အခန်း (၃၀) ချန်တောက်လျို - ဝိညာဉ်က စာသင်ရမှာကို မုန်းနေတယ် ဟုတ်လား... ဒါ တကယ့်ကို ထူးဆန်းတဲ့ အမြင်ပဲ

ထန်စန်း နဲ့ တခြားလူတွေဟာ မဟာဆရာသခင်ကြီးရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကျပြီး အားကိုးရာမဲ့နေတဲ့ ပုံစံကို ကြည့်နေကြရတယ်။

သူတို့တွေ မဟာဆရာသခင်ကြီးကို နှစ်သိမ့်ပေးချင်ပေမဲ့ ဘယ်လို စကားစပြောရမှန်း မသိဖြစ်နေကြတာလေ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မဟာဆရာသခင်ကြီးဟာ နှစ်ပေါင်းများစွာကြာအောင် ဒီကိစ္စကို ရင်ထဲမှာ အမာရွတ်တစ်ခုလို သယ်ဆောင်လာခဲ့တာကို သူတို့အားလုံး သိကြတာကိုး။

ကောင်းကင်စီရင်ချက် ပေါ်က ယွီရှောင်ကန်း ရဲ့ အခြေအနေက တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုပြီး ကောင်းမွန်လာတာကို မြင်နေရတော့၊ သူ့ရဲ့ အပြိုင်ခန္ဓာကိုယ်ဖြစ်တဲ့ မဟာဆရာသခင်ကြီးအနေနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် စိတ်မကောင်းမဖြစ်ဘဲ နေနိုင်ပါ့မလဲ။

ဒါပေမဲ့ မဟာဆရာသခင်ကြီးကို သနားမိတာအပြင်၊ အဲဒီနေရာမှာ ရှိနေတဲ့လူတိုင်းဟာ ရင်ထဲမှာ တကယ်ပဲ အံ့ဩမှင်တက်နေမိကြတာ အမှန်ပဲ။

"ခန္ဓာကိုယ်ကနေ သီးခြားခွဲထွက်နိုင်တဲ့ သားရဲဝိညာဉ်က ဒီလောက်အထိ စွမ်းလိမ့်မယ်လို့ တကယ်ကို မထင်ထားမိဘူး။"

"ဒါဆိုရင် ငါ့မှာသာ အပြင်ထွက်နိုင်တဲ့ ဝိညာဉ်မျိုး ရှိရင်၊ ငါ့ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ ဝိညာဉ်နဲ့ နှစ်ခုပေါင်းပြီး ကျင့်ကြံရင် တစ်ရက်ကျင့်တာက တခြားလူတွေ နှစ်ရက်ကျင့်တာနဲ့ ညီမျှမှာပေါ့ မဟုတ်ဘူးလား။"

"အဲဒါဆို ငါ့ရဲ့ စွမ်းအားတွေက ပျံတက်သွားသလိုမျိုး တိုးတက်လာမှာ မဟုတ်လား။"

"ပြီးတော့ ငါ့ရဲ့ မိစ္ဆာမီးတောက်တွေကလည်း ဝိညာဉ်နဲ့အတူ ခန္ဓာကိုယ်အပြင်ဘက်ကို ထွက်သွားနိုင်ရင် ငါ ဒီလောက်အထိ ဒုက္ခခံနေရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။"

မာဟုန်ကျွင်း က အော်စကာ ဘေးကို ကပ်သွားပြီး မနာလိုဖြစ်ရိပ်အပြည့်နဲ့ တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောလိုက်တယ်။

"အဲဒါတော့ ဟုတ်ပါရဲ့၊ ဒါပေမဲ့ စိတ်မကောင်းစရာက မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်က ခန္ဓာကိုယ်အပြင်ဘက် ထွက်နိုင်တဲ့ ဝိညာဉ်မျိုး မဟုတ်ဘူးလေ။"

အော်စကာက ပုခုံးတွန့်ပြလိုက်ပြီး ဒီအကြောင်းအရာအပေါ် သိပ်ပြီး စိတ်ဝင်စားပုံ မပြပါဘူး။

