အခန်း (၃၅) မဟာဆရာသခင်ကြီး - စိတ်မပူပါနဲ့ ထန်စန်း၊ ဆရာ မင်းအတွက် ပိုကောင်းတဲ့ ဝိညာဉ်ကွင်းကို မုချရှာပေးမယ်!

【ပထမအဆင့် နှိုင်းယှဉ်ပြသခြင်း ပြီးဆုံးပါပြီ။ မနက်ဖြန် ယခုအချိန်တွင် ဒုတိယအဆင့် နှိုင်းယှဉ်ပြသခြင်း ဗီဒီယိုကို ထုတ်လွှင့်ပြသသွားပါမည်။】

အမှောင်ကမ္ဘာ၊ ရှရက်ခ် အကယ်ဒမီတွင်။

ကောင်းကင်စီရင်ချက်ပေါ်က ထုတ်လွှင့်မှု ယာယီရပ်တန့်သွားတာကြောင့် လူတိုင်း သက်ပြင်းချနိုင်သွားကြတယ်။

ဒီလောက် အကြာကြီး ကြည့်ခဲ့ရတာမို့ ကောင်းကင်စီရင်ချက်က ရလာတဲ့ အချက်အလက်တွေကို ပြန်လည်သုံးသပ်ဖို့ သူတို့ တကယ်ပဲ အချိန်လိုအပ်နေတာလေ။

ပြန်တွေးကြည့်ရင် ကောင်းကင်စီရင်ချက်ပေါ်က နဂါးဒိုလော်ယွီရှောင်ကန်းဟာ ဝေလငါးကော်ကို အောင်မြင်စွာ သန့်စင်သွားခဲ့တာကို လူတိုင်း သတိရမိကြမှာပါ။

ပြီးတော့ မဟာဆရာသခင်ကြီး စောစောက ယုံကြည်ချက်အပြည့်နဲ့ ပြောခဲ့တဲ့ စကားတွေကိုလည်း သူတို့ ပြန်မှတ်မိသွားကြတယ်။

အကျိုးဆက်အနေနဲ့ ခဏတာအတွင်း လူတိုင်းရဲ့ အကြည့်တွေဟာ မဟာဆရာသခင်ကြီးဆီကို စုပြုံရောက်ရှိသွားတော့တာပေါ့။

"တကယ် စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတာပဲ။ အသုံးမကျတဲ့လူအချို့က သူတို့ကိုယ်သူတို့ အသုံးမကျရုံတင်မကဘဲ တခြားလူတွေကိုပါ အသုံးမကျဘူးလို့ ထင်နေကြတာကိုး။"

"အခုတော့ ဆွံ့အသွားပြီ မဟုတ်လား။ ဒါနဲ့ ပြောရဦးမယ် မဟာဆရာသခင်ကြီး... ရှင်နဲ့ ကောင်းကင်စီရင်ချက်ပေါ်က နဂါးနတ်ဘုရားဒိုလော်က အတူတူပဲလေ၊ နှစ်ယောက်လုံးမှာ မိုးကြိုးဒိုလော် ဖခင်တစ်ယောက်စီ ရှိကြတာပဲ။"

"သူကျတော့ ဖခင်ရဲ့ အရှိန်အဝါကို အမိအရ အသုံးချတတ်ပြီး ရှင်ကျတော့ ဘာလို့ ဒီလို အခြေအနေမျိုးအထိ ရောက်သွားရတာလဲ။"

"ပြီးတော့ မဟာဆရာသခင်ကြီး ရှင့်စကားအရဆိုရင် အဲဒီနဂါးနတ်ဘုရားဒိုလော်သာ အာဟာရဓာတ်လွန်ကဲပြီး ခန္ဓာကိုယ်မပျက်စီးရင် ရှင့်နာမည်ကို နောက်ပြန်ပြန်ရေးမယ်ဆို။"

"ဒါဆို အခု ရှင့်ကို ဘယ်လိုခေါ်ရမလဲ... 'ကန်းကောင်ရှောင်ယွီ' လို့ ခေါ်ရမလား။"🤭

နင်ရုန်ရုန် က မဟာဆရာသခင်ကြီးကို ရဲ့တဲ့တဲ့ အကြည့်နဲ့ ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်တယ်။

