အခန်း ၅၉ အဖြေရှာတွေ့ခြင်း

ယနေ့ ညစာက အနည်းငယ် နောက်ကျသွားသည်။ စောစောက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် ကိစ္စများကြောင့် အချိန်အနည်းငယ် ကြန့်ကြာသွားရခြင်း ဖြစ်၏။

ဟင်းချက်စရာတွေက လတ်ဆတ်နေသဖြင့် ပြဿနာမရှိသော်လည်း လူတွေ၏ စိတ်ကတော့ မငြိမ်မသက် ဖြစ်နေကြသည်။

တကယ်လို့သာ သူမဗိုက်ထဲက ကလေးကို စိတ်မပူရဘူးဆိုရင် ရဲ့ချန်းလျန် တစ်ယောက် တကယ်ကြီး ရူးသွားမှာကို မစိုးရိမ်ရဘူးဆိုရင် ချူနင် ရှေ့ဆက်လိုက်တာ ကြာလှပါပြီ။

နောက်ဆုံးတော့ အဲဒီနေ့က သူမရဲ့ဝါးမြိုခြင်းကို ခံလိုက်ရတဲ့ မြင်ကွင်းက သူ့မျက်စိထဲမှာ ဝေဝေထင်ထင် ရှိနေဆဲပင်။

သူက အခြေအနေကို ပြန်ထိန်းချင်သော်လည်း တကယ်တမ်းမှာတော့ အခြားအကြံအစည်မရှိဘဲ သူမ၏အခြေအနေကို ပုံမှန်ပြန်ဖြစ်အောင် စွမ်းအင်နဲ့ တည့်မတ်ပေးဖို့သာ စဉ်းစားနေခြင်းဖြစ်သည်။

သူ့ဇနီးသည် အခြေအနေ ဖောက်ပြန်လာတဲ့အခါမှာ သူမက အရမ်းကို ရိုင်းစိုင်းလွန်းတယ် သူတောင် မထိန်းချုပ်နိုင်ဘူး အဲဒါကို ဖြေရှင်းမယ့် နည်းလမ်းသာ ရှိမယ်ဆိုရင်။

(တုန်)

[အိမ်ရှင်သည် ကိုယ်ဝန်ဆောင်မိခင်၏ ဘေးကင်းလုံခြုံမှုကို စတင်စိုးရိမ်နေကြောင်း သိရှိရသဖြင့် ဧကရာဇ်အဆင့် ဆေးဖော်စပ်သူ၏ ပါရမီကို ပေးအပ်လိုက်ပါသည်။

၎င်းသည် ကလေးငယ် ကျန်းမာစွာ ကြီးထွားလာစေရန်နှင့် ကိုယ်ဝန်ဆောင်မိခင်၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကျန်းမာရေးကို စောင့်ရှောက်ရာတွင် အထောက်အကူ ဖြစ်စေပါမည်။]

ချူနင် အံ့ဩသွားသည် ဧကရာဇ်အဆင့် ဆေးဖော်စပ်သူဟုတ်လား အဲဒါက ဘာအသုံးဝင်မှာလဲ ဒီပြဿနာကို ဖြေရှင်းနိုင်ပုံ မရဘူး။

မဟုတ်ဘူး။

သူ့ဦးနှောက်ထဲတွင် ဆေးနည်းပေါင်းများစွာ ပေါ်လာသည်။ ဒသမအဆင့် ဆေးလုံးတစ်လုံးဖြစ်သည့် နက်နဲသော ယင်စွမ်းအင် ပျော်ဝင်ဝိညာဉ်ဆေးလုံးအကောင်းဆုံး ဆေးလုံးအဖြစ် မှတ်တမ်းတင်ထားပြီး ခန္ဓာကိုယ်၏ အခြေအနေကို ပြန်လည်ကောင်းမွန်စေရန် အသုံးပြုသည်။

ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက် အသက်ရှူရုံလေး ကျန်နေရင်တောင် ဒီဆေးလုံးကို စားလိုက်ရင် အထွက်အထိပ်အခြေအနေကို ချက်ချင်း ပြန်ရောက်သွားစေနိုင်သည်။

၎င်းက ဖျားနာမှုကို ကုသပေးနိုင်သလို မဖျားနာသူတွေအတွက်တော့ သန္ဓေသားကို တည်ငြိမ်စေသည်။