ဘေးနားက ဒိုင်မုပိုင် ကတော့ သူတို့နှစ်ယောက်ကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး၊ ထောင့်တစ်နေရာမှာပဲ ဆက်ထိုင်ကာ ဘာကိုမှ သတိမထားမိတော့ဘဲ တွေတွေကြီး ငေးငိုင်နေမိတော့တယ်။

ကောင်းကင်စီရင်ချက်က ဝေလငါးကော် ရဲ့ ဆေးအာနိသင်ကို အပြည့်အဝ အတည်ပြုပေးလိုက်ကတည်းက သူဟာ ဒီလိုပုံစံ ဖြစ်သွားခဲ့တာ။

သူ့ရဲ့ ပုံစံကို ကျူးကျူချိန်း က ကြည့်ပြီး ရင်ထဲမှာ လုံးဝကို စိတ်ပျက်သွားမိတော့တယ်။

သူမက ဒိုင်မုပိုင် ရင်ထဲက မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေမှုကို နားလည်ပေးနိုင်ပေမဲ့၊ သူ့ရဲ့ လက်လျှော့အရှုံးပေးလိုက်တဲ့ အမူအရာကိုတော့ လုံးဝ သဘောမတူနိုင်ပါဘူး။

ဒီအချိန်မှာ ကျူးကျူချိန်းဟာ ဒိုင်မုပိုင် ကို ကောင်းကင်စီရင်ချက်ပေါ်က နဂါးနတ်ဘုရားဒိုလော် ယွီရှောင်ကန်း လိုမျိုး ဖြစ်စေချင်မိတာ အမှန်ပဲ။ ရှေ့မှာ ဘယ်လောက်ပဲ အခက်အခဲတွေ ရှိနေပါစေ၊ ဘယ်တော့မှ လက်လျှော့မသွားတဲ့ စိတ်ဓာတ်မျိုးပေါ့။

ပြဿနာတွေ၊ အခက်အခဲတွေ ရှိလာရင် အဖြေရှာဖို့ နည်းလမ်းကိုပဲ စဉ်းစားရမှာလေ။

သူက အသက် ခြောက်နှစ်ပဲ ရှိသေးတာတောင် ဝေလငါးကော်ရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ အသုံးဝင်ပုံကို ရှာဖွေနိုင်ခဲ့ပြီး၊ သူ့ရဲ့ ဝိညာဉ်က ကျင့်ကြံနိုင်လို့ ကျင့်ကြံခြင်းနှုန်းကို နှစ်ဆအထိ တိုးမြှင့်နိုင်တယ်ဆိုတာကိုပါ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့တာပဲ။

မင်းကော ဒိုင်မုပိုင်... ဘာဖြစ်လို့ သူ့ဆီကနေ အတုမယူနိုင်ရတာလဲ။

ဒိုင်မုပိုင်ရဲ့ မွေးရာပါ ပါရမီက ကောင်းကင်စီရင်ချက်ပေါ်က နဂါးနတ်ဘုရားဒိုလော်ရဲ့ ပါရမီထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုပြီး သာလွန်ခဲ့တာပဲ မဟုတ်လား။

ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာတော့ သူဟာ ဒီလိုမျိုး သနားစရာကောင်းတဲ့ အခြေအနေအထိ စိတ်ဓာတ်ကျနေခဲ့တာပဲ။

"ငါသာ ဒိုင်မုပိုင် နေရာမှာ ကောင်းကင်စီရင်ချက်ပေါ်က နဂါးနတ်ဘုရားဒိုလော်နဲ့ လဲလှယ်လိုက်လို့ ရရင် သိပ်ကောင်းမှာပဲ။ အကယ်လို့ သူသာဆိုရင် အခုလို အကြပ်အတည်းကို ကျော်ဖြတ်နိုင်မယ့် နည်းလမ်းကို အသေအချာ ရှာဖွေနိုင်မှာ..."

