အခန်း (၃၆) ရွှေရောင်မိကျောင်းဒိုလော် - တစ်ယောက်ချင်းချတာကို သူက ဘာလို့ ငါ့ကို ဝိုင်းရိုက်လို့ရနေတာလဲ

ဘိဘိတုန်က သူမရဲ့ ဒုတိယဝိညာဉ်အတွက် အစွမ်းထက်တဲ့ ဝိညာဉ်သားရဲတွေကို ရှာဖွေဖို့ ပင်လယ်ထဲ သွားချင်နေခဲ့တာပါ။

အခြားအင်အားစုတွေမှာတော့ ဒီလောက်အထိ အတွေးမများကြပါဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒိုလော်တိုက်ကြီးတစ်ခုလုံးမှာ လက်ရှိ အမြွှာဝိညာဉ် ပိုင်ဆိုင်ထားသူဆိုလို့ နှစ်ယောက်တည်းပဲ ရှိတာကိုး။

အမှောင်ကမ္ဘာ၊ဘုံခုနစ်ဆင့်ပြာသာဒ်ဂိုဏ်းတွင်။

"ဒါက သက်တမ်းတစ်သောင်းကျော် ဝေလငါးကော်ပေါ့။ အင်း... တကယ်ကို မွှေးပျံ့တဲ့ အနံ့ပဲ၊ တကယ့်ကို ကောင်းမွန်လှတဲ့ ရတနာအစစ်အမှန်ပါပဲ!"

နင်ဖုန်းကျန့် က သူ့ရှေ့က သေတ္တာထဲမှာရှိတဲ့ သက်တမ်းတစ်သောင်းကျော် ဝေလငါးကော် အမြောက်အမြားကို ကြည့်ပြီး စိတ်ကျေနပ် အားရနေခဲ့တယ်။

ပစ္စည်းတွေ လိုက်လံစုဆောင်းတဲ့ နေရာမှာတော့ နင်ဖုန်းကျန့်အနေနဲ့ ဒိုလော်တိုက်ကြီးတစ်ခုလုံးမှာ ဘုံခုနစ်ဆင့်ပြာသာဒ်ဂိုဏ်းက အထိရောက်ဆုံး လျင်မြန်ဆုံးလို့ ရဲရဲကြီး ပြောရဲပါတယ်။

ဒါကြောင့် ကောင်းကင်စီရင်ချက် ထုတ်လွှင့် နေတုန်းကတင် သူက အမိန့်တွေ ပေးခဲ့တာဖြစ်ပြီး၊ ထုတ်လွှင့်မှု ပြီးဆုံးသွားချိန်မှာတော့ ပထမဆုံး ဝေလငါးကော်အသုတ်က သူ့ရှေ့ကို ရောက်ရှိလို့လာခဲ့ပြီ ဖြစ်တယ်။

"ဒီဝေလငါးကော်တွေ ရှိနေပြီဆိုတော့ အဘိုးကြီးဂူနဲ့ ငါ့ရဲ့ စောင့်ရှောက်မှုပါ ပေါင်းစပ်လိုက်ရင် ရုန်ရုန်လည်း သက်တမ်းတစ်သောင်းကျော် ဝေလငါးကော်ကို ဘေးကင်းကင်းနဲ့ သန့်စင်နိုင်မှာပါ။"

"ဟားဟားဟား... ကောင်းကင်စီရင်ချက်ပေါ်မှာ ယွီရှောင်ကန်း လုပ်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးကို ငါတို့ မြင်ခဲ့ရတာဆိုတော့ ငါတို့အတွက် အများကြီး ပိုပြီး အဆင်ပြေသွားတာပေါ့။"

အရိုးဒိုလော် ဂူရုန် ရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ ထက်မြက်တဲ့ အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့ပြီး၊ ဘေးက ဓားဒိုလော် ကလည်း ခေါင်းငြိမ့်ထောက်ခံလိုက်တယ်။

"ရုန်ရုန်ကို သွားခေါ်ဖို့ လွှတ်လိုက်တဲ့လူတွေလည်း လမ်းမှာ ရောက်နေပြီ၊ မကြာခင် သူ ပြန်ရောက်လာလိမ့်မယ်။"

