိုးအိုကို မှတ်မိသွားသဖြင့်... သူ၏ လက်မောင်းကို ဆွဲကိုင်ကာ စိတ်ခံစားချက်များကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ ငိုကြွေးလျက် မေးလိုက်သည်။"ကျွန်မ အဘိုးကို မှတ်မိပါတယ်... အဘိုးက အဘိုးဝမ် မဟုတ်လား။ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မကို မြန်မြန်ပြောပြပါဦး... ကျွန်မအဖေက ဘာလို့ သေကြောင်းကြံစည်ရတာလဲဟင်"

"ဘာလဲ... ရှောင်ရွှီ က သေကြောင်းကြံစည်လိုက်တာ ဟုတ်လား" အဘိုးအိုဝမ် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားခဲ့ရပြီး ဤသတင်းကို သူကိုယ်တိုင်လည်း ယခုမှ စတင်ကြားသိရခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားပေသည်။

ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အိမ်နီးနားချင်းများလည်း ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ အလွန်ပင် လန့်ဖျန့်သွားကြပြီး... ထိုအိမ်ဟောင်းလေးဆီသို့ သနားဂရုဏာသက်မှု၊ ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုများ ပြည့်နှက်နေသော မျက်ဝန်းများဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။

"လူကြီးမင်းတို့ ရှင့်... အဖြစ်မှန်က ဘာလဲဆိုတာ ပြောပြကြပါဦး။ ကျွန်မအဖေက ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ရှိနေခဲ့တာပဲလေ.. ဘာလို့ သေကြောင်းကြံစည်ရမှာလဲ။ ပြီးတော့ ကျွန်မရဲ့ ညီမလေး 'ရှောင်ယာ' ရော ဘယ်ရောက်နေလဲဟင်.." ရွှေရှောင်ယုက မျက်ရည်များ တရဟော စီးကျလျက် မေးမြန်းလိုက်သည်။

လူတိုင်း၏ အမူအရာများမှာ မသက်မသာဘဲ ဖြစ်သွားခဲ့ကြပြီး... သူတို့သည် ဤကိစ္စကို ပြောဆိုရန် အလွန်ပင် ဝန်လေးနေကြပုံရသည်။

"ဟူး... သနားစရာကောင်းတဲ့ ကလေးမလေးရယ်... အဘိုးပဲ ပြောပြပါ့မယ်.." အဘိုးအိုဝမ်သည် ရှေ့ဆက်၍ မကြည့်ရက်တော့သဖြင့် သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။ "သမီးရဲ့ ညီမလေး ရှောင်ယာက... လွန်ခဲ့တဲ့ လဝက်လောက်က ထူးထူးဆန်းဆန်း ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့တာ။ သမီးအဖေက ချက်ချင်းပဲ အာဏာပိုင်တွေကို သွားတိုင်ခဲ့ပေမဲ့... မြို့တော်ဝန်ရုံးက ဘာခြေရာလက်ရာမှ ရှာမပေးနိုင်ခဲ့ဘူး။ ရက်တွေ ကြာလာတာတောင် ညီမလေးရဲ့ သတင်းက ဘာမှ ထွက်မလာခဲ့ဘူး။ သမီးအဖေက အရှုံးမပေးဘဲ ပန်ရှီမြို့ရဲ့ နေရာအနှံ့မှာ လိုက်ရှာခဲ့တာ... အဲဒီတုန်းက သူ တော်တော်လေး ပိန်ကျသွားခဲ့တယ်။ တို့အိမ်နီးနားချင်းတွေလည်း ဘာမှ သိပ်မတတ်နိုင်ကြဘဲ သူ့ကို တတ်နိုင်သလောက် ဖျောင်းဖျနှစ်သိမ့်ပေးရုံပဲ ရှိခဲ့တာ။ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က သူ အိမ်ကို ပြန်လာတော့ လုံးဝ စိတ်ပျက်အားလျော့နေတဲ့ ပုံစံနဲ့ အခန်းထဲမှာတင် အောင်းနေခဲ့တာ... သူ ဒီလိုမျိုး ကြိုးဆွဲချ သေကြောင်းကြံစည်လိမ့်မယ်လို့ တို့တွေ လုံးဝ မျှော်လင့်မထားခဲ့ဘူး..."

