လင်းချင်းယွဲ့သည် မျှော်လင့်ထားသည်ထက် နေ့တစ်ဝက်စော၍ ရောက်လာခဲ့သည်။
မွန်းတည့်ချိန်တွင် ဒါရိုက်တာကျိုးထံမှ ဖုန်းဝင်လာသည်။ သူ့အသံနေအသံထားထဲ၌ လုဖုန်း ကောင်းကောင်းရင်းနှီးနေသည့် ခံစားချက်တစ်မျိုး ပါဝင်နေသည်။ ၎င်းမှာ မြို့ငယ်လေးတစ်မြို့မှ အရာရှိများက မြို့တော်ကြီးမှ ဧည့်သည်များနှင့် တွေ့ဆုံရသည့်အခါ ဖြစ်ပေါ်လာတတ်သော စိတ်လှုပ်ရှားမှုမျိုးပင်။
“မစ္စတာလု၊ လင်းကုမ္ပဏီအုပ်စုရဲ့ လေ့လာရေးအဖွဲ့ ရောက်လာပါပြီ။ စုစုပေါင်း ခုနစ်ယောက်ပါ။ လင်းချင်းယွဲ့လည်း ကိုယ်တိုင်ပါလာပါတယ်။ လျိုခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးက ဒီည ခရိုင်ဟိုတယ်မှာ ကြိုဆိုညစာစားပွဲ စီစဉ်ထားပါတယ်။ မစ္စတာလုကိုလည်း အတူတက်ရောက်ပေးစေချင်ပါတယ်”
ထိုအချိန်တွင် လုဖုန်းသည် သိုးခြံထဲ၌ ထိုင်ချလျက် ဝမ်တာချွေ့က ဝမ်းလျှောနေသော သိုးတစ်ကောင်ကို ဆေးအတင်းတိုက်နေသည်ကို ကြည့်နေခဲ့သည်။
ဖုန်းထဲမှစကားကို ကြားလိုက်သည်နှင့် သူ့လက်ထဲရှိ သိုးစာပုံးကို မြေပေါ်သို့ ချလိုက်သည်။
“ဘယ်အချိန်လဲ”
“ညနေ ခြောက်နာရီခွဲပါ”
“ကောင်းပြီ။ ကျွန်တော် လာခဲ့မယ်”
ဝမ်တာချွေ့သည် လုဖုန်း ဖုန်းချလိုက်ပြီးသည့်တိုင် ခေါင်းမော့မလာခဲ့ပေ။ သူက သိုး၏ပါးစပ်ထဲမှ ဆေးထည့်ပြွန်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ရင်း မေးလိုက်သည်။
“အဲဒီမိန်းမ ရောက်လာပြီလား”
လုဖုန်းက သူ့ကို တစ်ချက်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
ဝမ်တာချွေ့သည် ပုံမှန်ဆိုလျှင် စကားနည်းသူဖြစ်သော်လည်း နားမပင်းပေ။ ချင်ရော့ထန် ရွာထဲသို့ ရောက်လာပြီး လွန်ခဲ့သည့်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း နေထိုင်နေခဲ့သည့်အကြောင်းကို သိသင့်သိထိုက်သူအားလုံး သိပြီးသားဖြစ်သည်။
“ရောက်လာပြီ”
ဝမ်တာချွေ့က ဆေးပြွန်ကို ချလိုက်ပြီး လက်ကို သုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ရုတ်တရက် ပြောလာသည်။
“ချင်ရော့ထန်ကိုလည်း ခေါ်သွားလိုက်”
လုဖုန်း အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ ဝမ်တာချွေ့ထံမှ ထိုကဲ့သို့စကားမျိုး ကြားရလိမ့်မည်ဟု သူမထင်ထားခဲ့ပေ။
“ဘာလို့လဲ”
ဝမ်တာချွေ့က ခေါင်းငုံ့လျက် ဆေးပစ္စည်းများကို ပြန်သိမ်းနေသည်။
“တိုက်ပွဲဝင်မယ်ဆိုရင် ပြိုင်ဘက်ရဲ့ စည်းမျဉ်းနဲ့ အားနည်းချက်တွေကို သိထားတဲ့လူတစ်ယောက်ကို အနားမှာ ခေါ်သွားရတယ်”
ထိုစကားကို ပြောပြီးနောက် ဝမ်တာချွေ့သည် နောက်ထပ်စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုတော့ဘဲ သူ့အလုပ်ကိုသာ ဆက်လုပ်နေခဲ့သည်။
လုဖုန်းသည် နေအိမ်သို့ ပြန်သွားပြီး သန့်ရှင်းသပ်ရပ်သော အဝတ်အစားများ လဲဝတ်လိုက်သည်။
