​အခန်း ၅၈ နင် ရူးသွားမှာစိုးလို့ပါ

​တကယ်လို့ သူမသာ အပြင်းအထန် ခုခံချင်တယ်ဆိုရင် ဓားကို တိုက်ရိုက်ဆွဲထုတ်ပြီး တိုက်ခိုက်မှာ သေချာသည်။

သို့သော် ရဲ့ချန်းလျန်၏ ရင်ထဲက အသံကတော့ အလွန်အမင်း ခုခံနေဖို့ မလိုကြောင်း သတိပေးနေသယောင် ရှိ၏။

​ဒီလူယုတ်မာက ရောင့်ရဲလွယ်ပါတယ် သူက ငွေလည်းမမက်.အာဏာလည်းမမက်ဘူး။ သူ့ကို ဧကရာဇ်ဘွဲ့ ပေးထားပေမဲ့ ဘယ်တုန်းကမှ ရမ်းကားတာမျိုး ဗိုလ်ကျတာမျိုး မလုပ်ခဲ့ဘူး။

သူမ ကိုင်တွယ်ရမယ့် ရှုပ်ထွေးလှတဲ့ နန်းတွင်းရေးတွေကိုတောင် ကူညီပေးသေးတာ။ သူ့ကို အနမ်းတစ်ချက် ပေးလိုက်ရတာက ဘာများ အရေးကြီးလို့လဲ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သက်သာအောင် လုပ်ပေးတယ်လို့ပဲ သဘောထားလိုက်လို့ မရဘူးလား။

​သူ့ကို ကြိုက်တယ်လို့ ဝန်ခံခိုင်းတာလား။

အိမ်မက်တောင် မမက်နဲ့ နင့်ကို အနမ်းပေးတာက နင့်ကို ထိန်းချုပ်ဖို့ ငါ့အတွက် စိတ်ရောကိုယ်ပါ အလုပ်လုပ်ပေးဖို့ပဲဒါအကုန်ပဲ

​ဒါပေမဲ့ စောစောက သူမ သူ့ကို တွန်းမထုတ်နိုင်ခဲ့ဘူး အခုတော့ ပိုပြီးတော့တောင် တွန်းမထုတ်နိုင်တော့ဘူး။

​နှုတ်ခမ်းချင်း စထိချိန်မှာတော့ သူမကိုယ်သူမ ထိန်းချုပ်နိုင်ပါသေးသည်။ အနမ်းတစ်ချက်က ဘာများ ခက်ခဲလို့လဲ ခဏတာ ထိတွေ့မှုပဲလေ။ ဒါပေမဲ့ ဒုတိယအကြိမ်မှာတော့ သူမရဲ့ ဦးနှောက်က ဗလာဖြစ်သွားပြီး အသိစိတ်တွေ အကုန်လွင့်စင်ကုန်တော့သည်။

​သူမက အခုမှနိုးတာလေ ခေါင်းက မကြည်သေးတဲ့အထဲ ချူနင်က သူမကို ဖိပြီး နမ်းလိုက်တာ။ မူလက ခုခံချင်သော်လည်း သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကအားအင်တွေ ကုန်ခမ်းသွားရသည်။

​အထူးသဖြင့် ချူနင်က သတ္တိရှိရှိနဲ့ လျှာပါ သုံးလာတဲ့အခါမှာတော့ သူမရဲ့ အသိစိတ်တွေကို ဘယ်လိုမှ ပြန်မစုစည်းနိုင်တော့ဘဲ အလိုလိုက်မိသွားတော့သည်။

နတ်ဘုရားရနံ့ကိုတောင် မနှိမ်နင်းနိုင်တော့ပေ လေထုထဲတွင် ထူးခြားသော ရနံ့တစ်ခု ပျံ့လွင့်လာသည်။

​ချူနင် မှတ်မိသည် အားလုံးကို မှတ်မိသည်။

ဤရနံ့သည် အလွန် ဆွဲဆောင်မှုရှိသည်။ ထိုစဉ်က ချူနင်မှာ လုံးဝ မခုခံနိုင်ဘဲ ရဲ့ချန်းလျန်၏ အခွင့်ကောင်းယူခြင်းကို ခံခဲ့ရသည် မဟုတ်ပါလား။

