အခန်း (၄၀၁) သုံးနှစ်ကြာပြီးနောက်

ကျောက်လင်အာတစ်ယောက် အရာအားလုံးကို နားလည်သွားခဲ့ပါပြီ။ ချူထျန်းရမ် ဟာ အိမ်ရှေ့စံတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ဖူးတာကြောင့် သူ့ရဲ့လက်ရေးဟာ အင်မတန် တန်ဖိုးရှိနေတာပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ လက်ရှိအချိန်မှာတော့ ထျန်းရမ်ဟာ သူ့ရဲ့နောက်ခံသမိုင်းကြောင်းကို ဖုံးကွယ်ထားပြီး လင်အာကလည်း သူပြောသမျှကိုပဲ ယုံကြည်ပေးဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားလိုက်ပါတယ်။ သူဟာ နန်းတွင်းက အကောက်ကြံခံရတဲ့ မိသားစုတစ်ခုက ဆင်းသက်လာသူလို့ပဲ သူမ ယူဆထားမိတယ်။

ထျန်းရမ်ဟာ စိတ်ကြီးတဲ့ သူဌေးသားလေးတစ်ယောက်လို အပြုအမူမျိုး ရှိတတ်ပေမဲ့ အခြေအနေနဲ့ အချိန်အခါအရ လိုက်လျောညီထွေအောင် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲနိုင်စွမ်း ရှိပါတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ ရရှိလာတဲ့ ငွေဒင်္ဂါးသုံးထောင်ကို သုံးစွဲပြီး မြို့လေးထဲမှာ ကြာကြာမနေတော့ဘဲ မေးခွန်းထုတ်ရာအိမ်တော်သို့ ပြန်လာခဲ့ကြပါတယ်။ ထျန်းရမ်ဟာ သူ့မိဘတွေကို ပြန်တွေ့ချင်တဲ့စိတ်နဲ့ ကျင့်စဉ်တွေကို ပိုမိုကြိုးစား အားထုတ်လာခဲ့ပါတယ်။

အချိန်တွေဟာ တရွေ့ရွေ့ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ရာ သုံးနှစ်ဆိုတဲ့ အချိန်ကာလကို ရောက်ရှိလာခဲ့ပါပြီ။ ထျန်းရမ်ဟာ နေ့စဉ်မပြတ် လေ့ကျင့်ခဲ့တာကြောင့် သူရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှုဟာ အဆင့် (၇) ကို ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး ဝိညာဉ်အဆင့်မှာတော့ ထျန်းရွှမ်တိုက်ကြီး ရဲ့ အမြင့်ဆုံးအဆင့်ဖြစ်တဲ့ အဆင့် (၉) ထိပ်ဆုံးကို အသက် ၁၃ နှစ်အရွယ်မှာတင် ရောက်ရှိသွားခဲ့ပါတယ်။

ဒီနေ့မှာတော့ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းထဲမှာ အရွယ်ရောက်လာကြတဲ့ လူငယ်တွေနဲ့ လှပတဲ့ မိန်းမပျိုလေးတစ်ဦး ဖြစ်လာတဲ့ ကျောက်လင်အာတို့ဟာ တိုက်ပွဲတစ်ခုကို စောင့်ကြည့်နေကြပါတယ်။ ကွင်းထဲမှာတော့ ထျန်းရမ်နဲ့ ဆရာ ကျန့်ဟုန် တို့ တိုက်ခိုက်နေကြတာပါ။ ထျန်းရမ်ဟာ နဂါးဆင်ကျင့်စဉ်ကို အပတ်တကုတ် လေ့ကျင့်ထားပြီး သူ့ကိုယ်ပေါ်မှာ နဂါးအရှိန်အဝါတွေ ဖုံးလွှမ်းနေပါတယ်။

ကျန့်ဟုန်က ထျန်းရမ်ကို လက်သီးတစ်ချက်နဲ့ အဝေးသို့ လွင့်စင်သွားအောင် ရိုက်ထုတ်လိုက်ရာ လင်အာက အပြေးအလွှား သွားရောက်ကူညီပေးခဲ့ပါတယ်။

"မင်းရဲ့ နည်းစနစ်တွေက ကောင်းတယ် ဒါပေမဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုပိုင်းတော့ လိုသေးတယ်" လို့ ကျန့်ဟုန်က ဆိုပါတယ်။