ပြောရင်းဖြင့် အဘိုးအိုဝမ်၏ မျက်နှာထက်တွင် ဝမ်းနည်းမှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ သူသည် ရှောင်ယု၏ ဖခင်မှာ မည်ကဲ့သို့သော လူစားမျိုးလဲဆိုသည်ကို သိထားသည်။ သူက နွေးထွေးသော နှလုံးသားရှိပြီး တရားမျှတမှုကို မြတ်နိုးသော လူကောင်းတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ယခုကဲ့သို့ ကြေကွဲစရာ ကောင်းသော အဆုံးသတ်နှင့် ကြုံတွေ့ရချေပြီ။

ရွှေရှောင်ယု၏ နှလုံးသားတစ်ခုလုံး ဓားဖြင့် မွှေနှောက်ခံလိုက်ရသည့်အလား ပြင်းထန်စွာ နာကျင်သွားခဲ့ရပြီး... တစ်ခဏမျှ အသက်ရှူရန်ပင် ခက်ခဲသွားခဲ့ရသည်။

သူမ၏ ဖခင်ဖြစ်သူ မသေဆုံးမီတွင် မည်မျှအထိ ပြင်းထန်လှသော နာကျင်မှုများနှင့် မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုများကို တောင့်ခံခဲ့ရမည်ဆိုသည်ကို သူမ မြင်ယောင်ကြည့်နိုင်ပေသည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်များစွာက ဇနီးဖြစ်သူ ကွယ်လွန်ခဲ့ပြီး သမီးကြီးဖြစ်သူမှာလည်း နှစ်ပေါင်းများစွာ ဝေးကွာနေခဲ့ကာ... ယခုအခါတွင်မူ မိမိအနား၌ ကျန်ရှိနေသော တစ်ဦးတည်းသော သမီးငယ်လေးပါ ဘေးအန္တရာယ်နှင့် ကြုံတွေ့ရပြန်ပြီ ဖြစ်ရာ ဖခင်ဖြစ်သူသည် ကြီးမားလှသော အပြစ်ရှိစိတ်နှင့် နာကျင်မှုများကို ခံစားခဲ့ရမည်မှာ အသေအချာပင်။ ဤကဲ့သို့သော ရေရှည် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နှိပ်စက်ညှင်းပန်းမှုများအောက်တွင် သူသည် နောက်ဆုံး၌ ထိုရိုက်ခတ်မှုကို မခံမရပ်နိုင်တော့ဘဲ ကြိုးဆွဲချ သေကြောင်းကြံစည်သည့် လမ်းစဉ်ကို ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"ဒါတွေအားလုံးက ကျွန်မအပြစ်တွေပါ... အကယ်၍ ကျွန်မသာ စောစော ပြန်လာခဲ့ရင်... အဖေက ဒီလိုမျိုး..." ရွှေရှောင်ယု ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးလိုက်တော့သည်။

နင်ပေက သူမအား နှစ်သိမ့်ပေးသည့်အနေဖြင့် ပုခုံးကို အသာအယာ ပုတ်ပေးလိုက်ပြီးနောက်... အဘိုးအိုဝမ်ဘက်သို့ လှည့်ကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။ "အဘိုး... ပျောက်ဆုံးသွားတဲ့ ညီမလေးနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အစိုးရဘက်က ဘယ်လို ရှင်းလင်းချက်မျိုး ပေးထားလဲ ခင်ဗျာ"

အဘိုးအိုဝမ်သည် ပထမဦးစွာ ဤလူငယ်လေး၏ ထူးခြားထက်မြက်လှသော ရုပ်ရည်နှင့် အမူအရာကြောင့် အံ့အားသင့်သွားခဲ့ရပြီးနောက်... အလျင်အမြန် ပြန်လည်ပြောဆိုလိုက်သည်။ "အစိုးရဘက်ကလည်း ဘာအဖြေမှ မပေးနိုင်ဘူး မြေးလေး။ အဲဒီကလေးမလေးက ကမ္ဘာပေါ်ကနေ အငွေ့ပျံ ပျောက်ကွယ်သွားသလိုပဲ... ဒါပေမဲ့ တို့တွေအားလုံး သံသယရှိတာကတော့ သူမကို..."

