အခန်း (၃၁) ဧကရီပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် အလွန်အမင်း စိတ်လက်ပေါ့ပါးသွားခြင်း

အမွှေးတိုင် ပူဇော်မှုမှ ထွက်ပေါ်လာသော ကံကောင်းခြင်းအရှိန်အဝါများမှာ နှစ်ကြိမ်ဆက်တိုက် ဟုန်းဟုန်းတောက်သွားခဲ့ပြီး ဒုတိယအကြိမ်ကိုမူ ရဲ့ချန်းလျန် ကိုယ်တိုင် မျက်မြင်တွေ့ရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ဤအချိန်တွင် သူမ ငေးမောနေမိသည်။ ချူနင်သည် တကယ်ပင် ကောင်းကင်ဘုံက ပေးသနားလိုက်သော လက်ဆောင်တစ်ခုဖြစ်နိုင်သလို သူတို့၏ ပတ်သက်မှုမှာလည်း ကောင်းကင်က ဖန်တီးပေးထားသည့် ကံကြမ္မာ ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် ရှုထောင့်ပေါင်းစုံမှ ကြည့်မည်ဆိုပါက ရဲ့ချန်းလျန်သည် ချူနင့်ကို တကယ်တမ်း မုန်းတီးခြင်း မရှိပါ။ သူ့ကို အတော်လေး အားကိုးထိုက်သူတစ်ဦးအဖြစ်ပင် မြင်လာခဲ့သည်။

သို့သော် သူမ၏စရိုက်အရ ဤကဲ့သို့ အသိအမှတ်ပြုမှုကို ထုတ်ဖော်ပြရန် ဝန်လေးနေမိသည်။ ထို့ပြင် ချူနင်မှာ လက်တစ်ကမ်းပေးလျှင် လက်တစ်တောင် လိုချင်မည့် အမျိုးအစားဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူမက ဒီနေ့သာ သူ့ကို ချီးကျူးလိုက်လျှင် မနက်ဖြန်ကျ သူက သူမ၏နဂါးခုတင်ပေါ် တက်လာဖို့ ကြိုးစားပေလိမည်။

ဖြည်းဖြည်းချင်း သွားတာက ပိုကောင်းပါသည်။ သူမ၏ သဘောထားမှာ အခုတော့ ရှင်းလင်းသွားပြီဖြစ်သည် သူမ ချူနင့်ကို ယုံကြည်သည်။ သူက တာ့ချန်းအင်ပါယာအတွက် ကြီးမားသော ကံကောင်းခြင်းများကို ဆောင်ကြဉ်းပေးခဲ့သည်။

သူသာ တခြားမိန်းကလေးတွေကို လိုက်မပွေဘူးဆိုရင် ချူနင်အပေါ်ထားတဲ့ သူမရဲ့ ခံစားချက်က ဆိုးရွားသွားမှာ မဟုတ်ပါဘူး။

ဒါပေမဲ့ အဓိကအချက်ကတော့ သူက ရာထူးလုတာမျိုး ဒါမှမဟုတ် နိုင်ငံတော်ကို သစ္စာဖောက်တာမျိုးတော့ မလုပ်ဖို့ပါပဲ။

အဲဒီလိုသာ လုပ်ခဲ့ရင်တော့ ဧကရာဇ်သည် နာမကျန်းဖြစ်၍ ကွယ်လွန်သွားသဖြင့် ဧကရာဇ်ဂူဗိမာန်တွင် သင်္ဂြိုဟ်လိုက်ပြီဆိုတဲ့ သတင်းပဲ ထွက်လာရပါလိမ့်မယ်။

သူမ ဤသို့ တွေးနေစဉ်မှာပင် ချန်ချင်းနန်းဆောင်အတွင်း၌ ချူနင်က ဟင်းချက်နေသည်။ သူသည် ခန့်ညားသော နဂါးဝတ်ရုံကို ချွတ်ထားပြီး ရိုးရိုးဝတ်စုံကိုသာ ဝတ်ထားသည်။ ရဲ့ချန်းလျန်က စပ်စုသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေမိသည်။

"ဒီဟင်းချက်စရာတွေက နန်းတော်ထဲမှာ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးတဲ့ အရာတွေပဲ ဘယ်က ရတာလဲ"