ထျန်းရမ်က ဖုန်တွေကို ခါထုတ်ပြီး ထရပ်ကာ ကျန့်ဟုန်ကို အရိုအသေပေးလိုက်တယ်။ "ပြီးခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်လုံး သင်ကြားပေးခဲ့တာတွေကို ကျွန်တော် မှတ်သားထားပါတယ်။ အခု နဂါးဆင်ကျင့်စဉ်ကို ကျွမ်းကျင်ပြီဆိုတော့ ကျွန်တော် သွားရမယ့်အချိန် ရောက်ပါပြီ"

အားလုံးက အံ့အားသင့်သွားကြတယ်။ သုံးနှစ်ဆိုတဲ့ အချိန်က ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီလေ။ ထျန်းရမ် အိမ်တော်ကို ရောက်တုန်းက ပေးခဲ့တဲ့ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၈၀၀ ဟာ ဒီမှာ သုံးနှစ်နေထိုင်ဖို့ပဲ အခကြေးငွေ လုံလောက်တာပါ။

ကျန့်ဟုန်က ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးအိတ် တစ်အိတ်ကို ထျန်းရမ်ဆီ ပစ်ပေးလိုက်တယ်။ "ဒါက မင်းအတွက်ပဲ မင်းကို စိတ်ကြီးဝင်နေလို့ အပြစ်ပေးတဲ့အနေနဲ့ အဲ့ဒီကျောက်တုံးတွေကို သိမ်းထားခဲ့တာ။ အခုတော့ ဒါတွေကိုယူပြီး သွားချင်တဲ့နေရာ သွားတော့"

ထျန်းရမ် ထွက်ခွာတော့မယ်ဆိုတော့ အတူနေခဲ့တဲ့ ကလေးတွေအားလုံး ဝမ်းနည်းနေကြပါတယ်။ ထျန်းရမ်က ဆရာကျန့်ဟုန်ကို နောက်ထပ် တောင်းဆိုချက်တစ်ခု တောင်းဆိုလိုက်ပါတယ်။

"ကျွန်တော့်မှာ နောက်ထပ် တောင်းဆိုချက်တစ်ခု ရှိပါသေးတယ်"

ကျန့်ဟုန်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး "မင်းနဲ့ ကျောက်လင်အာ ဘယ်လိုပတ်သက်နေလဲဆိုတာ ငါမသိဘူး ထင်နေလား ငါ့ရဲ့ အချစ်ဆုံးတပည့်မလေးကို မင်းက လှည့်ဖြားခေါ်သွားတာပဲ။ သွားချင်ရင်လည်း အတူတူသာ သွားကြတော့" လို့ ပြောလိုက်ရာ အားလုံး ကြောင်သွားကြပါတယ်။

ကျောက်လင်အာရဲ့ မျက်နှာလေး နီမြန်းသွားပေမဲ့ သူမ ဘာမှမဖုံးကွယ်တော့ပါဘူး။ သူမဟာ ဆရာကျန့်ဟုန်ကို ဒူးထောက်ကန်တော့ပြီး နှုတ်ဆက်လိုက်ပါတယ်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ အဝကစားသမားကြီး ကျိုပေါင် ကလည်း အဝတ်အစားတွေ ထုပ်ပိုးပြီး ထွက်လာပါတယ်။

"ဆရာ... ကျွန်တော်လည်း ပြင်ပလောကကို ထွက်ပြီး ဗုဒ္ဓတရားတော်တွေကို လေ့လာချင်ပါတယ်" လို့ ဆိုကာ သူတို့နဲ့အတူ လိုက်ပါဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါတယ်။

ဒီလိုနဲ့ ချူထျန်းရမ် ကျောက်လင်အာ ကျိုပေါင်နဲ့ အစေခံမလေး ရှောင်ပင်းတို့ လေးယောက်ဟာ အိမ်တော်ကနေ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြပါတယ်။ သူတို့ရဲ့ ဦးတည်ရာကတော့ မြို့တော်ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

"သခင်လေး... သုံးနှစ်သက်တမ်း ပြည့်သွားပြီဆိုတော့ ကျွန်မတို့တွေ ပြန်ရတော့မယ်" လို့ ရှောင်ပင်းက ဆိုပါတယ်။