ကောင်းကင်စီရင်ချက် ပေါ်လာပြီး တူညီတဲ့ ပါရမီချင်းမှာတင် တစ်ယောက်က ဘွဲ့အမည်ရ ဒိုလော် ဖြစ်လာနိုင်ပြီး မဟာဆရာသခင်ကြီးကတော့ ကျင့်စဉ်အဆင့် ၂၉ မှာတင် တစ်သက်လုံး ပိတ်မိနေတာကို မြင်ကတည်းက၊ သူမဟာ ယွီရှောင်ကန်းရဲ့ ပါးစပ်ကထွက်တဲ့ စကားတစ်ခွန်းကိုမှ မယုံကြည်တော့ပါဘူး။

ဒီလိုလူမျိုးက 'မဟာဆရာသခင်ကြီး' ဆိုတဲ့ ဘွဲ့အမည်နဲ့ ထိုက်တန်လို့လား။

တကယ့်ကို ရယ်စရာကောင်းလွန်းတယ်။

အကယ်လို့ သူ့လိုလူကို မဟာဆရာသခင်ကြီးလို့ ခေါ်နိုင်ရင် ကောင်းကင်စီရင်ချက်ပေါ်က နဂါးနတ်ဘုရားဒိုလော်ကို ဘာခေါ်ရတော့မလဲ။

"နင်ရုန်ရုန်... ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း! ငါ့ရဲ့ဆရာက မင်း ဝေဖန်ရမယ့်လူ မဟုတ်ဘူး!"

ထန်စန်းက နင်ရုန်ရုန်ရဲ့ ရှေ့မှာ ပိတ်ရပ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးထဲမှာ အေးစက်တဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့တယ်။

"ဟွန်း... အမှန်အတိုင်းပြောရရင် ငါ တကယ်ကို စဉ်းစားလို့မရဘူး။ ထန်စန်း... မင်းက ပါရမီရှင်တစ်ယောက်ပဲဥစ္စာ။"

"ကျင့်စဉ်အဆင့် ၂၉ ကိုတောင် အောင်မြင်စွာ မတက်လှမ်းနိုင်တဲ့ ယွီရှောင်ကန်းလို လူမျိုးကို ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် သက်ဝင်ယုံကြည်နေရတာလဲ။"

"သူကိုယ်တိုင်တောင် အဆင့် ၂၉ ကို မကျော်နိုင်ဘဲနဲ့ မင်းကို သွန်သင်ဆုံးမဖို့ ဘယ်ကနေ သတ္တိတွေ ရလာတာလဲ။"

"တခြားအရာတွေကို ဖယ်ထားဦး... သူက သက်တမ်းတစ်သောင်းကျော် ဝိညာဉ်သားရဲတစ်ကောင်က ဘယ်လောက်အထိ အင်အားကြီးလဲဆိုတာ သိလို့လား။ အဆင့် ၄၀ နောက်ပိုင်း ဘယ်လိုကျင့်ကြံရမလဲဆိုတာကော သူ သိလို့လား။"

"သူ ဒါတွေ တစ်ခုမှ မသိဘူး။"

နင်ရုန်ရုန်က ထန်စန်းကို လုံးဝမကြောက်ဘဲ တည့်တည့် စိုက်ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်တယ်။

"ငါ မင်းကို မေးကြည့်မယ်... ဒါတွေ တစ်ခုမှ မသိတဲ့လူက မင်းကို ယုံကြည်ချက်အပြည့်နဲ့ လမ်းညွှန်ပေးနေလို့ အကယ်လို့ သူသာ မှားသွားရင် ဘာဖြစ်မလဲ။"

"မင်း သိထားရမှာက အဆင့် ၃၀ နောက်ပိုင်း ကျင့်ကြံခြင်းနဲ့ ပတ်သက်သမျှ အရာအားလုံးဟာ သူ့ရဲ့ စိတ်ကူးယဉ်မှု သက်သက်ပဲ၊ သူကိုယ်တိုင် တစ်ခါမှ လက်တွေ့ မခံစားဖူးဘူး"