ကျင့်ကြံသူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အကြီးအကျယ် မြှင့်တင်ပေးနိုင်ပြီး ဗိုက်ထဲက ကလေးကို သန်မာစေရုံတင်မကဘဲ အသုံးပြုသူကိုပါ အကျိုးကျေးဇူး အများကြီး ပေးနိုင်သည်။

ကျင့်ကြံမှု အဆင့်တက်တာက ဒုတိယပါ အဓိကကတော့။

ဒါက ဖြစ်နိုင်တယ်။

ရှောင်ပင်းကတော့ ဟင်းချက်နေဆဲဖြစ်သော ချူနင့်ကို ကြည့်ကာ အားကျနေမိသည်။

အရှင်မင်းကြီးရဲ့ အစွမ်းက ဒီလောက်ကြီးတာတောင် ကိုယ်တိုင်ဟင်းချက်ပေးနေတုန်းပဲ။ 

မိဖုရားခေါင်ကြီးကတော့ တကယ်ကို ကံကောင်းတာပဲ ဒါပေမဲ့ အရှင်မင်းကြီးက ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး တဟီးဟီးနဲ့ ရယ်နေရတာလဲ။

"အရှင်မင်းကြီး ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး ဒီလောက် ပျော်နေတာလဲ"

ချူနင်က ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး "ရှောင်ပင်း နင်က ငယ်သေးတော့ နားမလည်ပါဘူး တချို့ကိစ္စတွေက ကြီးလာရင် နားလည်သွားမှာပါ"

ရှောင်ပင်း ကြောင်သွားပြီး တိုးတိုးလေး ရေရွတ်မိသည် "ကျွန်မက အရှင်မင်းကြီးထက် သိသိသာသာ အသက်ကြီးတာကို"

ဒါပေမဲ့ ပြောပြီးတော့မှ သူမ သတိရသွားသည်။ ချူနင်ရဲ့ အဆင့်အတန်းက မရိုးရှင်းဘူးလေ အထူးသဖြင့် သူ့ရဲ့အသက်က ဟင်းလင်းပြင် ဧကရာဇ်ထက်တောင် အများကြီး ပိုကြီးကောင်း ကြီးနိုင်ပြီး နှစ်ပေါင်းသောင်းချီ နေလာတဲ့ မိစ္ဆာအိုကြီးဖြစ်နိုင်တာပဲ။

"အရှင်မင်းကြီးရဲ့ တကယ့်အစွမ်းကို မိဖုရားခေါင်ကြီးကို ပြောပြလိုက်လို့လားဟင်"

ချူနင်က လက်ဝေ့ယမ်းလိုက်သည်။ "သူမက ငါအရမ်းတော်တယ်ဆိုတာ သိပြီးသားပဲလေ ပြောပြနေဖို့ လိုသေးလို့လား"

ရှောင်ပင်း ဆွံ့အသွားသည်။ "ဒါပေမဲ့ အရှင်မင်းကြီးက မပြောရသေး"

"ရှောင်ပင်း ဟင်းတွေ ရပြီ သွားပြင်လိုက်တော့"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ အရှင်မင်းကြီး"

ရှောင်ပင်း ဆက်မမေးတော့ဘဲ အလုပ်ရှုပ်သွားတော့သည်။ မကြာခင်မှာပဲ လတ်ဆတ်တဲ့ ဟင်းချက်စရာတွေနဲ့ ပြင်ဆင်ထားတဲ့ ဟင်းပွဲတွေက ချန်ရှင်းနန်းဆောင်ထဲ ရောက်လာသည်။

သို့သော် ရှောင်ပင်း သတိထားမိတာကတော့ ဒီနေ့ မိဖုရားခေါင်ကြီးက သိပ်ပြီး တည်ငြိမ်မနေဘူး ဆိုတာပါပဲ။

သူမရဲ့ လက်ချောင်းလေးတွေက တုန်ယင်နေတယ်ဒါက စိတ်လှုပ်ရှားပြီး နေမထိထိုင်မသာ ဖြစ်နေတဲ့ လက္ခဏာပဲ။

အဟေး

အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ကျင့်စဉ်က အရမ်းမြင့်နေတာကို မိဖုရားခေါင်ကြီး သိသွားလို့လား။ ဒါကြောင့် အရမ်း စိတ်လှုပ်ရှားနေတာလား။

