စစ်ဆေးအတည်ပြုမှုရလဒ်သည် မျှော်လင့်ထားသည်ထက်ပင် ပိုမိုလျင်မြန်စွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
သတ္တမမြောက်နေ့တွင် ခရိုင်စိုက်ပျိုးရေးနှင့် ကျေးလက်ရေးရာဗျူရိုပိုင် မြေပြင်သွားလာနိုင်သော ကားတစ်စီးသည် ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်ဝင်ပေါက်ရှေ့၌ နောက်တစ်ကြိမ် လာရောက်ရပ်နားလိုက်သည်။
ယခင်တစ်ခေါက်က လာခဲ့သည့် မျက်မှန်တပ်ထားသော လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ကားပေါ်မှ ဆင်းလာသည့်အရှိန်က ပိုမိုမြန်ဆန်နေပြီး သူ့လက်ထဲရှိ စာရွက်စာတမ်းဖိုင်ကလည်း ယခင်ထက် များစွာပါးလွှာနေသည်။
“လုဖုန်းခင်ဗျား၊ စစ်ဆေးအတည်ပြုမှုရလဒ် ထွက်လာပါပြီ”
ထိုအချိန်တွင် လုဖုန်းသည် ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်အတွင်းမှ လျှောက်ထွက်လာခဲ့သည်။ သူ့ခေါင်းပေါ်၌ လုံခြုံရေးဦးထုပ်ကိုပင် မချွတ်ရသေးသလို မျက်နှာတစ်ပြင်လုံးလည်း ဖုန်မှုန့်များဖြင့် ပေကျံနေသည်။
မျက်မှန်တပ်ထားသော အမျိုးသားက အဓိပ္ပာယ်တစ်မျိုးပါသည့် အမူအရာဖြင့် စာရွက်စာတမ်းကို လှမ်းပေးလိုက်သည်။
“ဒီမြေကွက်ဟာ စုပေါင်းဆောက်လုပ်ရေးမြေအဖြစ် သတ်မှတ်ထားတဲ့ မြေဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုနိုင်ခဲ့ပါတယ်။ အခြေခံစိုက်ပျိုးမြေလည်း မပါဝင်ပါဘူး။ ခင်ဗျားရဲ့ မြေယာစာချုပ်ဆိုင်ရာ လုပ်ထုံးလုပ်နည်းတွေနဲ့ စီမံကိန်းခွင့်ပြုချက်တွေမှာလည်း ဘာပြဿနာမှ မရှိပါဘူး”
သူက ခဏရပ်လိုက်ပြီးနောက် အသံကိုနှိမ့်ကာ ထပ်ပြောလာသည်။
“အဲဒီသတင်းဖော်ပြချက်က မှားယွင်းနေပါတယ်”
လုဖုန်းသည် စာရွက်စာတမ်းကို လက်ခံယူပြီး စာမျက်နှာနှစ်မျက်နှာကို လှန်ကြည့်လိုက်သည်။ လက်မှတ်ရေးထိုးထားသည့်နေရာတွင် ခရိုင်ဗျူရို၏ အနီရောင်တံဆိပ်တော်ကို ရှင်းလင်းပြတ်သားစွာ ရိုက်နှိပ်ထားသည်။
သူသည် စာရွက်စာတမ်းကို ဘေးချထားလိုက်ပြီး ယဉ်ကျေးမှုအရ ပြောသင့်သည့်စကားတစ်ခွန်းကိုသာ ပြောလိုက်သည်။
“အလုပ်ရှုပ်ခံပြီး စစ်ဆေးပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
မျက်မှန်တပ်ထားသော အမျိုးသားက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ထွက်ခွာရန် လှည့်လိုက်သည်။ သို့သော် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းပြီးနောက် ပြန်ရပ်ကာ လုဖုန်းဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လာသည်။