သူဝတ်ထားသည့်အင်္ကျီမှာ ဝတ်စုံအပြည့်မဟုတ်ပေ။ အကြိမ်ကြိမ်လျှော်ဖွပ်ထားသော်လည်း အရေးအကြောင်းတစ်ခုမျှ မရှိသည့် နက်ပြာရောင်ဂျာကင်အင်္ကျီတစ်ထည်သာ ဖြစ်သည်။
လင်းချင်းယွဲ့နှင့် အဝတ်အစားချင်း ယှဉ်ပြိုင်ရန် သူ့ရည်ရွယ်ချက်မရှိပေ။ ဤနေရာသည် သူ၏စစ်မြေပြင်ဖြစ်သည်။
လုဖုန်းက ချင်ရော့ထန်ကို အကြောင်းကြားလိုက်သောအခါ သူမက မေးခွန်းတစ်ခွန်းသာ ပြန်မေးခဲ့သည်။
“ကျွန်မကို ဘယ်ရာထူးနဲ့ ခေါ်သွားမှာလဲ”
“ရှီးရွှေ့ရွာ ဂေဟစနစ်အခြေပြု စိုက်ပျိုးရေးသမဝါယမအဖွဲ့ရဲ့ စီးပွားရေးဒါရိုက်တာ”
“မနေ့ကအထိ ဒီရာထူး မရှိသေးပါဘူး”
“အခု ရှိပြီလေ”
ချင်ရော့ထန်က ဘာမှထပ်မပြောတော့ပေ။
သူမသည် အနက်ရောင်ရှပ်အင်္ကျီတစ်ထည်ကို ဝတ်ဆင်လိုက်ပြီး ဆံပင်တိုများကို နားနောက်သို့ သပ်တင်လိုက်သည်။ အိမ်မှမထွက်မီ ခရီးဆောင်သေတ္တာ၏ အောက်ဆုံးအံဆွဲထဲမှ ရွှေရောင်ဘောင်တပ် မျက်မှန်တစ်လက်ကို ထုတ်ယူကာ တပ်လိုက်သည်။
မျက်မှန်ကို တပ်လိုက်ပြီးနောက် သူမ၏အသွင်အပြင်တစ်ခုလုံး ပြောင်းလဲသွားသည်။ အရင်က အရာအားလုံးမှ ထွက်ပြေးပုန်းရှောင်နေရသူတစ်ယောက်နှင့် မတူတော့ဘဲ ညှိနှိုင်းရေးစားပွဲ၌ အေးအေးဆေးဆေး ထိုင်နိုင်မည့် စီးပွားရေးသမားတစ်ယောက်၏ အသွင်ကို ပြောင်းလဲယူလိုက်ခြင်းပင်။
လင်းရှောင်နွမ်က သူတို့နှစ်ယောက်ကို ခရိုင်မြို့သို့ ကားမောင်းပို့ပေးခဲ့သည်။
လမ်းတစ်လျှောက် လုဖုန်းသည် ရှေ့ခုံတွင် ကျောမှီထိုင်ကာ မျက်လုံးမှိတ်ထားသည်။ ချင်ရော့ထန်ကတော့ နောက်ခုံတွင် ထိုင်လျက် စာရွက်စာတမ်းများကို စနစ်တကျ စီစဉ်နေခဲ့သည်။
“မစ္စတာလု၊ ရှင် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသင့်တဲ့ ကိစ္စတစ်ခုရှိတယ်”
ချင်ရော့ထန်က ရုတ်တရက် စကားစလိုက်သည်။
“ပြောပါ”
“လင်းချင်းယွဲ့က သူစိမ်းတွေရဲ့ရှေ့မှာ ဘယ်တော့မှ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်မှု မပျောက်တတ်တဲ့သူပါ။ ဒီည ရှင်နဲ့ ရန်ဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ အရင်က ရင်းနှီးခဲ့ကြတဲ့ မိတ်ဆွေဟောင်းတစ်ယောက်လိုတောင် ဆက်ဆံနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက ဘယ်လောက် ယဉ်ကျေးဖော်ရွေပြလေ၊ အဲဒီလောက် အန္တရာယ်များလေလေပဲ”
လုဖုန်းက မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ပြီး ကားရှေ့မှန်အပြင်ဘက်တွင် ဖြတ်သန်းသွားသော တောင်တန်းအရိပ်များကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော် သိပါတယ်”
သူသည် ထိုမိန်းမနှင့် သုံးနှစ်ကြာ အိပ်ရာတစ်ခုတည်းကို မျှဝေခဲ့ဖူးသူဖြစ်သည်။ လင်းချင်းယွဲ့၏ အကျင့်စရိုက်ကို သူမသိဘဲ နေပါ့မလား။
အန်ယွမ်ခရိုင်ရှိ အကောင်းဆုံးဟိုတယ်မှာ ခရိုင်ဟိုတယ်ပင် ဖြစ်သည်။
