အခန်း (၄၀၃) ဆရာသမား၏ ဆိုင်ခန်းကို အရင်ဖျက်ဆီးမိခြင်း

ချူထျန်းရမ် နှင့် ကျောက်လင်အာတို့သည် တည်းခိုခန်းမှ ထွက်လာကြသည်။ လင်အာ၏ မျက်နှာလေးမှာ ရှက်သွေးဖြန်းနေပြီး ထျန်းရမ်က သူမလက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

"မင်းကို မြို့တော်အနှံ့ လိုက်ပြမယ် ဒီမှာငါ့ရဲ့ဆရာတစ်ယောက်ရှိတယ် သူ့နာမည်က ကျောက်ကုန်းမင် တဲ့။ သူက အရမ်းတော်တဲ့ ဗေဒင်ဆရာတစ်ယောက်ပဲ ငါ့ကိုငယ်ငယ်က အများကြီး သင်ပေးခဲ့တာ။ သူ ရှေ့ဖြစ်လည်း ဟောတတ်တယ် အခုထိ အသက်ရှိသေးလားတော့ မသိဘူး"

"ဒါဆို မင်းရဲ့ အထောက်အထားကို ဖုံးကွယ်ထားဖို့ မလိုဘူးလား" ဟု လင်အာက မေးသည်။

"မလိုပါဘူး သူက ငါ့မိဘတွေရဲ့ သူငယ်ချင်းပဲ ငါ့နာမည်ကိုလည်း သူပဲ ပေးခဲ့တာ သူက ယုံကြည်ရတဲ့သူပါ"

သူတို့နှစ်ဦးသည် ကျိုပေါင် ကို သွားခေါ်ကြသည်။ ကျိုပေါင်က အခန်းထဲတွင် စာအုပ်တစ်အုပ်ကို အသည်းအသန် ဖတ်နေသည်။

"ကျိုပေါင်... မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ"

"မနေ့က ဗေဒင်ဆရာတစ်ယောက်ဆီကနေ စာအုပ်တစ်အုပ် ဝယ်လိုက်လို့ပါ ငွေပြား ၅၀ တောင် ပေးလိုက်ရတယ် ပြန်အမ်းလို့လည်း မရဘူးတဲ့"

ထျန်းရမ်၏ မျက်နှာ ပျက်သွားသည်။ "ဒါက လူလိမ်ပဲ မဟုတ်လား လာ... အဲ့ဒီလူဆီ သွားပြီး ငွေပြန်တောင်းမယ်"

လင်အာကလည်း ဒေါသထွက်သွားသည်။ "ငွေပြား ၅၀ တောင်လား အဲ့ဒီလောက်ဆို စာအုပ်အများကြီး ဝယ်လို့ရတယ် ဘယ်မှာလဲ အဲ့ဒီလူ"

သူတို့သည် ကျိုပေါင်ကို ခေါ်ပြီး လမ်းကြားတစ်ခုသို့ ရောက်လာကြသည်။ ကျိုပေါင်က ဝတ်စုံနက်ဝတ်ထားသော ဗေဒင်ဆရာတစ်ဦးကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။ လင်အာသည် စကားပင် မပြောတော့ဘဲ ရှေ့သို့ အပြေးအလွှား သွားကာ ထိုသူ၏ ဆိုင်ခန်းကို ကန်ချလိုက်တော့သည်။

"ဒီမှာ လူလိမ်ကြီး ငါ့သူငယ်ချင်းဆီကနေ ငွေပြား ၅၀ လိမ်ယူထားတာ ပြန်ပေးစမ်း" ဟု အော်ဟစ်ကာ ထိုသူ၏ ကော်လာကို ဆွဲလိုက်သည်။

ထျန်းရမ်က ဆိုင်ရှင်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဆွံ့အသွားသည်။ "လင်အာ မလုပ်နဲ့... မလုပ်နဲ့ အဲ့ဒါ ငါ့ဆရာ"

လင်အာ ကြောင်သွားသည်။ ထျန်းရမ်က အမြန်ပြေးလာပြီး ဗေဒင်ဆရာကို အရိုအသေပေးလိုက်သည်။ "ဆရာ... ဒါက အထင်လွဲတာပါ ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်းက ဆရာ့ကို လူလိမ်မှတ်လို့ပါ"

ထိုသူမှာ ထုံးထျန်းဖြစ်သည်။ သူက တည်ငြိမ်စွာဖြင့် "ငါက လိမ်လို့လား" ဟု ကျိုပေါင်ကို မေးသည်။

ကျိုပေါင်က ခေါင်းခါပြသည်။ "ထျန်းရမ်က ဒီစာအုပ်ထဲက အချက်တွေက အရမ်းမှန်တယ်လို့ ပြောလို့ပါ လင်အာကသာ စိတ်တိုပြီး လိုက်လာတာ"

အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ ထောင်ဟုန်ထွက်လာပြီး မြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ အံ့ဩသွားသည်။ သူမက ထျန်းရမ်ကို သေချာစိုက်ကြည့်ပြီး "မင်းကို ငါ တစ်နေရာရာမှာ မြင်ဖူးသလိုပဲ" ဟု စဉ်းစားနေသည်။

"ဆရာကန်တော်... ကျွန်တော် ချူထျန်းရမ်ပါ ကျွန်တော့်အဖေက ချူနင်ပါ"

"အိမ်ရှေ့စံ" ဟု ထောင်ဟုန်က အော်လိုက်ရာ ထုံးထျန်းက "တိုးတိုးနေစမ်း လူတွေ ကြားကုန်ဦးမယ်" ဟု တားလိုက်ရသည်။

လင်အာမှာမူ ရှက်လွန်း၍ မြေလျှိုးချင်စိတ်ပင် ပေါက်သွားတော့သည်။ သူမ ဆိုင်ခန်းကို ပြန်လည် ပြုပြင်ပေးရင်း တောင်းပန်နေမိသည်။

"ကဲ... ဒီနေ့တော့ ဆိုင်ဖွင့်လို့ မရတော့ဘူး ထျန်းရမ်... မင်းတို့ပဲ ငါ့ဆိုင်ခန်းကို အိမ်အထိ လိုက်သိမ်းပေးကြတော့။ အိမ်ရောက်မှပဲ အေးအေးဆေးဆေး စကားပြောကြတာပေါ့" ဟု ထုန်းထျန်းက သက်ပြင်းချရင်း ဆိုလိုက်ပါတော့သည်။

အိမ်ငယ်လေး၏ ရင်ပြင်အတွင်း အားလုံး ထိုင်နေကြသည်။ ကျိုပေါင် က ရယ်မောရင်း

"ဗေဒင်ဆရာ ငါ့ကို မလိမ်ဘူးဆိုတာ ငါသိသားပဲ။ ဒါကို လူကြောင်လေးတွေ ကံကောင်းတတ်တယ်လို့ ခေါ်တာပေါ့။ ထျန်းရမ်တောင် ဒီစာအုပ်က ကောင်းတယ်လို့ ပြောတယ်မလား"

"ကျောက်လင်အာ... ငါပြောသားပဲ စိတ်မလောပါနဲ့ဆိုတာကို အခုတော့ ကြည့်စမ်း ထျန်းရမ်ရဲ့ ဆရာဖြစ်နေတယ်လေ လင်အာ... မင်း ဘာလို့ စကားမပြောတော့တာလဲ"

"ဟင်... လင်အာ မင်း ဘာလို့ လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ထားတာလဲ ငါပြောတာ တစ်ခုခု မှားသွားလို့လား"

ကျောက်လင်အာ၏ မျက်နှာမှာ ရှက်လွန်း၍ နီရဲနေပြီး ခေါင်းငုံ့ထားသည်။ မင်း စောင့်နေလိုက်ဦး ဒီက ထွက်သွားတာနဲ့ မင်းကို သေအောင် သတ်ပစ်မယ်ဟု သူမ စိတ်ထဲက ကြုံးဝါးနေသည်။

ချူထျန်းရမ် က လင်အာ၏ လက်ကို ဆွဲလိုက်ပြီး "ဆရာ... ဆရာကန်တော်... လင်အာက စိတ်နည်းနည်း ဆတ်လို့ပါ ကျိုပေါင် အလိမ်ခံရတယ် ထင်လို့ ကူညီလိုက်မိတာ"

"မသိလို့ လုပ်မိတာဆိုတော့ ထားလိုက်ပါတော့ တကယ်တော့ စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ငွေပြား ၅၀ ဆိုတာကတော့ လိမ်တာနဲ့ အတော်တူနေတာပဲ" ဟု ထုံးထျန်းက ဆိုသည်။

သူသည် အရာအားလုံးကို ကြိုသိပြီးသား ဖြစ်သည်။ ထျန်းရမ်နှင့် ကျိုပေါင်တို့ အတူတူ ရှိနေသည်ကိုလည်း သူ သိသည်။ လင်အာသည် အနာဂတ်၏ အိမ်ရှေ့စံမင်းသမီး ဖြစ်လာမည့်သူ မဟုတ်ပါလား။

ထောင်ဟုန်က စူးစမ်းစွာ ကြည့်ရင်း "ဘယ်သူမှ မရှိတော့ဘူးဆိုတော့ သူ့ကို အိမ်ရှေ့စံလို့ပဲ ခေါ်ရမလား နာမည်တည့်တည့် ခေါ်ရတာက ရိုင်းရာကျသလိုပဲ"

