အခန်း ၁၉ သန်းခေါင်ယံအချိန်မှာ ဝက်တွေက ဘာလို့ အော်ဟစ်ညည်းတွားနေကြတာလဲ။

【 ယွီရှောင်ကန်းရဲ့ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကိုင်ထားတဲ့ လက်က လေထဲမှာတင် ရပ်တန့်သွားခဲ့ရတယ်။ 】

【 သူ့ရဲ့ အကြည့်က ယဲ့ဟန်ချွမ်းနဲ့အတူ "ယောက်ျားအချင်းချင်းပဲ နားလည်နိုင်မယ့်" အပြုံးမျိုးကို ပြုံးနေကြတဲ့ လူငယ်တွေဆီကို ရောက်ရှိသွားခဲ့တယ်။ 】

【 သူတို့ရဲ့ ခြေလှမ်းတွေက ယိမ်းထိုးနေပြီး၊ ခြေလက်တွေက အားအင်ချည်းနဲ့ကာ ကြွက်သားတွေကလည်း ပျော့ခွေနေခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ မျက်လုံးအောက်မှာ ကြီးမားတဲ့ ကွင်းမည်းကြီးတွေ နဲ့အတူ ခဏခဏ သမ်းဝေနေခဲ့ကြသေးတယ်။ 】

【 ဘယ်လိုပဲ ကြည့်ကြည့်၊ ဒီလူတွေဟာ အလွန်အမင်း အားအင်ချည်းနဲ့ နုနယ်နေတာ ထင်ရှားပါတယ်။ 】

【 ဒါပေမဲ့ သူတို့ကတော့ အာရုဏ်တက်တဲ့အထိ တိုက်ပွဲဝင်ဦးမှာလို့ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ကြွားဝါဝံ့ကြသေးတယ်။ 】

【 ဒီစကားရဲ့ နောက်ကွယ်က သွယ်ဝိုက်တဲ့ အဓိပ္ပာယ် ဟာ ယွီရှောင်ကန်းကို နက်နက်နဲနဲ မစဉ်းစားဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်သွားစေခဲ့တော့တယ်။ 】

အမှောင်ကမ္ဘာ၊ ဝိညာဉ်နန်းတော်တွင်။

"ဘာတွေ နက်နက်နဲနဲ စဉ်းစားနေတာလဲ။ အဲဒီလို အောက်တန်းကျတဲ့ အရာတွေကို တကယ်ကြီး သုတေသနလုပ်ချင်နေတာ... ဒီကောင်က ယွီရှောင်ကန်းဆိုတဲ့ နာမည်နဲ့ လုံးဝ မထိုက်တန်တော့ဘူး"(မျက်ကန်းဒိုလော်ပြောပြီး)

ဘိဘိတုန်က ကောင်းကင်စီရင်ချက်ထဲက ယွီရှောင်ကန်းကို ကြည့်ပြီး၊ သူက အဲဒီလို အရာတွေအပေါ် စိတ်ဝင်စားမှု ရှိနေတာကို မြင်တော့ ချက်ချင်းပဲ ရွံရှာစက်ဆုပ်တဲ့ အမူအရာ ပေါ်လာခဲ့တယ်။

သူမဆရာရဲ့ မျက်နှာပေါ်က ဒေါသကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ၊ အောက်မှာ မတ်တတ်ရပ်နေတဲ့ ဟူလျဲ့နာဟာ သူမ မေးမလို့ ပြင်နေတဲ့ မေးခွန်းကို ပြန်မျိုချလိုက်ရတော့တယ်။

ဒါပေမဲ့ မကြာခင်မှာပဲ သူမက ဘေးနားက ဂန္ဓမာဒိုလော်ယွဲ့ကွမ်းဆီကို လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။

"အကြီးအကဲ ယွဲ့ကွမ်း... သူတို့ တကယ်ပဲ ဘာအကြောင်း ပြောနေကြတာလဲဟင်။" ဟူလျဲ့နာက ရိုးသားဖြူစင်တဲ့ မျက်နှာလေးနဲ့ မေးလိုက်တယ်။

ဘိဘိတုန်ရဲ့ တပည့်အဖြစ် စောစောစီးစီး ခေါ်ယူခြင်း ခံခဲ့ရသူပီပီ၊ ဟူလျဲ့နာရဲ့ နေ့စဉ်လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်က အခြေခံအားဖြင့် ကျင့်ကြံခြင်းနဲ့ စာပေလေ့လာခြင်းကိုပဲ အထပ်ထပ်အခါခါ လုပ်ဆောင်နေခဲ့ရတာ ဖြစ်လို့ပါပဲ။

"ဒါက..."

