အခန်း ၁၉ - ယောကျာ်းတွေက ဘယ်တော့မှ စိတ်မပြောင်းလဲဘူး

【 ဒင်... သခင်သည် အဆင့်မြင့် ကံကြမ္မာအရှင်သခင် တစ်ဦးအား လှည့်စားပြီး မိမိအပေါ် သတ်ဖြတ်လိုစိတ် ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ကြောင်း စစ်ဆေးတွေ့ရှိသဖြင့် ရမှတ် ၁၀၀,၀၀၀ ဆုချီးမြှင့်လိုက်ပါသည်! 】

ရုတ်တရက် စနစ်၏ အကြောင်းကြားသံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"အဆင့်မြင့်... ကံကြမ္မာအရှင်သခင်လား။" နင်ပေ မျက်တောင်ခတ်လိုက်မိသည်။

သူသည် ယခင်ဘဝက ဝက်ဘ်ဝတ္ထုပေါင်းများစွာကို ဖတ်ရှုခဲ့ဖူးသဖြင့် 'ကံကြမ္မာအရှင်သခင်' ဟူသည် ဘာလဲဆိုတာကို သဘာဝကျကျ ကောင်းစွာ သိရှိပေသည်။

ထိုသူမျိုးသည် ကံတရား၏ အတိုင်းအဆမရှိ ကောင်းချီးပေးခြင်းကို ခံထားရပြီး၊ ရေတွက်မရနိုင်သော မိန်းမလှလေးများက စိတ်လိုလက်ရ အသက်ပေးချစ်ကြကာ၊ ကမ္ဘာမြေ၏ ထိပ်ဆုံးအဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန် သတ်မှတ်ခံထားရသည့် လောကတွင် အတောက်ပဆုံး ကြယ်ပွင့်များ ဖြစ်ကြသည်။

သူ ဤကမ္ဘာသို့ ကူးပြောင်းလာပြီးနောက် ဤကဲ့သို့သော ဇာတ်ကောင်မျိုးနှင့် ဤမျှ လျင်မြန်စွာ ဆုံတွေ့ရလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့မိပေ။

"အဲဒါ တစ္ဆေစျေးကွက်ရဲ့ သခင်လေး ရဲကူဟန်လား။"

နင်ပေ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

ကံကြမ္မာအရှင်သခင် ဆိုသည်မှာ တရားသောလမ်းစဉ် မှသာ ဖြစ်ရမည်ဟု သတ်မှတ်ချက်မရှိဘဲ၊ မိစ္ဆာလမ်းစဉ် မှလည်း ဖြစ်နိုင်ပုံရသည်။

ပြန်တွေးကြည့်လျှင်လည်း အဓိပ္ပာယ်ရှိပေသည်။ သူသည် ရှားပါးလှသော 'သတ်ဖြတ်ခြင်းခန္ဓာကိုယ်' ကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး၊ အနောက်တွင်လည်း ကောင်းကင်ယံကို တုန်လှုပ်စေနိုင်သော တစ္ဆေဧကရာဇ် က ကျောထောက်နောက်ခံပြုပေးထားကာ ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်ဖြင့် တစ္ဆေစျေးကွက်၏ ဂိုဏ်းချုပ်ဖြစ်နေခဲ့ရာ... ပါရမီဖြစ်စေ၊ နောက်ခံဖြစ်စေ ထိပ်တန်းအဆင့် ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် နှမြောစရာကောင်းသည်မှာ ဤဇာတ်ကွက်ထဲသို့ မမျှော်လင့်ထားသော ကိန်းရှင်တစ်ခု ဝင်ရောက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုအရာကတော့ နင်ပေ ပင် ဖြစ်သည်။

သူသည် အမြဲတမ်း အောင်မြင်မှုလမ်းကြောင်းပေါ်တွင် လျှောက်လှမ်းနေခဲ့သော ရဲကူဟန်ကို ကြီးမားလှသော ဆုံးရှုံးမှုကြီးနှင့် ရင်ဆိုင်သွားစေခဲ့သည်။

"ဒါနဲ့... အဆင့်မြင့် ကံကြမ္မာအရှင်သခင်ရဲ့ အထက်မှာ ဘာအဆင့်တွေ ရှိသေးလဲ" နင်ပေ စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

【 ဒင်... သခင်အား အကြောင်းပြန်ရလျှင် ဤထူးခြားသော တည်ရှိမှုများကို လက်ရှိတွင် အနိမ့်မှ အမြင့်သို့ အဆင့်ခွဲခြားထားသည်မှာ— အခြေခံ ၊ အလယ်အလတ် ၊ အဆင့်မြင့် ၊ မော်ကွန်းဝင် ၊ ဂန္ထဝင် နှင့် ဒဏ္ဍာရီလာ တို့ ဖြစ်ကြပါသည်! 】 စနစ်က တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။

"အော်... ဟုတ်ပြီ" နင်ပေ အတွေးပွားလိုက်ရင်း...

