အခန်း ၂၃ - မျှော်လင့်မထားသော ဘေးအန္တရာယ်ဆိုးကြီး

"မင်းသားလေး... ရှေ့တင် ပန်ရှီမြို့ကို ရောက်ပါတော့မယ်..."

အတန်ကြာ ပျံသန်းပြီးနောက် အဝေးမှ မြို့ရိုးကြီးကို လှမ်းမြင်လိုက်ရသည့်အခါ ရွှေရှောင်ယုက ရှုပ်ထွေးလှသော ခံစားချက်များဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ဒါကတော့ သူမ ခွဲခွာခဲ့ရတာ ကြာပြီဖြစ်တဲ့ ဇာတိမြေလေးပင်။

ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုမက ကြာမြင့်သွားခဲ့ပြီးနောက် အိမ်မှာကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ ဖခင်နဲ့ ညီမလေးတို့ အခုချိန်မှာ ဘယ်လိုများ နေထိုင်နေကြပါ့မလဲ။

"ကောင်းပြီ... ဒါဆို တို့တွေ အောက်ကို ဆင်းကြရအောင်"

နင်ပေ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ရင်သားထွားထွားနှင့် မိန်းကလေးကို ပွေ့ပိုက်လျက် အောက်သို့ ဝုန်းခနဲ ထိုးဆင်းလိုက်တော့သည်။

'ပန်ရှီမြို့' သည် အတော်လေး ဝေးလံခေါင်ဖျားသော အရပ်တွင် တည်ရှိပြီး 'မဟာဝေ' အင်ပါယာ၏ သာမန်ကာလျှံကာ မြို့ငယ်လေးတစ်မြို့သာ ဖြစ်ကာ လူဦးရေ လေးငါးသန်းခန့်သာ နေထိုင်ကြသည်။

မြို့တံခါးစောင့်များသည် ရိုးရိုးရှင်းရှင်း စစ်ဆေးပြီးနောက် နင်ပေနှင့် ရွှေရှောင်ယုတို့ကို မြို့ထဲသို့ လွှတ်ပေးလိုက်ကြသည်။

မြို့ထဲသို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် နင်ပေသည် မြို့တွင်းရှိ လေထုမှာ အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေပြီး၊ ဖိနှိပ်မှုများနှင့် စိုးရိမ်ထိတ်လန့်မှုများ ရောပြွမ်းနေကြောင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။

"ဟူး... ဒီလထဲတင် ဒါနဲ့ဆို ဘယ်နှစ်ကြိမ်ရှိပြီလဲ။ နောက်ထပ် မိသားစုတစ်စုလည်း မိစ္ဆာဝိညာဉ်တွေရဲ့ အန္တရာယ်ပြုတာ ခံလိုက်ရပြန်ပြီ။ တို့တွေရဲ့ ပန်ရှီမြို့မှာ ဆက်ပြီး နေထိုင်လို့ရပါဦးမလား"

"မြို့တော်ဝန်ကတော့ ကောလာဟလပါလို့ပဲ တတွတ်တွတ် ပြောနေတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒါက ဘယ်လောက်တောင် ကြာနေပြီလဲ။ လူတွေက ခဏခဏ အစအနမကျန် ပျောက်ပျောက်သွားကြတာ... အလောင်းတောင် ရှာမတွေ့ဘူး။ တို့တွေ ဘယ်လိုလုပ် စိတ်အေးလက်အေး နေနိုင်ပါ့မလဲ"

"ဟုတ်ပါ့.. ငါ့အိမ်နီးနားချင်းက သမီးလေးဆိုရင် နှုတ်ခမ်းနီ သွားဝယ်တာ... အခုထိ ပြန်မလာတော့ဘူး။ အရာရှိတွေကို တိုင်လည်း အပိုပဲ... ဘယ်သူ့ကိုမှ ရှာမပေးနိုင်ဘူး။ သရဲတစ္ဆေတွေ လုပ်တာမဟုတ်ဘူးဆိုရင် ဘယ်သူက ယုံမှာလဲ"

လမ်းမထက်တွင် လျှောက်လှမ်းနေစဉ် နင်ပေသည် သူ၏ ဆဋ္ဌမမြောက်အဆင့် ကျင့်ကြံခြင်း ကြောင့် အလွန်ပင် စူးရှလှသော အကြားအာရုံဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရပ်သူအရပ်သားများ၏ တီးတိုးပြောဆိုသံများကို ရှင်းလင်းစွာ ကြားလိုက်ရသည်။

သူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိပြီး ရင်ထဲတွင် တွေးလိုက်သည်..'ဒီမြို့မှာ တကယ်ပဲ သရဲတစ္ဆေတွေ သောင်းကျန်းနေတာလား'

သူ့မှတ်ဉာဏ်များအရ ဤကမ္ဘာတွင် မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စု များအပြင် လူတိုင်း ကြောက်ရွံ့ကြသော ကမ္ဘာ့ရန်သူ 'နာနာဘာဝ ဝိညာဉ်ဆိုး' များလည်း ရှိကြသည်။

သို့သော်လည်း ဤဝိညာဉ်ဆိုးများသည် များသောအားဖြင့် သေဆုံးသူတွင် ကြီးမားလှသော အာဃာတ တရားများ ရှိနေသည့် သီးသန့်အချိန်မျိုးတွင်သာ ပေါ်ပေါက်တတ်ကြသည်။ သူတို့သည် သာမန်လူသားများအတွက် အလွန်အန္တရာယ်များသော်လည်း ကျင့်ကြံသူများအတွက်မူ စိုးရိမ်စရာ မရှိချေ။

ဘာပဲပြောပြော ကမ္ဘာကြီးကို မွှေနှောက်နိုင်စွမ်းရှိသော 'ဝိညာဉ်ဘုရင်' များမှာ အလွန်ပင် ရှားပါးလှသဖြင့် သာမန်အခြေအနေမျိုးတွင် ဝိညာဉ်ဆိုးများကို အလွယ်တကူ နှိမ်နင်းနိုင်သည်။

ခက်ခဲသောအချက်မှာ ဤဝိညာဉ်ဆိုးများသည် အမြဲတမ်း အုပ်စုဖွဲ့၍ ပုန်းလျှိုးကွယ်လျှိုး လုပ်တတ်ပြီး မည်သည့်အချိန်တွင် ပေါ်လာမည်ကို ခန့်မှန်းရခက်ခဲသဖြင့် ၎င်းတို့ကို အမြစ်ပြတ်ချေမှုန်းရန် စိတ်ရှည်မှု အတန်ငယ် လိုအပ်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

နင်ပေ မျှော်လင့်မထားသည်မှာ ဤပန်ရှီမြို့တွင်လည်း ဝိညာဉ်ဆိုးများ ဘေးအန္တရာယ်ပြုနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ဤနေရာက ကျင့်ကြံသူတွေက အလကား ထိုင်စားနေကြတာလား။

"မင်းသားလေး... ဘာဖြစ်လို့လဲ ဟင်"

ရွှေရှောင်ယုသည် မိမိဘေးရှိ လူငယ်လေး၏ အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို သတိပြုမိပြီး စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ အော်... ဒါနဲ့ နောင်ကျရင် ငါ့ကို 'သခင်လေး' လို့ပဲ ခေါ်ပါ။ 'မင်းသားလေး' လို့ အခေါ်ခံရတာကို ငါ သိပ်သဘောမကျတော့လို့။" နင်ပေက တည်ငြိမ်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ယခုအခါ သူသည် မိမိ၏ မိဘများနှင့် တရားဝင် အဆက်အသွယ် ဖြတ်တောက်ပြီးပြီ ဖြစ်ရာ... ၎င်းမှာ ထိုမွန်းကျပ်စရာကောင်းသော မူလမိသားစုမှ ရုန်းထွက်ပြီး အတိတ်က အနှောင်အဖွဲ့အားလုံးကို ဖြတ်တောက်ရန် ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီးပြီဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။ 'မင်းသားလေး' ဟူသော အခေါ်အဝေါ်မှာ သူ့အတိတ်က မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းနှင့် ဘွဲ့အမည်မျှသာ ဖြစ်သဖြင့်... သူ့အတွက် ထိုအရာများကို သုံးပြီး ဂုဏ်ဖော်နေရန် မလိုအပ်တော့ချေ။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ... သခင်လေး"