အပေါ်က ဘိဘိတုန်ကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်ပြီးနောက်၊ ဂန္ဓမာဒိုလော်က နောက်ဆုံးမှာတော့ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ အပြုံးတစ်ခုကို ပြုံးပြလိုက်တယ် -

"ဒါလား သမီး ဆက်ကြည့်နေရင် သဘာဝကျကျ သိလာလိမ့်မယ်။"

အမှောင်ကမ္ဘာ၊ ရှရက်ခ် အကယ်ဒမီတွင်။

"ဟွန်း... သူ့ရဲ့ ဗီဇအမှန်က ပေါ်လာပြီ မဟုတ်လား။"

"မှန်ကန်တဲ့ ဝိညာဉ်သီအိုရီတွေကို သုတေသနမလုပ်ဘဲ၊ ကောက်ကျစ်တဲ့ လမ်းစဉ်တွေကိုပဲ တွေးနေတော့တယ်။"

"အဲဒီလိုလူမျိုးက ငါ ယွီရှောင်ကန်းနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ဖို့တောင် ထိုက်တန်လို့လား"

ဒီအချိန်မှာတော့ ယွီရှောင်ကန်းရဲ့ ကျောပြင်က ဘယ်တုန်းကထက်မဆို ပိုပြီး မတ်မတ်ဖြောင့်ဖြောင့် ရှိနေခဲ့တယ်။ သူဟာ ကောင်းကင်စီရင်ချက်ထဲက ယွီရှောင်ကန်းက အဲဒီအရာတွေကို စတင်သုတေသနပြုတာနဲ့တစ်ပြိုင်နက် သိက္ခာတွေ အကုန်ကျပြီး မျက်နှာပျက်ရမယ့် ပြကွက်ကို စိတ်ကူးယဉ်နေမိပြီလေ။

အခြားတစ်ဖက်မှာတော့ ကျောက်ဝူကျီက ဖလန်းဒါးအနားကို ကပ်သွားပြီး တိုးတိုးလေး မေးလိုက်တယ် -

"ဖလန်းဒါး... မင်းက အရင်က ကုန်သည်တစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့တာပဲ။ ကောင်းကင်စီရင်ချက်ထဲက ယွီရှောင်ကန်းရဲ့ အတွေးအခေါ်က စိတ်ချရတယ်လို့ မင်းထင်လား။"

"တကယ်လို့ စိတ်ချရတယ်ဆိုရင်၊ ငါတို့ အခွင့်အရေးရှိတုန်း အပြင်ထွက်ပြီး ပစ္စည်းတွေ အများကြီး စုဆောင်းထားသင့်တယ်၊ ဒါမှ အမြတ်အစွန်းအများကြီး ရမှာ"

ဒါကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ ဖလန်းဒါးရဲ့ မျက်လုံးတွေက ချက်ချင်း ဝင်းလက်သွားခဲ့တယ်။ ငွေရှာရမယ့် ကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်လာရင်တော့ သူ သေချာ စဉ်းစားရမှာပေါ့။

ဒါပေမဲ့ မကြာခင်မှာပဲ ဖလန်းဒါးက ခေါင်းခါလိုက်တယ် -

"အဲဒီလို 'စိတ်ကြွဆေး' တွေက သုံးစွဲတဲ့အချိန်မှာ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပိုပြီး သန်မာစေနိုင်တာတော့ အမှန်ပဲ။"

"ဒါပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်က အကန့်အသတ် ရှိတယ်။"

"ဥပမာအား ကောင်းကင်စီရင်ချက်ထဲက လူတွေဟာ ဒီအရာတွေကို ခဏခဏ သုံးနေကြတာ ထင်ရှားပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တွေက သန်မာမလာခဲ့ဘူးလေ။"

