အခန်း (၄၀၂) ၁၂ နှစ်ဆိုတာ မငယ်တော့ဘူး

အခုတော့ မြို့တော်ကို ပြန်ရောက်ခဲ့ပြီ ခမည်းတော်နဲ့ မယ်တော်တို့လည်း ဘေးကင်းကြပါတယ်။

သုံးနှစ်ဆိုတဲ့ အချိန်ကာလဟာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်လို့ ချူထျန်းရမ် တစ်ယောက် ချူနင် နဲ့ ရဲ့ချန်းလျန် တို့ကို အမြန်ဆုံး တွေ့ချင်နေပါပြီ။ ပြီးတော့ သူကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်ထားတဲ့ ဇနီးလောင်းလေးကိုလည်း ပေးတွေ့ချင်နေတာပါ။

"ငါက တကယ်ပဲ အိမ်ရှေ့စံပါဆိုမှ အဲ့ဒါကြောင့် မင်းက နောင်ကျရင် အိမ်ရှေ့စံမင်းသမီး ဖြစ်လာမှာပေါ့" လို့ ထျန်းရမ်က ဆိုပါတယ်။

တည်းခိုခန်းထဲမှာ ထျန်းရမ်က ကျောက်လင်အာ ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖက်ထားရင်း ပျော်ရွှင်နေမိတယ်။ "ငါ့အဖေနဲ့ တွေ့ရင် သူ့ကို ဟင်းချက်ခိုင်းရမယ် အဲ့ကျမှ တကယ့်အရသာရှိတဲ့ စားစရာဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာ မင်းသိမှာ လင်အာ... မင်းက အရမ်းလှတာပဲ။ အရင်က ငါမြင်ဖူးသမျှ မိန်းကလေးတွေထက် ပိုလှတယ်။ မင်းက ပြုံးခဲပေမဲ့ အဲ့ဒီတည်ငြိမ်တဲ့ ပုံစံလေးက မင်းနဲ့ ပိုလိုက်ဖက်တယ်"

ထျန်းရမ်ဟာ လင်အာရဲ့ ရင်ခွင်ထဲမှာ မျက်နှာအပ်ထားရင်း သုံးနှစ်တာ အတူတူဖြတ်သန်းခဲ့တဲ့ အချိန်တွေကို ကျေးဇူးတင်နေမိတယ်။ ဒါပေမဲ့ လင်အာကတော့ တစ်ခုခုကို စိုးရိမ်နေပုံရပါတယ်။

"ထျန်းရမ်... မင်း တကယ်ပဲ အိမ်ရှေ့စံဆိုရင် ငါတော့ အိမ်တော်ကိုပဲ ပြန်သွားရမယ် ထင်တယ်" လို့ လင်အာက ဝမ်းနည်းရိပ်သန်းစွာ ပြောလိုက်တယ်။

"ဘာလို့လဲ လင်အာ ဒါက ပိုမကောင်းဘူးလား"

လင်အာက ခေါင်းခါလိုက်တယ်။ "မင်းက အနာဂတ်မှာ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အချမ်းသာဆုံး လူတစ်ယောက် ဖြစ်လာမှာ။ အဲ့ဒီအခါကျရင် မင်းနားမှာ မိန်းကလေးတွေ အများကြီး ရှိလာလိမ့်မယ်။ ငါကတော့ အဲ့ဒီထဲက တစ်ယောက်ပဲ ဖြစ်မှာပေါ့ မင်းမှာ တခြားမိန်းကလေးတွေ ရှိနေတာကို ငါလက်ခံနိုင်ပေမဲ့ မင်းက အိမ်ရှေ့စံဆိုတော့ မျိုးဆက်ပြန့်ပွားဖို့အတွက် မိန်းမတွေ အများကြီး ယူရဦးမှာလေ။ ငါက အိမ်ရှေ့စံမင်းသမီး ဖြစ်ဖို့လည်း မထိုက်တန်ပါဘူး"

သူမက ဆက်ပြောပါတယ်။ "တကယ်လို့ မင်းမှာ ဘာမှမရှိရင် ငါမင်းကို ဘယ်တော့မှ ပစ်မသွားဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းက အိမ်ရှေ့စံဖြစ်လို့ တစ်နေ့မှာ ငါ့ကို မချစ်တော့ဘူးဆိုရင် ငါဘာမှမပြောဘဲ မင်းအနားကနေ ထွက်သွားပါ့မယ်"

ထျန်းရမ်က အမြန်ငြင်းလိုက်တယ်။ "မဟုတ်တာ ငါ့အဖေမှာ ဇနီးတစ်ယောက်ပဲ ရှိတာ အဲ့ဒါ ငါ့အမေလေ"

"ဒါက မင်းအမေက ဧကရီဖြစ်နေလို့လေ စည်းမျဉ်းအရဆိုရင် မင်းအဖေက မင်းအမေဆီကို လက်ထပ်ဝင်လာရတာဆိုတော့ ဘယ်လိုလုပ် မယားငယ်တွေ ထားလို့ရမှာလဲ"