"ငါ့မှာ နောက်ထပ် မေးခွန်းတစ်ခု ရှိသေးတယ်။ ငါ့ရဲ့ အစွမ်းသတ္တိကသာ လုံလောက်မယ်ဆိုရင် အဲဒီ ကံကြမ္မာအရှင်သခင်ကို ငါ သတ်ပစ်လို့ရမလား"

ဒါက သူ အလေးအနက်ထားဆုံး အချက် ဖြစ်ပေသည်။

အကယ်၍ သူတို့ကို သတ်၍မရပါက အနာဂတ်တွင် သူတို့နှင့် ဝေးဝေးနေရမည် မဟုတ်ပါလော။

【 ဒင်... လုံးဝ သတ်ပစ်လို့ ရပါသည်။ ကံကြမ္မာအရှင်သခင်ကို သတ်ဖြတ်ခြင်းက သက်ဆိုင်ရာ ရမှတ်များကို ရရှိစေမည် ဖြစ်သော်လည်း ဤသို့ ပြုလုပ်ခြင်းသည် ရွှေဥဥ တဲ့ငန်းကို သတ်စားသလိုမျိုး ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု သခင်အား စနစ်မှ သတိပေးလိုပါသည်။ ထို့ကြောင့် အကျိုးအမြတ်များကို ရေရှည်ရရှိနိုင်ရန်အတွက် ၎င်းတို့ကို ဖိနှိပ်ခြင်း၊ အရှက်ခွဲခြင်း သို့မဟုတ် မိမိလက်အောက်သို့ သိမ်းသွင်းခြင်းတို့ကို ပြုလုပ်ရန် အကြံပြုပါသည်။ 】

နင်ပေ၏ မျက်ဝန်းများ ဝင်းပသွားခဲ့ပြီး နက်နဲသော အပြုံးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ဒါက ပိုပြီး အဓိပ္ပာယ်ရှိတာပေါ့"

သူ့အနေဖြင့် လက်ရှိ အစွမ်းသတ္တိအရ ရဲကူဟန်၏ အရှိန်အဝါကို ခေတ္တရှောင်ကွင်းရမည် ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ စွမ်းအားများ ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်လာသည့်အခါ သူနှင့် ရဲကူဟန်အကြား တိုက်ပွဲတစ်ခုကတော့ ရှောင်လွှဲ၍ ရလိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။

ထိုအချိန်ကျရောက်လာပါက သူသည် လက်တွေ့လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ထိုအေးစက်၍ မာနကြီးလှသော တစ္ဆေစျေးကွက် သခင်လေးအား ဒူးထောက်ကာ အသနားခံစေရမည် ဖြစ်သည်။

ဟားဟားဟားဟား

အတွေးများကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီးနောက် နင်ပေသည် တစ္ဆေမျက်နှာ နဂါးပျံဘုရင်၏ အလောင်းကို ထုတ်ယူကာ ဝါးမြိုခြင်း နတ်ဘုရားပုလဲကို ကျွေးမွေးရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ဝူး.....!

ဝါးမြိုခြင်း နတ်ဘုရားပုလဲသည် ပျံသန်းထွက်လာခဲ့ပြီး အလောင်း၏ အထက်တွင် ဝဲပျံလျက် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဝါးမြိုခြင်း စွမ်းအားများကို ထုတ်လွှတ်တော့သည်။

ခဏချင်းမှာပင် တစ္ဆေမျက်နှာ နဂါးပျံဘုရင် အလောင်း၏ အသားနှင့် သွေးများသည် ရေစီးကြောင်းကဲ့သို့ ဝါးမြိုခြင်း နတ်ဘုရားပုလဲအတွင်းသို့ စီးဝင်သွားခဲ့သည်။

ဝုန်း.....!

ပုလဲ၏ မျက်နှာပြင်မှ ထူးဆန်းလှသော ဘေးဒုက္ခကြယ်ပွင့်ပမာ စုန်းမှောင်လှသည့် အနီရင့်ရောင် အလင်းတန်းများ ပန်းထွက်လာခဲ့ပြီး မကောင်းဆိုးဝါး အရှိန်အဝါများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။