ရှောင်ပင်းက ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည် မိဖုရားခေါင်ကြီး တကယ်တော့ အရှင်မင်းကြီးက ဘယ်လိုလူပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်မမျိုးမ ခံစားရတာကတော့ အရှင်မင်းကြီးက မိဖုရားခေါင်ကြီးအပေါ် တကယ်ကို ကောင်းတာပါ။

ဒီလောကမှာ အရှင်မင်းကြီးလိုမျိုး နာမည်ဂုဏ်သတင်းကို မမက်ဘဲ မိဖုရားခေါင်ကြီး တစ်ယောက်တည်းအပေါ်မှာပဲ စိတ်ရောကိုယ်ပါ ပုံအောပေးမယ့်သူမျိုး ရှာဖို့ တကယ် မလွယ်ပါဘူး။

ရဲ့ချန်းလျန်ကတော့ စောစောက ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေကိုပဲ တွေးနေမိသည်။ သူမ ချူနင့်ကို မျက်နှာချင်းဆိုင်ဖို့ ပိုပိုပြီး ခက်ခဲလာသည်။ 

အထူးသဖြင့် နောက်ဆုံး စကားတစ်ခွန်းကို သူမကိုယ်တိုင် ပြောထွက်သွားခဲ့တာကို ပြန်တွေးမိတော့ ရှက်လွန်းလို့ သေချင်သွားသည်။

သူမရဲ့ သိက္ခာတွေ ကုန်ပါပြီ အနမ်းခံရရုံတင်မကဘဲ အဲဒီခွေးကောင်ရဲ့ လက်က သူမရဲ့ ရင်သားကိုပါ ထိတွေ့သွားခဲ့တာ။

ကံကောင်းလို့ ချူနင်က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့လို့ပေါ့ မဟုတ်ရင်သူမကိုယ်တိုင်လည်း ထိန်းနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။

ဒါပေမဲ့ ဒီခွေးသားက သူ့ရဲ့ ရမ္မက်နောက်ကို မလိုက်ခဲ့တာကတော့ သူမကို အံ့ဩစေသည်။ 

အရင်က သူ့အပြုအမူတွေအရဆိုရင် သူက သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို မက်မောနေတာ ရှင်းနေတာကို။

နင် ဘာတွေတွေးနေတာလဲ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် နောက်ငါးရက် ခြောက်ရက်နေရင် မင်္ဂလာဆောင်တော့မှာပဲ။

ဒီနည်းလမ်းနဲ့ လူကို ထိန်းချုပ်တာ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ အပြင်လူတွေအတွက်တော့ သူက သူမရဲ့ ဧကရာဇ်ပဲလေ ဘာမှမထူးခြားပါဘူး ဒါပေမဲ့...

ရှောင်ပင်းရဲ့ စကားကြောင့် သူမ အတွေးစပြတ်သွားသည်။ ရဲ့ချန်းလျန် သတိပြန်ဝင်လာပြီး ရှောင်ပင်းပြောတာကို နားထောင်ပြီးနောက် ငြိမ်သွားတော့သည်။

အဲဒါ တကယ်ပဲ ဖြစ်နိုင်ပါတယ် ဒီခွေးကောင် က နေ့တိုင်း သူမကို အခွင့်အရေးယူပြီး သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို မက်မောနေပေမဲ့ တကယ်တမ်းကျတော့ သူမနဲ့ ဗိုက်ထဲက ကလေးကို တကယ့်ကို ဂရုစိုက်တာပါ။

ချူနင်က ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ် သူက သူမအပေါ်မှာပဲ စိတ်ရောကိုယ်ပါ ပုံအောထားတာကတင် လုံလောက်နေပါပြီ။

ရဲ့ချန်းလျန် ခေါင်းအသာအယာ ငြိမ့်ပြလိုက်သော်လည်း ဘာမှမပြောပေ ရင်ထဲမှာတော့ အဲဒီစကားကို အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ လက်ခံလိုက်သည်။ ရှောင်ပင်းကတော့ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

မိဖုရားခေါင်ကြီးက တည်ငြိမ်နေဆဲပဲ အရှင်မင်းကြီးရဲ့ တကယ့်အဆင့်အတန်းကို သိနေတာတောင် မျက်နှာအမူအရာမပျက်ဘူး။