နင်ရုန်ရုန်ရဲ့ မေးခွန်းတွေက ထန်စန်းရဲ့ ရင်ထဲမှာ လူသတ်ချင်တဲ့ စိတ်ကို ပိုပြီး ပြင်းထန်လာစေခဲ့တယ်။

'ငါ့ရဲ့ဆရာကို ဒီလိုမျိုး သရော်ရဲတယ်ပေါ့... နင်ရုန်ရုန်၊ မင်းကတော့ ကိုယ့်သေတွင်းကိုယ် တူးလိုက်တာပဲ။'

ဒါပေါ့... ထန်စန်းဟာ အခုအချိန်မှာ နင်ရုန်ရုန်ကို လုံးဝ လက်ဖျားနဲ့တောင် မတို့ရဲပါဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူမရဲ့ နောက်ခံအဆင့်အတန်းက သူ့ကို ရှိန်စေတာကိုး။

သူက ဒီနေ့ ရန်ငြိုးကို စိတ်ထဲမှာပဲ တေးမှတ်ထားလိုက်တယ်။ အနာဂတ်ကျမှ နင်ရုန်ရုန်နဲ့ သူမရဲ့ နောက်ကွယ်က ဘုံခုနစ်ဆင့်ပြာသာဒ်ဂိုဏ်း ကို တန်ဖိုးကြီးကြီး ပြန်ပေးဆပ်စေရမယ်။

သူ့ဆရာ အဆင့် ၃၀ မတက်နိုင်တာနဲ့ သူ့ရဲ့ အဆင့် ၃၀ နောက်ပိုင်း ကျင့်ကြံခြင်းကိစ္စတွေနဲ့ ပတ်သက်လို့ကတော့...

ထန်စန်းရဲ့ အမြင်မှာတော့ သူ ကျင့်ကြံထားတဲ့ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ် ကောင်းကင်ဘုံကျင့်စဉ် နဲ့ သူ့ဆီမှာရှိတဲ့ ထန်ဂိုဏ်းရဲ့ အမွေအနှစ်တွေကသာ ဒိုလော်တိုက်ကြီးပေါ်က သူ့ရဲ့ အနာဂတ်အတွက် စစ်မှန်တဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်တွေ ဖြစ်ပါတယ်။

ဝိညာဉ်ပိုင်းဆိုင်ရာနဲ့ ပတ်သက်လို့ကတော့ သူက ဘေးတွဲလေ့ကျင့်ရုံလောက်ပဲ သဘောထားလိုက်တော့တယ်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက အသုံးမကျတဲ့ အမြွှာဝိညာဉ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားတာလေ၊ မူလက ဒီလိုအဆင့်မျိုးအထိ ရောက်မလာသင့်တဲ့လူပဲဥစ္စာ။

အကယ်လို့ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ် ကောင်းကင်ဘုံကျင့်စဉ်သာ မရှိရင် သူလည်း သူ့ဆရာလိုပဲ အဆင့် ၂၉ မှာ တစ်သက်လုံး ပိတ်မိနေမယ့်လူ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။

ဒီလိုအခြေခံနဲ့မှတော့ အခုလို အသက်အရွယ်မှာ ဒီလောက်အထိ အောင်မြင်မှု ရနေတာကို သူ ဘာကို ထပ်ပြီး မကျေမနပ် ဖြစ်နေရဦးမှာလဲ။

'ဝိညာဉ်ကျင့်စဉ်စနစ်ဆိုတာ ငါ့အတွက် လမ်းစဉ်အသေးအဖွဲလေးတစ်ခုပဲ။ ငါ့ရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ ဝှက်ဖဲက ထန်ဂိုဏ်းက ရလာတဲ့ အရာအားလုံးပဲ ဖြစ်ရမယ်။'

ဒီအချိန်မှာ ထန်စန်းဟာ သူရရှိထားတဲ့ ထန်ဂိုဏ်းအမွေအနှစ်တွေအတွက် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားနေပြီး ဒိုလော်တိုက်ကြီးပေါ်က လူတိုင်းကို အထက်စီးအမြင်နဲ့ ငုံ့ကြည့်နေခဲ့မိတယ်။