​သို့သော် ယခုမူ သူ၏ကျင့်စဉ်က ပိုမြင့်နေပြီဖြစ်ရာ ဤရနံ့၏ ဆွဲဆောင်မှုမှာ ချူနင့်ကို မထိခိုက်နိုင်တော့ပေ။

သို့သော် ရနံ့ကို ထုတ်လွှတ်နေသော ရဲ့ချန်းလျန်ကိုယ်တိုင်မှာမူ သူမ၏ ဦးနှောက်က ထိန်းချုပ်မှုအောက်မှာ မရှိတော့ပေ။

​သူ့ရဲ့အမြင်မှာတော့ ဒီလောက် မာနကြီးပြီး အေးစက်တဲ့ အမျိုးသမီးက တစ်ခါမှ ဒီလို တက်တက်ကြွကြွ မရှိခဲ့ဖူးဘူး။

ချူနင့်ရဲ့ လည်ပင်းကိုတိုက်ရိုက် ဖက်တွယ်ထားပြီး သူမရဲ့မျက်လုံးတွေက ရီဝေနေကာ တိုက်စစ်က ချူနင့်ထက်တောင် ပိုပြင်းထန်နေသေးသည်။

သာမန်အချိန်မှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ထိန်းချုပ်ထားတဲ့ အမျိုးသမီးတွေက အထိန်းအကွပ်မဲ့သွားတဲ့အခါမှာ ပိုပြီးတော့ သိသာထင်ရှားလှသည်။

​ချူနင်လည်း အဲဒီခံစားချက်ကို အပြည့်အဝ နားလည်သွားသည်။

ကဲ... မင်းက တက်ကြွနေမှတော့ ကိုယ်လည်း အားနာမနေတော့ဘူး။

ချူနင်က သူ၏ ပြစ်မှုကျူးလွန်မည့် လက်မသန့်တွေကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။

​နမ်းနေတဲ့အချိန်မှာ နမ်းရုံပဲလား လက်က တစ်ခုခုကို မထိတွေ့ရင် မှားယွင်းနေမှာပေါ့။ ကိုယ့်ဇနီးကိုယ်ပဲ ဘာအားနာနေစရာ လိုလို့လဲ။

​"အင်း... ဟင်း..."

ညည်းသံလေးတစ်ခုကြောင့် ချူနင်၏ အရိုးများပင် အရည်ပျော်မတတ် ဖြစ်သွားရသည်။

​ယခုမူ သူသည် ပို၍ပင်အထိန်းအကွပ်မဲ့လာသည်။ လေထုထဲက ရနံ့က ပိုပိုပြင်းလာသည်။ ရဲ့ချန်းလျန်မှာလည်း လက်ရှိ အခြေအနေကို မတင်းတိမ်နိုင်တော့ဘဲ ချူနင့်လည်ပင်းကို ဖက်ထားရာမှ လက်ကို အောက်သို့ ရွှေ့လိုက်ပြီး တစ်ခုခုကို ရှာတွေ့သွားသည်။

​ချူနင် တောင့်ခဲသွားပြီး ရုတ်တရက် သတိဝင်လာသည်။

သွားပြီ ငါ လွန်သွားပြီ ထင်တယ် ဒီအခြေအနေက တကယ်ကြီး အဆင်ပြေပါ့မလား။

​လေးလနီးပါး ရှိနေပြီဆိုတော့ မဖြစ်နိုင်တာတော့ မဟုတ်ပေမဲ့ အဓိကက ဒီအခြေအနေမှာ ရဲ့ချန်းလျန်တစ်ယောက် တကယ်ကြီးရူးသွားမလားဆိုတာပင်။

တကယ်လို့ သူမသာ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ဖြစ်သွားရင် ပြဿနာအကြီးကြီးပဲ ဗိုက်ထဲမှာ ကလေးနှစ်ယောက် ရှိနေတာလေ။