ထျန်းရမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။ "ဟုတ်တယ် မြို့တော်ကို အရင်သွားမယ် ဒါပေမဲ့ အလျင်စလို မလုပ်နဲ့ဦး အခြေအနေကို အရင်စုံစမ်းကြမယ် တစ်ခုခုဖြစ်လာရင် အတူတူ ရင်ဆိုင်ကြတာပေါ့"

တာ့ချန် မင်းဆက်၏ မြို့တော်ကြီးအတွင်း။

ထျန်းရွှမ်တိုက်ကြီး ၏ ဗဟိုချက်မဖြစ်သော မြို့တော်ကြီးသည် အလွန်ပင် စည်ကားလှပလှသည်။ မြို့တော်ကို အတွင်းမြို့နှင့် အပြင်မြို့ဟူ၍ ပိုင်းခြားထားပြီး မိုင်ပေါင်းထောင်ချီ ကျယ်ဝန်းသည်။ အပြင်မြို့တွင် ချမ်းသာသော ကုန်သည်များနှင့် နိုင်ငံခြားသားများ နေထိုင်ကြပြီး အတွင်းမြို့တွင်မူ အဆင့်မြင့်အရာရှိကြီးများနှင့် သူဌေးကြီးများသာ နေထိုင်ခွင့်ရှိသည်။

ဤရင်းနှီးသောနေရာသို့ ပြန်ရောက်လာသောအခါ ချူထျန်းရမ် သည် စိတ်လှုပ်ရှားခြင်းထက် တည်ငြိမ်မှုကိုသာ ခံစားနေရသည်။ ပြီးခဲ့သည့် သုံးနှစ်တာ လေ့ကျင့်မှုများက သူ့ကို ရင့်ကျက်လာစေခဲ့သည်။ သူသည် ဆင်းရဲခြင်း၊ ချမ်းသာခြင်းနှင့် လောကနီတိများကို ပိုမိုနားလည်လာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ကျိုပေါင် နှင့် ကျောက်လင်အာတို့မှာမူ မြို့တော်၏ ခမ်းနားထည်ဝါမှုကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်းဖြစ်၍ ငေးမောနေကြတော့သည်။

"အစ်မ ရှောင်ပင်း ခမည်းတော်နဲ့ မယ်တော်တို့ အခု အဆင်ပြေရဲ့လား" ဟု ထျန်းရမ်က မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ သခင်လေး သူလျှိုတွေရဲ့ သတင်းအရ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး ပြီးတော့ လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်က ဧကရာဇ်မင်းမြတ် ပြောခဲ့သလိုပဲ နတ်ဘုရားနယ်မြေက တံဆိပ်ခတ်နှိပ်မှုတွေဟာ အခုဆိုရင် ပွင့်တော့မှာပါ။ အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် အရာအားလုံး အဆင်ပြေသွားမှာပါ"

ထျန်းရမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင် နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ်လောက် စောင့်ရဦးမယ်ပေါ့ အခုချက်ချင်း နန်းတော်ထဲ ဇွတ်ဝင်သွားရင် ခမည်းတော်တို့ရဲ့ အစီအစဉ် ပျက်သွားနိုင်တယ်"

"ထျန်းရမ်... မင်းရဲ့ မိဘတွေက တကယ်ပဲ ဧကရာဇ်နဲ့ မိဖုရားကြီးလား ငါက လူကြောင်ဆိုတော့ ငါ့ကို မလိမ်နဲ့ဦးနော်" ဟု ဝဖြိုးသော ကျိုပေါင်က စူးစမ်းစွာ မေးသည်။ လင်အာကလည်း ထျန်းရမ်ကို ကြည့်နေသည်။

လင်အာသည် ထျန်းရမ်ကို အိမ်ရှေ့စံတစ်ယောက် ဖြစ်စေချင်သည့်စိတ် သိပ်မရှိလှပေ။ ပြီးခဲ့သည့် သုံးနှစ်အတွင်း သူတို့နှစ်ဦးမှာ ခွဲမရအောင် ရင်းနှီးခဲ့ကြသည်။ အတူတူ လေ့ကျင့်၊ အတူတူစား၊ အတူတူ အိပ်ခဲ့ကြသည်။ (အိပ်သည်ဆိုသည်မှာလည်း စောင်ထဲတွင် အတူတူ လှဲလျောင်းရုံသာ ဖြစ်သော်လည်းပေါ့။)