"ဒါပေမဲ့ ရုန်ရုန်ရဲ့ နောက်ကွယ်က စောင့်ကြည့်နေတဲ့ လူတွေဆီက ကြားရတာတော့ သူမ တက်နေတဲ့ ရှရက်ခ် အကယ်ဒမီ ဆိုတာ တကယ်ပဲ ဝှက်ဖုံးနေတဲ့ နဂါးတွေ၊ ဝပ်နေတဲ့ ကျားတွေလို ပါရမီရှင်တွေ စုဝေးရာနေရာပဲတဲ့။"

နင်ဖုန်းကျန့်က ရုတ်တရက် ပြောလိုက်တယ်။

"စတားလိုအင်ပါယာ က မင်းသားတစ်ပါးနဲ့ သူ့ရဲ့ အဖော်၊ ပြီးတော့ မီးဖီးနစ် ဝိညာဉ်ပိုင်ရှင် ဝိညာဉ်သခင်လူငယ်လေးတစ်ယောက်၊ မွေးရာပါ ဝိညာဉ်စွမ်းအားအပြည့် ပါလာတဲ့ အစားအစာစနစ် ဝိညာဉ်သခင်တစ်ယောက်၊ နောက်ပြီး အဲဒီလောက် ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ ဝိညာဉ်စိန့် အဆင့်ရှိတဲ့ လူကို တုံ့ပြန်တိုက်ခိုက်နိုင်တဲ့ ပါရမီရှင်တစ်ယောက်။"

"ဒီလိုလူတွေ ရှိနေလို့သာပေါ့... မဟုတ်ရင် ရုန်ရုန်ရဲ့ ဂျောက်ဂျက်ကျတဲ့ စရိုက်နဲ့ဆို အဲဒီရှရက်ခ် အကယ်ဒမီမှာ ဒီလောက်အထိ ကြာကြာနေမှာ မဟုတ်ဘူး။"

အရင်က ရရှိထားတဲ့ ထောက်လှမ်းရေးသတင်းတွေကို ပြန်တွေးရင်း နင်ဖုန်းကျန့်ဟာ ရှရက်ခ် အကယ်ဒမီအပေါ် တကယ်ပဲ စိတ်ဝင်စားမှု ပြင်းထန်လာခဲ့မိတယ်။

ဝိညာဉ်စိန့်အဆင့်ရှိတဲ့ ဆရာ သုံးယောက်... ဒီလိုအင်အားမျိုးက တကယ်ကို ရှားပါးလှပါတယ်။

ပိုပြီး ရှားပါးတာကတော့ သူတို့ဆီမှာရှိတဲ့ ကျောင်းသားတိုင်းဟာ အလွန်တရာ အဖိုးတန်လှတဲ့ ပါရမီရှင်တွေ ဖြစ်နေကြတာပါပဲ။

စတားလိုအင်ပါယာရဲ့ မင်းသားကိုတော့ သူ မက်မောမနေပါဘူး၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အဲဒါက အကျိုးမရှိလို့လေ။

ဒါပေမဲ့ မီးဖီးနစ် ဝိညာဉ်ပိုင်ရှင်နဲ့ ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ ဝိညာဉ်စိန့်ကို ယှဉ်နိုင်တဲ့လူကတော့ မတူတော့ဘူး။

သူ့ရဲ့ ဂိုဏ်းဟာ ကမ္ဘာ့နံပါတ်တစ် အထောက်အကူပြုဝိညာဉ်ဖြစ်တဲ့ ဘုံခုနစ်ဆင့်ကျောက်စိမ်းမျှော်စင်ကို ပိုင်ဆိုင်ထား တာပါ။ ထိပ်သီးဂိုဏ်းကြီး သုံးဂိုဏ်းထဲမှာ ပါဝင်ပေမဲ့ ဘုံခုနစ်ဆင့်ပြာသာဒ်ဂိုဏ်းရဲ့ လည်ပတ်ပုံစံက ဟောက်ထျန်း နဲ့ အပြာရောင်လျှပ်စီး နဂါးဂိုဏ်းတို့နဲ့ လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားပါတယ်။