"ဆရာကန်တော်က ကျွန်တော့်ကို ငယ်ငယ်ကတည်းက ထျန်းရမ်လို့ပဲ ခေါ်တာလေ အခုမှ ဘာလို့ အိမ်ရှေ့စံ ခေါ်မှာလဲ" ဟု ထျန်းရမ်က ဆိုသည်။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်းငယ်ငယ်က မင်းမိဘတွေက ဧကရာဇ်နဲ့ မိဖုရားကြီးဆိုတာ ငါမယုံခဲ့လို့လေ။ နောက်မှ နန်းတော်ထဲ လိုက်သွားကြည့်တော့မှ တကယ်ဆိုတာ သိရတာ" ဟု ထောင်ဟုန်က ရယ်ရင်း ပြောသည်။

"ဒါနဲ့ ခမည်းတော်နဲ့ မယ်တော်တို့ အခု ဘယ်လိုလဲ" ဟု ထျန်းရမ်က စိတ်ပူစွာ မေးသည်။

"ဧကရာဇ်မင်းမြတ်က မနေ့ကတောင် စားစရာတွေ ပို့ပေးလိုက်သေးတယ် သူတို့ အဆင်ပြေကြမှာပါ။ ဒါနဲ့ မင်းက ဘာလို့ အဲ့ဒါကို ရုတ်တရက် မေးတာလဲ"

လင်အာမှာမူ ဘေးမှ နားထောင်ရင်း ပို၍ ရှက်လာသည်။ သူမ ပထမဆုံးတွေ့ဆုံမှုမှာတင် ဆရာသမား၏ ဆိုင်ခန်းကို ဖျက်ဆီးမိခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။ "ဟို... ဦးလေးကျောက်... ကျွန်မ"

ထုံးထျန်းက လက်ကာပြလိုက်သည်။ "မေ့လိုက်ပါတော့ ဆိုင်ခန်းလေး တစ်ခုပဲဟာ မင်းကြီးက ငါ့ကို ကျွေးမွေးထားတာ လုံလောက်ပါတယ်။ နောက်ဆိုရင်တော့ တစ်ခုခုလုပ်တော့မယ်ဆိုရင် ထျန်းရမ်ပြောတာကို နားထောင်ဦး စိတ်စောရင် အလုပ်မဖြစ်တတ်ဘူး"

ထျန်းရမ်က ရှေ့ထွက်ကာ ကာကွယ်ပေးသည်။ "သူက ငယ်ငယ်ကတည်းက စိတ်မြန်လက်မြန် ရှိတာပါ။ ဆရာတို့ မပြစ်မှားပါနဲ့ ကျွန်တော် မတားမိတာ ကျွန်တော့်အမှားပါ"

"ဟဲဟဲ... မင်းကတော့ မင်းမိန်းမကို ကာကွယ်တတ်သားပဲ မင်းအဖေနဲ့ တူတယ်"

ခဏအကြာတွင် ထုံးထျန်း၏ မျက်နှာက တည်ကြည်သွားသည်။

"ဆရာ... တာ့ချန်မင်းဆက်မှာ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ ခမည်းတော်တို့က အဆင်ပြေတယ်ဆိုပေမဲ့ တိုင်းပြည်အခြေအနေက ဘယ်လိုလဲ" ဟု ထျန်းရမ်က မေးသည်။

"နန်းတွင်းအကြံပေးအဖွဲ့ရဲ့ အာဏာက ပိုပိုကြီးထွားလာတယ်။ သူတို့က ဧကရာဇ်ကို ဖိအားပေးဖို့ ကြိုးစားနေကြတာ ဧကရီဟာ အရင်က ပါရမီထူးချင်ပေမဲ့ ဒဏ်ရာရခဲ့လို့ အခု ကောင်းကင်ဖြစ်စဉ်နယ်ပယ်မှာပဲ ရပ်တန့်နေတယ်။ အခုခေတ်မှာ ဒီအဆင့်က လူတွေ အများကြီး ရှိနေပြီလေ"

"ပြီးတော့ နယ်စား မင်းသားတွေကလည်း မြို့တော်ထဲကို တပ်တွေနဲ့ ဝင်လာကြပြီး ဧကရီကို လှောင်ပြောင်နေကြတယ် တိုင်းပြည်ကို ဘယ်သူက စည်းလုံးစေခဲ့တာလဲဆိုတာ သူတို့ မေ့နေကြပြီထင်တယ်... စစ်ပွဲကြီး ဖြစ်တော့မယ် ထင်တယ်"

ထျန်းရမ်၏ မျက်နှာ တင်းမာသွားသည်။ "ခမည်းတော်က ဘာလို့ ဒါတွေကို ခွင့်ပြုထားရတာလဲ တာ့ချန်မှာ တကယ်ပဲ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ ဆရာ"