"ပျင်းတဲ့အခါ နန်းတော်ပြင်ပကို ခိုးထွက်ပြီး သွားရှာလာတာလေ"

"ခိုးထွက်တယ် ဘယ်ကနေ ထွက်တာလဲ"

"ပျံထွက်တာပေါ့"

ရဲ့ချန်းလျန် နှုတ်ခမ်းလေး တွန့်သွားကာ "ရှောင်ပင်းက နင့်ကိုခိုးထုတ်သွားတာ နေမှာပါ နင်က ပျံတတ်တယ် ဟုတ်လား"

ချူနင်က ပြုံး၍"ယုံချင်ယုံ မယုံချင်နေ မင်းရဲ့ ခင်ပွန်းဖြစ်တဲ့ ငါက တကယ်ကို လောကပြင်ပက အဆင့်မြင့်ပညာရှင်တစ်ယောက်ပါ"

ရဲ့ချန်းလျန်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ  "ဪ ဘယ်လောက်တောင်မြင့်လို့လဲ နင်နဲ့ ငါနဲ့ ဘာကွာလို့လဲ"

"အထပ်ပေါင်း ထောင်ချီ ကွာမယ်ထင်တယ်"

ရဲ့ချန်းလျန်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါပြီ အထပ်ပေါင်း ထောင်ချီ ကွာတာပေါ့"

သို့သော် သူမသည် ချူနင့်ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း တည်ကြည်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည် ဟိုကျင့်စဉ်ကို အားတဲ့အခါ သေချာကျင့်ဖို့ မှတ်ထားပါ ပျင်းမနေနဲ့ ရှောင်ပင်းက ပြောတယ် နင်က ကျင့်ကြံခြင်းမှာ ပါရမီရှိတယ်တဲ့။

ငါက နင့်ကို အမြင့်ကြီး ရောက်ဖို့ မတောင်းဆိုပါဘူး သက်ရှည်ကျန်းမာဖို့ပဲ လိုလားတာ။ ဒါမှ နင်က ပိုကြာကြာ နေရမှာ။ မဟုတ်ရင် နောက်နှစ် အနည်းငယ်အတွင်းမှာတင် နင်က အိုမင်းရင့်ရော်သွားပြီး နောင်ကျ ကလေးတွေက နင့်ကို မြင်ရင် ရဲ့မိသားစုဘိုးဘေးကြီးလို့ ထင်ကုန်ကြဦးမယ်။

ထိုစကားကို ချူနင်က ပြုံးလျက် လက်ခံလိုက်ပြီး ကောင်းမွန်စွာ နေထိုင်ပါမည်ဟု ကတိပေးသည်။ ရဲ့ချန်းလျန်လည်း ထပ်မပြောတော့ပါ။ သူမက သူ့ကို စောင့်ကြည့်နေမှာဖြစ်သလို ရှောင်ပင်းကိုလည်း စောင့်ကြည့်ခိုင်းထားမည်ဖြစ်သည်။

"ဒါနဲ့ ရှောင်ပင်းက ဘာလို့ ဒီမှာမရှိတာလဲ သူက နင့်ရဲ့ကိုယ်ရံတော် အစေခံ မဟုတ်ဘူးလား နင့်နားမှာ အမြဲ ရှိနေသင့်တာလေ"

"သူ့ရဲ့ ကျင့်စဉ်တက်လှမ်းမှုက ဒီရက်ပိုင်း အရမ်းမြန်နေတယ်။ ဒါကြောင့် သူ့ကို ရဲ့မိသားစုသန့်စင်မြေကို လွှတ်ထားတာ။ ညမှ ပြန်လာလိမ့်မယ်"

"ညမှ ပြန်လာမှာလား နှမြောစရာပဲ"

ရဲ့ချန်းလျန်က ချူနင့်ကို တစ်ချက် ကန်လိုက်ပြီး သူမ၏ မကျေနပ်မှုကို ပြသလိုက်သည်။ 

ချူနင်က ပြုံး၍"နန်းတော်ထဲမှာ နေတာထက်စာရင် အဲဒီမှာကျင့်တာက ပိုမြန်လို့ ဖြစ်မှာပေါ့"

"ကျင့်ကြံခြင်း လမ်းစကိုတောင် မဝင်ရသေးတဲ့ နင်က ကျင့်ကြံခြင်းအကြောင်း ဘာသိလို့လဲ"