ကျူးကျူချိန်းက ရင်ထဲမှာ စိတ်မကောင်းစွာနဲ့ တွေးနေမိတော့တယ်။

【ဗီဒီယိုက ဆက်သွားနေတယ်...】

【ရှောင်လုံ ကလည်း ကျင့်ကြံနိုင်တယ်ဆိုတာကို သိလိုက်ရပြီးတဲ့နောက်မှာ ရှောင်လုံက သူသင်ပေးတဲ့ ကျင့်စဉ်တွေကို အရမ်းမြန်မြန် ဆွဲယူနိုင်တာကို မြင်တော့ယွီရှောင်ကန်းဟာ ရှောင်လုံကို သာမန် ဝိညာဉ်တစ်ခုလိုမျိုး ဘယ်လိုမှ သဘောထားလို့ မရတော့ဘူးဆိုတာကို နားလည်လိုက်တယ်။】

【သူ့ရဲ့ ဦးနှောက် ဉာဏ်ရည်က သာမန် လူတစ်ယောက်ထက်တောင် နည်းနည်းမှ မနိမ့်ကျပါဘူး။】

【ဒါကြောင့် ယွီရှောင်ကန်းဟာ ရှောင်လုံကို စာဖတ်တာ၊ စာရေးတာ အပါအဝင် အခြေခံ ဗဟုသုတအချို့ကို စတင်ပြီး သင်ကြားပေးဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်။】

【ရလဒ်ကတော့ ယွီရှောင်ကန်း မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပါပဲ၊ ရှောင်လုံက အရမ်းကို လျင်လျင်မြန်မြန် သင်ယူနိုင်ခဲ့တယ်။】

【ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာတင် ရှောင်လုံဟာ အချို့အရာတွေကို တစ်ကိုယ်တော် လုပ်နိုင်လာခဲ့တယ်။ သူ လုပ်ပြီးသွားရင်လည်း ပြန်လာပြီး စက္ကူပေါ်က စာလုံးတွေကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ သူ့ကို အချက်အလက်တွေ ပြန်လည် ဆက်သွယ် ပြောပြနိုင်ခဲ့တယ်။】

【နောက် ရက်အနည်းငယ် ကြာတဲ့အခါမှာတော့ ရှောင်လုံဟာ သူ့ရဲ့ လက်သည်းတွေကို မင်ရည်တို့ပြီး စက္ကူပေါ်မှာ ရိုးရှင်းတဲ့ စာသားအချို့ကို ကိုယ်တိုင် ရေးသားနိုင်တဲ့အထိ ဖြစ်လာခဲ့တော့တယ်။】

【သူ့ရဲ့ လမ်းညွှန်မှုအောက်မှာ ရှောင်လုံဟာ အရှိန်အဟုန်နဲ့ အရွယ်ရောက် တိုးတက်လာတာကို ကြည့်ပြီး ယွီရှောင်ကန်းဟာ တစ်ခုခုကို မွေးမြူပျိုးထောင်နေရသလိုမျိုး ခံစားချက်ကို ရုတ်တရက် ရရှိလာခဲ့တယ်။】

【ဒီလို မွေးမြူနေရတဲ့ အရာက တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရရင် အခြား "ငါကိုယ်တိုင်" ဖြစ်နေပေမဲ့ပေါ့။】

【သူကိုယ်တိုင် ဖြစ်နေတဲ့အတွက်ကြောင့်လည်း ယွီရှောင်ကန်းရဲ့ ခေါင်းထဲမှာ စိတ်ကူးစိတ်သန်း အသစ်အဆန်းတွေက တဖွဲဖွဲ ပေါ်ထွက်လာမိတော့တယ်။】

【ရှောင်လုံကို စာအတော်အတန် ဖတ်နိုင်တဲ့အထိ သင်ကြားပေးပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ယွီရှောင်ကန်းဟာ မိမိကိုယ်တိုင်နဲ့ ရှောင်လုံ ကြားက ဆက်နွှယ်မှုအပေါ် ရိုးရှင်းတဲ့ စမ်းသပ်ချက်တစ်ခုကို စတင်ခဲ့တယ်။】

【စမ်းသပ်ချက်ရဲ့ အကြောင်းအရာက အရမ်းရိုးရှင်းပါတယ်။ ယွီရှောင်ကန်းဟာ သူတစ်ခါမှ မဖတ်ဖူးသေးတဲ့၊ အတွင်းထဲမှာ ဘာတွေရေးထားလဲ လုံးဝမသိသေးတဲ့ စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ယူလာခဲ့တယ်။】

