အခန်း ၈၃ ဆေးလုံး၏အသုံးဝင်ပုံ

ချူနင်သည် ဆေးလုံးတစ်လုံး ဖော်စပ်တော့မည်ကို စုတိန်ဖန်း ကြိုသိထားသော်လည်း ၎င်းမှာ ကိုယ်ဝန်ဆောင်ချိန်အတွက် အထောက်အကူပြုမည့် ဆေးလုံး ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားမိပါချေ။

ဒသမအဆင့်ရှိသော ဆေးလုံးတစ်လုံးသည်ပင် အလွန်အစွမ်းထက်လှပြီ ဖြစ်သည်။ ဤလောကတွင် ဒသမအဆင့် ဆေးလုံးများကို ဖော်စပ်နိုင်သူများမှာ အနည်းဆုံး တာအိုအဆင့်၏ အထိပ်အစွန်သို့ ရောက်ရှိနေသူများသာ ဖြစ်သည်။

စုတိန်ဖန်းအတွက်မူ ၎င်းမှာပြဿနာမဟုတ်သော်လည်း အကယ်၍ စီနီယာကိုယ်တိုင် ဖော်စပ်မည်ဆိုပါက သူသည်သေချာပေါက် အနီးကပ် လေ့လာကြည့်ရှုရမည် ဖြစ်သည်။

သန္ဓေသားနှင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို အာဟာရဖြည့်တင်းပေးခြင်းသည် ကျင့်စဉ်တက်ရန်အတွက် မဟုတ်သဖြင့် အရည်အသွေး မြင့်မားလေ ကောင်းလေမဟုတ်ပါ မဟုတ်ပါက သန္ဓေသားအပေါ် သက်ရောက်မှု ပြင်းထန်လွန်းသွားနိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် စီနီယာရွေးချယ်လိုက်သော ဆေးလုံးမှာ အသင့်တော်ဆုံးပင် ဖြစ်သည်။

ချူနင်သည် ရဲ့ချန်းလျန် ထပ်မံ၍ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်မည်စိုးသဖြင့် သူမ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားပေးသည်။

"ကိုယ် ဒီမှာရှိနေတာပဲ အပြင်ထွက်ပြီး ရှုခင်းကြည့်တယ်လို့ပဲ သဘောထားလိုက်ပါ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အများကြီး ဖိအားမပေးပါနဲ့လား"

ရဲ့ချန်းလျန်က ချူနင့်လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် ထိတ်လန့်မှုများ အထင်အရှား ပေါ်လွင်နေသည်။

"ငါ... ငါ နင့်နဲ့ မထိုက်တန်တော့ဘူးလို့ ခံစားနေရတယ်"

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ချူနင်သည် ဤဧကရာဇ်မြို့တော်အတွင်းရှိ သူတော်စင်အထက်တွင်ရှိသော မရေမတွက်နိုင်သော ကျင့်ကြံသူများကို ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်စေနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

လောကတွင် အင်အားအကြီးဆုံးသော ကျင့်ကြံသူကြီးသည်ပင် သူမ၏သာမန်နေထိုင်မကောင်းမှုလေးတစ်ခုကြောင့် ဘေးဒုက္ခကြီးတစ်ခု ဆိုက်တော့မည့်အလား ပျာပျာသလဲ ဖြစ်နေသည်မှာ တကယ်ကို ထူးဆန်းလွန်းလှသည်။

သူမသည် အပြင်လောကကို မြင်ဖူးချင်ခဲ့သော်လည်း ဤမျှကြီးကျယ်ခမ်းနားသော ကမ္ဘာကြီးကို မြင်ရလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားမိပါ။ ရဲ့ချန်းလျန်က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်နေမိသည်။

 ငါက တောတွင်းက တောသူမတစ်ယောက်လိုပဲ ရုတ်တရက် နန်းတော်လိုနေရာမျိုးကို ရောက်လာတော့ အရမ်းကို အသားမကျသလို ဖြစ်နေတယ်

ရဲ့ချန်းလျန်၏ တုံ့ပြန်မှုအပေါ် ချူနင် မအံ့သြပါချေ။

"တစ်နေ့ကျရင် မင်း ဒါတွေကို မြင်ရမှာပဲလေ မင်းကိုယ်တိုင်လည်း ပိုမြင့်မားတဲ့ လမ်းစဉ်ပေါ် လျှောက်လှမ်းရမှာဆိုတော့ ဒါတွေကို အများကြီး စိတ်မပူပါနဲ့"

