အခန်း (၁၇) ကံကောင်းခြင်းတွေ ကျရောက်လာပြီ

သူတို့ သုံးလှမ်းလောက်ပဲ လမ်းလျှောက်ရသေးခင်မှာ နောက်ကနေ ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက် ပြာပြာသလဲ ပြေးလာသည်။

 "အကြီးအကဲ ကိစ္စကြီးတော့မယ်"

အဘိုးကြီး ရဲ့ရွှမ်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည် "ဧည့်သည်တွေရှေ့မှာ ဘာလို့ ဒီလောက် ပျာယာခတ်နေတာလဲ ဖြည်းဖြည်းပြောစမ်း ကမ္ဘာကြီး ပျက်မသွားပါဘူး"

"ဘိုးဘေးရဲ့ ရုပ်ထုအက်ကွဲပြီးတော့ မျက်နှာကနေ သွေးတွေ စီးကျနေပါတယ်" တပည့်ဖြစ်သူက တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ပဲ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

အဘိုးကြီး ကြောင်သွားပြီးမှ အော်လိုက်သည်  "တကယ်လား ဒီလောက် အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စကို မင်းက ဘာလို့အခုမှလာပြောတာလဲ မင်းက ငါတို့ဂိုဏ်းသား ဟုတ်ရဲ့လား" ဒါက ကမ္ဘာပျက်တာထက်တောင် ပိုပြီး အရေးကြီးတာလေ။

 ဘိုးဘေးရဲ့ရုပ်ထုက ဒီမှာရှိနေတာ အနှစ်တစ်ထောင်ရှိပြီ ဘာလို့ အခုမှ ကိစ္စဖြစ်ရတာလဲ

အဘိုးကြီးက ချူနင်တို့ကို ထားခဲ့ပြီး ချက်ချင်း ပြေးထွက်သွားသည်။ "ဆရာတို့ အထဲမှာပဲ ပါရမီ စစ်ဆေးလိုက်ကြပါ ကျွန်တော် ဒီကိစ္စကိုသွားရှင်းရမယ်" ဘိုးဘေးရုပ်ထု ပျက်စီးတာကို အရှင်မသိရင် သူတို့အားလုံး အသတ်ခံရမှာ သေချာသည်။

ချူနင်လည်း ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည် "ရုပ်ထုက ဘာလို့ ပျက်စီးသွားတာလဲ ဟောင်းနေလို့လား"

ရှောင်ပင်းက ခေါင်းခါလိုက်သည် "ကျွန်မလည်း မသိဘူး ဒါကသူတို့ဂိုဏ်းရဲ့ ကိစ္စပဲလေ။ ဆရာ ကျွန်မ လမ်းပြပါ့မယ် သွားကြရအောင်"

သူတို့ ဝိညာဉ်ကျောက်ဖျာရှိတဲ့ ဂူထဲကို ရောက်လာကြသည်။

 "ဆရာ့လက်ကို ဒီပေါ်မှာ တင်လိုက်ရုံပါပဲ"

ချူနင်က သူ့လက်ကို တင်လိုက်တဲ့အခါမှာတော့ အလင်းရောင်တွေ တစ်မျိုးပြီးတစ်မျိုး ပြောင်းလဲလာသည်။ ခရမ်းရောင်က အဆင့်မြင့်၊ လိမ္မော်ရောင်က ထိပ်တန်း၊ အနီရောင်ကတော့ ကောင်းကင်ဘုံအဆင့်ပါ ဒါပေမဲ့ အရောင်တွေက အရမ်းမြန်မြန် ပြောင်းနေပြီး ကျောက်ဖျာကြီးက တုန်ခါလာတော့သည်။

"ဆရာ ဖယ်လိုက်တော့" ရှောင်ပင်းက အော်လိုက်သည်။

ဝုန်း

မြေငလျင်လှုပ်သလိုမျိုး အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး ဝိညာဉ်ကျောက်ဖျာကြီးက အပိုင်းပိုင်း ကွဲအက်သွားတော့သည်။ အပြင်က အကြီးအကဲတွေလည်း ပြေးဝင်လာကြသည်။

"ငါတို့ဂိုဏ်းရဲ့ ရတနာကြီး ပျက်စီးသွားပြီ ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ"

ရှောင်ပင်းက ဒေါသတကြီး အော်လိုက်သည် "မင်းတို့ ဘာတွေလုပ်နေကြတာလဲ ချူနင်သာ တစ်ခုခုဖြစ်သွားရင် မင်းတို့အားလုံး အရှင်လတ်လတ် အရေခွံအစုတ်ခံရမှာနော် သူက အရှင်မအတွက် ဘယ်လောက် အရေးကြီးလဲဆိုတာ သိရဲ့လား"