အဆောက်အအုံက လေးထပ်သာရှိပြီး ဝင်ပေါက်ရှေ့တွင် ပလတ်စတစ်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ငွေကြေးကံကောင်းစေသည့် သစ်ပင်အိုးနှစ်အိုးကို ချထားသည်။ ဧည့်ခန်းကြမ်းပြင်ရှိ ကြွေပြားများက တောက်ပြောင်နေသော်လည်း မျက်နှာကျက်ပြားနှစ်ချပ်၏ အနားစွန်းများမှာ မညီမညာ ဖြစ်နေခဲ့သည်။
ရှန်ဟိုင်းမြို့တွင်ဆိုလျှင် ဤကဲ့သို့သောနေရာမျိုးသည် လင်းချင်းယွဲ့၏ ကားမောင်းသမားအတွက်ပင် အဆင့်မမီသော နေရာတစ်ခုဖြစ်လိမ့်မည်။
လုဖုန်း ဟိုတယ်သို့ ရောက်လာသည့်အခါ ဒုတိယခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးလျိုက သီးသန့်ညစာစားခန်း၏ တံခါးဝတွင် စောင့်နေပြီးဖြစ်သည်။
“လုဖုန်း၊ မင်း အချိန်ကိုက်ပဲ ရောက်လာတာ”
ဒုတိယခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးလျိုက သူ့ကို ဘေးသို့ဆွဲခေါ်သွားပြီး အသံကို နှိမ့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“လင်းကုမ္ပဏီအုပ်စုရဲ့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုက သေးသေးမွှားမွှားကိစ္စ မဟုတ်ဘူး။ ယွမ်သန်း ၅၀၀ တန် စီမံကိန်းကြီးတစ်ခုကွ။ ပြည်နယ်အဆင့်ကတောင် ဂုဏ်ပြုစကားတွေ ပို့ထားတယ်။ ဒီလိုအခြေအနေမှာ သူတို့ကို တားဆီးဖို့ ငါလည်း မဖြစ်နိုင်ဘူး”
“တားဆီးဖို့ မလိုပါဘူး။ သူတို့ကို ပြောခွင့်ပေးလိုက်ပါ”
လုဖုန်း၏ တည်ငြိမ်သောအဖြေကြောင့် ဒုတိယခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးလျို ခဏတာ အံ့အားသင့်သွားသည်။
ထို့နောက် သူက လုဖုန်း၏နောက်မှ လိုက်ပါလာသော ချင်ရော့ထန်ကို ကြည့်လိုက်သော်လည်း သူမ၏အကြောင်းကို မမေးမြန်းခဲ့ပေ။ ခေါင်းညိတ်ပြပြီး အခန်းတံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ အထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့သည်။
သီးသန့်ညစာစားခန်းသည် အလွန်မကျယ်ဝန်းပေ။ လူဆယ့်နှစ်ယောက် ထိုင်နိုင်သော စားပွဲဝိုင်းကြီးတစ်လုံး ရှိသည်။ ခရိုင်ဘက်မှ လူငါးယောက် ရောက်နေပြီး လင်းကုမ္ပဏီအုပ်စုဘက်မှ လူလေးယောက်က တစ်ဖက်တွင် ထိုင်နေကြသည်။
လုဖုန်း တံခါးဝမှ အထဲသို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် သူမကို မြင်လိုက်ရသည်။
လင်းချင်းယွဲ့သည် ဧည့်သည်တော်အတွက် သတ်မှတ်ထားသော အဓိကနေရာတွင် ထိုင်နေသည်။ သူမ၏ကိုယ်ပေါ်၌ နို့နှစ်ရောင် ကက်ရှ်မီးယားအင်္ကျီရှည်တစ်ထည်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဆံပင်များကို အပေါ်သို့ စုစည်းထုံးထားသဖြင့် ဖြူဖွေးသွယ်လျသော လည်တိုင်ကို ပေါ်လွင်စေသည်။ နားသီးများတွင် မြစိမ်းရောင်ကျောက်စီထားသော နားကပ်များက လှုပ်ရှားတိုင်း တဖျတ်ဖျတ် တောက်ပနေသည်။
သူမ၏ မိတ်ကပ်အပြင်အဆင်မှာလည်း အပြစ်အနာအဆာမရှိအောင် ပြည့်စုံလွန်းလှသည်။ မျက်တောင်တစ်ချောင်းချင်းစီကိုပင် ပေတံဖြင့် တိုင်းတာပြီးမှ စီစဉ်ထားသကဲ့သို့ သပ်ရပ်လှသည်။