ယခုအခါ ဝါးမြိုခြင်း နတ်ဘုရားပုလဲသည် ထိပ်တန်းအဆင့် မှော်ရတနာမှ 'အလယ်အလတ်အဆင့် ဝိညာဉ်ရတနာ' သို့ အောင်မြင်စွာ တိုးတက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဤအရာကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ နင်ပေတွင် ရုတ်တရက် ခံစားချက်တစ်ခု ရှိလာခဲ့သည်။ အကယ်၍ သူသာ ဤဝါးမြိုခြင်း နတ်ဘုရားပုလဲကို အစွမ်းကုန် အသုံးပြု၍ တိုက်ခိုက်မည်ဆိုပါက တစ္ဆေစျေးကွက်မှ ထို ဆဋ္ဌမမြောက်အဆင့် ကျွမ်းကျင်ပညာရှင် ဆယ်ဦးလုံးကို တစ်ခဏချင်းမှာတင် သတ်ပစ်နိုင်ပေသည်။

အနည်းဆုံးတော့ ယခုအခါ ဆဋ္ဌမမြောက်အဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးနှင့် ရင်ဆိုင်ရပါက သူ အလွယ်တကူ ကိုင်တွယ်နိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။

ဆတ္တမမြောက်အဆင့်နှင့် ကြုံတွေ့ရသည့်တိုင်အောင် သူ ယှဉ်ပြိုင်တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

ဤကဲ့သို့ အလောင်းကောက်၍ အမြတ်ထုတ်ရခြင်းက တကယ့်ကို ကျေနပ်စရာ ကောင်းလှပေသည်။

သူ၏ အစွမ်းသတ္တိများ တိုးတက်လာသဖြင့် နင်ပေသည် စိတ်အခြေအနေ အလွန်ကောင်းမွန်နေခဲ့သည်။ သူသည် ဝါးမြိုခြင်း နတ်ဘုရားပုလဲကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး အနာဂတ်အစီအစဉ်များ မပြုလုပ်မီ အလုံပိတ်ကျင့်ကြံရန် အတွက် နေရာတစ်ခု ရှာဖွေရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သုံးလအကြာတွင်.....

ဂူတစ်ခုအတွင်းမှ လျှံထွက်လာသော သောင်းကျန်းလှသည့် ဝိညာဉ်စွမ်းအား လှိုင်းများနှင့်အတူ ဖုန်မှုန့်များနှင့် သဲပွင့်များ လွင့်ပျံသွားခဲ့သည်။

ချောမောလှသော လူငယ်လေးတစ်ဦးသည် လက်နှစ်ဖက်ကို အနောက်တွင် ပိုက်လျက် ကျေနပ်အားရသော အပြုံးဖြင့် ဂူအတွင်းမှ လမ်းလျှောက်ထွက်လာခဲ့သည်။

သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်မှာ... ဆဋ္ဌမမြောက်အဆင့်သို့ တကယ့်ကို တိုးတက်အောင်မြင်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဆဋ္ဌမမြောက်အဆင့်ကို 'ကောင်းကင်ပျံသန်းခြင်းအဆင့်' ဟုလည်း ခေါ်ဆိုကြသည်။ ဤအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားသော ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ အထင်ရှားဆုံးသော လက္ခဏာမှာ ကောင်းကင်ထက်တွင် လွတ်လပ်စွာ ပျံသန်းနိုင်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

"ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် တက်လှမ်းရတဲ့ ခံစားချက်က တကယ်ကို ကောင်းတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ နှမြောစရာကောင်းတာက ရမှတ်တွေက ကုန်သလောက် ဖြစ်သွားပြီ... ငါ ဆက်ပြီး ကြိုးစားရဦးမယ်"

နင်ပေ ကောင်းကင်ပြာကြီးကို မော့ကြည့်ရင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ဤကာလအတွင်း သူသည် ထိပ်တန်းအဆင့် ဆေးလုံးမျိုးစုံကို ဝယ်ယူခဲ့ရုံသာမက၊ သူ၏ 'ကမ္ဘာဦး မိုးကြိုးရိပ်ခြေလှမ်း' ကိုလည်း အခြေခံအဆင့်မှ အသေးစားအောင်မြင်မှု အဆင့်သို့ မြှင့်တင်ခဲ့သဖြင့် သူ၏ လှုပ်ရှားမှုအမြန်နှုန်းမှာ အဆင့်သစ်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ ဤအရာများကြောင့် သူ၏ ရမှတ်များမှာ လက်ရှိတွင် သနားစရာကောင်းလောက်အောင် ၅၀,၀၀၀ သာ ကျန်ရှိတော့သည်။

သို့သော် နင်ပေ ဤအရာကို အလေးမထားပါချေ။ ဘာပဲပြောပြော သူ၏ ထူးခြားဆန်းပြားလှသော ဦးနှောက်ဖြင့်ဆိုလျှင် နောက်ထပ် ရမှတ် သန်းဂဏန်းခန့် ရှာဖွေရန်မှာ အလွန်လွယ်ကူလှပေသည်။

"အခု... ငါ ကောင်းကင်မှာ ပျံသန်းရတဲ့ ခံစားချက်က ဘယ်လိုလဲဆိုတာ တစ်ချက်လောက် စမ်းကြည့်ရအောင်"