ဤသို့ ပြောပြီးနောက် ရဲ့ချန်းလျန်သည် အလုပ်ရှုပ်နေသော ချူနင့်ကျောပြင်ကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ ဤလူက ရုပ်လည်းချော ဟင်းလည်း ကောင်းကောင်းချက်တတ်သလို အရေးကြီးဆုံးက သူ့ရဲ့ ဗျူဟာတွေက အလွန်နက်နဲပြီး နည်းလမ်းတွေက သူမထက်ပင် ပိုပြီး ထက်မြက်နေသည်။

ချူနင့်ကို တာဝန်တွေ အများကြီး ပေးထားတာက သူ့ကို အရမ်းပင်ပန်းစေမှာလားဟု သူမ ခံစားမိသည်။ သူက ကလေးရဲ့ အဖေဆိုပေမဲ့ ဒီလောက်အထိတော့ မဖြစ်သင့်ဘူးလား။

"နင့်မှာ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ဘယ်လောက်တောင် ရှိနေသေးတာလဲ"

"တကယ်တော့ ငါ့မှာ ပြစရာတွေ အများကြီး ရှိပါသေးတယ် မင်းကကော အဲဒါတွေကို သိချင်စိတ်ရှိရဲ့လားဆိုတာပေါ်မှာပဲ မူတည်ပါတယ်"

ရဲ့ချန်းလျန်က လှောင်ပြုံးပြုံးကာ "ငါသာ အဲဒါကိုဖြတ်ပစ်လိုက်ရင်တော့ ပြစရာ သိပ်ရှိမှာ မဟုတ်တော့ဘူး"

ချူနင် ကြောင်အသွားပြီး "အာ" ဟု ရေရွတ်မိသည်။ ရဲ့ချန်းလျန် ခေတ္တ တွန့်ဆုတ်သွားပြီး ဘာမှ မပြောတော့ပေ။ သို့သော် ခဏအကြာတွင် သူမ၏ မျက်နှာလေး ရဲတက်လာကာ လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်မိသည်။ သူမ တစ်ခုခုကို မှားယွင်းစွာ တွေးမိပုံရသည်။

ချူနင်ကတော့ ခဏကြာမှ သဘောပေါက်သွားသည်။ "အဲ မင်းက သိချင်တယ်ဆိုရင်လည်း ငါကမင်းရဲ့ ခင်ပွန်းပဲလေ ဒါက ဘာမှ မမှားပါဘူး"

"ထွက်သွားစမ်း"

ချူနင် ချက်ချင်း လှည့်ထွက်သွားပြီး တိုးတိုးလေး ရေရွတ်ရင်း ဟင်းကို ဆက်ချက်နေလိုက်သည်။ "အရင်ဆုံး လျှောက်တွေးတာ မင်းပဲလေ ဘာလို့ ငါ့ကိုပဲ အပြစ်ပုံချနေတာလဲ"

"ဘာတွေ ပွစိပွစိ ပြောနေတာလဲ ဟင်းကိုပဲ အာရုံစိုက်ချက်စမ်း"

နေလည်စာ စားပြီးနောက် သူတို့ မင်းတက်နန်းဆောင်သို့ ပြန်သွားကြသည်။ နန်းတွင်းအကြံပေးအဖွဲ့မှ တင်ပြလာသော အစီရင်ခံစာများ ကျန်ဂနန်ရေဘေးအတွက် ဒေသခံ အရာရှိများကို စီစဉ်ပေးထားမှုများနှင့် ကျန်ဂနန် ပြည်သူများအတွက် ဆန်စပါးများ အလုံအလောက် ကျင့်ကြံစိုက်ပျိုးရန် ကျင့်ကြံသူများကို စီစဉ်ပေးထားမှုများမှာ အကုန် အဆင်ပြေနေပြီဖြစ်သည်။

တခြားသော ကျင့်ကြံခြင်း အင်ပါယာများတွင်မူ သာမန်လူများ သေဆုံးပါက ဂရုမစိုက်ကြပါ။ သို့သော် တာ့ချန်းအင်ပါယာမှာတော့ ခြွင်းချက် ဖြစ်သည်။