​မလုပ်ခင်မှာတော့ သူမက ဘာမှပြောမှာ မဟုတ်ပေမဲ့ လုပ်ပြီးသွားရင်တော့။

တကယ်လို့ ကလေးတွေကို တစ်ခုခု ဖြစ်သွားရင် ရဲ့ချန်းလျန်ရဲ့ စိတ်ဓာတ်က တိုက်ရိုက် ပြိုလဲသွားမှာဖြစ်ပြီး သူမက တကယ့်ကို လူသတ်မိတော့မှာ သေချာသည်။

​ချူနင်က ရဲ့ချန်းလျန်ကို ဖိထားလိုက်သည်။ လိုချင်တာ မရလိုက်သော အမျိုးသမီး၏ မျက်နှာမှာ ရဲတက်နေပြီး ချူနင့်ကို မကျေမနပ် ကြည့်နေသည်။

ဘာလို့လဲလို့ မေးခွန်းထုတ်နေသလိုပင်.သူမကိုယ်တိုင်တောင် ဂရုမစိုက်တာကို သူက ဘာလို့။

​ဒါပေမဲ့ လက်ရှိ အခြေအနေမှာ ရဲ့ချန်းလျန်ရဲ့ ဦးနှောက်ကို ရမ္မက်တွေက စိုးမိုးနေတာ ရှင်းနေသည် နမ်းတာနဲ့ ထိတွေ့တာက လောက်ပေမဲ့ ဒီထက်ပိုပြီး ရှေ့ဆက်ဖို့ကတော့။

​ချူနင် အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။ နန်းဆောင်အတွင်းက ရနံ့တွေ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားသော်လည်း ရဲ့ချန်းလျန် ရှိနေသရွေ့တော့ ဒီရနံ့ကို အပြီးတိုင် မဖယ်ရှားနိုင်ပေ။ ရဲ့ချန်းလျန်က ပို၍ မကျေမနပ် ဖြစ်လာကာ လူးလွန့်ရုန်းကန်နေတော့သည်။

 "လွှတ်... လွှတ်ပေးစမ်းပါ ဒီလိုကိစ္စမျိုးမှာ နင်လည်း အရှုံးမရှိပါဘူး"

​ချူနင် အသက်ရှူလိုက်ရသည်။ သူကိုယ်တိုင်လည်း တော်တော်လေး စိတ်လှုပ်ရှားနေသော်လည်း နောက်ဆက်တွဲကို ထည့်တွက်ရမည်။

ဒီအမျိုးသမီးက ဘာလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပိတ်လှောင်ထားချင်တာလဲဆိုတာ မဆန်းတော့ပါဘူး သူကိုယ်တိုင်တောင် ဒီသော့ကို မဖွင့်ရဲဘူးလေ။ ဒီခန္ဓာကိုယ်က အရမ်းကို အစွမ်းထက်လွန်းတယ် သူတောင် မထိန်းချုပ်နိုင်ဘူ။

​ချူနင်၏ လက်ထိပ်တွင် ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု လင်းလက်လာပြီး ရဲ့ချန်းလျန်၏ မျက်မှောင်ကြားကို တိုက်ရိုက် ထောက်လိုက်သည်။

ရွှေရောင်အလင်းစလေး တစ်စက်နှင့်တင် ကမ္ဘာလောကကြီးမှာ ပြန်လည် ကြည်လင်သွားတော့သည်။

​ရုတ်တရက်ဆိုသလို မငြိမ်မသက်ဖြစ်နေသော၊ မတင်းတိမ်နိုင်သော ရင်ထဲက ဝေဒနာများမှာ ချက်ချင်း ငြိမ်သက်သွားသည်။ ၎င်းသည် စိတ်အေးဂါထာတွေထက်ပင် ပို၍ ထိရောက်လှသည်။

ရဲ့ချန်းလျန်၏ မျက်လုံးများ ပြန်လည် ကြည်လင်လာပြီး ရနံ့များလည်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့၏။

​ချူနင်က ရဲ့ချန်းလျန်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ "အခု ဘယ်လို ခံစားရလဲ"