“လုဖုန်းခင်ဗျား၊ ကျွန်တော် ပြောသင့်မပြောသင့် စဉ်းစားနေတာတစ်ခု ရှိပါတယ်”
“ပြောပါ”
“သတင်းဖော်ပြချက်ထဲမှာ သာမန်ရွာသားတစ်ယောက် ရိုက်ကူးနိုင်ဖို့ မလွယ်ကူတဲ့၊ အတော်လေး ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်တဲ့ ထောင့်တွေကနေ ရိုက်ထားတဲ့ ဓာတ်ပုံတချို့လည်း ပါဝင်နေပါတယ်”
သူက မျက်မှန်ကို ပြန်တည့်လိုက်ပြီး ဆက်ပြောသည်။
“စစ်ဆေးအတည်ပြုနေတဲ့အချိန်မှာ အနီးအနားက မြေယာတွေရဲ့ ဂြိုဟ်တုဓာတ်ပုံတွေကိုလည်း တိုက်ဆိုင်စစ်ဆေးကြည့်ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီမှာ စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတဲ့ အချက်တချို့ကို တွေ့ခဲ့ရတယ်”
လုဖုန်းက ဘာမှပြန်မပြောဘဲ သူ့စကားအဆုံးကိုသာ စောင့်နားထောင်နေသည်။
“မြို့နယ်မြောက်ဘက်က ကျောက်တာ့ဗြောင်ပိုင်တဲ့ ကျောက်မိုင်းကို ပြောတာပါ။ တကယ့်တူးဖော်နေတဲ့ ဧရိယာဟာ ခွင့်ပြုထားတဲ့ ဧရိယာထက် သုံးဆနီးပါး ကျယ်နေတယ်။ အဲဒီအပြင် တူးဖော်တဲ့နေရာတချို့ကလည်း ဂေဟစနစ်ထိန်းသိမ်းရေးအတွက် သတ်မှတ်ထားတဲ့ အနီရောင်စည်းမျဉ်းကို ကျော်လွန်နေပါတယ်”
သူက စကားကို ခဏရပ်လိုက်ပြီးနောက် ဆက်ပြောလာသည်။
“ဒီကိစ္စကို ကျွန်တော်တို့ သက်ဆိုင်ရာဌာနဆီ တင်ပြထားပြီးပါပြီ”
ထိုစကားကို ပြောပြီးသည်နှင့် သူသည် ထပ်မံမနေတော့ဘဲ ကားပေါ်တက်ကာ မောင်းထွက်သွားလေသည်။
လုဖုန်းသည် နေရာတွင်ပင် ရပ်နေပြီး ကားဘီးများကြောင့် လွင့်တက်လာသည့် ဖုန်မှုန့်များ တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည်ငြိမ်သက်သွားသည်ကို ကြည့်နေခဲ့သည်။
ကျောက်တာ့ဗြောင်သည် သူ့ကိုပါ ဆွဲချရန် ရည်ရွယ်ပြီး အစီရင်ခံစာတစ်စောင် ပြင်ဆင်ခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် မိမိ၏ မကောင်းမှုများကိုသာ ကိုယ်တိုင်ဖော်ထုတ်မိသွားခဲ့သည်။
လုဖုန်းသည် ပြုံးလည်းမပြုံး၊ ဝမ်းသာကြောင်းလည်း မဖော်ပြခဲ့ပေ။ ဖုန်းကိုသာ ထုတ်ယူပြီး ဥပဒေရေးရာဝန်ဆောင်မှုပေးသည့် ကုမ္ပဏီထံ စာတစ်စောင် ပို့လိုက်သည်။
“စစ်ဆေးအတည်ပြုမှုရလဒ် ထွက်လာပြီ။ အစီရင်ခံစာမှာ ဖော်ပြထားတဲ့အချက်တွေက မှားယွင်းနေတယ်။ တစ်ဖက်က ကျောက်မိုင်းဟာ သတ်မှတ်နယ်နိမိတ်ကို ကျော်လွန်ပြီး တူးဖော်နေတယ်လို့ သံသယရှိရတယ်။ သက်ဆိုင်ရာသက်သေတွေကို ခရိုင်ဗျူရိုက ရယူထားပြီးပြီ။ နောက်ပိုင်းလုပ်ငန်းစဉ်တွေကို အတူတကွ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်သွားမယ်”