နင်ပေ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ သူသည် သူ၏ စွမ်းအားများကို စုစည်းကာ အားပြု၍ ခုန်လိုက်ရာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ဒုံးပျံတစ်လုံးကဲ့သို့ ကောင်းကင်ယံထက်သို့ ထိုးတက်သွားတော့သည်။

ကောင်းကင်ထက်တွင် နင်ပေသည် ကြီးမားလှသော လင်းယုန်ငှက်ကြီးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ လွတ်လပ်စွာ ဝဲပျံနေခဲ့ပြီး၊ မိမိခန္ဓာကိုယ်ကို ဖြတ်သန်းတိုက်ခတ်သွားသော လေစီးကြောင်းများကို ခံစားရင်း ရင်ထဲတွင် အလွန်တရာ ကြည်နူးမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဒါမှ တကယ့် ကျင့်ကြံသူအစစ်အမှန် ဖြစ်ပေသည်။

လူအများစုမှာ သူတို့၏ တစ်ဘဝလုံးတွင် ပဉ္စမမြောက်အဆင့်၌သာ ပိတ်မိနေကြပြီး၊ ဆဋ္ဌမမြောက်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိရန် အရေးကြီးသော ခြေလှမ်းကို လှမ်းနိုင်ရန် အလွန်ခက်ခဲကြသည်။

ဆဋ္ဌမမြောက်အဆင့် အထက်ရှိသူများသာ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ ထူးခြားဆန်းပြားသော စွမ်းရည်မျိုးစုံကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤအချိန်တွင်.....

နင်ပေသည် စိတ်အခြေအနေ အလွန်ကောင်းမွန်နေပြီး ကောင်းကင်ထက်တွင် လွတ်လပ်စွာ ပျံသန်းရင်း အောက်ရှိ ကျယ်ပြောလှသော တောင်တန်းများနှင့် မြစ်ချောင်းများကို ငုံ့ကြည့်နေခဲ့သည်။

ရုတ်တရက် သူသည် ကွေ့ကောက်လှသော တောင်ပတ်လမ်းအတိုင်း ရွေ့လျားနေသည့် ရှည်လျားလှသော ကုန်တန်းလှည်းအုပ်ကြီးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ သူတို့ သယ်ဆောင်လာသော ကုန်ပစ္စည်းများနှင့် အတိုင်းအဆအရ ၎င်းသည် ကုန်သည်အဖွဲ့ တစ်ခု ဖြစ်ပုံရသည်။

နင်ပေသည် မူလက သူတို့၏ ခေါင်းထက်မှ ဤအတိုင်း ဖြတ်သန်းပျံသန်းသွားရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း၊ ရုတ်တရက် အလွန်တရာ အကျွမ်းတဝင်ရှိသော လူရိပ်တစ်ခုကို လှမ်းမြင်လိုက်ရသည်။

"သူမ... ဟုတ်နေတာလား"

တောင်ပတ်လမ်းပေါ်တွင် လူပေါင်းသုံးရာခန့် ပါဝင်သော ကုန်သည်အဖွဲ့ကြီးသည် ရှေ့သို့ ချီတက်နေပြီး ကုန်လှည်းများ ရွေ့လျားမှုကြောင့် ဖုန်မှုန့်များ တရိပ်ရိပ် တက်နေခဲ့သည်။

လိုက်ပါလာသော အစောင့်များ၏ ခါးတွင် ဓားရှည်များ ချိတ်ဆွဲထားကြပြီး သူတို့၏ သွေးနှင့် အရှိန်အဝါများမှာ အားကောင်းလှကာ မျက်လုံးများက ပတ်ပတ်လည်ကို စူးရှစွာ အကဲခတ်နေကြသည်။

ဒါက ကုန်ပစ္စည်းများ ရောင်းဝယ်ဖောက်ကားရန် အထူးပြုထားသော ကုန်သည်အဖွဲ့ကြီး ဖြစ်သည်။

ထိုကုန်သည်အဖွဲ့၏ အကြီးအကဲမှာ ဖုန်းယွမ်ရှန်း ဟု အမည်ရပြီး ခိုင်မာသော အစွမ်းအစရှိသည့် ချမ်းသာကြွယ်ဝသော ကုန်သည်ကြီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူသည် ငယ်စဉ်က စစ်တပ်မှ အနားယူခဲ့ပြီး ကုန်ပစ္စည်းများကို ပြန်လည်ရောင်းချခြင်းဖြင့် ချမ်းသာလာခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူသည် နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် လောင်းကြေးထပ်ကာ စီးပွားရေးအကြီးစားတစ်ခု လုပ်ဆောင်ရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