ရှောင်ပင်းကတော့ ဒီနေ့ တကယ်ကြီး လန့်နေရတာလေ။

"မိဖုရားခေါင်ကြီး ဒီစွပ်ပြုတ်လေးကို မြည်းကြည့်ပါဦး ဟင်းချက်စရာတွေကို အထူးရှာဖွေထားတာပါ ရှာဖို့ တော်တော် ခက်ပါတယ်"

ရဲ့ချန်းလျန် ဘာမှမပြောဘဲ ချူနင်ကမ်းပေးတဲ့ စွပ်ပြုတ်ပန်းကန်ကို ယူလိုက်ပြီးမှ သူ့ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ရှောင်ပင်းရှိနေတာမို့လို့ နင်မရမ်းကားရဲတာပေါ့။

ချူနင်က တကယ်ပဲ မရမ်းကားရဲသော်လည်း အကြည့်ချင်းတော့ ပြန်ဖလှယ်လိုက်သည်။

ရှောင်ပင်း မရှိတဲ့ အချိန်တွေလည်း ရှိဦးမှာပါရဲ့ချန်းလျန် စောစောက လုပ်ရပ်တွေအတွက် နည်းနည်း နောင်တရမိသည်။

အခုတော့ ခေါင်းငုံ့ပြီး ဘာမှမပြောဘဲ စားနေတော့သည်။ အမျိုးသားတွေဆိုတာ လက်တစ်ဆစ်ပေးရင် တစ်လံလိုချင်တဲ့ အမျိုးတွေလေဒီတစ်ခါ အောင်မြင်သွားပြီဆိုတော့ နောက်တစ်ခါကျရင် ပိုပြီးတော့ ရမ်းကားလာမှာ သေချာသည်။ ဒါတွေ ဘယ်ကစတာလဲ

 အော်... ဟုတ်ပြီ မင်းတက်နန်းဆောင်မှာ အဲဒီနေ့က သူမ ချူနင့်ကို အတင်းကိုက်မိရာကနေ စတာပဲ အဲဒီနောက်ပိုင်း ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ဖြစ်ကုန်တာ နောက်ဆိုရင် ချူနင် လာတိုင်း သူမကို ကိုင်တွယ်နေတော့မှာလား။

အခုတော့ ဒီထမင်းဝိုင်းလေးက ဖြည်းဖြည်းချင်းပဲ ကုန်သွားပါစေလို့ သူမ ဆုတောင်းနေမိသည်။

"ရှောင်ပင်း... မလောပါနဲ့ ဖြည်းဖြည်းချင်းပဲ စား"

ရှောင်ပင်း ကြောင်သွားသည်။ သူမက ပုံမှန်အတိုင်းပဲ စားနေတာ မဟုတ်လား။ မိဖုရားခေါင်ကြီးက ဘာလို့ ဒီလိုပြောရတာလဲ။ သူမက ဒီမှာရှိနေလို့ အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေလို့လား။

ရှောင်ပင်းကတော့ စိတ်မပျက်တဲ့အပြင် ပိုတောင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသေးသည်။

"ရှောင်ပင်း တစ်ခုခု လုပ်ဖို့ ကျန်နေတာ သတိရသွားပြီ အရင်သွားလုပ်လိုက်ဦးမယ်နော်" ရဲ့ချန်းလျန် မျက်လုံးပြူးသွားသည်။

"ဟမ်"

သူမက ရှောင်ပင်းကို ထွက်သွားခိုင်းတာ မဟုတ်ဘူးလေ ဒါပေမဲ့ ရှောင်ပင်းကတော့ မီးခိုးလိုပဲ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ။ ဒီတော့ ထမင်းဝိုင်းမှာ နှစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့တော့သည်။

"ဟီးဟီးဟီး..."

ရဲ့ချန်းလျန် ပိုပြီးတော့ ငြိမ်ကျသွားသည်။ 

ရှောင်ပင်းကို အခုမှ ပြန်ခေါ်ရင်လည်း သူမ ကြောက်နေတာ ပေါ်လွင်သွားလိမ့်မည်။ ထမင်းစားနေတာပဲ ချူနင်က ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ။

ဒါပေမဲ့ ဒီအချိန်မှာပဲ ချူနင်က ရုတ်တရက် ပန်းကန်နဲ့ တူကို ချလိုက်ပြီး ထရပ်လိုက်သည်။ ရဲ့ချန်းလျန် တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းသွားတော့သည်။

"ငါ... ငါ စားနေတုန်းလေ နင် ရမ်းကားမနေနဲ့နော်"