ဥပဒေရေးရာဝန်ဆောင်မှုကုမ္ပဏီဘက်မှလည်း လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်စာပို့လာသည်။
“လက်ခံရရှိပါပြီ။ သက်သေအထောက်အထားများ၏ ခိုင်လုံမှုကို ပိုမိုအားကောင်းစေရန် မြို့တော်အဆင့် အာဏာပိုင်ဌာနထံသို့လည်း အခြေအနေကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း တင်ပြထားရန် အကြံပြုပါတယ်”
လုဖုန်းသည် ဖုန်းကို အိတ်ကပ်ထဲ ပြန်ထည့်လိုက်ပြီး မြေညှိထားသည့် လုပ်ငန်းခွင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
မြေတူးစက်ကြီး၏ သံလက်တံသည် နေရောင်အောက်တွင် အတက်အကျ လှုပ်ရှားနေသည်။ ကျောက်စရစ်ခဲများကို တစ်ခေါက်ပြီးတစ်ခေါက် တူးဖော်ဖယ်ရှားနေပြီး အဝါရောင်မြေလွှာအောက်မှ မာကျောသည့် ကျောက်သားလွှာများလည်း တဖြည်းဖြည်း ပေါ်ထွက်လာသည်။
ဒီမြေကြီးက တကယ်ကို မာကျောလှသည်။
သို့သော် အမြစ်များ ခိုင်ခိုင်မြဲမြဲ တွယ်ကပ်နိုင်ရန်အတွက်လည်း ထိုကဲ့သို့ မာကျောသည့် မြေသားမျိုး လိုအပ်ပေသည်။
မွန်းတည့်ချိန်မရောက်မီမှာပင် သတင်းသည် ရွာတစ်ရွာလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။
“ကြားပြီးပြီလား”
“ကျောက်တာ့ဗြောင်ရဲ့ ကျောက်မိုင်းကို စစ်ဆေးနေပြီတဲ့”
“သတ်မှတ်နယ်နိမိတ်ကို ကျော်လွန်ပြီး တူးဖော်ထားတာဆိုရင် ဒဏ်ငွေက အနည်းဆုံး ယွမ်သိန်းချီတောင် ရှိနိုင်တယ်တဲ့”
“အဲဒါမှ သူနဲ့တန်တာ”
“အရင်တုန်းက သူ့ကျောက်မိုင်းက တောင်ကို ဖောက်ခွဲတုန်းက ငါ့အိမ်နံရံတွေတောင် အက်ကွဲသွားတာ။ လျော်ကြေးတောင်းတော့ ငါ့ကို လုံးဝဂရုမစိုက်ခဲ့ဘူး”
“အခုတော့ ကောင်းတာပေါ့။ သူများကို ထိခိုက်အောင်လုပ်ဖို့ ကျောက်တုံးမပြီး ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ် ကိုယ်တိုင် ပစ်ချလိုက်သလိုပဲ”
လုဖုန်းကတော့ ရွာကော်မတီစားသောက်ဆောင်ထဲမှာ ထိုင်ရင်း ရွာအုပ်ချုပ်ရေးမှူး လင်းတာ့ရှန်း၏ ဇနီး ချက်ပြုတ်ပေးထားသော မုန်ညင်းချဉ်ခေါက်ဆွဲကို စားနေခဲ့သည်။ အပြင်ဘက်မှ ရွာသားများ၏ ပြောစကားများကိုလည်း ကြားဖြတ်မပြောဘဲ အေးအေးဆေးဆေး နားထောင်နေခဲ့သည်။
ရွာအုပ်ချုပ်ရေးမှူး လင်းတာ့ရှန်းသည် လက်ထဲတွင် ခေါက်ဆွဲတစ်ပန်းကန်ကို ကိုင်ကာ သူတို့အနားသို့ ရောက်လာသည်။ ခေါက်ဆွဲရည်တစ်ငုံ သောက်ပြီးနောက် အတော်ကြာမှ ရုတ်တရက် စကားစလာသည်။
“လုဖုန်း၊ ကျောက်တာ့ဗြောင်က အငြိုးအတေးကြီးတဲ့လူပဲ။ မင်း သတိထားနေဦး”