ဥပမာ အဲဒီဂိုဏ်းနှစ်ခုမှာတော့ ဂိုဏ်းချုပ်ဖြစ်လာမယ့်လူက ပုံမှန်အနေနဲ့ ဂိုဏ်းထဲမှာ အားအကောင်းဆုံးလူ ဖြစ်တတ်ကြတယ်။

ဒါပေမဲ့ ဘုံခုနစ်ဆင့်ပြာသာဒ်ဂိုဏ်းမှာတော့ ဘယ်သူမဆို ဂိုဏ်းချုပ် ဖြစ်လာနိုင်ပါတယ်။

သူတို့ကို ဆုံးဖြတ်မယ့် တစ်ခုတည်းသော စံနှုန်းကတော့ ဘယ်သူက ပိုပြီး အစွမ်းထက်တဲ့ ပညာရှင်တွေကို စည်းရုံးသိမ်းသွင်းနိုင်လဲ ဆိုတာပါပဲ။

အထောက်အကူပြုဝိညာဉ်ရဲ့ အခန်းကဏ္ဍက ကူညီပေးဖို့ ဖြစ်တာကြောင့်၊ တူညီတဲ့ ဝိညာဉ်ချင်းမှာတင် ဘယ်သူက ပိုသန်မာလဲ၊ ပိုအားနည်းလဲဆိုတာကို သူတို့နဲ့အတူ တိုက်ပွဲဝင်ပေးမယ့် လူတွေကို ကြည့်ပြီးပဲ ဆုံးဖြတ်ရတာ ဖြစ်တယ်။

ထိုစဉ်က နင်ဖုန်းကျန့် ဂိုဏ်းချုပ် ဖြစ်လာခဲ့တာဟာလည်း ဓားဒိုလော်နဲ့ အရိုးဒိုလော်တို့ကို စည်းရုံးသိမ်းသွင်းနိုင်ခဲ့လို့ ဖြစ်ပါတယ်။

ဒါကြောင့် နင်ဖုန်းကျန့်ဟာ ရှရက်ခ် အကယ်ဒမီက ပါရမီရှင်လူငယ်တွေကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါမှာ ပထမဆုံး တွေးမိတာက... အကယ်လို့ သမီးဖြစ်သူ နင်ရုန်ရုန်သာ သူတို့ကို စည်းရုံးနိုင်ခဲ့ရင် သူမဟာ နောက်ထပ် ဂိုဏ်းချုပ် ဖြစ်လာလိမ့်မယ် ဆိုတာပါပဲ။

"လူလွှတ်ပြီး ရှရက်ခ် အကယ်ဒမီကို မျက်ခြေမပြတ် စောင့်ကြည့်ခိုင်းထားရမယ်၊ ပြီးတော့ သူတို့ကို စည်းရုံးဖို့ အခွင့်အရေး ရှာရမယ်။"

"ရုန်ရုန်က ငယ်သေးတော့ ဒါတွေကို နားမလည်သေးဘူး၊ ဒါကြောင့် သူမရဲ့ လူကြီးတွေအနေနဲ့ ငါတို့က ကြိုတင်ပြင်ဆင်ပေးထားရမယ်။"

နင်ဖုန်းကျန့်က စကားကို အဆုံးသတ်လိုက်ပြီး ဒိုလော်နှစ်ယောက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။

နှစ်ယောက်လုံးကလည်း သဘောတူစွာ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ကြတယ်။

သူတို့က နင်ရုန်ရုန်ကို သူတို့ရဲ့ မြေးအရင်းလေးလို ချစ်ကြတာမို့ နင်ဖုန်းကျန့်ရဲ့ အဆိုပြုချက်ကို သဘာဝအတိုင်း ထောက်ခံကြတာပေါ့။

အမှောင်ကမ္ဘာ၊ အပြာရောင်လျှပ်စီး နဂါးဂိုဏ်းတွင်။

"ဂိုဏ်းချုပ်... ကျွန်တော်တို့ ယွီရှောင်ကန်းကို ဂိုဏ်းကို ပြန်ခေါ်ဖို့ လိုမလား။"

"သူက ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အဲဒီနဂါးနတ်ဘုရားဒိုလော်ရဲ့ ဒီဘက်က ကိုယ်ပွားဖြစ်နေတာလေ။"