အရပ်ရှည်ရှည်နှင့် လှပဆန်းပြားသော ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး မြင့်မြတ်သောအရှိန်အဝါများ လျှံထွက်နေသော သူသည် ခန့်ညားလှသော ဝိညာဉ်မြင်းတစ်ကောင်ကို စီးနင်းထားသည်။ ထိုမြင်း၏ ခွာများသည် ကြည်လင်သော ကျောက်သလင်းပမာ ရှိနေပြီး တောက်ပသော အလင်းရောင်များ ဖျတ်ခနဲ လက်နေခဲ့သဖြင့် အလွန်ပင် မျက်စိကျစရာ ကောင်းလှသည်။

ဖုန်းယွမ်ရှန်းသည် တည်ငြိမ်ရင့်ကျက်ပြီး ရင့်ကျက်သော ခွေးအိုကြီးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အမူအရာ ရှိနေသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ သူ၏ အကြည့်များက ဘေးနားတွင် လိုက်ပါလာသော လူရိပ်ထံသို့ ခဏခဏ ရောက်ရှိနေခဲ့သည်။

သူမကတော့ ပန်းရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဖြူစင်ရိုးသားကာ ငယ်ရွယ်နုပျိုသော အသွင်အပြင်ရှိသည့် မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး သူမ၏ အသားအရေမှာ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ဖြူဝင်းနေခဲ့သည်။ သူမ၏ ရုပ်ရည်မှာ စံပြ လိုလီ မလေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ရှိနေသဖြင့် လူတိုင်းကို သနားဂရုစိုက်လိုစိတ် ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

သို့သော် လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်စွာပင်...

သူမ၏ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်မှာ အလွန်ပင် ထွားကျိုင်း လှပနေခဲ့ပြီး၊ မြင်းစီးနေစဉ် လှုပ်ခါနေသည့် အလှတရားမှာ တကယ့်ကို ရင်ဖိုစရာ ကောင်းလှပေသည်။

သူမကတော့ ယခင်က မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး မင်းသားနန်းတော်တွင် အစေခံမလေးအဖြစ် လုပ်ကိုင်ခဲ့ဖူးသော ရွှေရှောင်ယု ပင် ဖြစ်သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် သူမသည် လျူရူယန်နှင့် ထန်ချောင်ချောင်တို့၏ အတင်းအကျပ် ခြိမ်းခြောက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရပြီး သူတို့က နင်ပေအပေါ် ပြစ်မှုလွှဲချရန်အတွက် သူမကို အသုံးချကာ ထောင်ချောက်ဆင်ခဲ့ကြသဖြင့် မင်းသားကတော် ရှန်ယွန်းရှီး နှင့် နားလည်မှုလွဲကာ နန်းတော်မှ နှင်ထုတ်ခြင်း ခံခဲ့ရသူ ဖြစ်သည်။

အတိုချုပ်ပြောရလျှင် သူမသည်လည်း အပြစ်မဲ့သော သားကောင်တစ်ဦးသာ ဖြစ်ပေသည်။

ယခုအခါ ရွှေရှောင်ယုသည် မသန်စွမ်းဖြစ်နေသော သူမ၏ ဖခင်နှင့် အရွယ်မရောက်သေးသော ညီမငယ်လေးကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ရန်အတွက် မိမိ၏ ဇာတိချက်ကြွေ ရွာကလေးသို့ ပြန်ရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ရွှေရှောင်ယု၏ ဖခင်အကြောင်း ပြောရလျှင် သူသည် ငယ်စဉ်က အလွန်ပင် စိတ်အားထက်သန်သူတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သည်။ ထိုအချိန်က မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စု သည် မဟာဝေနိုင်ငံကြီး ၏ နယ်စပ်ဒေသများကို နှောင့်ယှက်ဖျက်ဆီးနေခဲ့သဖြင့် သူသည် မဆိုင်းမတွဘဲ စစ်တပ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုများကို တိုက်ခိုက်ရန် ရှေ့တန်းစစ်မျက်နှာသို့ သွားရောက်ခဲ့သည်။

ရလဒ်အနေဖြင့် သူသည် မြောက်ပိုင်း လူရိုင်းများနှင့် တိုက်ခိုက်စဉ်အတွင်း ကံဆိုးစွာဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိခဲ့ပြီး လက်မောင်းတစ်ဖက်ပင် ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်။ သူသည် အသက်ဘေးမှ ကယ်တင်ခြင်းခံခဲ့ရသော်လည်း မသန်စွမ်းသူတစ်ဦးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရသည်။