ရွှေရှောင်ယု အံ့အားသင့်သွားခဲ့ပြီး ရင်ထဲတွင် တွေးလိုက်မိသည်။'သခင်လေးက တကယ့်ကို အရင်ကနဲ့ မတူတော့ဘူးပဲ။ ဒီတစ်ခါ မင်းကြီးနဲ့ မိဖုရားကြီးတို့နဲ့ တကယ်ပဲ ရန်ဖြစ်လာခဲ့တာလား မသိဘူး'

သူမ ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ရင်း ထိုအကြောင်းကို ဆက်မတွေးတော့ဘဲ လမ်းတစ်လျှောက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ စည်ကားလှသော ဈေးဆိုင်တန်းများနှင့် ငါးကြေးခွံပမာ စီတန်းနေသော ဆိုင်ခန်းများကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ... သူမ၏ ဝေဝါးလှသော ငယ်စဉ်က မှတ်ဉာဏ်များနှင့် တဖြည်းဖြည်း ထပ်တူကျလာခဲ့ပြီး ရင်ထဲတွင် ခွဲခွာနေရတာ ကြာပြီဖြစ်သော ရင်းနှီးမှု ခံစားချက်ကြီးတစ်ခု ချက်ချင်းပင် တိုးဝှေ့လာခဲ့တော့သည်။

ဆယ်နှစ်ကျော် ကြာမြင့်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သဖြင့် အချို့သော နေရာများတွင် ပြောင်းလဲမှုများ ရှိနေသော်လည်း သူမ မှတ်မိနေသည့် ပုံစံနှင့် အလွန်ပင် ဆင်တူနေဆဲ ဖြစ်သည်။

"အာ... ဒါက ကျွန်မ ငယ်ငယ်တုန်းက အကြိုက်ဆုံး 'သကြားမုန့်ပြား' ပဲ" ရွှေရှောင်ယု၏ မျက်ဝန်းများ တောက်ပသွားခဲ့ပြီး မုန့်ဆိုင်လေးတစ်ခုထံသို့ ရုတ်တရက် ပြေးသွားခဲ့သည်။

"ဦးလေး... ကျွန်မကို နှစ်ခုပေးပါ"

"ရော့... ရော့၊ ဒီမှာ သမီး"

ဆိုင်ရှင်က သကြားညိုဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော နုညံ့လှသည့် မုန့်နှစ်ပြားကို ဆီစိမ်စက္ကူဖြင့် သေသေချာချာ ထုပ်ပိုး၍ ကမ်းပေးလိုက်သည်။ ရွှေရှောင်ယု ပိုက်ဆံရှင်းလိုက်ပြီး မုန့်ထုပ်ကို ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် လှမ်းယူလိုက်သည်။

ရင်းနှီးနေသော အနံ့အသက်ကို ရရှိလိုက်သည်နှင့် ရွှေရှောင်ယု မုန့်ကို တစ်ကိုက် ကိုက်လိုက်ရာ မျက်နှာထက်တွင် ကျေနပ်ပီတိဖြစ်မှုများ ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူမသည် ဘေးနားသို့ လျှောက်လှမ်းလာသော နင်ပေထံသို့ ကျန်ရှိနေသော သကြားမုန့်ပြားကို ကမ်းပေးလိုက်ရင်း အနည်းငယ် စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်..

"သခင်လေး... စားမလား ဟင်၊ ရှောင်ယုမှာ တစ်ခု ကျန်သေးတယ်..."

နင်ပေ အားနာမနေတော့ပါချေ။ သူသည် ဆီစိမ်စက္ကူဖြင့် ထုပ်ထားသော သကြားမုန့်ပြားကို လှမ်းယူကာ ပါးစပ်နားသို့ သယ်ဆောင်၍ တစ်ကိုက် ကိုက်လိုက်သည်။ ချိုမြိန်လှသော အရသာက သူ၏ ပါးစပ်တစ်ခုလုံးကို ချက်ချင်းပင် လွှမ်းမိုးသွားခဲ့ပြီး... မုန့်သားမှာ ကြွပ်ရွကာ နုညံ့လွန်းလှသဖြင့် တကယ့်ကို အရသာ ရှိလှပေသည်။

သူက ချီးမွမ်းလိုက်သည်..