သူမသည် ဘာမှမပြောင်းလဲခဲ့ပေ။
တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရလျှင် သူမသည် အပြင်လူများရှေ့၌ မိမိ၏အားနည်းချက်တစ်စုံတစ်ရာကို ပေါ်လွင်ခွင့်ပေးခဲ့ဖူးသူ မဟုတ်ပေ။
လုဖုန်းက စားပွဲဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။ ဒုတိယခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးလျိုက သူ့အတွက် ထိုင်ခုံတစ်ခုံကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။ ထိုထိုင်ခုံမှာ မတော်တဆဆိုသလို လင်းချင်းယွဲ့နှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် ထောင့်ဖြတ်နေရာ၌ ဖြစ်နေသည်။
လင်းချင်းယွဲ့က ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သည်။
လုဖုန်းကို မြင်လိုက်ရသည့်ခဏတွင် သူမ၏မျက်ဝန်းထဲ၌ တစ်စုံတစ်ရာ လက်ခနဲ ပေါ်လာသည်။ အလွန်လျင်မြန်လွန်းသဖြင့် အခန်းထဲရှိလူအားလုံး သတိမထားမိလိုက်ကြပေ။
သို့သော် လုဖုန်းကတော့ မြင်လိုက်သည်။
ထိုအကြည့်သည် အံ့အားသင့်သွားသည့် အကြည့်မျိုး မဟုတ်ပေ။ မုဆိုးတစ်ယောက်က မိမိ၏သားကောင်ကို မျက်စိရှေ့တွင် တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ ဖြစ်ပေါ်လာသော အောင်နိုင်သူ၏ အလင်းရောင်မျိုးပင် ဖြစ်သည်။
“လုဖုန်း”
လင်းချင်းယွဲ့က ပြုံးလိုက်သည်။ သူမ၏အသံမှာ ပျော်ဝင်နေသော ပျားရည်ကဲ့သို့ နွေးထွေးပြီး ချိုသာလှသည်။
“မတွေ့ရတာ ကြာပြီနော်”
“ဥက္ကဋ္ဌလင်း”
လုဖုန်းက ခေါင်းညိတ်နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး ထိုင်ခုံကို ဆွဲကာ ထိုင်ချလိုက်သည်။ သူ၏လှုပ်ရှားမှုများမှာ မိမိပိုင် ကန်တင်းထဲတွင် ထိုင်နေသကဲ့သို့ပင် သဘာဝကျပြီး တည်ငြိမ်နေသည်။
ဒုတိယခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးလျိုက လုဖုန်းကို မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။
“ဥက္ကဋ္ဌလင်း၊ ဒီသူက လုဖုန်းပါ။ ကျွန်တော် အရင်က ပြောပြဖူးတဲ့ ရှီးရွှေ့ရွာမှာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံပြီး လုပ်ငန်းလုပ်ကိုင်နေတဲ့ လူငယ်လေးပေါ့။ သူက ကျွန်တော်တို့ခရိုင်မှာ ဟူမျိုးသိုးမွေးမြူရေးစီမံကိန်းကြီးတစ်ခုကို စတင်လုပ်ကိုင်နေပါတယ်။ သတ္တိရှိသလို အရည်အချင်းလည်း ရှိတဲ့ လူငယ်တစ်ယောက်ပါ”
လင်းချင်းယွဲ့က လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကောက်ယူပြီး တစ်ငုံသောက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ခွက်၏အနားစွန်းပေါ်မှတစ်ဆင့် လုဖုန်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“သိပါတယ်။ ရှန်ဟိုင်းမှာတုန်းက ကျွန်မနဲ့ လုဖုန်း တွေ့ဆုံဖူးပါတယ်”