ထျန်းရမ် တွေးကြည့်တော့လည်း ဟုတ်သလိုလိုပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူ့အဖေဟာ ဩဇာအာဏာကြီးမားပြီး ဆုံးဖြတ်ချက်မှန်သမျှကို သူပဲ ချမှတ်တာပါ။ သူ့အဖေက မယားငယ်မယူတာဟာ မယူချင်လို့သာ ဖြစ်မှာပါလို့ သူယုံကြည်နေပါတယ်။

"စိတ်မပူပါနဲ့ လင်အာရယ် ငါမင်းကို ဇနီးအဖြစ် သတ်မှတ်ထားပြီးသားပါ ငါ့အတွက်တော့ မင်းတစ်ယောက်တည်း ရှိရင် လုံလောက်ပါပြီ"

အချိန်တွေ ကုန်ဆုံးလို့ မှောင်လာတဲ့အခါ ကျိုပေါင် က တံခါးလာခေါက်ပါတယ်။ "စားစရာတွေ ဝယ်လာတယ် စားကြဦးမလား"

ထျန်းရမ်က အခန်းတံခါးဖွင့်ပြီး "စောစောက ဘာလို့မခေါ်တာလဲ" လို့ မေးရာ ကျိုပေါင်က "အစ်မရှောင်ပင်းက မင်းတို့နှစ်ယောက် ဖက်အိပ်နေတာ နှောင့်ယှက်မှာစိုးလို့ မခေါ်ခိုင်းတာ" လို့ ဖြေပါတယ်။

ထျန်းရမ်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပဲ "ရပါတယ် ငါတို့က ညတိုင်း အတူတူ အိပ်နေကြပဲဟာကို" လို့ ပြောလိုက်ရာ လင်အာ့မျက်နှာလေး တခဏချင်း နီမြန်းသွားပါတော့တယ်။ ကျိုပေါင် ထွက်သွားတော့မှ လင်အာက ထျန်းရမ်ရဲ့ နဖူးကို ရိုက်လိုက်ပြီး "မင်း ဘယ်လိုပြောလိုက်တာလဲ ညတိုင်း အတူတူအိပ်တယ်လို့ ဘာလို့ပြောရတာလဲ"

"အာ... ဟုတ်တယ်လေ အတူတူ အိပ်ကြတာပဲ မဟုတ်လား"

လင်အာ ဘယ်လိုမှ ရှင်းပြလို့ မရတော့ပါဘူး။ ထျန်းရမ်က အသက် ၁၂ နှစ်ဆိုပေမဲ့ ကျင့်စဉ်တွေကြောင့် ခန္ဓာကိုယ်က ဖွံ့ဖြိုးနေပါပြီ။ ရေချိုးရင်လည်း သူမကို အမြဲ ဆွဲခေါ်တတ်ပြီး သူ့ကိုယ်သူ အဝတ်အစားတွေ အကုန်ချွတ်ပြတတ်တာပါ။ သူကတော့ ကလေးတစ်ယောက်လို စူးစမ်းစိတ်နဲ့ ကြည့်နေတာ ဖြစ်ပေမဲ့ လင်အာကတော့ ရှက်လွန်းလို့ ဘယ်မှာ မျက်နှာထားရမှန်း မသိတော့ပါဘူး။

"၁၂ နှစ်ဆိုတာ... တကယ်တော့ မငယ်တော့ဘူးပဲ" လို့ လင်အာ တစ်ယောက်တည်း တွေးတောနေမိပါတော့တယ်။

ဘေးခန်းမှာတော့ သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ အတူတူ ရေချိုးပြီးနောက် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ဖက်လှဲတည်း အိပ်စက်ခဲ့ကြပါတယ်။

"အိပ်ရင် အတွင်းခံလေးတော့ ဝတ်အိပ်ပါလား မဟုတ်ရင် နောက်ဆို မင်းကို ဖက်ခွင့်မပေးတော့ဘူးနော်" လို့ ကျောက်လင်အာ က ပြောလိုက်ပါတယ်။

ချူထျန်းရမ် ကတော့ "ဘာမှမဝတ်ဘဲ အိပ်ရတာက ပိုသက်သောင့်သက်သာ ရှိတာပဲဥစ္စာ။ လင်အာလည်း အဝတ်တွေ ချွတ်လိုက်ပါလား" လို့ ပြန်ပြောရာ လင်အာက စိတ်ပျက်သလို ကြည့်လိုက်ပါတယ်။

"ငါကတော့ မချွတ်ဘူး မင်းလည်း အိပ်တော့ ငါ့ကိုတော့ လာမဖက်နဲ့ဦး"

ထျန်းရမ်ဟာ ပြောပြောဆိုဆိုနဲ့ ချက်ချင်း အိပ်ပျော်သွားခဲ့ပါတယ်။ လင်အာလည်း မကြာခင်မှာပဲ အိပ်ပျော်သွားခဲ့ပေမဲ့ သန်းခေါင်ယံအချိန်မှာတော့ တစ်ခုခုကို ခံစားမိလိုက်ပါတယ်။ ထျန်းရမ်က သူမကို အိပ်မက်ထဲမှာ တစ်ခုခုကို တမ်းတနေသလို လာဖက်ထားတာပါ။