"အင်း... မဆိုးဘူးပဲ"

ဤအရာကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ရွှေရှောင်ယု အလွန်ပင် ဝမ်းသာသွားခဲ့ရသည်။ မူလကတော့ မင်းသားနန်းတော်မှ မြင့်မြတ်လှသော ဤသခင်လေးက ငြင်းပယ်လိမ့်မည်ဟု သူမ စိုးရိမ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဘာပဲပြောပြော ဒါက သာမန် ဆင်းရဲသားတွေ စားတဲ့ လမ်းဘေးစာ မဟုတ်ပါလား။

ထို့နောက်တွင်... သူတို့နှစ်ဦးသည် စည်ကားလှသော လမ်းမထက်တွင် ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းခဲ့ကြရာ ယောက်ျားဖြစ်သူက ချောမောခန့်ညားပြီး မိန်းမဖြစ်သူက ကျော့ရှင်းလှပနေသဖြင့် လူအုပ်ကြီးထဲတွင် ထင်ရှားလွန်းနေခဲ့ကာ... လမ်းသွားလမ်းလာများ၏ လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုခြင်းကို ရံဖန်ရံခါ ခံခဲ့ရသည်။

လမ်းလျှောက်လာသော အဘွားအိုတစ်ဦးပင် သူတို့နားအရောက်တွင် ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်ရင်း ရေရွတ်လိုက်မိသည်.. "ဒီလူငယ်လေးနှစ်ယောက်က တကယ့်ကို လိုက်ဖက်ညီတဲ့ စုံတွဲလေးပဲ"

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ရွှေရှောင်ယု၏ ရင်ထဲ ဒိန်းခနဲ ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။ သူမ မိမိဘေးရှိ လူငယ်လေးကို ခိုးကြည့်လိုက်ရာ... သူက မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ မရှိဘဲ တည်ငြိမ်နေသည်ကို မြင်မှသာ သက်ပြင်းချနိုင်ခဲ့ပြီး သူမ၏ ဖြူစင်လှသော မျက်နှာလေးထက်တွင် မှည့်ဝင်းနေသော မက်မွန်သီးပမာ ရှက်သွေးဖြာသော နီမြန်းမှုများ ပေါ်ထွက်လာခဲ့တော့သည်။

【 ဒင်... သခင်သည် မည်သည့်စကားမျှ မပြောဘဲ ကံကြမ္မာရဲ့ သမီးတော် အား ရင်ခုန်အောင် စွမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့ကြောင်း စနစ်မှ စစ်ဆေးတွေ့ရှိရသဖြင့် ရမှတ် ၁၀၀,၀၀၀ ဆုချီးမြှင့်လိုက်ပါသည်။ 】

နင်ပေ၏ အမူအရာ ထူးဆန်းသွားခဲ့ရသည်။

ဝေါ... ဒီအဘွားအိုက တကယ့်ကို နတ်ဘုရားပေးတဲ့ ပံ့ပိုးကူညီသူပဲ ကွ..

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်...

အနီးနားရှိ အမြင့်ဆုံး တည်းခိုဆောင်ကြီး၏ အပေါ်ဆုံးထပ်တွင်... ဆံပင်ထူထူနှင့် အရပ်ရှည်ရှည် လူတစ်ဦးသည် မိမိရှေ့မှောက်ရှိ အရသာရှိလှသော အစားအစာများကို မြိန်ရှက်စွာ စားသုံးနေခဲ့သည်။

ထိုလူသည် ဓားနှင့် ခက်ရင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး စည်းစနစ်တကျ တိကျစွာ လှီးဖြတ်ကာ... ဖြတ်ထားသော အသားတုံးများကို ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်၍ ဝါးစားနေသည်။ တစ်ခွက်လုံး စီးဆင်းနေသော ပုံစံမှာ အလွန်ပင် ညင်သာပြီး ထူးဆန်းလှသော ယဉ်ကျေးမှု အရိပ်အယောင်များကို သယ်ဆောင်ထားသည်။

သို့သော်လည်း... အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ဦးသာ သူ စားနေသည့်အရာကို မြင်တွေ့လိုက်ရပါက သေချာပေါက် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် ပျို့အန်ချင်စိတ် ဖြစ်ပေါ်သွားပေလိမ့်မည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုပန်းကန်ပြားပေါ်ရှိ အစားအစာမှာ... အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် သွေးစိမ်းရှင်ရှင် ထွက်နေသည့် 'လူ့နှလုံးသား' တစ်ခု ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။

ထို့ပြင် အခန်း၏ ထောင့်တစ်နေရာတွင်မူ...

ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး အပေါက်ကြီးဖြစ်ကာ သွေးများ နေရာအနှံ့ စီးကျနေသည့် လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် သေဆုံးထားသော အလောင်းတစ်လောင်း ရှိနေခဲ့သည်။

ထိုစဉ် ငွေရောင်ချပ်ဝတ်တန်ဆာကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး မျက်စိတစ်ဖက် ပိတ်ထားသော ကြွက်သားထွားထွား အသက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦး အခန်းထဲသို့ လမ်းလျှောက်ဝင်လာခဲ့သည်။ သူသည် အခန်းထောင့်ရှိ အလောင်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက်... ပြတင်းပေါက်နားတွင် အစားအစာကို မြိန်ရှက်စွာ စားသုံးနေသော ထိုလူထံသို့ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။

သူသည် သတ္တိမွေး၍ ပြောလိုက်ရသည်...

"အရှင်ဟို့ ... မြို့တော်ဝန်က အရှင့်ကို ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း နည်းနည်းလောက် ထိန်းထိန်းသိမ်းသိမ်း နေပေးဖို့ ပြောခိုင်းလိုက်ပါတယ် ခင်ဗျာ။ ကျန်းမိသားစုရဲ့ ပါရမီရှင် 'ကျန်းဟောက်ရန်' က မြို့တော်ဝန်နန်းတော်မှာ ဧည့်သည်အဖြစ် ရောက်နေတာပါ။ သူက ပန်ရှီမြို့ရဲ့ လူပျောက်ဆုံးမှုတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အရမ်း စိတ်ဝင်စားနေပြီး အဆုံးထိ စုံစမ်းစစ်ဆေးဖို့ ရည်ရွယ်ထားပုံရတယ်။ ကြားရသလောက်တော့ အဲဒီကောင်က မကောင်းမှုကို မီးလိုခါးခါးသီးသီး မုန်းတီးတတ်ပြီး တော်တော်လေး စိတ်ရှုပ်စရာကောင်းတဲ့ ကောင်ပဲ။ အရှင် တကယ်ပဲ သတိထားဖို့ လိုအပ်ပါတယ်..."

သူသည် ပန်ရှီမြို့တော်ဝန်၏ အစောင့်တပ်မှူး ဖြစ်ပြီး ရာထူးအလွန် မြင့်မားသူ ဖြစ်သည်။

ဟို့ဝမ်နျန် ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် လှောင်ပြောင်ရိပ်များ ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီး သူက သရော်လိုက်သည်..

"ဟားဟား... သူက ငါ့ထက်စာရင် လူသားတွေကို နည်းနည်းပဲ စားလို့လား"

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ အစောင့်တပ်မှူးမှာ စကားဆို့သွားခဲ့ရပြီး ဘာတစ်ခွန်းမှ ပြန်မပြောနိုင်တော့ချေ။

"အဲဒီ ကျန်းမိသားစုရဲ့ ပါရမီရှင်ဆိုတဲ့ ကောင်ကို သတ်ပစ်ဖို့က... ငါ့အတွက် လက်ဝါးလေး တစ်ချက် စောင်းလိုက်ရသလောက်ကို လွယ်ကူပါတယ်"

ဟို့ဝမ်နျန်က သရော်လိုက်ပြီး သူ၏ လေသံထဲတွင် လူသတ်လိုသော အငွေ့အသက်များ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

အစောင့်တပ်မှူး ထိတ်လန့်သွားခဲ့ရပြီး အလျင်အမြန် တားမြစ်လိုက်သည်။

"မလုပ်ပါနဲ့ အရှင်! ကျန်းမိသားစုက မသေနိုင်သော ကျင့်ကြံခြင်း မိသားစုကြီး ဖြစ်ပြီး မဟာဝေနိုင်ငံတော်မှာ သြဇာအလွန် ကြီးမားပါတယ်။ ဒါ့အပြင် ကျန်းဟောက်ရန်က ကျန်းမိသားစုရဲ့ တိုက်ရိုက်သွေးနှောတဲ့ သားမြေးတစ်ယောက်ပါ။ တကယ်လို့ အရှင် သူ့ကို ဒီမှာ သတ်ပစ်လိုက်မယ်ဆိုရင်... ကျွန်တော် စိုးရိမ်မိပါတယ်..."