ဒုတိယအကြီးအကဲက ဂိုဏ်းချုပ် ယွီယွမ်ကျန့်ကို တည်ကြည်တဲ့ မျက်နှာထားနဲ့ လှမ်းမေးလိုက်တယ်။

ယွီယွမ်ကျန့်က စကားမပြောဘဲ အခုတော့ ဘာမှမရှိတော့တဲ့ ကောင်းကင်စီရင်ချက်ကိုပဲ ငေးကြည့်နေခဲ့မိတယ်။

သူက 'မနာလိုတယ်' ဆိုတဲ့ စကားလုံးကိုတောင် ပြောရလွန်းလို့ မောလှပါပြီ။

ဒါပေမဲ့ စိတ်မကောင်းစရာကတော့ သူဟာ ဒီနေရာမှာပဲ ထိုင်ပြီး အခြားကမ္ဘာက မိမိကိုယ်ကိုယ်ကို မနာလိုခြင်း သက်သက်ပဲ လုပ်နိုင်တာလေ။

"ဂိုဏ်းချုပ်!"

ယွီယွမ်ကျန့်ဆီက ဘာတုံ့ပြန်မှုမှ ကြာမြင့်စွာ ထွက်မလာတာကို မြင်တော့ ဒုတိယအကြီးအကဲက အသံကို မြှင့်ပြီး ထပ်ခေါ်လိုက်တယ်။

"အာ... အော်၊ အဆင်ပြေသလို လုပ်ပါ၊ အဆင်ပြေသလို လုပ်ပါ။"

ယွီယွမ်ကျန့်က ပြီးစလွယ် ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။

"ကျွန်တော် မေးနေတာက... ယွီရှောင်ကန်းကို ဂိုဏ်းကို ပြန်ခေါ်ရမလားလို့ပါ"

ဒုတိယအကြီးအကဲက စိတ်မရှည်သလို ပြောလိုက်တယ်။

ဒါပေမဲ့လည်း သူ နားလည်ပေးနိုင်ပါတယ်၊ တခြားလူရဲ့ သားက ဒီလောက်အထိ အောင်မြင်နေပြီး မိမိရဲ့ သားအရင်းကတော့ ဒီလိုဖြစ်နေတာကို မြင်ရတဲ့ ဘယ်သူမဆို စိတ်ပျက်အားလျော့မိမှာ သဘာဝပါပဲ။

"...ထားလိုက်ပါတော့။ သူ့ကို ပြန်ခေါ်လာလို့ကော ဘာထူးမှာလဲ။"

ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ယွီယွမ်ကျန့်က ခေါင်းယမ်းလိုက်တယ်။

"ဒီဘက်က မဟာဆရာသခင်ကြီးက အသက် ၄၀ ကျော်နေပြီ။ ကောင်းကင်စီရင်ချက်ပေါ်က ယွီရှောင်ကန်းက ဘယ်လောက်ပဲ ထူးချွန်ထက်မြက်ပါစေ၊ ဒီဘက်ကလူအတွက်ကတော့ အခုမှ ပြန်စဖို့ အများကြီး နောက်ကျသွားပါပြီ။"

"ငါတို့ဂိုဏ်းရဲ့ အနာဂတ် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုအပေါ်မှာပဲ အာရုံစိုက်ကြစို့။ ဘွဲ့အမည်ရ ဒိုလော်တစ်ယောက် လျော့နည်းသွားတာက ဘာမှ သိပ်ပြီး သက်ရောက်မှု မရှိပါဘူး။"

ယွီယွမ်ကျန့်က ခန္ဓာကိုယ်ကို မတ်လိုက်တယ်။

သူက ဖခင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ရှုံးနိမ့်ခဲ့ပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ခွန်အားကတော့ ဒိုလော်တိုက်ကြီးရဲ့ အထွတ်အထိပ်မှာ ရှိနေဆဲ ဖြစ်ပါတယ်။

သူ ရှိနေသရွေ့တော့ ဘယ်သူမှ အပြာရောင်လျှပ်စီး နဂါးဂိုဏ်းကို အထင်သေးရဲမှာ မဟုတ်ပါဘူး။