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် စားပွဲဝိုင်းတစ်ခုလုံး၏ လေထုမှာ သိသိသာသာမဟုတ်သော်လည်း အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။
ဒါရိုက်တာကျိုးနှင့် ခရိုင်အရာရှိအချို့က တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြသည်။
လုဖုန်းကတော့ ထိုစကားကို အရေးမစိုက်သည့်ပုံစံဖြင့် ဒုတိယခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးလျိုဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။
“အုပ်ချုပ်ရေးမှူးလျို၊ လင်းကုမ္ပဏီအုပ်စုရဲ့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုဆိုင်ရာ ရည်ရွယ်ချက်စာတမ်းကို ကျွန်တော် မဖတ်ရသေးပါဘူး။ အဓိကအစီအစဉ်တွေအကြောင်း အခုဆွေးနွေးလို့ အဆင်ပြေပါ့မလား”
ဒုတိယခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးလျိုက စကားစရန် ပြင်လိုက်စဉ် လင်းချင်းယွဲ့၏ဘေးတွင် ထိုင်နေသော ဝတ်စုံပြည့်ဝတ်ထားသည့် အမျိုးသားတစ်ယောက်က ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသော အဆိုပြုလွှာကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။
ထိုစာရွက်စာတမ်းကို အလွန်သေသပ်လှပစွာ ချုပ်နှောင်ထားသည်။
“မစ္စတာလု၊ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အစီအစဉ်က အန်ယွမ်ခရိုင်မြောက်ပိုင်း တောင်တန်းဒေသကို ဗဟိုပြုပြီး စိုက်ပျိုးရေး၊ ထုတ်လုပ်ပြုပြင်ရေးနဲ့ ယဉ်ကျေးမှုအခြေပြု ခရီးသွားလုပ်ငန်းဆိုတဲ့ အဓိကကဏ္ဍသုံးခုကို ပေါင်းစပ်ထားတဲ့ မြေဧကတစ်သောင်းရှိ ဂေဟစနစ်အခြေပြု စိုက်ပျိုးရေးစမ်းသပ်ဇုန်တစ်ခု တည်ဆောက်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားပါတယ်။ စုစုပေါင်း ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုက ယွမ်သန်း ၅၀၀ ဖြစ်ပြီး လူနှစ်ထောင်ကျော်အတွက် အလုပ်အကိုင်တွေ ဖန်တီးပေးနိုင်မယ်လို့ ခန့်မှန်းထားပါတယ်”
လုဖုန်းက စာမျက်နှာနှစ်ရွက်ကို လှန်ကြည့်လိုက်သည်။
အစီအစဉ်တွင် ပါဝင်သော ဒေသဆိုင်ရာမြေပုံအရ “အဓိကဖွံ့ဖြိုးရေးဇုန်” ဟု သတ်မှတ်ထားသည့် တောင်တန်းဒေသမှာ ရှီးရွှေ့ရွာ၏ အရှေ့မြောက်ဘက် ခြောက်ကီလိုမီတာအကွာတွင် တည်ရှိနေသည်။
ထိုနေရာသည် ချင်ရော့ထန်က သူ့ကို ပေးထားသော မြေမျက်နှာသွင်ပြင်လေ့လာရေးမြေပုံပေါ်၌ မှတ်သားထားသည့် ရှားပါးမြေဒြပ်စင်သတ္တုရိုင်းကြော၏ တည်နေရာနှင့် တိတိကျကျ ထပ်တူကျနေသည်။
လုဖုန်းက အဆိုပြုလွှာကို ပိတ်လိုက်ပြီး စားပွဲပေါ်သို့ ပြန်ချလိုက်သည်။
သူ၏မျက်နှာထားမှာ အပြောင်းအလဲမရှိပေ။
“ဥက္ကဋ္ဌလင်းက အမြဲတမ်း ကြီးကြီးမားမား စဉ်းစားတတ်တာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် မေးစရာတစ်ခုရှိတယ်”
လင်းချင်းယွဲ့က လက်ဟန်ပြကာ မေးနိုင်ကြောင်း ခွင့်ပြုလိုက်သည်။