ထိုသို့ဖြစ်လင့်ကစား သူမ၏ ဖခင်သည် အလွန်ပင် အကောင်းမြင်တတ်ပြီး ဘယ်သောအခါမှ နောင်တမရခဲ့ချေ။ သူသည် အစိုးရမှ ပေးအပ်သော ထောက်ပံ့ကြေးငွေများဖြင့် လာမည့် ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်အတွင်း မိသားစု၏ သာမန်ကုန်ကျစရိတ်များအတွက် လုံလောက်လိမ့်မည်ဟု မူလက ထင်မှတ်ထားခဲ့သည်။ သို့သော် ကောင်းကင်ဘုံက သူ၏ ဆန္ဒကို မဖြည့်ဆည်းပေးခဲ့ပါချေ။ ရွှေရှောင်ယု၏ မိခင်သည် ကုသ၍မရသော ပြင်းထန်သည့် ရောဂါဝေဒနာကို ခံစားခဲ့ရသည်။ သူမ၏ ဖခင်သည် ဇနီးဖြစ်သူကို မဆုံးရှုံးလိုသဖြင့် နေရာအနှံ့တွင် ဆေးဝါးကုသမှုများ ရှာဖွေခဲ့ရာ အဆုံးတွင် ထောက်ပံ့ကြေးငွေများ အားလုံး ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သော်လည်း ဇနီးဖြစ်သူမှာ နာကျင်စွာဖြင့် ကွယ်လွန်သွားခဲ့ပြီး သူနှင့် သမီးနှစ်ဦးသာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။

ထိုအချိန်က မိသားစုမှာ ထမင်းချက်ရန် ဆန်ပင်မရှိတော့လောက်အောင် အလွန်တရာ ဆင်းရဲမွဲတေသွားခဲ့ရသည်။ မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသည့် အခြေအနေတွင် ရွှေရှောင်ယု၏ ဖခင်သည် သူ၏ စစ်တပ်မှ ရဲဘော်ဟောင်းတစ်ဦး၏ အဆက်အသွယ်ကို အသုံးပြုကာ သမီးအကြီးဖြစ်သော ရွှေရှောင်ယုကို မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး မင်းသားနန်းတော်သို့ အစေခံအဖြစ် သွားရောက်လုပ်ကိုင်စေခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

လွန်ခဲ့သော ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုလုံးတွင် ရွှေရှောင်ယုသည် ရေနွေးကြမ်းကပ်ခြင်းနှင့် အခြားသော အပင်ပန်းခံရသည့် အလုပ်ကြမ်းမှန်သမျှကို လုပ်ကိုင်ခဲ့ရသော်လည်း သူမတွင် မည်သည့် ညည်းတွားသံမျှ မရှိခဲ့ချေ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် သူမသည် မိသားစု၏ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို လျှော့ချပေးနိုင်ခဲ့သဖြင့် အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်ခဲ့ရသည်။

ယခုအချိန်တွင် အိမ်၌ လှုပ်ရှားရခက်ခဲနေသော ဖခင်ဖြစ်သူနှင့် မိမိထက် အသက်ပေါင်းများစွာ ငယ်ရွယ်သော ညီမငယ်လေးကို တွေးမိကာ၊ ရွှေရှောင်ယုသည် အိမ်သို့ အမြန်ဆုံးပြန်၍ လူချင်းတွေ့ဆုံလိုစိတ်များ ပြင်းထန်နေခဲ့သည်။

"အဟွတ်... အဟွတ်"

ချောင်းဆိုးသံတစ်ခုက သူမ၏ အတွေးများကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။

ရွှေရှောင်ယုသည် ဘေးနားရှိ အသက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားကို စိုးရိမ်စိတ်ရှိသော အမူအရာဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်ရင်း သတိကြီးစွာ မေးမြန်းလိုက်သည်...။

"ဦးလေးဖုန်း... ဘာဖြစ်လို့လဲဟင်"

ဤအသက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားနှင့် ပတ်သက်၍ သူမ၏ ခံစားချက်မှာ အလွန်ပင် ရှုပ်ထွေးလှပေသည်။

သူမအနေဖြင့် ဤအဆက်အသွယ်ကို ရရှိခဲ့ခြင်းမှာ ထိုသူသည် ငယ်စဉ်က သူမဖခင်၏ စစ်တပ်မှ ရဲဘော်ဟောင်းတစ်ဦးဖြစ်ပြီး၊ သူတို့နှစ်ဦးအကြား သေတူရှင်ဖက် သူငယ်ချင်းသံယောဇဉ် ရှိခဲ့ကြခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