ထိုနေရာအရောက်တွင် အဘိုးအိုဝမ် စကားရပ်သွားခဲ့ပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှု အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။

"ဘာက ဖမ်းခေါ်သွားတာလဲ ခင်ဗျာ" နင်ပေ၏ မျက်ဝန်းများ စူးရှစွာ တောက်ပသွားခဲ့သည်။

"သခင်လေး... ကြားရင်တော့ မလန့်သွားပါနဲ့ဦး၊ တို့တွေအားလုံး သံသယရှိတာကတော့... အဲဒီကလေးမလေးက 'မိစ္ဆာဝိညာဉ်' ရဲ့ အန္တရာယ်ပြုတာကို ခံလိုက်ရတာပဲ ဖြစ်ရမယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ တို့တွေရဲ့ ပန်ရှီမြို့မှာ ဒီလိုမျိုး ထူးဆန်းတဲ့ ပျောက်ဆုံးမှုတွေ ခဏခဏ ဖြစ်ပွားနေလို့ပဲ။ အားလုံးက ဘာအစအနမှ မကျန် ပျောက်ဆုံးသွားကြတာ၊ အလောင်းတောင် ရှာမတွေ့ဘူး.."

ဤအချက်နှင့် ရှောင်ယု၏ ညီမလေး အဖြစ်အပျက်ကို ပေါင်းစပ်လိုက်သည့်အခါ... နင်ပေသည် မြို့ထဲသို့ စတင်ဝင်ရောက်လာစဉ်က ကြားသိခဲ့ရသော အချက်အလက်များကို ပြန်လည်သတိရသွားခဲ့ပြီး၊ ၎င်းတို့မှာ ကွက်တိ ထပ်တူကျနေခဲ့သည်။

အကယ်၍ အခြေအနေက တကယ်သာ ထိုအတိုင်းဆိုလျှင်... ညီမဖြစ်သူမှာ အသက်ရှင်ရန် မျှော်လင့်ချက် လုံးဝ မရှိတော့ချေ။

"အဘိုး ပြောချင်တာက... ကျွန်မရဲ့ ညီမလေးက သရဲတစ္ဆေတွေရဲ့ သတ်ဖြတ်တာကို ခံလိုက်ရတာလား။ မဟုတ်ဘူး... ဒါက မဖြစ်နိုင်တာ၊ မဖြစ်နိုင်ဘူး..." ရွှေရှောင်ယု ဤအဖြစ်မှန်ကို လုံးဝ လက်မခံနိုင်ပါချေ။ ငယ်စဉ်က ညီမဖြစ်သူနှင့်အတူ ပျော်ရွှင်ခဲ့ရဖူးသော နွေးထွေးလှသည့် မှတ်ဉာဏ်များက သူမ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် တရဟော ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။

ထိုကလေးမလေးက ဆံပင်နှစ်ဖက်ကျစ်ထားပြီး... မိမိအား အမြဲတမ်း အားကိုးတကြီးနှင့် အားကျသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ကြည့်ရှုတတ်ကာ၊ ချွဲနွဲ့တတ်သည့် အပြစ်မဲ့ ကလေးငယ်လေး မျှသာ မဟုတ်ပါလော။

"ရှောင်ယာက မမဘေးမှာပဲ အမြဲတမ်း နေချင်တာ.."

"ကျွန်မရဲ့ မမက ကမ္ဘာပေါ်မှာ အကောင်းဆုံးပဲ.."

"မမ... တို့တွေ ဘယ်တော့မှ ခွဲမသွားကြေးနော်၊ ဟုတ်ပြီလား.."

နောက်ပိုင်းတွင် သူမသည် မိမိ၏ ဇာတိမြေမှ ထွက်ခွာရန်အတွက် ရထားလုံးပေါ်သို့ တက်ရောက်ခဲ့စဉ်က... ထိုကလေးမလေး၏ မျက်ဝန်းများ ရဲရဲနီနေခဲ့ပြီး ဖခင်ဖြစ်သူ၏ ဆွဲကိုင်ထားမှုကို အတင်းအရုန်း ထွက်ကာ... ပါးပြင်ထက်တွင် ကြည်လင်လှသော မျက်ရည်စများ စီးကျလျက် ငိုကြွေးအော်ဟစ်ခဲ့ဖူးသည်။

"မမ... မသွားပါနဲ့ဦး.. မမက ရှောင်ယာ့ကို မချစ်တော့ဘူးလား.. ကျေးဇူးပြုပြီး မသွားပါနဲ့... ဟီး... ဟီး..."