သူမက ဒီခွေးကောင်ကို တကယ်ကြီး ကြောက်နေရပါပြီ။ သူလှုပ်ရှားလိုက်တာနဲ့ သူမ အနားကို လာတော့မလားဆိုပြီး စိတ်လှုပ်ရှားနေရသည်။

ဒါပေမဲ့ ချူနင်ကတော့ နားမလည်သလို မျက်နှာပေးနဲ့ ဓားနဲ့ ကျင့်စဉ်ကျမ်းကို ထုတ်လိုက်သည်။

"မင်းက... ဘာလို့ ဒီလောက် တုံ့ပြန်မှု ကြီးနေရတာလဲ လက်ဆောင်ပေးမယ်လို့ ငါ ပြောထားတယ် မဟုတ်လား"

ရဲ့ချန်းလျန် ကြောင်သွားပြီး မျက်နှာ ရဲတက်လာသည်။ ချူနင် တစ်ယောက် မရိုးမသား ပြန်လုပ်တော့မယ်လို့ သူမထင်လိုက်တာလေ။

"ဒါပေမဲ့... မင်း လိုချင်တယ်ဆိုရင်တော့ ကိုယ်လည်း လုပ်ပေးနိုင်"

ချူနင်က သူမရဲ့ စိုးရိမ်စိတ်ကို ရိပ်မိပြီး ထပ်ပြုံးပြလိုက်တော့ ရဲ့ချန်းလျန် ပိုရှက်သွားရသည်။

"စားစမ်း"

"မလောပါနဲ့ဦး လက်ဆောင် အရင်ပေးပါရစေ"

ချူနင်က ဓားနဲ့ ကျင့်စဉ်ကျမ်းကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။ ရဲ့ချန်းလျန်က တွေ့တော့ ခဏ တွန့်ဆုတ်နေသည်။

ငါ့ကို လာလာဘ်ထိုးတာလား။

ငါ့ကို လာဘ်ထိုးပြီးရင် နမ်းလို့ရမယ်လို့ ထင်နေတာလား။

လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး။

ရဲ့ချန်းလျန် ခေါင်းကို လွှဲလိုက်သည်။ "ဓားတစ်လက်နဲ့ ငါ့ကို လာဘ်ထိုးလို့ ရမယ် ထင်နေတာလား"

"မဟုတ်ပါဘူး" ချူနင် ရယ်ရခက် ငိုရခက် ဖြစ်သွားသည်။

"မင်း ထင်သလို မဟုတ်ပါဘူး ဒီနေ့ နေ့လယ်က ကိုယ်ထွက်သွားတုန်းက ယူလာပေးမယ်လို့ ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား။ ဒီနေ့မှ သွန်းလုပ်လို့ ပြီးတာနဲ့ ယူလာပေးတာ။ မင်းက ဘာထင်လို့လဲ"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရဲ့ချန်းလျန် ပိုပြီးတော့ ရှက်သွားရသည်။ သူမ မှတ်မိသလောက်ဆိုရင် တကယ်ပဲ ဖြစ်နိုင်ပါသည်။ 

ကိုယ်ဝန်ရှိလာကတည်းက သူမရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေက လျော့နည်းလာပြီး တုံ့ပြန်မှုတွေက နှေးကွေးနေတာလေ။

"ဒါဆိုရင်လည်း အဲဒီမှာပဲ ထားလိုက်တော့ ငါ စားနေတုန်းပဲ"

"မင်း ကြိုက်မကြိုက် အရင် မကြည့်ချင်ဘူးလား"

ရဲ့ချန်းလျန်ကတော့ နားမလည်သလို ကြည့်လိုက်သည်။ "ဓားတစ်လက်မှာ ကြိုက်စရာ မကြိုက်စရာ ဘာရှိလို့ ကိုယ်ပိုင်ဓား.."