သူမ၏ ဇာတိမြေဖြစ်သော ကျောက်ဖျာမြို့ သည် ယုကျိုးမြို့ နှင့် အလွန်ပင် ဝေးကွာလှသည်။ အားနွဲ့သော အမျိုးသမီးတစ်ဦးအနေဖြင့် လမ်းခရီးတွင် မတော်တဆမှုများ ကြုံတွေ့ရမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့်၊ သူမသည် တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့သော ဦးလေးဖုန်းထံသို့ အကူအညီ တောင်းခံခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် တစ်ဖက်လူသည် သူတို့၏ သံယောဇဉ်ဟောင်းကို သတိရပြီး ကုန်သည်အဖွဲ့သည်လည်း ကျောက်ဖျာမြို့ကို ဖြတ်သန်းသွားရမည် ဖြစ်သဖြင့် သူမကို တစ်ပါတည်း ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ရွှေရှောင်ယုအနေဖြင့် အနည်းငယ် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်ရသည်မှာ ဤဦးလေးဖုန်း မိမိကို ကြည့်သည့် အကြည့်များမှာ တစ်မျိုးကြီး ဖြစ်နေပြီး၊ သူမကို ပိုင်ဆိုင်လိုသည့် ရိပ်ယောင်များ ထွက်ပေါ်နေခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်...။

ဤဖြူစင်၍ ချစ်စရာကောင်းသော မိန်းကလေးကို ကြည့်ရင်း ဖုန်းယွမ်ရှန်းသည် ရင်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော ရာဂစိတ်ကို အတင်းအကျပ် ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး ကြင်နာတတ်သော အပြုံးတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သည်။

"ရှောင်ယု... နောက်ထပ် မိုင်လေးရာခန့် သွားပြီးရင် တို့တွေ ကျောက်ဖျာမြို့ကို ရောက်တော့မယ်။ မင်းရဲ့ အဖေကိုလည်း ငါ့ကိုယ်စား နှုတ်ဆက်ပေးလိုက်ပါဦး"

ရွှေရှောင်ယု ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်...။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ဦးလေးဖုန်း... သမီး အဖေ့ကို သေချာပေါက် ပြောပြလိုက်ပါ့မယ်"

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သူမက ယဉ်ကျေးစွာ ထပ်လောင်းပြောလိုက်သည်..။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ရှင်"

"ဟူး... သမီးကလည်း ဘာကို ကျေးဇူးတင်နေတာလဲ။ မင်းအဖေနဲ့ ငါက စစ်တပ်ထဲမှာ အတူတူ နေခဲ့ကြတာလေ၊ တို့တွေက ညီအစ်ကိုအရင်းတွေလို ရင်းနှီးခဲ့ကြတာ။ အဲဒီတုန်းက မင်းအဖေက ငါ့ကို အလောင်းပုံကြီးထဲကနေ ဆွဲထုတ်ပြီး ကယ်တင်ခဲ့တာ။ နှမြောစရာကောင်းတာက အဆုံးသတ်မှာတော့... ဟူး..."

ဖုန်းယွမ်ရှန်း၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် အတိတ်ကို လွမ်းဆွတ်ရိပ်များ ပြည့်နှက်လျက် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ရွှေရှောင်ယု၏ မျက်ဝန်းများ မှေးမှိန်သွားခဲ့ပြီး ခေါင်းကို ငုံ့ထားလိုက်မိသည်။

ဖုန်းယွမ်ရှန်းသည် တစ်စုံတစ်ခုကို တွေးမိပုံရပြီး စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်သည်...။

"ရှောင်ယု... မင်းရဲ့ ဦးလေးဖုန်းက ဒီလောက်အထိ အသက်ကြီးသွားပြီဆိုပေမဲ့ ငါ့ကိုယ်ငါ ကောင်းကောင်း ပြုစုစောင့်ရှောက်ထားတာပါ။ အဲဒီကိစ္စပိုင်း (အမျိုးသားစွမ်းဆောင်ရည်) မှာဆိုရင် လူငယ်တွေထက် နည်းနည်းမျှ မလျော့ဘူး။ အရေးအကြီးဆုံးကတော့ ငါ့မှာ အတိုင်းအဆမရှိတဲ့ စည်းစိမ်ဥစ္စာတွေ ရှိတယ်။ ပိုက်ဆံဆိုတာ တို့အတွက် လုံးဝ ပြဿနာမဟုတ်ဘူး။ တကယ်လို့ သမီးသာ ငါ့နောက်ကို လိုက်မယ်ဆိုရင် ပိုပြီးတော့ ကောင်းမွန်တဲ့ ဘဝကို ဖြတ်သန်းရမှာပါ။ ဘယ်လိုလဲ..."

လမ်းတစ်လျှောက်လုံးတွင် ဖုန်းယွမ်ရှန်းသည် သူ၏ သူငယ်ချင်းဟောင်း၏ သမီးဖြစ်သူကို ရှေးဦးကတည်းကပင် လောဘတက် စိတ်ကူးယဉ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမကို ကြည့်လေလေ ပို၍ သဘောကျလေလေဖြစ်ပြီး ရင်ထဲတွင် လိုချင်တဏှာစိတ်များဖြင့် ယားယံနေခဲ့သည်။

အထူးသဖြင့် သူမ၏ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်မှာ တကယ့်ကို ထိပ်တန်းအဆင့် ဖြစ်ပေသည်။

ယခုမူ သူ ထပ်မံ၍ မအောင့်အီးနိုင်တော့ဘဲ သူ၏ တကယ့် ဆန္ဒအစစ်အမှန်ကို ထုတ်ဖော်ပြသလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"အင်..."