ထိုစဉ်က လမ်းခွဲခဲ့ရသည့် မြင်ကွင်းက ယခုတိုင် သူမ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် ထင်ထင်ရှားရှား ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

မိမိ၏ အချစ်ဆုံး ညီမလေးမှာ မိစ္ဆာဝိညာဉ်၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး... ဖခင်ဖြစ်သူကပါ မခံမရပ်နိုင်သော ဖိအားများကြောင့် သေကြောင်းကြံစည်သွားခဲ့ပြီဟု တွေးမိလိုက်သည့်အခါ ရွှေရှောင်ယု၏ ရင်ထဲတွင် ကြီးမားလှသော ပူဆွေးမှုများနှင့် မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုများ ချက်ချင်းပင် ပြည့်နှက်သွားခဲ့ရသည်။ ဒါကတော့ မကြုံစဖူး ပြင်းထန်လှသော အနုတ်လက္ခဏာ စိတ်ခံစားချက်ကြီးဖြစ်ပြီး... သူမ၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တောင့်ခံနိုင်စွမ်း အကန့်အသတ်ကို တစ်ခဏချင်းမှာပင် ကျော်လွန်သွားခဲ့ရသည်။

ထိုခဏ၌ပင်.. မည်သည့် ကျင့်ကြံခြင်း အခြေခံမျှ မရှိသော ဤအမျိုးသမီး၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ... ပြင်းထန်လှသော စွမ်းအားလှိုင်းတစ်ခုမှာ အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့သည်။ သူမ၏ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်တွင် စွမ်းအင်လှိုင်းများ တလိပ်လိပ် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး ဖုန်မှုန့်များနှင့် ကျောက်ခဲများကို လွင့်စင်သွားစေခဲ့သည်။

"ဒါ... ဒါက ဘာဖြစ်တာလဲ.."

အဘိုးအိုဝမ်နှင့် အခြားလူများမှာ ထိုစွမ်းအင်လှိုင်းများကြောင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ လွင့်ထွက်သွားခဲ့ကြရပြီး နာကျင်စွာဖြင့် ညည်းတွားရင်း... သူမအား မိစ္ဆာကောင်တစ်ကောင်ကို ကြည့်သကဲ့သို့ ထိတ်လန့်စွာ စိုက်ကြည့်နေကြတော့သည်။

သူတို့၏ မျက်ဝန်းထဲတွင်... ဤနုနယ်ပျော့ပျောင်းပုံရသော ပန်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီးငယ်မှာ ရုတ်တရက်ဆိုသလို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအင်လှိုင်းများကို ထုတ်လွှတ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

နင်ပေ ကြောင်အမ်းသွားခဲ့ရသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရွှေရှောင်ယု၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော စွမ်းအင်လှိုင်းမှာ... ပဉ္စမမြောက်အဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ စွမ်းအားထက်ပင် မနည်းသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ပြဿနာမှာ သူမသည် ယခုအချိန်အထိ ကျင့်ကြံခြင်း လုံးဝ မလုပ်ဆောင်ရသေးပါချေ။ အခြေခံအကျဆုံးဖြစ်သော ခန္ဓာကိုယ်သန့်စင်ခြင်းအဆင့် သို့ပင် မရောက်ရှိသေးချေ။

*'သေချာသွားပြီ... ဒါက ကံကြမ္မာရဲ့ သမီးတော်တွေပဲ ရရှိနိုင်တဲ့ အထူးအခွင့်အရေးပဲ။ အစပိုင်းမှာတင် မိသားစုကို အရင် ယဇ်ပူဇော်လိုက်ရတာပေါ့...' *

ရွှေရှောင်ယုသည် ဧပစ်အဆင့် ကောင်းကင်ဘုံအလိုတော်ကျ သမီးတော်တစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်ထားသဖြင့်... နင်ပေသည် အံ့သြတုန်လှုပ်မှုများမှ ပြန်လည်သတိဝင်လာခဲ့ပြီး ဤအရာက လုံးဝ သဘာဝကျသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

ဤအချက်ကသာ အရာအားလုံးကို ရှင်းပြနိုင်ပေလိမ့်မည်။

"အား....."