​ရဲ့ချန်းလျန် ခဏမျှ ကြောင်နေသည်။ သူမ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် စောစောက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို ပြန်လည် မြင်ယောင်လာသောအခါ မျက်နှာမှာ ရဲတက်လာပြီး ချူနင့်ကို တွန်းထုတ်လိုက်သည်။ အနီးနားက ဓားရှည်မှာလည်း အလိုအလျောက် အိမ်ထဲမှ ထွက်လာတော့သည်။

​"ချူနင်.နင် ငါ့ရဲ့သိက္ခာကို ဖျက်စီးလိုက်ပြီ"

ထိုဓားက ချူနင့်လည်ပင်းကို တိုက်ရိုက် ထောက်ထားသည်။ အမျိုးသမီး၏ မျက်နှာမှာ ရှက်စိတ်နှင့် ဒေါသတို့ကြောင့် နီမြန်းနေပြီး တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေ၏။

​အသိစိတ် မကြည်လင်တာက မှတ်ဉာဏ်မရှိတာ မဟုတ်ဘူးလေ သူမကိုယ်တိုင်လည်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့တာ ချူနင့်ကို ပြန်နမ်းမိတာတင်မကဘဲ တစ်ခုခုကို လှမ်းကိုင်မိတာကို ပြန်တွေးမိတော့ သူမ သေချာပေါက် သေချင်သွားသည်။

​ပြီးတော့ ချူနင်ဆိုတဲ့ လူယုတ်မာရဲ့ လက်တွေကလည်း မရိုးမသားနဲ့။ အဝတ်အစားပေါ်ကနေ ထိတာဆိုရင် တိုက်ဆိုင်မှုလို့ သဘောထားလို့ ရသေးတယ် အခုက အထဲကိုပါ လက်နှိုက်တာ။

အဆိုးဆုံးကတော့ အားလုံး အတူတူ သေလိုက်ကြဖို့ပဲ။ ရဲ့ချန်းလျန်မှာတော့ သိက္ခာတွေ အကုန်ပြိုလဲပြီး အလွန်အမင်း ရှက်ရွံ့နေရှာသည်။

​ချူနင်က ဒီလိုဖြစ်လာမယ်ဆိုတာ ခန့်မှန်းထားပြီးသားပါ။ တကယ်လို့ ရဲ့ချန်းလျန်မှာ ကလေးမရှိဘူးဆိုရင် သူ သေချာပေါက် ရှေ့ဆက်မှာပါ။

အဲဒီအချိန်ကျရင် ကုတင်ပေါ်မှာ အားလုံး အဝတ်မပါဘဲ လှဲနေကြမှာဖြစ်ပြီး ဘာမှပြောစရာ မရှိတော့ဘူး။ အလွန်ဆုံးရှိလှ စီးကရက်တစ်သောက်သောက် ခဏ ငြိမ်နေပြီးမှ အဝတ်အစားဝတ်ပြီး ထွက်သွားရုံပဲ။ ဒါပေမဲ့ အခုက အခြေအနေ မပေးဘူးလေ။

​ဒါပေမဲ့ ချူနင်မှာ အဖြေမရှိဘဲ နေပါ့မလား။

"နင်ကိုယ်တိုင် မထိန်းချုပ်နိုင်တာလေ ငါ့အပြစ် မဟုတ်ဘူး"

​ရဲ့ချန်းလျန် ဆွံ့အသွားသည်။ သူမက သူ့ကို သတ်ချင်နေပြီး ဆဲဆိုတော့မည့်အချိန်မှာ ချူနင်က တိုက်စစ်ကို တိုက်ရိုက် ဆက်လိုက်သည်။

"ငါက နင့်ကို ကူညီပေးနေတာလေ ဒီထက်ပိုပြီး လွန်လွန်ကျူးကျူး ဘာမှ မလုပ်ခဲ့ပါဘူး"

"နင့်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် ပြန်လည်ရိုက်ခတ်မှုကို ငါက နှိမ်နင်းပေးခဲ့တာ"

"ဒါတွေ အားလုံးက ကလေးတွေအတွက်ပဲ မဟုတ်ရင် ငါရှေးဆက်တာ ကြာလှပြီ"