ထိုသို့ နှစ်သိမ့်စကားကြားရမှ သူမ စိတ်သက်သာရာ အနည်းငယ် ရသွားသော်လည်း ချူနင့်ကို မကျေမနပ် ကြည့်လိုက်မိသည်။

"နင် ဘယ်လောက်ပဲ အစွမ်းထက်နေပါစေ နင်က ငါ့ခင်ပွန်းပဲ ငါ့ဝမ်းထဲက ကလေးရဲ့ အဖေပဲ"

"ဒါဆို ငါက ဘာလို့ ထိတ်လန့်နေရမှာလဲ"

"ဟုတ်တယ်လေ အဲဒီလိုတွေးလိုက်ရင် ပိုမကောင်းဘူးလား"

"ဒါပေမဲ့ အဲဒါက ငါ့ဘာသာငါ လိမ်နေတာပဲလေ။ ငါ့ရဲ့ နန်းတော်မှာ နေရတာလောက် ဘယ်အရာမှ မကောင်းဘူး မြန်မြန်လုပ်ပေးလို့ ရမလား ငါ အိမ်ပြန်ချင်ပြီ"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချူနင် ပြုံးလိုက်ပြီး အဖိုးကြီးနှင့်အတူ နန်းဆောင်အပြင်ဘက်သို့ ထွက်ကာ ဆေးဖက်ဝင် အပင်များကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ"

သူ့ဇနီးသည်၏ လက်ရှိအဆင့်မှာ မဟာဧကရာဇ်တစ်ပါး၏ ဦးညွှတ်မှုကို ခံယူရန် မလုံလောက်သေးသဖြင့် ၎င်းမှာ တကယ်ပင် မသင့်တော်ပါချေ။

ချူနင်ကိုယ်တိုင်လည်း ဤအဖိုးကြီးက တိုက်ရိုက် ဒူးထောက်လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပါ။ အကယ်၍ ရဲ့ချန်းလျန်သာ ဤသို့သော ဦးညွှတ်မှုကို ခံယူလိုက်လျှင် သူမအနေနှင့် ကံကြမ္မာအကျိုးဆက်ကို တောင့်ခံနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ချူနင် ရှိနေသည် မဟုတ်ပါလား။ သူရှိနေလျှင် မည်သည့် ကံကြမ္မာဆိုးကမှ မထိပါးနိုင်ပါချေ။

"စီနီယာ ဒီနေရာက ကျယ်ဝန်းပါတယ် ဒီမှာပဲ ဆေးဖော်စပ်နိုင်ပါတယ်။ ဒါက ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ နဝမယန်နက်မှောင်သောဆေးအိုးပါ ဒသမအဆင့် အရည်အသွေးရှိတဲ့ ဆေးအိုးဖြစ်ပါတယ်။ စီနီယာ အရင် သုံးကြည့်ပါ"

"မလိုပါဘူး"

သူသည် ဆေးဖက်ဝင် အပင်များကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် လက်ဖြင့် ချေမွကာ အမှုန့်ဖြစ်စေလိုက်သည်။ လေ၊ မိုးကြိုး၊ မိုးရေနှင့် မီးလျှံများ ယှက်နွယ်သွားပြီး မရေမတွက်နိုင်သော ဆေးမှုန့်များကို ချက်ချင်း ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ ကောင်းကင်ထက်တွင် မိုးကြိုးတိမ်တိုက်များ ရုတ်တရက် စုရုံးလာတော့သည်။

စုတိန်ဖန်းမှာ ကြောင်အမ်းကာ ရပ်နေမိသည်။

ဆေးအိုးမပါဘဲ ဆေးဖော်စပ်နေတာလား ဒီနည်းလမ်းက မဖြစ်နိုင်ဘူးလေ။

ဆေးစွမ်းအားတွေက ဘယ်လိုလုပ် စုစည်းနိုင်မှာလဲ အပူချိန် နည်းနည်းလေး လွဲတာနဲ့တင် ဒီဆေးလုံးက ပျက်စီးသွားမှာပဲ

သို့သော်လည်း ထိုဆေးဖက်ဝင် အပင်များမှာ ဆေးရည်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို သူ ချက်ချင်း မြင်လိုက်ရသည်။