ကျင့်ကြံသူများသည် သာမန်လူများ၏ စားဝတ်နေရေးအတွက် အလုပ်လုပ်ပေးရသည်။ ရဲ့ချန်းလျန်၏ အမြင်တွင် လောကသားအားလုံးမှာ သူမ၏ ပြည်သူများဖြစ်ပြီး ကျင့်ကြံသူနှင့် သာမန်လူကို သူမက တန်းတူ ဆက်ဆံသည်။

ထို့ကြောင့်လည်း ချူနင်သည် လွန်ခဲ့သော လပေါင်းများစွာကတည်းက အသတ်မခံရဘဲ ယခုထက်ထိ အသက်ရှင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

အစီရင်ခံစာများ အားလုံး ဖတ်ပြီးနောက်တွင်တော့ လုပ်စရာဘာမှ မရှိတော့ပေ။ အားနေသည် တကယ်ကို အားနေသည်။ ရဲ့ချန်းလျန်သည် သူမ၏မေးစေ့ကို လက်ဖြင့်ထောက်ကာ စားပွဲတွင် ထိုင်ရင်း ဘာလုပ်ရမှန်း မသိဖြစ်နေသည်။

အလုပ်များသည့် အခြေအနေမှ ယခုကဲ့သို့ စိတ်လက်ပေါ့ပါးသည့် အခြေအနေသို့ ကူးပြောင်းခြင်းကို အသားကျရန် အချိန်အနည်းငယ် လိုဦးမည် ထင်သည်။

"ချူနင်"

နန်းတော် အပြင်အဆင်များကို လေ့လာနေသော ချူနင်က လှည့်ကြည့်သည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ"

"ဒီအစီရင်ခံစာတွေကို ကိုင်တွယ်ရတာ နင် ပင်ပန်းနေပြီလား"

"မင်းက အစီရင်ခံစာ ကိစ္စတွေ အကုန်လုံးကို ငါ့ဆီ ပုံချတော့မလို့လား"

ရဲ့ချန်းလျန် တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ကြည့်သည် "ဒါက နင် တကယ် လိုချင်နေတဲ့ အရာ မဟုတ်ဘူးလား"

ချူနင်က လက်ကာပြလိုက်သည်။ "လောကမှာ အဲဒီလို အလကားရတဲ့ ကောင်းကွက်ဆိုတာ မရှိဘူး။ ဧကရာဇ်က မင်းအတွက် အစီရင်ခံစာက ငါကိုင်တွယ်ရမယ် အဆုံးမှာ ငါက ဘာမှမရဘူးဆိုရင် ငါအရှုံးပေါ်မှာပေါ့။ ငါက အခြေအနေ တစ်ခုခုရှိမှ လုပ်ပေးမှာ"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရဲ့ချန်းလျန်က စိတ်ဝင်စားသွားကာ "ဪ ဒါပေမဲ့ နင် ဒီနေ့ ငါ့ဆီက ဘာမှ မတောင်းဆိုသေးပါဘူး။ နောင်ကျရင် ပိုပြီးဒုက္ခများလာမှာ စိုးလို့ အခုကတည်းက ကြိုပြောထားတာလား"

ချူနင်က တည်ကြည်စွာ ခေါင်းညိတ်သည်။

 "ဟုတ်တယ် ငါ အခြေအနေ သတ်မှတ်ဖို့ မေ့သွားတာ အခု ပြောရင်နောက်ကျသွားပြီလား"

"အရင် ပြောကြည့်လေ သင့်တော်မယ်ဆိုရင် ငါ စဉ်းစားပေးပါ့မယ်"

"ငါ ပြောရင် မင်း သေချာပေါက် သဘောတူမှာ မဟုတ်ဘူး ဒါကြောင့် မင်း အရင် သဘောတူလိုက်"

"နင်က အဲဒီလို ပြောနေမှတော့ ဒါက သေချာပေါက် ကောင်းတဲ့အရာ မဟုတ်ဘူး။ ထားလိုက်တော့"

ချူနင်က ဆက်ပြီး ကြိုးစားကြည့်သေးသည် "ဒါဆို ဒီနေ့ ငါကိုင်တွယ်ပေးခဲ့တဲ့ အစီရင်ခံစာတွေက ဘာလဲ ငါကအလကား လုပ်ပေးရတာလား"

