အခန်း (၁) - အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းအလုပ်နိုးထခြင်း

"အားလုံးပဲ၊ ဒါဟာ မင်းတို့အတွက် နောက်ဆုံးအကြိမ် နိုးထခြင်းအခမ်းအနားပဲ။ တကယ်လို့ ဒီတစ်ခါမှ မနိုးထနိုင်သေးဘူးဆိုရင်တော့ သာမန်လူတစ်ယောက်အနေနဲ့ပဲ ဘဝကို ဖြတ်သန်းဖို့နဲ့ သာမန်တက္ကသိုလ်တစ်ခုခုမှာ တက်ဖို့သာ ပြင်ဆင်ထားကြတော့။ ဒါမှမဟုတ်လည်း ကျန်ရှိနေတဲ့ ဒီနောက်ဆုံးလအနည်းငယ်မှာ မင်းတို့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုကို မြှင့်တင်ပြီး အကယ်ဒမီကျောင်းတစ်ခုခုကို တက်လှမ်းနိုင်အောင် ကြိုးစားကြည့်လို့ရသေးတာပေါ့။"

ဆရာဖြစ်သူ၏ အသံသည် ခန်းမတစ်ခုလုံးကို ဟိန်းထွက်သွားသည်။ ရှေ့တွင် ရပ်နေသော ကျောင်းသားအချို့မှာ စိုးရိမ်စိတ်နှင့် မျှော်လင့်ချက်များ ရောပြွမ်းနေသော မျက်နှာများဖြင့် အာရုံစိုက်နားထောင်နေကြသည်။ ထိုကျောင်းသားများထဲတွင် မိုက်ကယ်လည်း ပါဝင်သည်။ မိုက်ကယ်သည် ဤကမ္ဘာမှ လူတစ်ယောက်မဟုတ်ပေ။ သူသည် လွန်ခဲ့သော သုံးပတ်ခန့်ကမှ သူ့နာမည်နှင့် ဆင်တူသော ဤခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ၏ မူလကမ္ဘာနှင့်မတူဘဲ ဤကမ္ဘာတွင် အသက် ၁၆ နှစ်မှ ၁၈ နှစ်အတွင်းရှိသူတိုင်း အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းအလုပ်တစ်ခုကို နိုးထခွင့်ရရန် အခွင့်အရေးရှိသည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းနှစ်ရာကျော်က ဤကမ္ဘာပေါ်သို့ ကပ်ဘေးဆိုးကြီး ကျရောက်ခဲ့သည်။ ဟင်းလင်းပြင်အက်ကွဲကြောင်းများ ပေါ်ပေါက်လာကာ မရေမတွက်နိုင်သော မိစ္ဆာသတ္တဝါများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ပရမ်းပတာများ ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ထိုကပ်ဘေးကြီးအပြီးတွင် ကမ္ဘာကြီးသည် 'နိုးထသူများ' ဟု ခေါ်ဆိုမည့် ရွေးချယ်ခံရသူ အချို့အတွက် ဂဏန်းအချက်အလက်ပြောင်းစနစ်တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။ စွမ်းအားကြီးမားသော အလုပ်အကိုင်များကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် ထိုနိုးထသူများကြောင့် ဆယ်စုနှစ်များစွာ ကြာပြီးနောက်တွင် ကပ်ဘေးဆိုးကြီး ပြီးဆုံးသွားကာ လူသားတို့သည်လည်း မိမိတို့၏ မြေယာများကို ပြန်လည်သိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့ကြသည်။

ငြိမ်းချမ်းရေး ပြန်လည်ရရှိလာသောအခါ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် နိုးထသူများသည် အရေးပါသော ပုဂ္ဂိုလ်များ ဖြစ်လာခဲ့ကြပြီး အသက် ၁၆ နှစ်မှ ၁၈ နှစ်အတွင်း လူငယ်တိုင်းအတွက် နိုးထသူဖြစ်လာရေးမှာ အိပ်မက်တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သို့သော် နိုးထသူတစ်ယောက် ဖြစ်လာရန်မှာ လူနည်းစုသာ ရရှိနိုင်သည့် အခွင့်ထူးတစ်ခုဖြစ်ပြီး ယခု ၁၈ နှစ်အရွယ် ကျောင်းသားတစ်စုအတွက်မူ ဤသည်မှာ နောက်ဆုံးအခွင့်အရေးပင် ဖြစ်သည်။