"ထန်စန်း... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

ထန်စန်းက သူတို့ကို အဆင့်နိမ့်တွေလို သဘောထားပြီး အထက်စီးက ကြည့်နေမှန်း မသိရှာဘဲ၊ မဟာဆရာသခင်ကြီးကတော့ ထန်စန်းကို ကျေးဇူးတင်ရှိမှု အပြည့်နဲ့ ကြည့်လိုက်တယ်။

တခြားလူတွေအားလုံး သူ့ကို အထင်သေးနေကြချိန်မှာ၊ သူ့ရဲ့ တပည့်ဖြစ်တဲ့ ထန်စန်းတစ်ယောက်ပဲ သူ့ကို ဆက်ပြီး ယုံကြည်ပေးနေတာလေ။

ဒီလိုတပည့်မျိုးကို ရရှိခဲ့တာ သူ တကယ်ပဲ ကံကောင်းလွန်းပါတယ်။

'ငါ ထန်စန်းအတွက် အသင့်တော်ဆုံး လမ်းစဉ်ကို မုချ ရှာဖွေပေးရမယ်။ ဒါမှ သူက အနာဂတ်မှာ ဒီတိုက်ကြီးရဲ့ ထိပ်သီးနေရာမှာ ရပ်တည်ပြီး ငါ့ရဲ့ ပါရမီကို လူတိုင်းရှေ့မှာ သက်သေပြနိုင်မှာ။'

မဟာဆရာသခင်ကြီးက ရင်ထဲမှာ ကတိကဝတ်ပြုရင်း တွေးလိုက်တယ်။

နောက်တစ်ကြိမ် ထန်စန်း ဝိညာဉ်ကွင်း သွားရောက်ရှာဖွေတဲ့ အခါကျရင် သူ့အတွက် ပိုပြီး သင့်တော်မယ့် ဝိညာဉ်သားရဲကို မုချ ရှာဖွေပေးဖို့ သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါပြီ။

'ငါ သေချာ စဉ်းစားကြည့်ရမယ်။ ထန်စန်းရဲ့ ငွေပြာမြက် အပေါ် ထိန်းချုပ်မှုက အလားအလာ ကောင်းနေပြီ။'

'ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ အဆိပ်ကတော့ ပြင်းအား မရှိသေးဘူး။ ဒါကြောင့် ငါ သူ့အတွက် ပိုပြီးတော့ ပြင်းထန်တဲ့ အဆိပ်ဓာတ်ခံရှိတဲ့ ဝိညာဉ်သားရဲကို ရှာပေးရမယ်။'

ဒီလိုတွေးရင်းနဲ့ မဟာဆရာသခင်ကြီးရဲ့ မျက်လုံးတွေက တောက်ပသွားခဲ့ပြီး အလွန်ရှားပါးတဲ့ အဆိပ်ဓာတ်ခံ ဝိညာဉ်သားရဲတစ်ကောင်ကို သတိရသွားခဲ့တယ်။

'ဟုတ်ပြီ... သေမင်းမိစ္ဆာပင့်ကူပဲ။ ဒီဝိညာဉ်သားရဲမျိုးက ထန်စန်းနဲ့ အလွန်ကို ကိုက်ညီတယ်။'

'သေမင်းမိစ္ဆာပင့်ကူက ကိုယ်တိုင်လည်း အဆိပ် ပြင်းထန်တဲ့အပြင် သေမင်းဓာတ် ဂုဏ်သတ္တိအချို့လည်း ပါဝင်သေးတယ်။ သေမင်းဓာတ်က ဝိညာဉ်သခင်ကို အားနည်းသွားစေနိုင်တာမို့ ထန်စန်းရဲ့ ထိန်းချုပ်ရေးစွမ်းရည်ကို ပိုပြီး မြင့်မားလာစေလိမ့်မယ်။'

'ဒါက လက်ရှိ ထန်စန်းအတွက် အသင့်တော်ဆုံး ဝိညာဉ်သားရဲပဲ! ငါ ဘာလို့ အရင်က ဒါကို မတွေးမိခဲ့တာပါလိမ့်။'