ဟောက်ထျန်းဂိုဏ်း၊ ထျန်းတူးအင်ပါယာ နဲ့ စတားလိုအင်ပါယာ စတဲ့ တခြားအင်အားစုတွေ မှာလည်း သူတို့အမြင်နဲ့သူတို့ ဆွေးနွေးမှုတွေ ရှိနေကြတယ်။

လူတိုင်း အာရုံစိုက်တဲ့အချက်က မတူညီကြပေမဲ့ ဒိုလော်တိုက်ကြီးရဲ့ အရိပ်အောက်မှာတော့ လှိုင်းတံပိုးတွေ တိတ်တဆိတ် စတင် ရိုက်ခတ်နေပြီဆိုတာ ကြိုတင်ခန့်မှန်းနိုင်ပါတယ်။

အလင်းကမ္ဘာ၊ ဝိညာဉ်နန်းတော်တွင်။

"ကဲ... ဒီနေ့အတွက် ထုတ်လွှင့်မှု ပြီးဆုံးသွားပြီ၊ ငါလည်း ဒီနေ့အတွက် ကျင့်ကြံခြင်း ပြီးသွားပြီ။ အားလုံးပဲ ကိုယ့်အလုပ်ကိုယ် ပြန်လုပ်ကြတော့!"

ယွီရှောင်ကန်းက လက်ဝှေ့ယမ်းပြီး လာရောက်ကြည့်ရှုကြတဲ့ လူအုပ်ကြီးကို လူစုခွဲဖို့ လုပ်လိုက်တယ်။

"ဟေး... မင်းကောင်လေးကတော့ တကယ်ကို အားမနာပါးမနာပဲနော်။"

ရွှေရောင်မိကျောင်းဒိုလော်က ယွီရှောင်ကန်းကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပေမဲ့ ယွီရှောင်ကန်းဆီကနေ 'နူးညံ့ပျော့ပြောင်းတဲ့' အပြုံးတစ်ခုကိုပဲ တုံ့ပြန်ရရှိခဲ့တယ်။

အဲဒီအပြုံးကို မြင်လိုက်တာနဲ့ ရွှေရောင်မိကျောင်းဒိုလော်က ချက်ချင်း ပါးစပ်ပိတ်သွားခဲ့တော့တယ်။

လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်က ယွီရှောင်ကန်းနဲ့ တိုက်ခိုက်ခဲ့ရတဲ့ တိုက်ပွဲကို သူ မှတ်မိနေဆဲဖြစ်ပြီး အဲဒီတိုက်ပွဲက သူ့ကို အလွန်နက်ရှိုင်းတဲ့ အမှတ်ရမှုကို ချန်ထားခဲ့တာပါ။

ဒါကို ယှဉ်ပြိုင်တိုက်ခိုက်ခြင်းလို့ ခေါ်ပေမဲ့ လက်တွေ့မှာတော့ ဝိုင်းရိုက်ခံရတာ ဖြစ်ပါတယ်။

ယွီရှောင်ကန်းနဲ့ သူ့ရဲ့ နဂါးက ပူးပေါင်းပြီး သူ့ကို ပြန်လည်တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း မရှိတော့တဲ့အထိ ရိုက်နှက်ခဲ့တာလေ။

ထိုစဉ်က သူ တွေးနေမိတာက... 'ဘာလို့လဲ။ ဘာလို့ တစ်ယောက်ချင်း ချတာကို မင်းက ငါ့ကို ဝိုင်းရိုက်လို့ ရနေရတာလဲ။'

အဲဒီအချိန်ကစပြီး ရွှေရောင်မိကျောင်းဒိုလော်ဟာ ယွီရှောင်ကန်းနဲ့ ဘယ်တော့မှ လက်ရည်မစမ်း၊ မတိုက်ခိုက်တော့ပါဘူး။

ရွေးချယ်စရာ မရှိဘူးလေ... သူ လုံးဝ မနိုင်ဘူးကိုး။

ရွှေရောင်မိကျောင်းဒိုလော်ရဲ့ အမူအရာကို ကြည့်ပြီး ချန်တောက်လျို က မပြုံးပဲ မနေနိုင်ဘဲ ခေါင်းယမ်းလိုက်မိတယ်။