ရဲ့ချန်းလျန်၏ လှပသော မျက်လုံးလေးများ မှေးစင်းသွားကာ လှောင်ပြုံးလေး တစ်ချက် ပြုံးလိုက်သည်။ "နင့်ကလေးရဲ့ အမေကို အလုပ်တွေ သက်သာအောင် ကူညီပေးတယ်လို့ပဲ သဘောထားလိုက်လို့ မရဘူးလား"

ချူနင် ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ဘဲ သက်ပြင်းသာ ချလိုက်ရသည်။ "ချန်းလျန် ငါ့ကို အခွင့်အရေးလေးတော့ ပေးပါဦးလား မင်းက ဒီလောက်အထိ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် စောင့်ကြည့်နေရင် ငါ ဘယ်လို အောင်မြင်မှာလဲ"

"ငါက ကိုယ်ဝန်တောင် ရှိနေပြီလေ။ နင်က ဘာတွေ ထပ်လုပ်ချင်နေသေးတာလဲ" သူမ၏ လက်က ခါးမှာ ချိတ်ထားတဲ့ ဓားအိမ်ပေါ် ရောက်သွားပြီး ချူနင့်ကို အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

ချူနင်က ချက်ချင်း ခေါင်းခါပြကာ အလေးအနက်ရှင်းပြသည် "အရမ်းကြီးတာတွေ မဟုတ်ပါဘူး ဥပမာ  လက်ကိုင်တာတို့၊ နမ်းတာတို့ပေါ့။ တကယ်တော့ နောက်ဆုံးတစ်ခုက ပိုပြီး စိတ်လှုပ်ရှားဖို့ ကောင်းတယ် မဟုတ်လား ပြီးတော့ ဒါကကလေးကိုလည်း မထိခိုက်ပါဘူး"

သူမရှေ့တွင် အရှက်မရှိ ပြောနေသော ချူနင့်ကို ကြည့်ပြီး ရဲ့ချန်းလျန်၏ တုံ့ပြန်မှုက ရိုးရှင်းပါသည်။ "ဟွန့်... ယောကျ်ားတွေ" သူမက လှောင်ပြောင်သလို နှာခေါင်းရှုံ့ပြလိုက်ပြီး ချူနင့်ကို ပြောလိုက်သည်။

အိပ်မက်ပဲ မက်နေလိုက်။

စိတ်ထဲတွင် ဘာမှမရှိတော့ဘဲ ဗိုက်လည်း ဝနေသဖြင့် သူမ အိပ်ချင်စိတ် ပေါ်လာသည်။ ဤသည်မှာ သူမအတွက် တစ်ခါမှ မဖြစ်ဖူးသော အရာပင်။

"ငါ ပင်ပန်းနေပြီ"

"ဒါဆို ငါ မင်းနဲ့အတူ နန်းဆောင်ကို လိုက်ခဲ့ပြီး အတူတူ အိပ်မယ်လေ"

ရဲ့ချန်းလျန်၏ အကြည့်က စူးရှသွားရာ ချူနင်က ချက်ချင်း လက်ကာပြလိုက်သည်။ 

"ငါက မင်းကို နန်းဆောင်အထိ လိုက်ပို့ပေးမယ်လို့ ပြောတာပါ ဟုတ်ပြီလား မင်းက မင်းနန်းဆောင်သွား ငါက ငါ့နန်းဆောင်ပြန်။ အတူတူ အိပ်မယ်လို့ ငါ မပြောပါဘူး"

"အဲဒီလို သိရင် ပြီးတာပဲ ငါ့ရဲ့ ချင်းပင်ဓားနဲ့ နင့်ကို မခုတ်ရခင်အထိတော့ နောင်တမရနဲ့ဦး"

ဤသို့ ပြောဆိုနေသော်လည်း ရဲ့ချန်းလျန်၏ စိတ်အခြေအနေမှာ အလွန်ပင် ကောင်းမွန်နေပါသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လုပ်စရာ မရှိတော့သဖြင့် ခဏလောက် အိပ်စက်ရခြင်းမှာ တကယ်ကို သာယာလှပေသည်။

ရဲ့ချန်းလျန်တစ်ယောက်အလုပ်တွေကနေလွတ်မြောက်ပြီးအေးအေးဆေးဆေးဖြစ်သွားပါပြီ။ချူနင်ကတော့အခွင့်အရေးရှာနေတုန်းပါပဲ။