“အဆိုပြုထားတဲ့ မြေဧရိယာထဲမှာ ဂေဟစနစ်ထိန်းသိမ်းရေးဇုန် ပါဝင်နေတယ်။ လက်ရှိစည်းမျဉ်းတွေအရ ထိန်းသိမ်းရေးဇုန်အတွင်း စီးပွားရေးအတွက် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေးလုပ်ငန်းတွေ လုပ်ခွင့်မရှိဘူး။ ဒီပြဿနာကို လင်းကုမ္ပဏီအုပ်စုက ဘယ်လိုဖြေရှင်းဖို့ စီစဉ်ထားပါသလဲ”
သီးသန့်ညစာစားခန်းအတွင်း နှစ်စက္ကန့်ခန့် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။
လင်းချင်းယွဲ့၏ဘေးတွင် ထိုင်နေသော ဝတ်စုံပြည့်အမျိုးသား၏ မျက်နှာထားမှာ ခဏတာ ပြောင်းလဲသွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားသည်။
“ဒီကိစ္စနဲ့ပတ်သက်ပြီး ပြည်နယ်အဆင့် တာဝန်ရှိသူတွေနဲ့ ကျွန်တော်တို့ ဆက်သွယ်ဆွေးနွေးထားပြီးပါပြီ”
“အဲဒီဆွေးနွေးမှုရဲ့ ရလဒ်က ဘာလဲ”
လုဖုန်းက သူ့ကို တည့်တည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“တရားဝင်ခွင့်ပြုချက်စာတမ်း ရထားပြီလား”
ဝတ်စုံပြည့်အမျိုးသား၏ ပါးစပ်အနည်းငယ် ဟသွားသော်လည်း မည်သည့်စကားသံမျှ ထွက်မလာခဲ့ပေ။
လင်းချင်းယွဲ့က လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ချလိုက်သည်။ သူမ၏အပြုံးမှာတော့ မပြောင်းလဲခဲ့ပေ။
“လုဖုန်း၊ ဂေဟစနစ်ထိန်းသိမ်းရေးဇုန်ရဲ့ နယ်နိမိတ်သတ်မှတ်တာက သီးခြားလုပ်ထုံးလုပ်နည်းတွေ လိုအပ်ပါတယ်။ ကျွန်မတို့လည်း စည်းမျဉ်းတွေအတိုင်း လိုက်နာသွားမှာပါ။ ရှင်က ရွာမှာ တိရစ္ဆာန်မွေးမြူရေးလုပ်နေသူဆိုတော့ တချို့ကိစ္စတွေကို အလျင်စလို လုပ်လို့မရဘူးဆိုတာ သိမှာပါ”
“ဒါကိုတော့ ကျွန်တော် သေချာပေါက် သိပါတယ်”
လုဖုန်းက ထိုင်ခုံနောက်မှီကို ကျောမှီလိုက်ပြီး ဆက်ပြောသည်။
“ဒါကြောင့်လည်း ကျွန်တော့်စီမံကိန်းက အစကနေ အဆုံးအထိ ထိန်းသိမ်းရေးဇုန်ထဲက မြေတစ်လက်မတောင် မထိခဲ့တာပေါ့”
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ စားပွဲဝိုင်းတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားပြန်သည်။
ဒုတိယခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးလျိုက မျက်နှာထားမပြောင်းပဲ ခေါင်းငုံ့ကာ ဟင်းချိုတစ်ဇွန်း ခပ်သောက်လိုက်သည်။
လင်းချင်းယွဲ့က လုဖုန်းကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူမ၏မျက်ဝန်းထဲမှ အပြုံးရိပ်မှာ အနည်းငယ် မှေးမှိန်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
သို့သော် ခဏအကြာတွင် သူမက ဒုတိယခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးလျိုဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“အုပ်ချုပ်ရေးမှူးလျို၊ လုဖုန်းက ရှီးရွှေ့ရွာမှာ လုပ်ငန်းတွေ တော်တော်အောင်မြင်နေတယ်လို့ ကြားပါတယ်။ လင်းကုမ္ပဏီအုပ်စုက လူငယ်စွန့်ဦးတီထွင်သူတွေကို အမြဲတမ်း အားပေးကူညီတတ်ပါတယ်။ မစ္စတာလုသာ ဆန္ဒရှိမယ်ဆိုရင် သူ့ရဲ့တိရစ္ဆာန်မွေးမြူရေးလုပ်ငန်းကို ကျွန်မတို့ရဲ့ အထွေထွေဖွံ့ဖြိုးရေးအစီအစဉ်ထဲ ထည့်သွင်းပြီး အရင်းအမြစ်တွေ မျှဝေသုံးစွဲနိုင်အောင် စီစဉ်ပေးလို့ရပါတယ်”