【သူက အဲဒီစာအုပ်ကို ရှောင်လုံ ရှေ့မှာ ချပေးပြီး ရှောင်လုံကို အတွင်းထဲက စာတွေကို ဖတ်ခိုင်းလိုက်တယ်။】

【ဒီအတောအတွင်းမှာတော့ ယွီရှောင်ကန်းက အဝေးတစ်နေရာမှာပဲ နေခဲ့ပြီး စာအုပ်ထဲက အကြောင်းအရာတွေကို လုံးဝ လှမ်းမကြည့်ခဲ့ပါဘူး။】

【ရှောင်လုံက စာအုပ်တစ်အုပ်လုံးကို ဖတ်ပြီးသွားတဲ့ အခါမှာတော့ ယွီရှောင်ကန်းဟာ ဝိညာဉ်ကို ပြန်လည် ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ရှောင်လုံကို သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲ ပြန်သွင်းလိုက်တယ်။】

【ဒါတွေ အားလုံးကို လုပ်ဆောင်ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ယွီရှောင်ကန်းဟာ ထူးခြားတဲ့ ခံစားချက်မျိုး ဘာမှ ခံစားရခြင်း မရှိသေးပါဘူး။】

【"ကြည့်ရတာ ဒီစိတ်ကူးကတော့ အလုပ်မဖြစ်ဘူး ထင်တယ်..."】

【ဘာမှမရှိတဲ့ သူ့ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး ယွီရှောင်ကန်းဟာ အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားမိတယ်။】

【ဒါပေမဲ့ ယွီရှောင်ကန်းက စာအုပ်ကို ကောက်ယူပြီး ပြန်သိမ်းဖို့ ပြင်လိုက်တဲ့ အချိန်မှာပဲ၊ သူ့မျက်လုံးက စာအုပ်ရဲ့ မျက်နှာဖုံးကို မတော်တဆ လှမ်းကြည့်မိသွားခဲ့တယ်။】

【အဲဒီတစ်ခဏမှာပဲ အနည်းငယ် ဝေဝါးနေတဲ့ မှတ်ဉာဏ်တစ်ခုက သူ့ခေါင်းထဲကို ရုတ်တရက် တိုးဝင်လာခဲ့တော့တယ်!】

【အဲဒီ ဝေဝါးလှတဲ့ မှတ်ဉာဏ်ထဲမှာတော့ အပြာရောင် သားရဲကြီးတစ်ကောင်က သူ့ရဲ့ ဓားကို သွေးနေပြီး၊ ကြောက်လန့်တုန်ရင်နေတဲ့ အရာတွေဆီကို တဖြည်းဖြည်း လှမ်းလျှောက်သွားနေတာပဲ ဖြစ်တယ်။】

【ဒီပုံရိပ်က အရမ်းကို စိတ္တဇဆန်လွန်းတာကြောင့် ယွီရှောင်ကန်းအနေနဲ့ အဲဒီအပြာရောင် သားရဲကြီးက ဘာလဲ၊ သူ ဘယ်အရာတွေဆီ လျှောက်သွားနေတာလဲဆိုတာကို ခွဲခြားဖို့ ခက်ခဲလွန်းလှပါတယ်။】

【ဒါပေမဲ့လည်း ဒီလို ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာတဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေကြောင့် ယွီရှောင်ကန်းရဲ့ မျက်လုံးတွေက ပြူးကျယ်သွားခဲ့ရပြီ။】

【သူဟာ အသိစိတ်အရပဲ ဒီမှတ်ဉာဏ်နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အကြောင်းအရာတွေကို ထပ်ပြီး သတိရအောင် ကြိုးစားလိုက်မိတယ်။】

【ဒါပေမဲ့ စိတ်မကောင်းစရာကတော့ သူ့ခေါင်းထဲမှာ ဒီလောက်ပဲ ရှိနေခဲ့တာပါ။】

【ဒါပေမဲ့ ယွီရှောင်ကန်းက စိတ်မပျက်သွားပါဘူး။ သူဟာ လက်ထဲက စာအုပ်ကို ဖွင့်လိုက်ပြီး အတွင်းထဲက ပုံပြင်ကို တစ်မျက်နှာချင်းစီ လိုက်ဖတ်ကြည့်ပါတော့တယ်။】