လုဖုန်းက မျက်နှာအမူအရာ မပြောင်းဘဲ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“အခု သူ့ပြဿနာနဲ့သူတောင် မနိုင်မနင်း ဖြစ်နေပြီလေ”
နောက်ဆုံးတစ်လုပ်ကို စားပြီးသည်နှင့် လုဖုန်းက စကားလမ်းကြောင်းကို ပြောင်းလိုက်သည်။
“ဦးလေးလင်း၊ အခုတလော အလုပ်လုပ်ဖို့ အပြင်ထွက်သွားတဲ့ လူငယ်တွေထဲက ရွာကို ပြန်လာတဲ့သူတွေ ရှိလား”
ရွာအုပ်ချုပ်ရေးမှူး လင်းတာ့ရှန်းက ခဏစဉ်းစားလိုက်ပြီး ပြန်ဖြေသည်။
“ရှိတယ်။ ပြီးခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်အတွင်း လူခြောက်ယောက်၊ ခုနစ်ယောက်လောက် ပြန်လာကြတယ်။ မိသားစုဝင်တွေက ရွာမှာ လစာကောင်းတဲ့အလုပ်တွေ ရှိနေပြီလို့ ပြောလို့ ပြန်လာကြတာတဲ့”
“အဲဒါကောင်းတာပေါ့”
လုဖုန်းသည် စိတ်ထဲတွင် တွက်ချက်လိုက်သည်။
ပြန်လာသူအရေအတွက် များလာလေလေ စနစ်က နေ့စဉ်ပေးအပ်သည့် ငွေကြေးက ပိုများလာလေလေ ဖြစ်သည်။ ငွေကြေးများလာလျှင် တည်ထောင်နိုင်သည့် စက်မှုလုပ်ငန်းများကလည်း ပိုမိုကြီးမားလာမည်။ စက်မှုလုပ်ငန်းများ ကြီးထွားလာသည်နှင့်အမျှ ရွာသို့ ပြန်လာလိုသူများလည်း ပိုမိုများပြားလာပေလိမ့်မည်။
ဤသည်မှာ မပြတ်တောက်သရွေ့ အပြုသဘောဆောင်သော လည်ပတ်မှုစက်ဝန်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။
မွန်းလွဲသုံးနာရီခန့်တွင် လင်းရှောင်နွမ်၏ ဖုန်းမြည်လာသည်။
“အစ်ကိုလုဖုန်း သဘောတူညီမှု ရသွားပြီ”
ဖုန်းတစ်ဖက်မှ လင်းရှောင်နွမ်၏ အသံသည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုအပြည့်ဖြင့် ထွက်ပေါ်လာသည်။
“ရှင်းကျဲသမဝါယမအဖွဲ့နဲ့ ညှိနှိုင်းလို့ အဆင်ပြေသွားပြီ။ အရည်အသွေးပထမတန်းစား ဟူသိုးမျိုးရဲ့ သိုးကလေးတစ်ကောင်ကို ယွမ် ၃၁၀ နှုန်းနဲ့ ဝယ်ယူဖို့ သဘောတူလိုက်ကြတယ်။ နှစ်လအတွင်း သုံးသုတ်ခွဲပြီး စုစုပေါင်း သိုးကောင်ရေ တစ်သိန်း ပို့ပေးမယ်တဲ့”
“ပထမအသုတ်မှာ သိုးကောင်ရေ တစ်သောင်း ပါမယ်။ အရင်ဆုံး ဒီသိုးတွေကို ပတ်ဝန်းကျင်အသစ်နဲ့ လိုက်လျောညီထွေဖြစ်နိုင်မှု ရှိမရှိ စောင့်ကြည့်မယ်။ ကျန်တဲ့ သိုးကိုးသောင်းကိုတော့ နောက်ထပ်နှစ်သုတ်ခွဲပြီး ပို့ပေးမယ်”
“နည်းပညာရှင် ငါးယောက်လည်း လိုက်လာပေးမယ်။ သူတို့ရဲ့ စားစရိတ်နဲ့ နေထိုင်စရိတ်ကို ကျွန်မတို့ဘက်က တာဝန်ယူရမယ်။ ဒါပေမဲ့ နည်းပညာပိုင်း လမ်းညွှန်ပေးခကိုတော့ သိုးဝယ်ယူတဲ့ဈေးနှုန်းထဲမှာ ထည့်တွက်ပြီးသားတဲ့”
လုဖုန်းက မေးလိုက်သည်။
“ဝမ်တာချွေ့ကရော ဘာပြောလဲ”