ဟို့ဝမ်နျန်သည် ရင်ထဲမှ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်မှုများကို မျိုသိပ်လိုက်ရင်း လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"ကဲပါ... ကဲပါ၊ ငါ ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း သတိထားပါ့မယ်"

သူသည် ကျန်းမိသားစုကို အနည်းငယ် ဂျောက်ကျနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ဘာပဲပြောပြော သူ၏ တာဝန်မှာ ဤနေရာတွင် အခြေစိုက်စခန်းတစ်ခု တည်ဆောက်ရန် ဖြစ်ပြီး၊ ပန်ရှီမြို့သည် ခံတပ်တစ်ခုအဖြစ် တဖြည်းဖြည်း ဖွံ့ဖြိုးလာခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ မည်သည့် အမှားအယွင်းမျှ အဖြစ်ခံ၍ မရပါချေ။

ကျန်းဟောက်ရန် တစ်ယောက်တည်းက သူ့အတွက် မည်သည့် ခြိမ်းခြောက်မှုမျှ မရှိသော်လည်း အကယ်၍ သူ့ကို သတ်ပစ်လိုက်ပါက... သူ ဤနေရာမှ ချက်ချင်း ထွက်ပြေးရမည် ဖြစ်သည်။

သူသည် မည်သည့်အရာက ပို၍ အရေးကြီးကြောင်းကို ကောင်းစွာ နားလည်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။

ထိုစဉ် ရုတ်တရက်...

ဟို့ဝမ်နျန်၏ နှာခေါင်းလေး လှုပ်ရှားသွားခဲ့ပြီး သူ ခေါင်းကို ချက်ချင်းလှည့်ကာ ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ... သူ၏ အကြည့်က စည်ကားလှသော လမ်းမထက်ရှိ ပန်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် မိန်းကလေးငယ်ထံသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ကျရောက်သွားခဲ့သည်။ နက်မှောင်လှသော မျက်ဝန်းများထဲတွင် နက်ရှိုင်းလှသော တဏှာစိတ်များ ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီး သူ၏ လည်ချောင်းက တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မျိုချလိုက်ရကာ... သူ၏ နှလုံးသား အောက်ခြေမှ တိရစ္ဆာန်ပမာ ရာဂစိတ်များကို လုံးဝ ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ခြင်း မရှိတော့ချေ။

"ငါ အပျိုစင်လေးတစ်ယောက်ရဲ့ သင်းပျံ့လှတဲ့ အနံ့အသက်ကို ရလိုက်ပြီ..."

အစောင့်တပ်မှူး၏ အမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး နောက်ထပ် အပြစ်မဲ့ မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦး ကပ်ဆိုးကြီးနှင့် ကြုံတွေ့ရတော့မည်ဖြစ်ကြောင်း သူ သိရှိလိုက်သည်။

ဤကောင်သည် အပျိုစင် မိန်းကလေးငယ်များကို အထူးတလည် နှစ်သက်သဘောကျသူ ဖြစ်သည်။ သူ့လက်ထဲသို့ ကျရောက်သွားသော မိန်းကလေးမှန်သမျှသည် နှိပ်စက်ညှင်းပန်းခံရပြီး သေဆုံးသွားမှသာ အစားခံကြရခြင်း ဖြစ်သည်။

"မင်း ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာ သိမှာပါ။ မဟုတ်ရင် ငါ့ရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားတွေကိုပဲ ခိုင်းလိုက်ရမလား"

ဟို့ဝမ်နျန်က လမ်းမထက်ရှိ ရွှေရှောင်ယု၏ ကျောပြင်လေးကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်ပြီး... သူ၏ အမူအရာမှာ အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ရှိနေခဲ့ကာ ထိုမိန်းကလေးမှာ သူ့လက်ခုပ်ထဲက ရေ ဖြစ်နေသည့်အလား...

အစောင့်တပ်မှူး ရင်ထဲတွင် သက်ပြင်းချလိုက်မိပြီးနောက် မတတ်နိုင်ဘဲ ပြောလိုက်ရသည်။

"ကျွန်တော်ပဲ ဒါကို သွားပြီး စီစဉ်လိုက်ပါ့မယ်"

ပြောပြီးသည်နှင့် သူသည် လှည့်ထွက်သွားခဲ့တော့သည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ...