စီနီယာသည် ကျင့်စဉ်စွမ်းအားတင်မကဘဲ ဆေးဖော်စပ်မှုအတတ်ပညာမှာလည်း ဤမျှ ထူးချွန်နေသည်လား ဤသို့သော ဆေးဖော်စပ်မှု နည်းလမ်းမျိုးမှာ ချန်ရှန်း မဟာဧကရာဇ်သာ လုပ်ဆောင်နိုင်သည့် ဧကရာဇ်အဆင့် ဆေးဆရာတစ်ဦး၏ နည်းစနစ်မျိုး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ပြင်းထန်သော မီးလျှံများက ဆေးရည်ကို ကျိုချက်နေပြီး မိုးကြိုးဘေးဒုက္ခကလည်း ကူညီပေးနေသည်။ လောကအနှံ့ ပြင်းထန်သော လေပြင်းများ တိုက်ခတ်လာပြီး ဆေးရနံ့များ စတင် ပျံ့လွင့်လာသည်။ ဒသမအဆင့် ဆေးလုံးတစ်လုံးသည် တာအိုအဆင့်နှင့်သာ ညီမျှသော်လည်း ဤမျှ ထူးခြားသော ဖြစ်ရပ်များ အဘယ်ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်နေရသနည်း။

ထိုအခါမှ ချူနင်၏ ဆေးဖော်စပ်မှု နည်းပညာမှာ အထိပ်အစွန်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း စုတိန်ဖန်း သဘောပေါက်သွားသည်။ မီးလျှံကို ထိန်းချုပ်မှုဖြစ်စေ ဆေးလုံးကို သန့်စင်မှုဖြစ်စေ အစွမ်းကုန် ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ဤနည်းစနစ်ဖြင့် ဖော်စပ်ထားသော ဒသမအဆင့် ဆေးလုံးပေါ်တွင် ဆေးလုံးအမှတ်အသားဆယ်ခု စွဲထင်လာပြီး အလိုအလျောက် သက်ရှိဝိညာဉ် ဝင်လာတော့သည်။ မိုးကြိုးသံများ ဟိန်းထွက်လာပြီး ဤ နက်မှောင်သောယန်ဝိညာဉ်အရည်ပျော် ဆေးလုံးကို နောက်ဆုံးအဆင့် အစွမ်းထက်အောင် ဖြည့်ဆည်းပေးလိုက်သည်။

ဒသမအဆင့်ဆေးလုံး ဆေးလုံးအမှတ်အသား ဆယ်ခုအကောင်းဆုံးထဲက အကောင်းဆုံးပင် အဖိုးကြီးသည် သိသိသာသာပင် အသက်ရှူ မြန်လာသည်။

ဤသည်မှာ ဆေးဖော်စပ်ခြင်း မဟုတ်တော့ဘဲ အစွမ်းပြနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ထိုဝိညာဉ်ဆေးလုံးသည် ၎င်းကိုယ်တိုင် အစားခံရတော့မည်ကို သိရှိသွားသလိုမျိုး ချက်ချင်းပင် ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားသော်လည်း ချူနင်က လက်ဖြင့် ဖမ်းဆီးကာ ပြန်ယူလာခဲ့သည်။

ချူနင် ပြုံးလျက် ရဲ့ချန်းလျန်ကို ပေးလိုက်သည်။

"အခုပဲ စားလိုက်ပါ မဟုတ်ရင် သူ ထွက်ပြေးသွားလိမ့်မယ်"

ရဲ့ချန်းလျန်သည် ရင်ခုန်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ဆေးလုံးကို မျိုချလိုက်သည်။

သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းတွင် အဆုံးမဲ့သော ဆေးစွမ်းအားများ လည်ပတ်သွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများမှာ နွေးထွေးစွာ စီးဆင်းလာသည်။ အစပိုင်းတွင် သက်သောင့်သက်သာ ရှိရာမှ တဖြည်းဖြည်း တည်ငြိမ်သွားပြီး အရာအားလုံးကို တိတ်တဆိတ် အာဟာရ ဖြည့်တင်းပေးနေသည်။

ရဲ့ချန်းလျန် အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။

"ဆေးစွမ်းအားတွေက ဘာလို့ ဘာမှမရှိသလို ခံစားနေရတာလဲ"

"ဒါက တဖြည်းဖြည်းနဲ့ အာဟာရ ဖြည့်တင်းပေးတာလေ ကိုယ်တို့ စားနေတဲ့ ဟင်းတွေလိုပဲပေါ့"

"ဒါဆိုရင် စားလိုက်တာ ဘာထူးမှာလဲ"

ချူနင် ချက်ချင်း ရှင်းမပြသေးဘဲ အဖိုးကြီးကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

"ငါဇနီးကို အိမ်ပြန်ခေါ်သွားတော့မယ်"

အဖိုးကြီး သတိပြန်ဝင်လာပြီး အမြန် ခေါင်းညိတ်သည်။

"စီနီယာ ကောင်းကောင်း ကြွပါ"