ရွှေရှောင်ယုသည် ခေါင်းကို မော့ကာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူမ၏ နက်မှောင်လှသော ဆံနွယ်များမှာ လေထဲတွင် အရူးအမူး လွင့်ပျံနေခဲ့ကာ... ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ပိုမိုပြင်းထန်သော စွမ်းအင်များကို ထုတ်လွှတ်ရန် ပြင်ဆင်နေခဲ့သည်။ နင်ပေ၏ မျက်ခွံများ လှုပ်ခါသွားခဲ့ရသည်။ အကယ်၍ ဒါကို ဆက်ပြီး ခွင့်ပြုထားမယ်ဆိုရင်... အခြေအနေက ဆိုးရွားသွားလိမ့်မည်။

ဤအရေးကြီးသော အချိန်တွင်... သူသည် ချက်ချင်းပင် လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး ပြင်းထန်လှသော လက်ဝါးစောင်းဖြင့် အမျိုးသမီးငယ်၏ လည်ပင်းနောက်ဘက်သို့ ရိုက်ချလိုက်တော့သည်။

ရွှေရှောင်ယု ညည်းတွားသံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီးနောက် မျက်လုံးများ လည်သွားခဲ့ကာ... ခန္ဓာကိုယ်လေး ပျော့ခွေ၍ လဲကျသွားခဲ့ရသည်။

နင်ပေသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ သူမ၏ သွယ်လျလှသော ခါးလေးကို ဖက်တွယ်လိုက်ရင်း... သတိလစ်သွားသော ဤအမျိုးသမီးငယ်အား ရှုပ်ထွေးလှသော မျက်ဝန်းများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

ဧပစ်အဆင့် ကောင်းကင်ဘုံအလိုတော်ကျ သမီးတော်တစ်ဦးဖြစ်သည့်အတိုင်း... တစ်ခါတည်းနှင့် နိုးထလာသော စွမ်းအားမှာ တကယ့်ကို ထူးခြားဆန်းပြားလှပေသည်။

ဒါနဲ့... သူမက ဘယ်လိုမျိုး အထူးခန္ဓာကိုယ် မျိုးကို ပိုင်ဆိုင်ထားတာလဲ။ သူမမှာ ဘာကျင့်ကြံခြင်း အခြေခံမှ မရှိတာတောင်... ဒီလောက် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ စွမ်းအင်တွေကို ထုတ်လွှတ်နိုင်တယ် ဟုတ်လား။

ထိုအချိန်တွင်...

အိမ်နီးနားချင်းများမှာမူ... သူတို့၏ ဘဝတွင် ဘယ်တော့မှ မေ့ပျောက်နိုင်တော့မည်မဟုတ်သော ကြောက်မက်ဖွယ် မြင်ကွင်းတစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အလား ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေကြသည်။ အစောပိုင်းက သူတို့အားလုံးသည် ငရဲတံခါးဝသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သကဲ့သို့ ခံစားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့ပြင် ဤအရာအားလုံး၏ အကြောင်းအရင်းမှာ... အဘိုးကြီးရွှီ၏ သမီးကြီး ဖြစ်နေရတယ် ဟုတ်လား။

"သခင်လေး... ကျွန်တော်တို့ ဘာမှ မမြင်လိုက်ပါဘူး။ ဘာမှ မမြင်လိုက်ပါဘူး..." အဘိုးအိုဝမ်သည် မိမိတို့ တားမြစ်ထားသော အရာတစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်ပုံရသဖြင့်... သူ၏ အမူအရာမှာ သိသိသာသာ ပျာယာခတ်နေခဲ့သည်။

"ဟားဟား... မင်းတို့ တကယ်ပဲ ဘာမှ မမြင်လိုက်ရပါဘူး။ အခုလေးတင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးကို မေ့ပစ်လိုက်ပြီး... အိမ်ပြန်ပြီး အိပ်ကြတော့.." ပြောရင်းဖြင့် နင်ပေ၏ မျက်ဝန်းများမှာ နက်မှောင်လှသော ခရမ်းရောင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ ဒါကတော့ သူ၏ အထူးစွမ်းရည်ဖြစ်သော 【 မိစ္ဆာမျက်ဝန်း (Evil Eye) 】 ကို အသုံးပြုလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့..."