လင်အာ့မျက်နှာလေး နီမြန်းသွားပြီး ဒါဟာ ထျန်းရမ် တစ်ခုခုကို အိပ်မက်မက်နေလို့ ဖြစ်မယ်လို့ ယူဆလိုက်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ထျန်းရမ်ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေက ပိုမိုပြင်းထန်လာပြီး မထိသင့်တဲ့နေရာတွေကို ထိမိလာတဲ့အခါ လင်အာ တစ်ယောက် အိပ်လို့မရတော့ပါဘူး။

"သူ... အရွယ်ရောက်လာပြီပဲ" လို့ သူမ တွေးမိလိုက်တယ်။

သူမ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိဘဲ ငြိမ်နေလိုက်ပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာတော့ သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ ထပြီး ရေချိုးကန်ဆီကို ပြေးသွားပါတော့တယ်။ နှိုးလာတဲ့ ထျန်းရမ်ကတော့ ကြောင်အမ်းအမ်းနဲ့ ကျန်ရစ်ခဲ့ပါတယ်။ သူဟာ ခုနကပဲ ထူးဆန်းတဲ့ အိပ်မက်တစ်ခု မက်ခဲ့တာပါ အိပ်မက်ထဲမှာ လင်အာက သူ့အနားကိုလာပြီး စာအုပ်ထဲမှာ ဖတ်ဖူးတဲ့ ဇာတ်လမ်းတွေလို ပြုမူခဲ့တာပါ။

"လင်အာ... ဘာဖြစ်လို့လဲ ဘာလို့ သန်းခေါင်ယံကြီး ရေထချိုးနေတာလဲ"

လင်အာက မျက်နှာနီမြန်းစွာနဲ့ လှည့်ကြည့်ပြီး ဆူပူဖို့ပြင်လိုက်ပေမဲ့ ထျန်းရမ်ရဲ့ ကြောင်တောင်တောင် မျက်နှာလေးကို မြင်တော့ စိတ်လျှော့လိုက်ပါတယ်။ ထျန်းရမ်ဟာ ကျင့်စဉ်တွေကြောင့် ခန္ဓာကိုယ်ကသာ လျင်မြန်စွာ ဖွံ့ဖြိုးလာပေမဲ့ ဒီလို ကိစ္စရပ်တွေကိုတော့ ကလေးတစ်ယောက်လိုပဲ ဘာမှနားမလည်သေးပါဘူး။

ထျန်းရမ်က အခြေအနေကို ရိပ်မိသွားပုံရပြီး ရှက်ရှက်နဲ့ အဝတ်အစားတွေကို ပြန်ဝတ်လိုက်ပါတယ်။

"ဟို... လင်အာ... မနက်ဖြန်ကစပြီး ငါတစ်ယောက်တည်း အိပ်ပါ့မယ်။ မင်း ငါ့ကို စိတ်ပျက်သွားမှာ စိုးလို့ပါ" လို့ ထျန်းရမ်က အားငယ်စွာ ပြောလိုက်ပါတယ်။

လင်အာက သက်ပြင်းရှိုက်လိုက်ပြီး "ရပါတယ် မင်းက ငါ့ကို ဖက်အိပ်ရတာ ကြိုက်တယ် မဟုတ်လား"

"ဒါပေမဲ့ ခုနက မင်းကြည့်ရတာ စိတ်ဆိုးနေသလိုပဲ"

"မင်းက ငယ်သေးတော့ အများကြီး နားမလည်သေးဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါက မင်းထက် ပိုသိပါတယ် ခုနက ဖြစ်သွားတာတွေကို ငါစိတ်မဆိုးပါဘူး။ ဒါက ယောင်္ကျားနဲ့ မိန်းမကြားမှာ ဖြစ်တတ်တဲ့ သဘာဝပဲလေ"

"ယောင်္ကျားနဲ့ မိန်းမကြားက ကိစ္စ အဲ့ဒါကဘာလဲ"

လင်အာက ခဏစဉ်းစားပြီး "မနက်ဖြန်ကျရင် ဟိုတစ်ခါကစာအုပ်တစ်အုပ် သွားဝယ်လိုက်။ အဲ့ဒါဆိုရင် ငါမင်းကို ရှင်းပြပေးမယ်" လို့ ဆိုပါတယ်။

သူမက ထျန်းရမ်ကို ဒီလိုကိစ္စတွေအပေါ် အားမငယ်စေချင်တော့ပါဘူး။ "ငါက မင်းရဲ့ ဇနီးလောင်းပဲလေ မင်းနားမလည်တာတွေကို ငါကပဲ သင်ပေးရမှာပေါ့" လို့ ပြောရင်း ထျန်းရမ်ကို ပြန်လည် နွေးထွေးစေခဲ့ပါတယ်။