ရွှေရောင်မိကျောင်းဒိုလော်ကို ထားလိုက်ပါဦး... ကောင်းကင်ယံမှာ အနိုင်မခံအရှုံးမရှိအောင်နိုင်သူလို့ ကြွေးကြော်ထားတဲ့ သူ့ကိုယ်တိုင်တောင် မြေပြင်ပေါ်ကို ယွီရှောင်ကန်းရဲ့ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်ချခံခဲ့ရဖူးတာ မဟုတ်လား။

ဒါကြောင့် အဲဒီအချိန်ကစပြီး ချန်တောက်လျိုလည်း လက်ခံလိုက်ရပါပြီ။

ဒီကမ္ဘာမှာ သာမန်အသိတရားတွေကို ဆန့်ကျင်ဖောက်ဖျက်တဲ့ တည်ရှိမှုအချို့ ရှိနေတတ်တာပါပဲ။

"ငါ့အမြင်အရတော့ ငါတို့ရဲ့ ဘိုးဘေးကြီး နတ်မိမယ်နတ်ဘုရား လည်း ဒီလိုမျိုးပဲ နေမှာပဲ။"

ဒါကတော့ ယွီရှောင်ကန်း တစ်ခုခု အောင်မြင်မှုရတိုင်း ချန်တောက်လျို ရင်ထဲကနေ အမြဲတမ်း ရေရွတ်မိတဲ့ စကား ဖြစ်ပါတယ်။

ကိုးကွယ်ရာ အကြီးအကဲတွေကို လေ့ကျင့်ရေးကွင်းထဲကနေ မောင်းထုတ်ပြီးနောက် ခဏတာအတွင်းမှာ ယွီရှောင်ကန်းနဲ့ ဘိဘိတုန် နှစ်ယောက်တည်းပဲ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့တယ်။

"ရှောင်ကန်း... ကောင်းကင်စီရင်ချက်က မင်းရဲ့ အတိတ်တွေကို ထုတ်လွှင့်ပြသနေတော့ ဒါတွေကို မြင်ရတာ အခုအချိန်မှာ မင်းကို စိတ်မကောင်း ဖြစ်စေလား။"

ဘိဘိတုန်က ယွီရှောင်ကန်းရဲ့ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး ဂရုတစိုက် မေးလိုက်တယ်။

"ငါ ပြောပြီးပြီပဲဟာ... စိတ်မကောင်းဖြစ်စရာ ဘာမှမရှိပါဘူး။ ငါ့ရဲ့ အတိတ်က အတွေ့အကြုံတွေကို ပြန်လည်အမှတ်ရခွင့် ရစေတဲ့အတွက် ဒီလိုထုတ်လွှင့်ပေးတာက တကယ်ကို ကောင်းတယ်လို့တောင် ငါ ထင်သေးတယ်။"

ယွီရှောင်ကန်းက ပြုံးပြီး ပြောလိုက်တယ်။

"ဒါနဲ့ ပြောရဦးမယ်... ကောင်းကင်စီရင်ချက်က ငါတို့နှစ်ယောက် ဆုံတွေ့ခဲ့ပုံနဲ့ ရင်းနှီးလာခဲ့တဲ့ လုပ်ငန်းစဉ်တွေကိုလည်း မုချ ထုတ်လွှင့်ပြသမှာပဲ ဟုတ်တယ်မလား။"

ဘိဘိတုန်ရဲ့ မျက်လုံးတွေက တောက်ပသွားခဲ့ပြီးနောက် သူမရဲ့ ပါးပြင်နှစ်ဖက်က အနည်းငယ် နီရဲသွားခဲ့တယ်။

"ဒါပေါ့။ ဒါကလည်း ငါ့ရဲ့ အမှတ်တရတွေထဲက အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုပဲ မဟုတ်လား။"

ယွီရှောင်ကန်းက ဘိဘိတုန်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်တာကြောင့် သူမရဲ့ မျက်နှာက ပိုပြီးတော့တောင် နီမြန်းသွားခဲ့ရတယ်။

အဲဒီအချိန်မှာတင်...

"ဆရာ... သမီး မေးစရာ မေးခွန်းအချို့ ရှိလို့ လာခဲ့တာပါ!"