“မလိုပါဘူး”
လုဖုန်းက ချက်ချင်းပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“ကျွန်တော့်သမဝါယမအဖွဲ့ရဲ့ ကိစ္စတွေကို ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် ဖြေရှင်းနိုင်ပါတယ်”
လင်းချင်းယွဲ့၏ လက်ချောင်းများက စားပွဲပေါ်တွင် တဖြည်းဖြည်း ခေါက်နေသည်။
တစ်ချက်၊ နှစ်ချက်၊ သုံးချက်။
သူမ၏လက်ချောင်းများ စားပွဲကို ခေါက်သည့်ပုံစံကို လုဖုန်း ကောင်းကောင်းမှတ်မိနေသည်။
လွန်ခဲ့သည့်သုံးနှစ်က သူမသည် တစ်စုံတစ်ရာကို မကျေနပ်သည့်အခါတိုင်း ထိုကဲ့သို့ လက်ချောင်းဖြင့် စားပွဲကို ခေါက်တတ်သည်။
ကွာခြားချက်တစ်ခုသာ ရှိသည်။
ထိုအချိန်က လက်ချောင်းခေါက်သံများ ရပ်သွားပြီးနောက် နာကျင်ရသူမှာ သူကိုယ်တိုင်သာ ဖြစ်ခဲ့သည်။
လင်းချင်းယွဲ့၏အသံက အနည်းငယ် နိမ့်ကျသွားသော်လည်း သူမ၏မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးကတော့ ရှိနေဆဲပင်။
“လုဖုန်း၊ ရှင် ပိန်သွားတယ်နော်”
ထိုစကားမှာ စီးပွားရေးညှိနှိုင်းမှုနှင့် လုံးဝမသက်ဆိုင်ပေ။ သို့သော် စကားဝိုင်း၏လေထုကို စီးပွားရေးကိစ္စရပ်များမှ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာအကြောင်းအရာများဆီသို့ တစ်ခဏအတွင်း ဆွဲခေါ်သွားခဲ့သည်။
စားပွဲဝိုင်းရှိလူတိုင်း တစ်စုံတစ်ရာကို ခံစားမိသွားကြသည်။
ဒါရိုက်တာကျိုးပင် ဝိုင်ခွက်ကို ကိုင်ထားသောလက်ကို လေထဲတွင် ရပ်တန့်ထားမိသည်။
လုဖုန်းက လင်းချင်းယွဲ့ကို သုံးစက္ကန့်ကြာအောင် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“ဥက္ကဋ္ဌလင်းက ကျွန်တော့်ကို စိတ်ပူပေးတာပဲ။ အခုတော့ စားကောင်းသောက်ကောင်း၊ အိပ်ကောင်းခြင်းနဲ့ အိပ်ရေးလည်းဝပါတယ်။ ရှန်ဟိုင်းမှာ နေခဲ့တုန်းကထက် အခု ကိုယ်အလေးချိန် ဆယ်ကျင်းလောက် ပိုတက်လာပြီး ပိုလည်းသန်မာလာပါတယ်”
လင်းချင်းယွဲ့၏အပြုံးသည် ခဏတာမျှ တောင့်တင်းသွားသော်လည်း မကြာမီ ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
သို့သော် သူမ၏ဘေးတွင် ထိုင်နေသော အတွင်းရေးမှူးကတော့ ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။
ထိုအတွင်းရေးမှူးသည် လင်းချင်းယွဲ့နောက်သို့ လေးနှစ်ကြာ လိုက်ပါအလုပ်လုပ်ခဲ့သူဖြစ်သော်လည်း လူအများရှေ့တွင် သူ့အထက်လူကြီးကို ဤမျှပြတ်ပြတ်သားသား ပြန်လည်တုံ့ပြန်ဝံ့သူမျိုးကို တစ်ခါမျှ မတွေ့ဖူးခဲ့ပေ။
ညစာစားပွဲသည် အပေါ်ယံအားဖြင့် သဟဇာတရှိစွာဖြင့် ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုငြိမ်းချမ်းမှု၏ အောက်ခြေတွင်တော့ မမြင်ရသော တင်းမာမှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။