ရွှေရှောင်ယုသည် နင်ပေကို ဦးဆောင်ကာ မိမိ၏ အိမ်ရှိရာသို့ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။ သူမ ခွဲခွာခဲ့ရသည်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း အိမ်ပြန်လမ်းကိုမူ ကောင်းစွာ မှတ်မိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

သူမ၏ ရင်ထဲတွင် အိမ်ပြန်ချင်စိတ်များ ပြင်းပြနေသဖြင့် ခြေလှမ်းများမှာ မသိမသာ မြန်ဆန်လာခဲ့ပြီး လှပသော မျက်ဝန်းများထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ သူမ မှတ်မိနေသည့် ဖခင်ဖြစ်သူမှာ... မသန်စွမ်းဖြစ်နေသော်လည်း ဘဝကို အမြဲတမ်း အကောင်းမြင်တတ်သူ တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ညီမလေးမှာမူ ရှက်တတ်ပြီး တက်ကြွကာ ချစ်စရာကောင်းသူ ဖြစ်ပြီး ငယ်စဉ်ကတည်းက သူမ၏ နောက်ကွယ်မှ အရိပ်တစ်ခုပမာ... အမြဲတမ်း သူမ၏ အင်္ကျီစကို ဆွဲကိုင်လျက် 'အမေ... အမေ' ဟု ခေါ်ဝေါ်တတ်သူ ဖြစ်သည်။

ဒါတွေအားလုံးက ရွှေရှောင်ယု၏ လှပလှသော ငယ်ဘဝ မှတ်ဉာဏ်များ ဖြစ်ကြပြီး ယခုအခါ ထိုခွဲခွာနေရသော အိမ်ကလေးသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိတော့မည် ဖြစ်ရာ သူမ၏ စိတ်အခြေအနေမှာလည်း အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့ရသည်။

လမ်း၏ အဆုံးတွင် ရိုးရှင်းပြီး နိမ့်ပါးလှသော အိမ်အိုလေးတစ်လုံး ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ ရွှေရှောင်ယု တံခါးကို အလျင်အမြန် တွန်းဖွင့်လိုက်တော့သည်။

"အဖေ... ညီမလေး၊ သမီး ပြန်ရောက်ပြီ.."

သို့သော်လည်း...

တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ပြီးနောက် မြင်တွေ့လိုက်ရသည့် မြင်ကွင်းက... ရွှေရှောင်ယုကို မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သည့်အလား ဖြစ်သွားစေခဲ့ပြီး သူမအား လုံးဝ မယုံကြည်နိုင်ခြင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားစေခဲ့သည်။

အေးစက်လှသော အခန်းငယ်လေးအတွင်း၌... ရိုးရှင်းသော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် 'အမျိုးသားအလောင်း' တစ်လောင်းသည် ထုတ်တန်းပေါ်တွင် ကြိုးဆွဲချလျက် ရှိနေခဲ့ပြီး သူ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော်ကာ မျက်လုံးများ တင်းတင်းပိတ်နေခဲ့ပြီး... ခန္ဓာကိုယ်မှလည်း ပုပ်စော်နံလှသော အနံ့အသက်များ ထွက်ပေါ်နေခဲ့ရာ သူ သေဆုံးသွားခဲ့သည်မှာ အတော်လေး ကြာမြင့်ခဲ့ပြီ ဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြနေခဲ့သည်။

ဒါက ကြိုးဆွဲချ သေကြောင်းကြံစည်မှုပင်....

ထို့ပြင် ဤအမျိုးသားမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ သူမ ခွဲခွာနေရတာ ကြာပြီဖြစ်သော ဖခင်ဖြစ်သူပင် ဖြစ်နေခဲ့တော့သည်။

ရွှေရှောင်ယု ကြောင်အမ်းစွာ စိုက်ကြည့်နေမိပြီး... မျက်ဝန်းများထဲမှ မျက်ရည်များ ချက်ချင်းပင် တရဟော စီးကျလာခဲ့ကာ ရင်ကွဲမတတ် ခါးသီးစွာဖြင့် အော်ဟစ်ငိုကြွေးလိုက်တော့သည်...

"အဖေ...!"