မိုက်ကယ်လည်း ရင်ခုန်နေမိသည်။ သူ ဤကမ္ဘာသို့ ရောက်ရှိလာသည်မှာ သုံးပတ်သာ ရှိသေးသော်လည်း ဤအခမ်းအနား၏ အရေးပါပုံကို ကောင်းကောင်းနားလည်သည်။ နိုးထရန် ပျက်ကွက်ခဲ့လျှင်ပင် မျှော်လင့်ချက်အားလုံး ဆုံးရှုံးသွားမည်မဟုတ်သော်လည်း နိုးထသူတစ်ယောက် ဖြစ်လာခြင်းထက် ပိုမိုကောင်းမွန်သော လမ်းစမရှိသည်မှာ အမှန်ပင်။

စင်မြင့်အောက်တွင် စိုးရိမ်တကြီး စောင့်ကြည့်နေသော ကျောင်းသား တစ်ရာနီးပါး၏ အကြည့်များအောက်တွင် ဆရာဖြစ်သူသည် ရှေ့ရှိ စားပွဲပေါ်မှ ဖိုင်တွဲကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး အမည်စာရင်းကို စတင်ခေါ်ဆိုလေသည်။

"လီလီယန် စတုန်း!"

"ဟု... ဟုတ်ကဲ့ ဆရာ!"

ပထမဆုံး ခေါ်ယူခံရသူမှာ မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူမ၏ အမည်ကို ကြားသည်နှင့် စင်မြင့်ဆီသို့ ချက်ချင်း လျှောက်လှမ်းသွားသော်လည်း စိုးရိမ်စိတ်ကြောင့် ဖြစ်ဟန်တူသည်၊ သူမ ခြေချော်ကာ လဲကျသွားသည်။ သို့သော် မည်သူမျှ လှောင်ပြောင်ခြင်း သို့မဟုတ် နောက်ပြောင်ခြင်း မပြုကြပေ။ အခြားအချိန်များတွင် ဖြစ်ပါက သူတို့ ရယ်မောမိကြကောင်း ဖြစ်နိုင်သော်လည်း ယနေ့တွင်မူ သူတို့ကိုယ်တိုင်ပင် လဲကျသွားသော ကျောင်းသူထက် ပို၍ ကောင်းမွန်စွာ ပြုမူနိုင်ပါ့မလား ဆိုသည်ကို မသေချာကြပေ။

ဆရာဖြစ်သူမှာလည်း ထိုကဲ့သို့ အမှားအယွင်းများကို ကျင့်သားရနေပုံပေါ်ပြီး သူမ ပြန်ထလာကာ သူ့အနားသို့ ချဉ်းကပ်လာသည်အထိ စိတ်ရှည်လက်ရှည် စောင့်ဆိုင်းပေးနေသည်။ သူမ သူ့အနားသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ အချိန်ဆွဲမနေဘဲ စားပွဲပေါ်ရှိ ကြည်လင်နေသော လုံးဝန်းသည့် မှန်လုံးဆီသို့ ညွှန်ပြလိုက်သည်။

"ဒါ မင်းအတွက် တတိယအကြိမ်မြောက်ဆိုတော့ ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာ မင်းသိပြီးသားပါ။ ဒီနိုးထခြင်းမှန်လုံးပေါ်ကို မင်းရဲ့ လက်ကို တင်ထားလိုက်ရုံပဲ။ တကယ်လို့ တုံ့ပြန်မှုတစ်ခုခု ရှိလာခဲ့ရင် မင်းအောင်မြင်စွာ နိုးထနိုင်ပြီလို့ ဆိုလိုတာပဲ။ တကယ်လို့ ဘာမှမဖြစ်လာရင်တော့..."