ရွှေရှောင်ယု မိမိ နားကြားမှားသွားသလားဟုပင် လုံးဝ သံသယဝင်သွားခဲ့သည်။ သူမ၏ လှပသော မျက်နှာလေးမှာ တစ်ခဏချင်းမှာပင် နီရဲသွားခဲ့ပြီး ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် စကားများ ထစ်အကုန်တော့သည်...။

"ဦး... ဦးလေး... ရှင်... နောက်မပြောင်ပါနဲ့... ကျွန်မတို့ကြားက အသက်ကွာခြားချက်က နည်းနည်း ကြီးလွန်းပါတယ်..."

ဖုန်းယွမ်ရှန်းသည် အခွင့်အရေးရှိသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသဖြင့် တမင်တကာ တည်ကြည်သော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်သည်...။

"သမီးက မင်းဦးလေးဖုန်းကို နောက်ပြောင်နေတဲ့ ပုံစံလို့ ထင်လို့လား။ မင်းဦးလေးဖုန်းရဲ့ စည်းစိမ်အင်အားနဲ့ဆိုရင် ငါ့မှာ ကိုယ်ပိုင် ရည်မှန်းချက်တွေ ရှိခွင့်မရှိဘူးလား။ အသက် တစ်ဆယ့်ရှစ်နှစ်အရွယ် မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို သဘောကျတာ ဘာမှားလို့လဲ"

"သမီး သိထားဖို့က... ယောကျာ်းတွေက ဘယ်တော့မှ စိတ်မပြောင်းလဲဘဲ အသက် တစ်ဆယ့်ရှစ်နှစ်အရွယ် မိန်းကလေးတွေကိုပဲ အမြဲတမ်း သဘောကျကြတာ၊ အဲဒါကိုမှ တကယ့် စိတ်မပြောင်းလဲတဲ့ သစ္စာတရားလို့ ခေါ်တာ ကွ"

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ရွှေရှောင်ယု ပြောစရာ စကားလုံးမဲ့သွားခဲ့ရသည်...။

"ဒါပေမဲ့ ရှင်က ကျွန်မအဖေရဲ့ သူငယ်ချင်းအရင်းကြီးလေ။ ကျွန်မအပေါ် ဘယ်လိုလုပ် ဒီလို အတွေးမျိုး တွေးနိုင်ရတာလဲ။"

"အဲဒါကိုပဲ 'အဖိုးတန်တဲ့ရေကို သူစိမ်းတွေရဲ့ လယ်ကွင်းထဲ စီးမသွားစေရဘူး' လို့ ခေါ်တာပေါ့.. မင်းအဖေက ငါ့အသက်ကို ကယ်ခဲ့တာပဲ။ ငါက ပိုက်ဆံအမြောက်အမြား အကုန်အကျခံပြီး သူ့သမီးကို လက်ထပ်ယူမှာ.. ပြီးတော့ သူ့ကို ယောက္ခမလို့ ခေါ်မှာပဲလေ.. သူ ဘာနစ်နာလို့လဲ.. ဒါ့အပြင် ဒါကို ဆွေမျိုးချင်း ထပ်ဆင့်ပြီး ရင်းနှီးအောင် လုပ်တာလို့ ခေါ်တယ် ကွ"

ဖုန်းယွမ်ရှန်းက တရားမျှတလှသည့်အလား ပြောဆိုလိုက်တော့သည်။

ထင်ရှားလှသည်မှာ သူ၌ ကိုယ်ပိုင်ယုတ္တိ အပြည့်ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ရွှေရှောင်ယုသည် ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် ငိုပင်ငိုချင်လာခဲ့သည်။ ဒါက ဘာကောင်စုတ်ရဲ့ ယုတ္တိတန်တန် စကားမျိုးပါလိမ့်...

ပတ်ပတ်လည်ရှိ အစောင့်များမှာလည်း မျက်နှာတွင် ထူးဆန်းသော အမူအရာများ ဖြစ်ပေါ်နေခဲ့ကြပြီး ဖုန်းယွမ်ရှန်းထံသို့ အထင်သေးသော အကြည့်များကို တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် လှမ်းပစ်နေကြတော့သည်။

"တောက်ခ်... ငါ ဒီလို အရှက်မရှိတဲ့ ကောင်စုတ်ကို တကယ်ပဲ ဓားနဲ့ ခုတ်သတ်ပစ်ချင်လိုက်တာ..."

◼️◼️◼️◼️◼️◼️◼️◼️◼️◼️