သူသည် ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ရုံဖြင့် အောက်ဘုံရှိ နန်းတော်သို့ ပြန်ရောက်သွားသည်။ ချန်းချင်း နန်းဆောင်ထဲတွင် ရဲ့ချန်းလျန်မှာ ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်နေပြီးမှ ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"နင့်နောက်ကို မလိုက်ခဲ့သင့်ဘူးဆိုတာ ငါသိသားပဲ။ နင် တမင်လုပ်ပြနေတာလား ဒါမှမဟုတ် တခြားလားဆိုတာ ငါ တကယ်မသိတော့ဘူး"

ချူနင်က သူမရှေ့မှာ တမင်အစွမ်းပြပြီး သူမကို အလိုလိုက်ခံရတဲ့ ဇနီးလေးတစ်ယောက် ဖြစ်အောင် လုပ်နေသလိုမျိုး သူမ ခံစားနေရသည်။ အဲဒီလိုတော့ မထင်နဲ့ ဒါက ငါ့ရဲ့စရိုက်ပဲ ကြိုက်ရင်ကြိုက် မကြိုက်ရင် နေလိုက်တော့။

ချူနင် လက်ဝေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခါ ရှောင်ပင်းနဲ့ သွားတုန်းက ဒီအဖိုးကြီးက ငါတို့ကို ချောင်းကြည့်နေတာ။ အစကတော့ သူ့ကို သတ်မလို့ပဲ ဒါပေမဲ့ ဒီအဖိုးကြီးက ကြည့်ရတာ အမြင်တော်လို့ ချန်ထားပေးလိုက်တာ"

"သူက နင့်ကို ကြည့်ရုံလေးကို နင်က သတ်ချင်တာလား"

"ကိုယ် အဲဒီလို မလုပ်ပါဘူး"

"ဒါက အဲဒီလို မဟုတ်ဘူးလေ။ မင်းက အပြင်မှာ အေးအေးဆေးဆေး လမ်းလျှောက်နေတာကို တစ်ယောက်ယောက်က ချောင်းကြည့်နေတယ် ဆိုပါစို့။ အကယ်၍ မင်းရဲ့အစွမ်းက သူ့ထက်ညံ့နေရင် အဲဒီလူက လူကောင်းလား လူဆိုးလား ဆိုတာ ဘယ်သူ သိမှာလဲ"

ရဲ့ချန်းလျန်၏ မျက်နှာမှာ ထူးဆန်းသွားသည်။

"နင် ပြောသမျှ အကုန်လုံးက အမှန်တွေချည်းပဲ"

ပြောပြီးနောက် ရဲ့ချန်းလျန်သည် ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ပြန်ထိုင်ကာ စိတ်တည်ငြိမ်အောင် အသက်ရှူနေမိသည်။ ဒီနေ့ ကြုံတွေ့ခဲ့ရတဲ့ ထိတ်လန့်မှုတွေက အရမ်းကို ကြီးမားလွန်းလှသည် မဟုတ်ပါလား။

သို့သော် ချူနင်သည် ဆေးဖော်စပ်သည့် အစွမ်းကလွဲ၍ အခြားမည်သည့် အစွမ်းကိုမှ မပြဘဲ ဤမျှ ရိုသေမှုကို ရရှိနေသည်မှာ သူ မည်မျှအစွမ်းထက်ကြောင်း သက်သေပြနေခြင်း ဖြစ်သည်။ စိတ်ဓာတ်ကျစရာလည်း ကောင်းလှသည်။ လောကရဲ့ မဟာဧကရာဇ် ဆယ်ပါးတစ်ဦးစီက လောကရဲ့စည်းမျဉ်းတွေကို ထိန်းချုပ်ထားတဲ့သူတွေ သူတို့အားလုံးက ချူနင်ရှေ့မှာ ဤမျှ ရိုသေကိုင်ရှိုင်းနေကြသည်လေ။

ရဲ့ချန်းလျန်သည် ချူနင့်ကို မကျေမနပ် ကြည့်လိုက်သည်။

"နင် ငါ့ကို ဘယ်နှစ်ခုတောင် ဖုံးကွယ်ထားသေးလဲ။ တစ်နေ့ကျရင် မိန်းမတွေ အများကြီးနဲ့ ကလေးတွေ အများကြီးက နင့်ဆီ လာပြီးတော့ သူတို့က နင့်ကလေးတွေပါလို့ ပြောလာမှာလား"

ချူနင်သည် မတတ်သာသဖြင့် ရဲ့ချန်းလျန်ကို ရှေ့တိုးဖက်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောလိုက်သည်။