【အဲဒီစာအုပ်ကတော့ အနိုင်ကျင့်ခံခဲ့ရတဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက်က အင်အားကြီးတဲ့ ဝိညာဉ်တစ်ခု နိုးထလာခဲ့ပြီး၊ တစ်ဆင့်ပြီးတစ်ဆင့် သန်မာလာကာ နောက်ဆုံးမှာ ဘွဲ့အမည်ရ ဒိုလော် တစ်ယောက် ဖြစ်လာပြီး ကလဲ့စားချေနိုင်ခဲ့တဲ့ ပုံပြင်ပဲ ဖြစ်တယ်။】

【စာအုပ်ထဲမှာ သရုပ်ဖော်ပုံတွေ အများကြီး ပါဝင်ပြီး၊ အမှတ်ရစရာအကောင်းဆုံး ပုံကတော့ နောက်ဆုံးမှာ ကောင်လေး ကလဲ့စားချေတဲ့ အခန်းပဲ ဖြစ်ပါတယ်။】

【အပြာရောင် မီးတောက်တွေ ဝန်းရံနေတဲ့ အပြာရောင် ဝံပုလွေ ဝိညာဉ်ပူးကပ်ခြင်း နဲ့အတူ၊ အင်အားကြီးတဲ့ ဘွဲ့အမည်ရ ဒိုလော်ဟာ ထက်မြက်တဲ့ ဓားကို ကိုင်ဆောင်ပြီး သူ့ရဲ့ ရန်သူတွေဆီကို တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့တာ။】

【ဒါဟာ သူ့ခေါင်းထဲမှာ ရုတ်တရက် ပေါ်လာခဲ့တဲ့ ပုံရိပ်နဲ့ ထပ်တူထပ်မျှပါပဲ!】

【"တကယ်... တကယ်ကြီး လုပ်လို့ရတာပဲ!"】

【ယွီရှောင်ကန်းဟာ စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းလို့ ခုန်မိမတတ် ဖြစ်သွားရတယ်။】

【အကယ်၍ ရှောင်လုံ က စာဖတ်လို့ ပြီးသွားတဲ့ အခါမှာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲ ပြန်သိမ်းလိုက်ရင်၊ သူဟာ ရှောင်လုံရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေကိုပါ တိုက်ရိုက် ရရှိနိုင်တာပဲ ဖြစ်တယ်။】

【ဒီမှတ်ဉာဏ်က အခုလောလောဆယ်မှာ အရမ်းဝေဝါးနေပြီး၊ ထင်ရှားတဲ့ အခန်းတွေတောင် စိတ္တဇဆန်နေသေးပေမဲ့ပေါ့။】

【ဒါပေမဲ့ ရှောင်လုံက အခုမှ စသင်ယူနေရတာလေ၊ အရေးမကြီးတဲ့ အကြောင်းအရာတွေကို သေချာမမှတ်မိနိုင်တာက သဘာဝကျပါတယ်။】

【နောင်အနာဂတ်မှာ ရှောင်လုံ က ဆက်ပြီး သင်ယူသွားတာနဲ့ သူ မှတ်မိနိုင်တဲ့ ပုံရိပ်တွေက ပိုများလာမှာဖြစ်ပြီး သူ နားလည်နိုင်တဲ့ အကြောင်းအရာတွေကလည်း ပိုပြီး တိုးပွားလာမှာ အသေအချာပဲ။】

【အဲဒီအချိန်ကျရင် ယွီရှောင်ကန်းဟာ ရှောင်လုံနဲ့အတူ သင်ယူနိုင်မှာဖြစ်ပြီး နှစ်ဆသော သင်ယူမှုစွမ်းရည်ကို ခံစားရရှိနိုင်တော့မှာ ဖြစ်တယ်!】

【ဒါဟာ သူနဲ့ ရှောင်လုံ အတူတူ ကျင့်ကြံပြီး ကျင့်ကြံခြင်းနှုန်းနှစ်ဆကို ရရှိတာထက်တောင် ပိုပြီး ကံကြမ္မာကို ဆန့်ကျင်ရာ ရောက်နေပါသေးတယ်။】