ယွီရှောင်ကန်းဟာ ရင်ထဲမှာ အတိုင်းမသိ ဝမ်းသာသွားခဲ့တယ်။ သူက အခန်းပြန်ရောက်ရင် သေမင်းမိစ္ဆာပင့်ကူရဲ့ အချက်အလက်တွေကို သေချာ ပြန်စိစစ်ပြီးမှ ဒီအံ့ဩစရာ သတင်းကောင်းကို ထန်စန်းကို ပြောပြဖို့ ပြင်ဆင်လိုက်တော့တယ်။

**အမှောင်ကမ္ဘာ၊ ဝိညာဉ်နန်းတော်တွင်။

"ဒါနဲ့ ပြီးသွားတာလား။"

အောက်မှာ မတ်တတ်ရပ်နေတဲ့ ဟူလျဲ့နာ ဟာ အားမရသေးတဲ့ ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေခဲ့တယ်။

သူမက အဲဒီနဂါးနတ်ဘုရားဒိုလော်ရဲ့ ပထမဝိညာဉ်ကွင်းက သက်တမ်း ဘယ်လောက်ရှိလဲဆိုတာကို တိတိကျကျ သိချင်နေတာလေ။

"ကဲပါ နာနာ... အကြာကြီး ကြည့်ခဲ့ရပြီဆိုတော့ ဒီနေ့အတွက် လေ့ကျင့်မှုကို စတင်သင့်ပြီ။"

ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီး ပလ္လင်ထက်ကနေ ဘိဘိတုန် က ငုံ့ကြည့်ပြီး ဟူလျဲ့နာရဲ့ ဘေးက ရှေယွဲ့ နဲ့ ယန့် တို့ကိုပါ တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။

"မင်းတို့ နှစ်ယောက်လည်း အတူတူပဲ... အားလုံး သေချာ ကြိုးစားကျင့်ကြံကြ။ ငါ ဝေလငါးကော်တွေကို လိုက်လံစုဆောင်းဖို့ လူလွှတ်ထားပြီးပြီ။ မင်းတို့ နောက်ထပ် ဝိညာဉ်ကွင်းတွေ မရခင်မှာ တစ်ယောက်ချင်းစီ သက်တမ်းတစ်သောင်းကျော် ဝေလငါးကော် တစ်ပိုင်းစီ သန့်စင်ခွင့် ရစေရမယ်။"

"ဒီလို ရခဲတဲ့ အခွင့်အရေးကို တန်ဖိုးထားကြ! နားလည်လား။"

"နားလည်ပါပြီ။ စိတ်ချပါ ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီး။ ဝေလငါးကော်ရဲ့ ကူညီမှုနဲ့ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အထက်အကန့်အသတ်ကို ကျော်လွန်တဲ့ ဝိညာဉ်ကွင်းကို မုချ ရရှိအောင် လုပ်ပါ့မယ်"

ရှေယွဲ့ရဲ့ ဘေးမှာ ရပ်နေတဲ့ ယန့်က ရှေ့တိုးပြီး အရင်ဆုံး ဖြေလိုက်တယ်။

"ဆရာ... စိတ်အေးအေးထားပါ။ ကျွန်မတို့ ဆရာ့ရဲ့ မျက်နှာကို လုံးဝ အကျိုးပျက်စေမှာ မဟုတ်ပါဘူး!"

ဟူလျဲ့နာကလည်း ယုံကြည်ချက်အပြည့်နဲ့ ပြောလိုက်တယ်။

ဟူလျဲ့နာရဲ့ မျက်နှာထက်က ယုံကြည်ချက်တွေကို မြင်တော့ ဘိဘိတုန်ရဲ့ မျက်နှာအမူအရာက အနည်းငယ် နူးညံ့သွားပြီး အသံတိုးတိုးနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။

"ဒါဆိုရင်လည်း အမြန်သွားပြီး လေ့ကျင့်ကြတော့။ နောက်နှစ်အနည်းငယ်မှာ ကျင်းပမယ့် အဆင့်မြင့်ဝိညာဉ်သခင် အကယ်ဒမီ အဖွဲ့လိုက်ပြိုင်ပွဲ မှာ မင်းတို့အတွက် လက်ဆောင်တွေ ငါ ပြင်ဆင်ထားပြီးသား။"