 "သေချာပေါက် မဟုတ်ပါဘူး ကိုယ် ပြောပြီးသားပဲလေ မင်းက ကိုယ့်ရဲ့ပထမဆုံးပါလို့။ တခြား မိန်းမတွေ ကလေးတွေ ဘယ်ရှိမှာလဲ။ မင်းတစ်ယောက်တည်း ရှိတာပါ ဟုတ်ပြီလား"

"အဲဒီလူတွေကို မမြင်ချင်ရင် ကိုယ်တို့ မသွားတော့ဘူးလေ။ နောက်ပိုင်း အပြင်သွားရင် လှပတဲ့ ရှုခင်းတွေပဲ သွားကြည့်ကြတာပေါ့"

"ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့တော့ လုပ်စရာကိစ္စလေးတွေ ရှိနေလို့ပါ။ သူက ကိုယ့်အတွက် ဆေးဖက်ဝင် ပစ္စည်းတွေ ရှာပေးပြီး ကိုယ့်ရဲ့လုပ်အားကို သက်သာစေတာဆိုတော့ သူ့ကို နည်းနည်း လမ်းညွှန်ပေးတာက ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး ဟုတ်တယ်မလား"

ရဲ့ချန်းလျန် ခဏစဉ်းစားပြီးမှ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"အင်း တစ်ယောက်ယောက်ကို အလုပ်ခိုင်းရင်တော့ သူတို့ကို အကျိုးအမြတ် တစ်ခုခု ပေးသင့်တာပေါ့"

"အော်... ဟုတ်သားပဲ" သူမ တစ်ခုခုကို သတိရသွားသည်။

"နင့်ရဲ့ အဲဒီဆေးလုံးက တကယ်တမ်း ဘာအတွက်လဲ။ ငါ့ကျင့်စဉ်တွေ တက်လာတာလည်း မခံစားရပါဘူး"

"မင်းရဲ့ လက်ရှိ ခန္ဓာကိုယ် အခြေအနေက ကျင့်စဉ်တိုးတက်စေတဲ့ ဆေးလုံးတွေ သောက်ဖို့ မသင့်တော်သေးဘူး။ ပြီးတော့ ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်အနေနဲ့ ဆေးလုံးတွေ အများကြီး သုံးတာကလည်း မကောင်းဘူးလေ"

"ဒါဆို ဘာအတွက်လဲ"

"ကိုယ် ပြောပြီးသားပဲလေ သန္ဓေသားကို အာဟာရ ဖြည့်ပေးဖို့လို့။ ဒါပေမဲ့ ဒီဆေးလုံးရဲ့ အာဟာရ ဖြည့်တင်းမှု အာနိသင်က ပိုပြီးတော့ ကောင်းတယ်"

ရဲ့ချန်းလျန် စကားပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ချူနင်က သူမ၏ နားနားသို့ တိုးကပ်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ လက်တစ်ဖက်က သူမ၏ ခါးပေါ်သို့ ရောက်လာသည်။

"အကြမ်းဖျဉ်း ပြောရရင်တော့ နောက်ပိုင်း ကိုယ်တို့ အဲဒီလိုကိစ္စမျိုးလုပ်တဲ့အခါကျရင် မင်း ဘာမှစိတ်ပူစရာ မလိုတော့ဘူး သေချာပေါက် ဘာပြဿနာမှ မရှိစေရဘူး"

"မင်းရဲ့ ခင်ပွန်းက တော်တော်လေးကို ဂရုစိုက်တတ်တယ် မဟုတ်လား"

ရဲ့ချန်းလျန် မှင်တက်သွားပြီး ထိုဆေးလုံးက ဘာအတွက်လဲဆိုသည်ကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားတော့သည် နင်မနေ့က ဘာလို့ ဘာမှမလုပ်တာလဲဆိုတာ အခုမှ သိတော့တယ် ပြီးတော့ ဒီနေ့ကျမှ ဒီဆေးလုံးကို ဇွတ်ဖော်နေတာကိုး။

သူမ၏ မျက်နှာလေးမှာ နီမြန်းသွားပြီး ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။ "နင့်ရဲ့ ဆေးဖော်စပ်တဲ့ နည်းလမ်းတွေက ဒီအတွက်လား"

"လူယုတ်မာ"

"နင် ငါ့ကို ကတိပေးထားတယ်လေ ကလေးမမွေးခင်အထိ ငါ့ကို ဘာမှ မလုပ်ဘူးလို့"

"နင် ဘယ်လောက်ပဲ ပြင်ဆင်ထားပါစေ ငါ သဘောမတူဘူး လုံးဝပဲ"