【ဒါကြောင့်ပဲ ဒီထူးခြားတဲ့ ဂုဏ်သတ္တိရဲ့ မရေမတွက်နိုင်တဲ့ အသုံးဝင်ပုံတွေဟာ ယွီရှောင်ကန်းရဲ့ ခေါင်းထဲမှာ ချက်ချင်း ပေါ်ပေါက်လာခဲ့တော့တယ်။】

【ဥပမာ... ကြယ်တာရာတောအုပ်ကြီး ကို ဝိညာဉ်ကွင်း သွားရှာတဲ့ အခါမှာ၊ သူနဲ့ ရှောင်လုံကို လမ်းခွဲပြီး ရှာခိုင်းလို့ရတယ်။ သင့်တော်တဲ့ ဝိညာဉ်သားရဲ ကို တွေ့ပြီဆိုတာနဲ့ ရှောင်လုံက ခန္ဓာကိုယ်ထဲ ပြန်ဝင်ပြီး သူ့ကို သတင်းအချက်အလက် လာပေးရုံပဲ။】

【ဒါမှမဟုတ် သူက ကျင့်ကြံနေတဲ့ အချိန်မှာ ရှောင်လုံကို စာလေ့လာခိုင်းထားလို့ရတယ်၊ ဒါမှမဟုတ် ရှောင်လုံက ကျင့်ကြံနေချိန်မှာ သူက စာလေ့လာလို့ရတယ်။ အချိန်တူတူအတွင်းမှာပဲ သူဟာ တခြားလူတွေထက် နှစ်ဆသော အလုပ်တွေကို ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ဆောင်နိုင်မှာ ဖြစ်တယ်။】

【သူနဲ့ ရှောင်လုံကြားက ဆက်နွှယ်မှုကို အတည်ပြုပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ မရေမတွက်နိုင်တဲ့ အသုံးဝင်ပုံတွေက ယွီရှောင်ကန်းရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ပေါ်ထွက်လာခဲ့တော့တယ်။】

အလင်းကမ္ဘာ၊ ဝိညာဉ်နန်းတော်တွင်။

"ရှောင်ကန်း... ရှောင်လုံက ဒီလိုအရာမျိုးကိုပါ လုပ်နိုင်တာလား။ ဘာဖြစ်လို့ မင်း ငါ့ကို တစ်ခါမှ ပြောပြတာ မကြားဖူးရတာလဲ။"

ဘိဘိတုန် ရဲ့ မျက်လုံးတွေ ပြူးကျယ်သွားခဲ့ပြီး၊ အလင်းရောင်အောက်မှာ အိပ်မောကျနေတဲ့ မလှမ်းမကမ်းက နဂါးကြီးကို အံ့ဩတကြီးနဲ့ လှမ်းကြည့်လိုက်မိတယ်။

"ဟားဟားဟား... အဲဒီတုန်းက ငါက အဲဒီကောင်လေးကို စာတွေ အများကြီး အတင်းသင်ခိုင်းလို့၊ သူက စာသင်ရမှာကို နည်းနည်း စိတ်နာသွားတာလေ။"

"အဲဒါကြောင့် နောက်ပိုင်း ငါ့ရဲ့ စွမ်းအားတွေ တိုးတက်လာပြီး စာလေ့လာဖို့ သိပ်မလောတော့တဲ့ အချိန်မှာတော့ သူ့ကို အတင်းအကျပ် မခိုင်းတော့တာ။"

ဘိဘိတုန်ရဲ့ စကားကို ကြားတော့ ယွီရှောင်ကန်းက အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်တယ်။

ဘေးနားက ချန်တောက်လျို နဲ့ တခြားလူတွေကတော့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ဆွံ့အစွာနဲ့ ကြည့်လိုက်မိကြတော့တယ်။

'ကိုယ့်ရဲ့ ဝိညာဉ်ကို စာသင်ရမှာကို စိတ်နာသွားအောင်အထိ လုပ်ခဲ့တယ် ဟုတ်လား...

ဘုရားရေ... အဲဒီတုန်းက မင်း အဲဒီဝိညာဉ်ကို ဘယ်လောက်အထိတောင် အလုပ်ခိုင်းခဲ့လို့လဲ။’