“သူက သုံးရက်လုံး သိုးတွေကို တစ်ကောင်ချင်း ရွေးချယ်စစ်ဆေးခဲ့တာ။ အရည်အသွေးမပြည့်မီတဲ့ သိုးကောင်ရေ နှစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းနီးပါးကို ဖယ်ထုတ်လိုက်တယ်။ ကျန်တဲ့သိုးတွေကတော့ မျိုးကောင်းမျိုးသန့်တွေချည်းပဲလို့ ပြောတယ်။ ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည် ကြံ့ခိုင်တယ်၊ အမွေးအရောင်လည်း မျိုးစိတ်နဲ့ကိုက်ညီတယ်၊ မျိုးရိုးလိုက်ရောဂါရာဇဝင်လည်း မရှိဘူးတဲ့”
“ဒါ့အပြင် သူက ညလုံးပေါက် ဒေသခံ တိရစ္ဆာန်ဆေးကုဆရာဝန်ကြီးတွေနဲ့ စကားပြောပြီး ဟူသိုးတွေမှာ အဖြစ်များတဲ့ ရောဂါတွေအတွက် တိုင်းရင်းဆေးနည်းလမ်း အတော်များများကို သင်ယူခဲ့သေးတယ်။ အပြန်လမ်းမှာတောင် အဲဒီနည်းလမ်းတွေကို မှတ်စုစာအုပ်ထဲ ဆက်ရေးနေတုန်းပဲ”
လုဖုန်း၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
“ဈေးနှုန်းကို ဘယ်လောက်အထိ လျှော့ချနိုင်ခဲ့လဲ”
ဖုန်းတစ်ဖက်တွင် နှစ်စက္ကန့်ခန့် တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် လင်းရှောင်နွမ်၏ အသံမှာ မာန်တက်နေသည့် လေသံမျိုး ဖြစ်လာသည်။
“ပထမအသုတ် သိုးတစ်သောင်းအတွက် စုစုပေါင်း ယွမ် ၃၁ သိန်းပဲ ကျသင့်တယ်”
“ငွေပေးချေမှုကိုလည်း နှစ်ကြိမ်ခွဲဖို့ သဘောတူညီမှု ရခဲ့တယ်။ ကြိုတင်ငွေ ၆၀ ရာခိုင်နှုန်း ပေးရမယ်။ ကျန်တဲ့ ၄၀ ရာခိုင်နှုန်းကိုတော့ သိုးတွေရောက်လာပြီး စစ်ဆေးမှုအောင်မြင်မှ ပေးချေရမယ်”
“နောက်ထပ် သိုးလေးရာကိုလည်း အပိုတောင်းခဲ့သေးတယ်။ သူတို့က အလကားပေးလိုက်တယ်”
ဤသည်မှာ ရေရှည်ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုအတွက် သူတို့ဘက်က စိတ်ရင်းမှန်မှုကို ပြသခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
ဝမ်တာချွေ့ကိုယ်တိုင် သွားရောက်စစ်ဆေးခဲ့ပြီး ပြဿနာမရှိကြောင်း အတည်ပြုထားသည်။
လုဖုန်းသည် လက်ထဲရှိ ဘောပင်ကို ချလိုက်ပြီး ပြောသည်။
“လင်းရှောင်နွမ်၊ မင်းပြန်လာရင် မင်းနဲ့ ဝမ်တာချွေ့တို့ရဲ့ လစာကို တစ်ယောက်စီ ယွမ် ၅၀၀ တိုးပေးမယ်”
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ အစ်ကိုလုဖုန်း ကျွန်မတို့ရဲ့ ကုန်တင်ကားက မနက်ဖြန် စထွက်မှာ။ လေးရက်အတွင်း ရောက်ပါလိမ့်မယ်”
ဖုန်းချပြီးနောက် လုဖုန်းသည် မှတ်စုစာအုပ်ကို ဆွဲယူကာ ကိန်းဂဏန်းအချို့ကို ရေးချလိုက်သည်။
မျိုးပွားသိုး ဝယ်ယူမှု ပထမအသုတ် — ယွမ် ၃.၁ သန်း။