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် အဘိုးအိုဝမ်နှင့် အခြားလူများ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားခဲ့ကြပြီး... မြေပြင်ပေါ်မှ ထရပ်ကာ သူတို့၏ အိမ်အသီးသီးဆီသို့ စိတ်ဝိညာဉ် မရှိသည့်အလား လေးလံသော ခြေလှမ်းများဖြင့် ပြန်လည်ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။

"ဟူး... တကယ့်ကို စိတ်ရှုပ်စရာပဲ"

နင်ပေ ခေါင်းငုံ့ကာ မိမိ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် လဲလျောင်းနေသော အမျိုးသမီးငယ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရင်း... မတတ်နိုင်ဘဲ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူမအား တည်းခိုဆောင်တစ်ခုဆီသို့ ချက်ချင်း ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့တော့သည်။

ကုတင်ထက်တွင် ရွှေရှောင်ယု၏ မျက်တောင်လေးများ လှုပ်ခါနေခဲ့ပြီး နဖူးပြင်ထက်တွင်လည်း ချွေးစေးများ ထွက်ပေါ်နေခဲ့သည်။ ကြည့်ရတာ သူမ အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခု မက်နေပုံရသည်။

"မလုပ်ပါနဲ့... မလုပ်ကြပါနဲ့"

အတန်ကြာပြီးနောက် ရွှေရှောင်ယုသည် အိပ်မက်ဆိုးမှ လန့်နိုးလာခဲ့ပြီး အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူနေရသည်။ သူမ မိမိ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သည့်အခါ မျက်နှာထက်တွင် ဇဝေဇဝါဖြစ်မှုများ ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်.. "ကျွန်မ... ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေတာလဲ.."

"မင်း စိတ်မကောင်းဖြစ်ပြီး သတိလစ်သွားလို့... ငါ မင်းကို ဒီကို ခေါ်လာခဲ့တာ" ရင်းနှီးလှသော စိုးရိမ်ပူပန်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

အခန်းတွင်း၌ အတန်ကြာအောင် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သော နင်ပေသည်... ရေနွေးအိုးကို ကိုင်ဆောင်ကာ ရေနွေးတစ်ခွက် ငှဲ့လိုက်ပြီး၊ ကုတင်ထက်ရှိ တုန်လှုပ်နေသော အမျိုးသမီးငယ်ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။ "ရော့... ရေနွေးလေး နည်းနည်း သောက်လိုက်ဦး.."

သူသည် ရွှေရှောင်ယုအနေဖြင့် အစောပိုင်းက ရုတ်တရက် ဖြစ်ပွားခဲ့သော အဖြစ်အပျက်ကို လုံးဝ သိရှိထားခြင်း မရှိကြောင်း နားလည်ထားသည်။ အခြေအနေက ထိုအတိုင်းဆိုလျှင်... သူ သူမအား ဆက်လက်၍ လေ့လာစောင့်ကြည့်နေရုံသာ ရှိတော့သည်။

ရွှေရှောင်ယု ရေနွေးခွက်ကို လှမ်းယူလိုက်ရာ ၎င်း၏မျက်နှာပြင်မှ နွေးထွေးမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ၏ နှာခေါင်းလေး ရှုံ့သွားခဲ့ရပြီး မျက်ဝန်းများထဲတွင် မျက်ရည်များ ပြန်လည်ဝိုင်းပတ်လာခဲ့ကာ ငိုကြွေးချင်စိတ်များ တားမရဆီးမရ ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြန်သည်။

ဒါတွေအားလုံးက အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခုသာ ဖြစ်ပါစေဟု သူမ မည်မျှအထိ မျှော်လင့်ခဲ့မိသလဲ... သို့သော်လည်း နိုးထလာချိန်တွင် ရင်ဆိုင်လိုက်ရသော အဖြစ်မှန်က... ဒါတွေအားလုံးက တကယ့်အစစ်အမှန်တွေ ဖြစ်ကြောင်း သူမအား သက်သေပြနေခဲ့ချေပြီ........။