ဆရာက စကားကို အဆုံးမသတ်သော်လည်း ထိုစကားကြောင့် စင်ပေါ်ရှိ ကျောင်းသားများ၏ ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားကြသည်။ မိုက်ကယ်လည်း ထိုခံစားချက်ကို ခံစားမိသော်လည်း အခြားသူများထက် ပို၍ ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းရှိသည်။ သူ၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အသက်အရွယ်နှင့် အရင်ဘဝက ကင်ဆာရောဂါဖြင့် မသေဆုံးမီ ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသော အခက်အခဲများကြောင့် သူသည် တည်ငြိမ်မှုကို ထိန်းထားနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

မိုက်ကယ်၏ အကြည့်များမှာ ဆရာနှင့် ကျောင်းသူကြားရှိ စားပွဲပေါ်မှ နိုးထခြင်းမှန်လုံးဆီသို့ ရောက်ရှိနေသည်။ ကျောင်းတွင် သင်ကြားခဲ့ရသည်များအရ နိုးထသူတိုင်းသည် ထူးကဲသော စွမ်းအားများပေးသည့် အလုပ်အကိုင်တစ်ခုကို ရရှိရုံသာမက မိမိတို့၏ စိတ်အာရုံကို အခြားကမ္ဘာတစ်ခုနှင့် ဆက်သွယ်နိုင်သည့် စွမ်းရည်လည်း ရှိကြသည်။ ထိုကမ္ဘာသည် ရတနာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး မိမိ၏ စွမ်းရည်ကို လျင်မြန်စွာ မြှင့်တင်ပေးနိုင်သည်။ ထိုကမ္ဘာသည် ဂိမ်းတစ်ခုနှင့် အလွန်တူသည်ဟု ပြောကြသော်လည်း ကဏ္ဍအတော်များများတွင်မူ ဂိမ်းတစ်ခု မဟုတ်ပေ။ နိုးထခြင်းမှန်လုံးသည်လည်း ထိုလျှို့ဝှက်ဆန်းပြားသော ကမ္ဘာမှ ဆင်းသက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

ဆရာပြောခဲ့သည့်အတိုင်းပင် ထိုမိန်းကလေးသည် မည်သည့်အကူအညီမျှ မလိုအပ်ခဲ့ပေ။ မိုက်ကယ်၏ မျက်တောင်များ အနည်းငယ် လှုပ်ခတ်သွားရလောက်အောင် ကျွမ်းကျင်သော အမူအရာဖြင့် သူမသည် နိုးထခြင်းမှန်လုံးပေါ်သို့ လက်နှစ်ဖက်လုံးကို တင်ကာ စောင့်ဆိုင်းနေသည်။

စက္ကန့်အနည်းငယ် ကုန်လွန်သွားပြီးနောက် စိတ်ပျက်အားငယ်ကာ ငိုတော့မည့်ဆဲဆဲ ဖြစ်နေသော မိန်းကလေးကို ဆရာက ပြန်ခိုင်းရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် မှန်လုံးအတွင်းမှ အဖြူရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ရုတ်တရက် တောက်ပလာသည်။ ထို့နောက် သူမ၏ ကျောပြင်တွင် အမြွှာဓားရှည်ပုံသဏ္ဌာန် 'ကိုယ်ရောင်ကိုယ်ဝါ' တစ်ခု ပေါ်လာပြီး ပြန်လည် ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

"လီလီယန် စတုန်း၊ 'ကိုယ်ခံပညာရှင်' အလုပ်အကိုင်ကို အောင်မြင်စွာ နိုးထနိုင်ခဲ့ပြီ!"