ကြိုတင်ငွေ — ယွမ် ၁.၈၆ သန်း။
နောက်ဆုံးပေးချေရမည့်ငွေ — ယွမ် ၁.၂၄ သန်း။
သိုးမွေးမြူရေးခြံ ပထမအဆင့် အခြေခံအဆောက်အအုံ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု — ယွမ် ၁.၈၇ သန်း၊ ဆောက်လုပ်ဆဲ။
လမ်းဖောက်လုပ်ရေး — ယွမ် ၃.၀၅ သန်း၊ ပြီးစီး။
ကျောင်းဆောက်လုပ်ရေး — ယွမ် ၄၈၀,၀၀၀၊ ပြီးစီး။
ငါးနှစ်တာ အာမခံထောက်ပံ့မှုအစီအစဉ်အောက်ရှိ အိမ်ထောင်စုများအတွက် အိမ်သုံးလျှပ်စစ်ပစ္စည်းများ — ယွမ် ၆၈,၀၀၀၊ ပြီးစီး။
နေ့စဉ်လုပ်ငန်းလည်ပတ်မှုနှင့် အလုပ်သမားခ — ယွမ် ၃၄၀,၀၀၀ ခန့်။
စုစုပေါင်းအသုံးစရိတ် — ယွမ် ၈.၉၀၈ သန်း။
စနစ်က နေ့စဉ် ယွမ် ၅၀၀,၀၀၀ ကျော် ပေးအပ်နေသဖြင့် တစ်လလျှင် ယွမ် ၁၆ သန်းကျော်အထိ ရရှိနေသည်။ လက်ရှိအကောင့်လက်ကျန်ငွေမှာလည်း ယွမ် ၈ သန်းကျော် ရှိနေသေးသဖြင့် လုပ်ငန်းများကို ဆက်လက်လည်ပတ်နိုင်ရန် လုံလောက်နေဆဲဖြစ်သည်။
သို့သော် ငွေကို အမြဲတမ်း ဝင်ငွေမရှာဘဲ သုံးစွဲနေ၍ မဖြစ်ပေ။ သိုးမွေးမြူရေးခြံသည် အမြန်ဆုံး အမြတ်အစွန်းရရှိလာရန် လိုအပ်သည်။
ဟူသိုးမျိုးသည် မျိုးပွားစက်ဝန်းတိုတောင်းသည်။ နှစ်နှစ်အတွင်း သုံးကြိမ်မွေးဖွားနိုင်ပြီး တစ်ကြိမ်လျှင် သိုးကလေး နှစ်ကောင်မှ သုံးကောင်အထိ မွေးနိုင်သည်။ စနစ်တကျ မွေးမြူစီမံနိုင်ပါက သိုးကောင်ရေ တစ်သိန်းရှိသည့် မွေးမြူရေးခြံမှ နှစ်စဉ်ရရှိနိုင်သော ဝင်ငွေသည် ယွမ်သန်းရာနှင့်ချီအထိ ရောက်ရှိနိုင်သည်။
ဤသည်မှာ အမှန်တကယ် ဝင်ငွေကို ကိုယ်တိုင်ဖန်တီးပေးနိုင်သည့် စွမ်းအားပင် ဖြစ်သည်။
စနစ်က ပေးအပ်နေသည့် ငွေကြေးသည် တစ်သက်လုံး မှီခိုစားသောက်ရန်အတွက် မဟုတ်ဘဲ အစပျိုးရင်းနှီးမြှုပ်နှံငွေမျှသာ ဖြစ်သည်။
စနစ်၏ ညွှန်ကြားချက်ထဲတွင်လည်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဖော်ပြထားသည်။
“ကျေးရွာစက်မှုလုပ်ငန်းများ၏ အမြတ်အစွန်းသည် ယွမ်သန်း ၁၀၀ ကျော်လွန်သည့်အခါ စနစ်ကို အဆင့်မြှင့်တင်နိုင်သည်”
ထို့ကြောင့် သူ အမြန်ဆုံး အောင်မြင်အောင် လုပ်ဆောင်ရမည်။
ညနေခင်းရောက်လာသောအခါ လုဖုန်းသည် ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်သို့ သွားရောက်ကြည့်ရှုခဲ့သည်။
သိုးမွေးမြူရေးခြံ၏ ပထမအဆင့်တွင် အဓိကအားဖြင့် အမိုးအကာများ ဆောက်လုပ်ခြင်းကို လုပ်ဆောင်နေသည်။ လက်ရှိတွင် သိုးခြံများ၏ သံမဏိဘောင်တချို့ကို တပ်ဆင်ပြီးဖြစ်သလို အစာသိုလှောင်ရုံ၏ အုတ်မြစ်ကိုလည်း ချထားပြီးပြီ။ ပိုးသတ်ဆေးဖြန်း၍ ဝင်ထွက်ရမည့် နေရာကိုလည်း သတ်မှတ်အမှတ်အသား ပြုလုပ်ထားသည်။