​ချူနင်က အလျှော့မပေးဘဲ ရဲ့ချန်းလျန်ကို ကြည့်နေသည်။ သူမမှာ တစ်ခွန်းမှ ပြန်မပြောနိုင်တော့ပေ။ ဒါပေမဲ့ဒါတွေအားလုံးက ချူနင် စနမ်းလို့ ဖြစ်ရတာ မဟုတ်လား။

"နင်သာ ငါ့ကို မနမ်းရင် ငါ ဘာလို့ ဒီလိုဖြစ်မှာလဲ"

"ဒါဆိုရင်လည်း ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ အထိမခံ ဖြစ်နေရတာလဲ အနမ်းတစ်ချက်တည်းနဲ့ မထိန်းနိုင်တော့ဘူးလား"

​သူမလည်း ဒီလိုမဖြစ်ချင်ပါဘူး ဒါပေမဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က ဒီလို ဖြစ်နေတာကို။ ရဲ့ချန်းလျန်မှာ ရှက်လွန်း၍ မျက်နှာနီမြန်းနေပြီး ဘာပြောရမှန်း မသိတော့ပေ။ ချူနင့်ကိုလည်း ဓားနဲ့ မခုတ်ရက်သဖြင့် ဓားကိုဒေါသတကြီး ပစ်ချလိုက်တော့သည်။

"အေးပါ ငါ့အပြစ်တွေချည်းပဲ နင် ကျေနပ်ပြီလား"

​ချူနင်က ပြုံးလိုက်ပြီး ရဲ့ချန်းလျန်ရဲ့ လက်ကို လှမ်းကိုင်ကာ ကျောကို ပွတ်ပေးရင်း ချော့လိုက်သည်။ "ချန်းလျန် အဲဒီလိုလည်း မပြောပါနဲ့ မင်း လောနေတာ ငါ သိပါတယ် ဒါပေမဲ့ မလောပါနဲ့ဦး"

​ရဲ့ချန်းလျန်က ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်သည်။

"လူယုတ်မာ ငါ့ကို မထိနဲ့ နင်က သူများ အခွင့်အရေးပဲ ယူတတ်တယ်"

"ငါသာ အခွင့်အရေး ယူတတ်တဲ့သူဆိုရင် အခုလို အနေအထားမျိုးမှာ ရှိနေမှာ မဟုတ်ဘူး"

​ရဲ့ချန်းလျန်က သွားကြိတ်ပြီး ချူနင့်ကို ကြည့်ကာ"ဒီတစ်ခါတော့ ပြီးပါပြီ နောက်တစ်ခါကျရင်ရော နင်ကိုယ်တိုင် မထိန်းနိုင်ရင် ကလေးတွေ ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ နင်က သူတို့ကိုတောင် ဂရုမစိုက်ဘူးလား"

​ချူနင် တကယ်ပဲ ပြန်ပြောချင်သွားသည်။

စကားမစပ် ကလေးတွေကို အရင်ဆုံး စဉ်းစားတာ ငါပါနော်

စောစောက မင်းက ဘာမှ ဂရုမစိုက်ဘဲ လုပ်နေတာလေ။

​"ငါ ထိန်းခဲ့တယ် မဟုတ်လား"

"ဒါဆို ငါက နင့်ကို ချီးကျူးရဦးမှာလား"

​ချူနင်က ရှက်ပြုံးလေး ပြုံးပြီး ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်သည်။

"သေချာတာပေါ့ မင်း လိုချင်တယ်ဆိုရင်တော့"

"ချူနင်"

​သူမ ချူနင့်ကို တကယ်ကြီး ရိုက်ထုတ်ပစ်ချင်သည်။ ဒါပေမဲ့ ဆန့်ထုတ်လိုက်တဲ့ လက်က ရိုက်လို့ မထွက်ဘူးလေ နောက်ဆုံးတော့ ချူနင့်ကို အားမပါတဲ့ လက်သီးလေးနဲ့ နှစ်ချက်လောက်ပဲ ထုလိုက်ရတော့သည်။