ဆရာ၏ အသံမှာ အံ့ဩမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ယခင်က မည်သည့်ခံစားချက်မျှ မရှိသော သူ၏ မျက်နှာတွင် အံ့အားသင့်သွားသည့် အရိပ်အယောင်များ အထင်အရှား ပေါ်လာသည်။ ဤ ၁၈ နှစ်အရွယ် ကျောင်းသားတစ်စုထဲမှ မည်သူမျှ နိုးထနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ သို့သော် ပထမဆုံး ခေါ်ယူခံရသော ကျောင်းသူကပင် နိုးထနိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ သူ့အတွက် အတော်လေး အံ့အားသင့်စရာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ နိုးထရန် အကောင်းဆုံးအသက်အရွယ်မှာ ၁၆ နှစ်ဖြစ်ကြောင်း အားလုံးသိကြသည်၊ အကြောင်းမှာ ထိုအချိန်တွင် အခွင့်အရေး အများဆုံးဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အသက်ကြီးလာလေ နိုးထနိုင်ခြေ နည်းပါးလာလေပင် ဖြစ်သည်။

ဆရာ၏ ကြေညာချက်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ တိတ်ဆိတ်နေသော ခန်းမတစ်ခုလုံး ဆူညံသွားတော့သည်။

"ဝါး... လီလီယန်က တကယ်ပဲ နိုးထသွားတာလား?"

"ပထမဆုံးလူကပဲ ရသွားတာလား?"

"တောက်... အလန်းပဲကွာ။"

"ဟဲ... အခန်း (၃) တစ်ခုလုံးမှာ စာအညံ့ဆုံး လေးယောက်ထဲက တစ်ယောက်က နိုးထသွားတယ်ဆိုတော့ စဉ်းစားသာကြည့်တော့။"

"နိုးထတာ အောင်မြင်တာက ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေးနဲ့ မဆိုင်ဘူးဆိုတာ မင်းသိတယ်မလား?"

"ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း! ငါလည်း သိတာပေါ့! ခဏလေးလောက်တော့ မနာလိုဖြစ်ပါရစေဦး။ ငါ့ရဲ့ မကောင်းမြင်ဝါဒီ ကျင့်သုံးပိုင်ခွင့်ကို ဘယ်သူမှ လာမတားနဲ့!"

သူ၏ အတန်းဖော်များနည်းတူ မိုက်ကယ်သည်လည်း ပထမဆုံး ကျောင်းသူ နိုးထသွားခြင်းအတွက် အံ့ဩဝမ်းသာ ဖြစ်မိသည်။ သူတို့အုပ်စုသည် နိုးထရန် မျှော်လင့်ချက် လုံးဝမရှိသလောက်ဖြစ်သည်မှာ လူတိုင်းသိသည့် အချက်ဖြစ်ရာ တစ်စုံတစ်ယောက် အောင်မြင်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရခြင်းက လူတိုင်း၏ စိတ်ဓာတ်ကို မြှင့်တင်ပေးလိုက်သလိုဖြစ်ကာ မျှော်လင့်ချက်အသစ်များကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

သို့သော် ထိုမျှော်လင့်ချက်အလင်းတန်းမှာ ခဏချင်းပင် ပြန်လည် ပျက်စီးသွားခဲ့ရသည်။

"မီယာ ကင်းမ်၊ နိုးထခြင်း ပျက်ကွက်!"

"ဘရုစ် လင်း၊ နိုးထခြင်း ပျက်ကွက်!"

ထို့နောက် စတုတ္ထမြောက်၊ ပဉ္စမမြောက်မှသည် ၄၈ ယောက်မြောက်အထိ... ပထမဆုံး မိန်းကလေးမှလွဲ၍ စင်ပေါ်သို့ တက်လာသော ကျောင်းသားတိုင်း နိုးထရန် ပျက်ကွက်ခဲ့ကြသည်။

ခန်းမတစ်ခုလုံးမှာ နိုးထရန် ပျက်ကွက်ခဲ့သူများ၏ ရှိုက်သံသဲ့သဲ့မှလွဲ၍ သင်္ချိုင်းကုန်းတစ်ခုကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်ခြောက်ကပ်သွားတော့သည်။