စကားအနည်းငယ် ထပ်ပြောပြီးနောက် ဘိဘိတုန်က ဟူလျဲ့နာတို့ သုံးယောက်ကို ထွက်ခွာခွင့် ပေးလိုက်ပြီး၊ ဂန္ဓမာဒိုလော် ယွဲ့ကွမ်း နဲ့ တစ္ဆေဒိုလော် ကွေ့မေ တို့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။

"ယွဲ့ကွမ်း... ကွေ့မေ။"

"ရှိပါတယ်!"

"ကောင်းကင်စီရင်ချက် ပေါ်လာတာကြောင့် ဒိုလော်တိုက်ကြီးက နောက်ပိုင်း ငြိမ်သက်နေမှာ မဟုတ်တော့ဘူး။ အောက်ကလူတွေကို ညွှန်ကြားလိုက်ပါ... နောက်ပိုင်း ဝေလငါးကော်လို အရာမျိုးတွေ ပေါ်လာရင် ငါ့ဆီ ခွင့်ပြုချက်တောင်းနေစရာ မလိုဘူး၊ ချက်ချင်းပဲ အရောင်းအဝယ် ပိတ်ပင်တဲ့ အမိန့် ထုတ်ပြန်လိုက်။"

"နားလည်ပါပြီ!"

"ပြီးတော့ ကမ်းရိုးတန်း မြို့ပြတွေမှာ ဝိညာဉ်နန်းတော်ခွဲတွေ ပိုပြီး တည်ဆောက်ပြီး ပင်လယ်ရပ်ခြား ကိစ္စရပ်တွေကို စီမံခန့်ခွဲ။ ငါ ဒီနေ့မှပဲ ဝေလငါးကော်လို ရတနာမျိုးတွေက ပင်လယ်ထဲမှာ ရှိနေမှန်း သိရတာ။"

"ပင်လယ်ထဲက ဝိညာဉ်သားရဲတွေနဲ့ပါ ပေါင်းစပ်လိုက်ရင်... သမုဒ္ဒရာကြီးဟာ ကြယ်တာရာတောအုပ်ကြီး လိုပဲ ငါတို့မသိသေးတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ အများကြီး ဝှက်ဖုံးထားတာပဲ။"

ဘိဘိတုန်က မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း ခန်းမအပြင်ဘက် ကောင်းကင်အစွန်းက ဝေးလံလှတဲ့ သမုဒ္ဒရာကြီး ရှိရာဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်မိတယ်။

"ဒါက..."

ယွဲ့ကွမ်းနဲ့ ကွေ့မေတို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် လှမ်းကြည့်လိုက်ကြပြီး စိတ်ထဲမှာ မရေမရာ ဖြစ်သွားကြတယ်။

ဘာလို့ဆို သူတို့လည်း ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီး ပြောတဲ့ စကားက အလွန်တရာ အကျိုးအကြောင်း ရှိလှတယ်လို့ ခံစားလိုက်ရလို့ပါပဲ။

အောက်က လူနှစ်ယောက်ရဲ့ မျက်နှာအမူအရာကို ကြည့်ပြီး ဘိဘိတုန်ရဲ့ ရင်ထဲမှာ မျှော်လင့်ချက်တွေ ပေါ်လာခဲ့တယ်။

သူမရဲ့ ဒုတိယဝိညာဉ်ဖြစ်တဲ့ ဝိညာဉ်ဝါးမြိုပင့်ကူဧကရာဇ် မှာ ဝိညာဉ်ကွင်းတွေ အများကြီး လိုအပ်နေသေးတာလေ။

အကယ်လို့ သမုဒ္ဒရာကြီးဟာ တကယ်ပဲ ကြယ်တာရာတောအုပ်ကြီးလို ဖြစ်နေမယ်ဆိုရင်... သူမအနေနဲ့ ပင်လယ်ထဲမှာ ပိုပြီးတော့တောင် အင်အားကြီးမားတဲ့ ဝိညာဉ်သားရဲတွေကို ရှာဖွေနိုင်မလား။