ဆောက်လုပ်ရေးအဖွဲ့ခေါင်းဆောင်သည် အချိန်ဇယားကို ယူလာပြီး လုဖုန်းထံ အစီရင်ခံသည်။
“ဒီအရှိန်အတိုင်း ဆက်လုပ်နိုင်မယ်ဆိုရင် နောက်ထပ်နှစ်ရက်အတွင်း ပထမအဆင့်ရဲ့ အဓိကအဆောက်အအုံတွေ အားလုံး ပြီးစီးနိုင်ပါတယ်”
“သိပ်မလိုတော့ဘူးပဲ”
လုဖုန်းသည် မြင့်သည့်နေရာတစ်ခုသို့ တက်သွားပြီး အောက်ဘက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
ယခင်က မြေလွတ်မြေရိုင်းဖြစ်နေသည့် နေရာသည် ယခုအခါ လုပ်ငန်းတာဝန်အလိုက် စနစ်တကျ အပိုင်းပိုင်း ခွဲခြားထားပြီးဖြစ်သည်။ သစ်သားခြံစည်းရိုးတိုင်များကိုလည်း တစ်တိုင်ပြီးတစ်တိုင် မြေထဲသို့ စိုက်ထူထားကြသည်။ နေရာအသီးသီးကို ဆက်သွယ်ပေးမည့် ကွန်ကရစ်လမ်းများကိုလည်း တစ်ပြိုင်နက်တည်း ခင်းကျင်းနေကြသည်။
ရုတ်တရက် သူသည် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားသဖြင့် ခေါင်းလှည့်ကာ ဆောက်လုပ်ရေးအဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ကို မေးလိုက်သည်။
“အခုတလော လုပ်ငန်းခွင်မှာ မျက်နှာစိမ်းတွေ တွေ့မိသေးလား။ ရွာသားတွေလည်း မဟုတ်ဘူး၊ ခင်ဗျားတို့အဖွဲ့ထဲက လူတွေလည်း မဟုတ်တဲ့သူမျိုးပေါ့”
ဆောက်လုပ်ရေးအဖွဲ့ခေါင်းဆောင်သည် စက္ကန့်အနည်းငယ်ခန့် စဉ်းစားပြီးနောက် ပြန်ဖြေသည်။
“တစ်နေ့က ညနေပိုင်းလောက်မှာ အဝတ်အစားသပ်သပ်ရပ်ရပ် ဝတ်ထားတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက် လုပ်ငန်းခွင်အပြင်ဘက်မှာ ဓာတ်ပုံတချို့ လာရိုက်သွားတယ်။ အဲဒီတုန်းက ခရိုင်ဘက်က စစ်ဆေးရေးဝန်ထမ်းလို့တောင် ထင်ခဲ့သေးတယ်”
“ဘယ်လိုပုံစံမျိုးလဲ”
“အသက်သုံးဆယ်ဝန်းကျင်လောက်၊ ဆံပင်တိုတိုနဲ့ နေကာမျက်မှန်တပ်ထားတယ်။ အဖြူရောင်ကားတစ်စီး မောင်းလာတာ။ ကားနံပါတ်ကတော့ ဟူအေ (Hu A) နဲ့ စတယ်လို့ ထင်တယ်”
လုဖုန်း၏ အကြည့်များသည် ချက်ချင်းပင် အေးစက်သွားသည်။
အနောက်တောင်ပိုင်း တောင်တန်းဒေသထဲက ဒီလိုရွာငယ်လေးတစ်ရွာမှာ ဟူအေ နံပါတ်ပြားတပ်ထားတဲ့ ကားတစ်စီး ရောက်လာတာဟာ သာမန်တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခု မဖြစ်နိုင်ပေ။
သို့သော် လုဖုန်းသည် အလျင်စလို လှုပ်ရှားခြင်းမရှိခဲ့ပေ။ ထိုအသေးစိတ်အချက်ကိုသာ စိတ်ထဲတွင် မှတ်သားထားလိုက်သည်။
နေအိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ လုဖုန်းသည် အိပ်ရာစွန်းတွင် ထိုင်လိုက်ပြီး ဖုန်းကိုဖွင့်ကာ ယနေ့၏ လူဝင်လူထွက်မှတ်တမ်းကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။
【ယနေ့ ဝင်ရောက်လာသူအရေအတွက် — ၅၄၈ ဦး】
【ယနေ့ ငွေသားဆုကြေး — ယွမ် ၅၄၈,၀၀၀၊ အကောင့်ထဲသို့ ထည့်သွင်းပြီးဖြစ်သည်】
လူဦးရေက ထပ်မံတိုးလာပြန်ပြီ။
လုဖုန်းသည် ဖုန်းမျက်နှာပြင်ကို ပိတ်လိုက်ပြီး အမှောင်ထဲတွင် မျက်နှာကျက်ကို ငေးကြည့်နေခဲ့သည်။
လူဦးရေ ငါးရာကျော်ရှိသည့် ရွာငယ်လေးတစ်ရွာက နေ့စဉ် ယွမ်ငါးသိန်းကျော်၊ တစ်လလျှင် ယွမ် ၁၆ သန်းကျော် ရရှိနေသည်။
ထိုပမာဏသည် ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်များပြားလှသော်လည်း သိုးကောင်ရေ တစ်သိန်း မွေးမြူနိုင်သည့် ခြံကြီးတစ်ခြံကို ထောက်ပံ့ပေးရန်နှင့် ရွာတစ်ရွာလုံး၏ စက်မှုလုပ်ငန်းများကို အပြောင်းအလဲကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာအောင် ဆောင်ရွက်ရန်အတွက်မူ မလုံလောက်သေးပေ။
သူသည် ရွာသို့ ပြန်လာမည့် လူများကို ပိုမိုလိုအပ်နေသည်။
ထို့ထက် ပိုအရေးကြီးသည်မှာ လင်းချင်းယွဲ့ အမှန်တကယ် လှုပ်ရှားလာချိန်မတိုင်မီ သူ့အခြေစိုက်ရာကို အမြစ်တွယ်ခိုင်မာအောင် တည်ဆောက်ထားရမည်ဖြစ်သည်။ ဘယ်သူပဲ ရောက်လာပါစေ၊ ထိုအမြစ်များကို အလွယ်တကူ ဆွဲနှုတ်ဖျက်ဆီးနိုင်ခြင်း မရှိစေရပေ။
ထိုအချိန်မှာပင် ဖုန်းမျက်နှာပြင် ရုတ်တရက် လင်းလာပြီး စာတိုအသစ်တစ်စောင် ပေါ်လာသည်။
ပို့သူမှာ မသိသောဖုန်းနံပါတ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။
ယခင်က ခြိမ်းခြောက်စာပို့ခဲ့သည့်အကြိမ်နှင့် မတူဘဲ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် စာကြောင်းတစ်ကြောင်းတည်းသာ ပါရှိသည်။
“လုဖုန်းခင်ဗျား၊ ကျွန်တော်က အန်ယွမ်ခရိုင် ကုန်သွယ်ရေးနှင့် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုဖွံ့ဖြိုးရေးဗျူရိုရဲ့ ညွှန်ကြားရေးမှူး ကျိုးပါ။ ရှီးရွှေ့ရွာမှာ အကြီးစားမွေးမြူရေးစီမံကိန်းတစ်ခု ရင်းနှီးမြှုပ်နှံထားတယ်လို့ ကြားသိရပါတယ်။ အချိန်ရရင် တွေ့ဆုံဆွေးနွေးလို့ အဆင်ပြေမလား။ ခရိုင်အာဏာပိုင်တွေက ခင်ဗျားနဲ့ တွေ့ဆုံချင်နေပါတယ်”
လုဖုန်းသည် စာတိုကို တိတ်တဆိတ် ကြည့်နေပြီးနောက် ဖုန်းကို ခေါင်းအုံးဘေးတွင် ချထားလိုက်သည်။
ခရိုင်အာဏာပိုင်များလည်း ယခုအခါ ဆက်လက်တိတ်ဆိတ်မနေနိုင်တော့ပေ။
_____________________________