အားလုံး မျက်နှာ ဖြူဖျော့ကုန်သည်။ သာမန်လူတစ်ယောက်က ဒီကျောက်ဖျာကြီးကို ဖျက်ဆီးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ သူတို့ ထင်နေကြတာပါ။

ဒါက ရဲ့မိသားစုကို တစ်ယောက်ယောက်က တမင် တိုက်ခိုက်နေတာလို့ပဲ သူတို့ ယူဆလိုက်ကြသည်။

ချူနင်ကတော့ တစ်ခုခုကို ရိပ်မိသွားသည်။ 

ဒါငါ့ကြောင့်များလား ဒီပစ္စည်းက အဆင့်နိမ့်လွန်းလို့ သူ့ရဲ့ပါရမီကို မစစ်ဆေးနိုင်ဘဲ ပေါက်ကွဲသွားတာ ဖြစ်နိုင်သည်လေ။

သူက ကိုယ်ပွားတစ်ခုကို ခွဲထုတ်ပြီး အပြင်က ရုပ်ထုဆီကို ပြန်သွားကြည့်လိုက်သည်။

သူ စမ်းကြည့်ချင်တာကြောင့် ထိုရုပ်ထုကို ဦးညွှတ်လိုက်ပြန်သည်။

ဒိုင်း

ရုပ်ထုက အမှုန့်ဖြစ်သွားတော့သည်။ ချူနင် လန့်သွားရသည် သူက ဧကရာဇ်အဆင့်လေ။

ဒီကမ္ဘာက အမြင့်ဆုံး အဆင့်ထက်တောင် အများကြီး ပိုမြင့်နေတာ။ အထက်ဘုံက ရဲ့ဝူကျီတောင် သူ့ရဲ့ ဦးညွှတ်မှုကို မခံနိုင်ပါဘူး။

အထက်ဘုံမှာတော့ ရဲ့ဝူကျီတစ်ယောက် ထပ်ပြီး သွေးအန်ကာ သူ့ရဲ့ အဆင့်တွေ နိမ့်ကျသွားပြန်သည်။

 "အရှင်... ကျွန်တော့်ကို မကစားပါနဲ့တော့ ကျွန်တော် မခံနိုင်တော့လို့ပါ"

ချူနင်က အမှားကို ပြန်ပြင်ပေးချင်တာကြောင့် သူ့ရဲ့ စွမ်းအားအချို့ကို သုံးပြီး ရုပ်ထုကို ပြန်လည် ပြုပြင်ပေးလိုက်သလို ကံကောင်းခြင်းအချို့ကိုလည်း ထည့်ပေးလိုက်သည်။

ထိုအချိန်မှာပင် ရုပ်ထုက ရွှေရောင်တွေ တောက်ပလာပြီး ဂိုဏ်းသားအားလုံးရဲ့ ကျင့်စဉ်တွေ အလိုလို တက်လာတော့သည်။

"ငါ နားလည်ပြီ ဒါက ငါတို့ရဲ့ဘိုးဘေးက အထက်ဘုံမှာ အဆင့်တက်သွားလို့ ငါတို့ကို ကောင်းချီးပေးတာပဲ" အဘိုးကြီး ရဲ့ရွှမ်းက ပျော်ရွှင်စွာ အော်လိုက်သည်။

အထက်ဘုံက ရဲ့ဝူကျီလည်း ရုတ်တရက် ကျင့်စဉ်အဆင့်တွေ ပြန်တက်လာပြီး အနှစ်တစ်ထောင်ကြာ ပိတ်နေတဲ့ အဆင့်ကို ကျော်ဖြတ်နိုင်မယ့် အခွင့်အရေး ရသွားတော့သည်။

ချူနင်ကတော့ ပြုံးပြီး ရှောင်ပင်းနောက်ကို ပြန်လိုက်သွားသည်။ "စစ်ဆေးလို့တော့ ပြီးသွားပြီ ဘာမှ ထူးမလာတော့ ပြန်ကြရအောင်"

"ဒါပဲ ရှိတာပေါ့ ဒီနေ့ ဖြစ်သမျှကို အရှင်မဆီ သတင်းပို့ရမယ်"

ချူနင်က ပျက်စီးသွားတဲ့ ဝိညာဉ်ကျောက်ဖျာကိုလည်း တိတ်တဆိတ် ပြန်ပြင်ပေးခဲ့လိုက်သည်။ ဒီနေရာက ကျင့်စဉ်နယ်မြေဆိုပေမဲ့ ရုပ်ထုလေး ဦးညွှတ်တာတောင် မခံနိုင်ဘူးဆိုတော့ ပျင်းစရာကြီးပဲပြန်ပြီး အိပ်တာကမှ ကောင်းဦးမည်။