"နင် ငါ့ကို နောက်တစ်ခါ မနမ်းရဘူး"

"အဲဒါတော့ မရဘူးလေ ကိုယ့်ဇနီးကိုယ် မနမ်းရရင် ဘယ်လို လင်မယား ဖြစ်မှာလဲ"

​ရဲ့ချန်းလျန်က ဓားကိုပြန်ကောက်လိုက်သည်။ "နမ်းရဲရင် နမ်းကြည့်လေ"

ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် ချူနင်က မျက်လုံးလေး မှေးကာ ရှေ့သို့ တိုးလာသည်။

"တကယ်လို့ ငါ တကယ် နမ်းလိုက်ရင်ရော"

​ရဲ့ချန်းလျန်၏ အမူအရာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။

သူမ အမြန် နောက်ဆုတ်လိုက်ရာ ကုတင်စွန်းအထိ ရောက်သွားပြီး ကုတင်ပေါ်မှာပဲ တွန့်လိမ်ရင်း ဓားကို ရမ်းနေတော့သည်။

"နင်... နင်... နင်... အနားမလာနဲ့ လာရင် ငါ တကယ် ခုတ်မှာ"

​ချူနင်ကတော့ မျက်လုံးလေး မှေးကာ ပြုံးနေဆဲပင်။

"ဒီစကားက အတူတူပါပဲ နင်ခုတ်ချင်ရင် ခုတ်တာ ကြာလှပြီ။ နင် မခုတ်ရက်တာ မဟုတ်ဘူးလား"

"ချူနင် နင်က ကလေးတွေရဲ့ အဖေဆိုတဲ့ အဆင့်အတန်းနဲ့ ငါ့ကို ခြိမ်းခြောက်နေတာ။ ငါ နင့်ကို မသတ်ရဲဘူးဆိုတာ သိလို့ နင် ဒီလို လုပ်နေတာ"

"အဲဒီတော့ ဘာဖြစ်လဲ"

​ရဲ့ချန်းလျန်က ဓားကို ပြန်ပစ်ချလိုက်ပြီး စောင်ကို ယူကာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပတ်ထားလိုက်သည် မျက်နှာကတော့ ရဲတောက်နေဆဲပင်။

"နင်... တကယ် မလုပ်နဲ့နော် အဲဒီအခြေအနေမှာ ငါ တကယ် စိုးလို့မထိန်းနိုင်ဘူး တစ်ခုခု ဖြစ်သွားမှာ "

​ချူနင်က နှုတ်ခမ်းကို တွန့်လိုက်သော်လည်း တစ်လက်မမှ နောက်မဆုတ်ပေ။ "ပြီးတော့ရော"

ရဲ့ချန်းလျန် ခေါင်းငုံ့ကာ တိုးတိုးလေး ပြောရှာသည်။

"ငါ အဲဒီလို မပြောသင့်ပါဘူး ဒီကိစ္စက ငါနဲ့လည်း ပတ်သက်နေတာပဲ"

​ချူနင်က ဆက်မေးသည် "ဒါဆို နောက်ကျရင် ငါ နင့်ကိုနမ်းလို့ ရမလား"

ရဲ့ချန်းလျန်မှာ ရှက်လွန်း၍ ပေါက်ကွဲထွက်တော့မတတ်ပင်။ သူက အရမ်းကို အရှက်မရှိလွန်းသည်။ ဒါပေမဲ့ သူမက ငြင်းလိုက်ရင် သူက အတင်းအကျပ် လုပ်မှာကိုလည်း ကြောက်နေရသည်။ သူမက ကျင့်စဉ် ပိုမြင့်ပါလျက်နဲ့ ဘာလို့ သူ့ကို ပြန်မတိုက်နိုင်ရတာလဲ။

​"ရမလား မရဘူးလား မရဘူးဆိုရင် ငါ အခု နမ်းလိုက်မှာနော်"

မရဘူးလို့ ပြောရင် နမ်းလို့ မရဘူးလေ။

ရဲ့ချန်းလျန် အမြန်ပြောလိုက်သည် "ရတယ်... ရတယ်... ရတယ်... ဟုတ်ပြီလား"