"ကျိုပေါင်... နန်းတော်ရောက်ရင် မင်းသိမှာပါ" ဟု ထျန်းရမ်က ဆိုသည်။

သူတို့သည် အပြင်မြို့ရှိ တည်းခိုခန်းတစ်ခုတွင် အခန်းသုံးခန်း ငှားလိုက်ကြသည်။ ရှောင်ပင်းက တစ်ခန်း ကျိုပေါင်က တစ်ခန်းနှင့် ထျန်းရမ်နှင့် လင်အာက တစ်ခန်းဖြစ်သည်။

အခန်းထဲရောက်တော့ ထျန်းရမ်က လင်အာကို ရင်ခွင်ထဲ ဆွဲသွင်းလိုက်သည်။ "လင်အာ... နောက်ရက်အနည်းငယ်နေရင် မင်းကို ငါ့မိဘတွေနဲ့ ပေးတွေ့မယ်။ အဲ့ဒီကျရင် အဘိုးကြီး ကျန့်ဟုန်ရဲ့ လက်ရာတွေထက် ပိုကောင်းတဲ့ စားစရာတွေကို မင်းစားရလိမ့်မယ်"

လင်အာက ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် "မင်းက တကယ်ပဲအိမ်ရှေ့စံလား" ဟု မေးရာ ထျန်းရမ်က ပြုံးရင်း "အိမ်ရှေ့စံ ဖြစ်ဖြစ် မဖြစ်ဖြစ် ငါမင်းကို ချစ်တာကတော့ အမှန်ပဲလေ" ဟု ဆိုကာ သူမကို ဖက်လိုက်သည်။

ထျန်းရမ်သည် အသက် ၁၂ နှစ်သာ ရှိသေးသဖြင့် လင်အာထက် အရပ်ပုနေသေးရာ သူ၏မျက်နှာမှာ လင်အာ၏ ရင်ဘတ်နှင့် တည့်တည့်ဖြစ်နေသည်။ "လင်အာ... ဒီနေရာက အရင်ထက် ပိုကြီးလာသလိုပဲနော် ငါ ကြည့်လို့ရမလား"

လင်အာက မျက်နှာလေးနီကာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ ထျန်းရမ်က စောင်ထဲတိုးဝင်ပြီး စူးစမ်းနေစဉ်... ရုတ်တရက် လင်အာက မျက်လုံးပြူးသွားပြီး ထျန်းရမ်ကို ကန်ထုတ်ကာ အဝတ်အစားများကို ပြန်ပြင်ဝတ်လိုက်တော့သည်။

"မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ ငါ့ကို မင်းအမေများ မှတ်နေသလား" ဟု လင်အာက ဒေါသတကြီး အော်လိုက်သည်။

"လင်အာ... ဘာလို့ စိတ်ဆိုးတာလဲ မင်းက ငါ့ဇနီးပဲဥစ္စာ"

"ဇနီးဆိုပေမဲ့ လက်မထပ်ရသေးဘူးလေ ကြည့်ခွင့်ပေးတာတောင် တော်လှပြီ မင်းက... မင်းက... သွား ဗိုက်ဆာရင် အိမ်ပြန်ပြီး မင်းအမေဆီမှာ သွားရှာစားချေ"

"မဟုတ်ပါဘူး... ငါက စမ်းကြည့်ရုံပါ"

"မစမ်းနဲ့ နောက်တစ်ခါ အဲ့ဒီလိုလုပ်ရင် မင်းကို ငါ လုံးဝစကားမပြောတော့ဘူး"

ထျန်းရမ်က အမြန်ချော့ရတော့သည်။ "ကောင်းပါပြီ လင်အာရယ်... မငိုနဲ့တော့နော် နောက်ဆို ဖက်ရုံပဲ ဖက်တော့မယ်"

လင်အာက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ "လက်ထပ်ပြီးမှ လုပ်ရမယ့် အရာတွေရှိတယ် အခုတော့ ဖက်အိပ်ရုံထက် ပိုလို့မရဘူး နားလည်လား"

"အင်း... နားလည်ပါပြီဗျာ"