လူစုခွဲချိန်တွင် လင်းချင်းယွဲ့က ရှေ့မှ လျှောက်သွားနေသည်။ လုဖုန်း၏ဘေးမှ ဖြတ်သွားသည့်အခါ သူမသည် ခြေလှမ်းခဏ ရပ်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ခေါင်းကို အနည်းငယ်လှည့်ကာ လုဖုန်းတစ်ယောက်တည်းသာ ကြားနိုင်လောက်သည့် အသံဖြင့် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
“လုဖုန်း၊ ကျွန်မ ဘာကြောင့် ကိုယ်တိုင်လာခဲ့တယ်ဆိုတာ ရှင်သိလား”
လုဖုန်းက သူမကို အေးဆေးစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“ယွမ်သန်း ၅၀၀ တန် စီမံကိန်းတစ်ခုဆိုတော့ ဥက္ကဋ္ဌလင်းကိုယ်တိုင် လာရတာ တန်လို့ပေါ့”
လင်းချင်းယွဲ့က တခစ်ခစ် ရယ်လိုက်သည်။
ထိုအပြုံးမျိုးကို လုဖုန်း အလွန်ရင်းနှီးနေခဲ့သည်။
“မဟုတ်ဘူး။ ရှင် ဒီမှာရှိနေလို့ပါ”
ထိုစကားကို ပြောပြီးနောက် သူမသည် ဒေါက်မြင့်ဖိနပ်ဖြင့် စင်္ကြံကြမ်းပြင်ပေါ်၌ တစ်ချက်ချင်း မှန်မှန်လျှောက်သွားခဲ့သည်။
သူမ၏ခြေလှမ်းတိုင်းမှာ စည်းချက်ညီပြီး တည်ငြိမ်နေကာ အချိန်တစ်စက္ကန့်ကိုပင် အလဟဿ မဖြုန်းတီးလိုသည့်ပုံစံမျိုး ဖြစ်သည်။
လုဖုန်းသည် သီးသန့်ညစာစားခန်းတံခါးဝတွင် ရပ်နေခဲ့သည်။
ချင်ရော့ထန်က သူ့နောက်သို့ လျှောက်လာပြီး မေးလိုက်သည်။
“ဘယ်လိုလဲ”
“ရှားပါးမြေဒြပ်စင်တွေအကြောင်း တစ်ခွန်းမှ မပြောသွားဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဆိုပြုလွှာထဲက တည်နေရာက အရာအားလုံးကို ဖော်ပြနေတယ်”
ချင်ရော့ထန်က အသံကို နှိမ့်ချလိုက်သည်။
“ယွမ်သန်း ၅၀၀ တန် စိုက်ပျိုးရေးဖွံ့ဖြိုးရေးစီမံကိန်းဆိုတာ အပေါ်ယံပြထားတဲ့ အကာအကွယ်တစ်ခုပဲ။ သူမ တကယ်လိုချင်နေတာက အဲဒီတောင်အောက်မှာ မြှုပ်နှံထားတဲ့ အရာပဲ”
လုဖုန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ကားရပ်နားရာနေရာသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။
ထိုအချိန်မှာပင် သူ့ဖုန်းက တုန်ခါလာသည်။
ဝင်လာသောစာမှာ စနစ်ထံမှ မဟုတ်ဘဲ လင်းရှောင်နွမ်ထံမှ ဖြစ်သည်။
“လုဖုန်းအစ်ကို၊ ခုနက မြို့နယ်ရဲစခန်းက ဖုန်းဆက်လာတယ်။ ရွာက လူမိုက်ကျောက်တာ့ဗြောင်ကို ဒီနေ့မွန်းလွဲပိုင်းမှာ အာမခံနဲ့ ပြန်လွှတ်ပေးလိုက်ပြီတဲ့။ သူ့ကို အာမခံနဲ့ လွှတ်ပေးဖို့ ဆောင်ရွက်ပေးခဲ့တဲ့သူတွေက ရှန်ဟိုင်းက ဥပဒေအကျိုးဆောင်ကုမ္ပဏီတစ်ခုတဲ့”
လုဖုန်း၏ခြေလှမ်းများ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။
သူက ခေါင်းငုံ့ကာ ဖုန်းမျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ ဥပဒေအကျိုးဆောင်ကုမ္ပဏီ၏ အမည်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
ဖန်ယန် ဥပဒေအကျိုးဆောင်ကုမ္ပဏီ။
လင်းချင်းယွဲ့၏ ကိုယ်ပိုင်ရှေ့နေကုမ္ပဏီပင် ဖြစ်သည်။