ဒါပေမဲ့ သူမပြောပြီးတာနဲ့ ချူနင်က ဓားကို အိမ်ထဲက ဆွဲထုတ်လိုက်တာကို မြင်လိုက်ရသည်။

ဓားကိုယ်ထည်ပေါ်မှာ အလွန်ရှုပ်ထွေးလှတဲ့ ပုံရိပ်တွေ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး တစ်လက်လုံးက နူးညံ့တဲ့ အရောင်အသွေးတွေနဲ့ တောက်ပနေကာ အလွန်ကို လက်ရာမြောက်လှသည်။

ရဲ့ချန်းလျန်၏ မျက်လုံးများ လင်းလက်သွားတော့သည် အမျိုးသမီးအများစုရဲ့ ဓားတွေက ရိုးရှင်းကြပါတယ် အရမ်း တောက်ပနေရင် ကြွားဝါသလို ဖြစ်မှာ စိုးလို့ပါ။

ဒါပေမဲ့ သူမရှေ့က ဓားကတော့ ဖယောင်းတိုင်အလင်းအောက်မှာ အလွန်လှပနေပြီး သူမရဲ့ အကြိုက်နဲ့ တိုက်ရိုက် ထပ်တူကျနေသည်။

လှပပေမဲ့ လူအများကြားမှာ ထင်ပေါ်မနေဘူး။

သူ တကယ်ပဲ စိတ်နှစ်ပြီး လုပ်ထားတာပဲ။ ရဲ့ချန်းလျန် ပန်းကန်နဲ့ တူကို ချလိုက်ပြီး ဓားကို ယူကာ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။

"ဒါကို ဘယ်မှာသွန်းလုပ်တာလဲ တာ့ချန်းအင်ပါယာရဲ့ ပန်းပဲဆရာတွေက ဒီလို အရောင်မျိုး သွင်းနိုင်လို့လား"

"ကိုယ်ကိုယ်တိုင် သွန်းလုပ်တာပါ အပေါ်က အရောင်တွေက ကောင်းကင်ဘုံ မိုးကြိုးကို အသုံးပြုပြီး သွင်းထားတာ မင်းရဲ့အရင်ဓားထက်တော့ အများကြီး ပိုကောင်းမှာ သေချာသလို လှလည်း လှတယ်မင်းနဲ့လည်း လိုက်ဖက်တယ် မဟုတ်လား"

ရဲ့ချန်းလျန် တကယ်ကြီး သဘောကျသွားသည်။ သူမကိုယ်တိုင်က ဓားကျင့်ကြံသူတစ်ယောက် ဖြစ်သလို ဒီလိုမျိုး ခန့်ညားပြီး လှပတဲ့ အရောင်တွေကို သဘောကျတာလေ။

"နင် ဒါကိုလည်း လုပ်တတ်တာလား"

"မင်းရဲ့ အမျိုးသားက တခြား သိထားတာတွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်.မင်းရော လေ့လာချင်လား"

ရဲ့ချန်းလျန် မျက်နှာလေး နီသွားသည်။ ဓားကို ပြန်သိမ်းလိုက်ပြီးနောက် ခဏ ငြိမ်သွားသည်။

"လေ့လာစရာ မရှိပါဘူး ငါ မတွေ့ဖူးတာမှ မဟုတ်တာ"

"ဟမ် ဘာ ကိုယ်ကအတွင်းစိတ်က ပါရမီတွေကို ပြောတာပါ ဟိုဟာကို ပြောတာ မဟုတ်ဘူး"

ရဲ့ချန်းလျန် အသက်ပြင်းပြင်းရှူပြီး လက်သီးကို ဒေါသတကြီး ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်သည်။

ငါ ဘယ်လိုပဲ ပြန်ဖြေဖြေ နင့်ကို အသာစီးမရနိုင်ပါလား နင်က အမြဲ ပြန်ချေပဖို့ စကားရှိနေတာပဲ။

ဒါပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးကို တွေးမိတော့ ရဲ့ချန်းလျန်က ပြန်ပြီး လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"နင့်ရဲ့ အတွင်းစိတ် ပါရမီပဲဖြစ်ဖြစ် ဟိုဟာပဲဖြစ်ဖြစ် လေ့လာစရာမရှိပါဘူး အဲဒီလောက်လေးကို"

"ထမင်းကိုတော့ ကြိုက်သလို စားလို့ရတယ် စကားကိုတော့ လျှောက်မပြောနဲ့လေ အဲဒီလောက်လေးဟုတ်မဟုတ်ဆိုတာ ဒီနေ့ပဲ မင်းကိုယ်တိုင် ကိုင်ကြည့်ပြီးသား မဟုတ်ဘူးလား"

"ငါ... ငါကအဲဒီလောက်ပဲခံစားရလို့ပေါ့နောက်ထပ်တစ်ခွန်းမှမပြောနဲ့တော့မဟုတ်ရင်ငါထမင်းမစားတော့ဘူး"