"ဒါက မှားယွင်းတဲ့ ကြိုးပမ်းမှုတစ်ခု ဖြစ်ဖို့ များတယ်။"

ဖလန်းဒါးရဲ့ စကားက ကျောက်ဝူကျီနဲ့ ကျန်တဲ့သူတွေ ကို ခဏလောက် တွေးတောသွားစေခဲ့တယ်။ ဖလန်းဒါးရဲ့ ဥပမာပေးမှုက အလွန် သင့်တော်တယ်လို့ ပြောရမှာပါ၊ သူတို့အားလုံး ကောင်းကင်စီရင်ချက် ထဲက လူငယ်တွေရဲ့ အခြေအနေကို မြင်ခဲ့ကြရတာပဲ မဟုတ်လား။ တကယ်လို့ ဒါက ခန္ဓာကိုယ်ကို သန်မာစေတာ အမှန်ဆိုရင် သူတို့က ဘာလို့ အဲဒီလို ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေရဦးမှာလဲ။

"နှမြောစရာပဲ။ ငါက ငါတို့တွေ ချမ်းသာတော့မယ်လို့ ထင်နေတာ။" အားလုံးက နှမြောတသစွာနဲ့ ခေါင်းခါလိုက်ကြတယ်။

စိတ်ပျက်သွားကြတဲ့ လူအုပ်ကြီးကို ကြည့်ရင်း၊ ဖလန်းဒါးဟာ တန်ဖိုးရှိတဲ့ အရာတစ်ခုခုက သူ့လက်ထဲကနေ လျှောကျပျောက်ကွယ်သွားသလိုမျိုး နှလုံးသားထဲမှာ ရုတ်တရက် အောင့်သက်သက် ခံစားလိုက်ရတယ် -

"စိတ်ထင်လို့ ဖြစ်မှာပါ..."

【 ဗီဒီယိုက ဆက်လက် ပြသနေဆဲ... 】

【 လူငယ်တွေ ထွက်သွားတာနဲ့၊ ယဲ့ဟန်ချွမ်းက သူ့ရဲ့ ဆေးစာအုပ်ကို ကိုင်ပြီး ယွီရှောင်ကန်းရဲ့ ဘေးကို ပြန်ရောက်လာခဲ့တယ်။ ထွက်ခွာသွားတဲ့ လူငယ်တွေကို စိုက်ကြည့်နေတဲ့ ယွီရှောင်ကန်းကို မြင်တော့ သူ့မျက်နှာက ချက်ချင်း တည်တံ့သွားခဲ့တယ်း 】

【 "ရှောင်ကန်း... မင်း သူတို့ဆီကနေ လုံးဝ အတုမယူရဘူးနော်။ သူတို့မှာ ပါရမီမရှိဘူး၊ ပြီးတော့ သူတို့ရဲ့ ဘဝတွေကလည်း ကျောက်ထက်အက္ခရာ တည်ပြီးသား ဖြစ်နေပြီ။" 】

【 "ဒါပေမဲ့ မင်းကတော့ မတူဘူး။ မင်းရဲ့ ကံကြမ္မာက အဆုံးအဖြတ် မကျသေးဘူး၊ ပြီးတော့ အခုက ကြိုးစားရမယ့် အချိန်ပဲ။ တကယ်လို့ မင်း လမ်းမှားပေါ်ကို ခြေလှမ်းမှားမိသွားရင် နောက်ပြန်လှည့်လို့ ရမှာ မဟုတ်တော့ဘူး!" 】

*【 ယဲ့ဟန်ချွမ်းရဲ့ တည်ကြည်ပြတ်သားတဲ့ စကားတွေက ယွီရှောင်ကန်းရဲ့ အကြည့်ကို ပြန်လည် ဆွဲခေါ်လာခဲ့တယ်။ 】

【 သူက ပြုံးလိုက်ပြီး၊ ယဲ့ဟန်ချွမ်းက သူ့ကို နားလည်မှုလွဲသွားမှန်း သဘောပေါက်လိုက်တယ်း 】

【 "ဦးလေးယဲ့... စိတ်မပူပါနဲ့။ ကျွန်တော် ဘာလုပ်နေလဲဆိုတာ ကျွန်တော် သိပါတယ်။" 】

【 "ကျွန်တော်က ဒီအတိုင်း တွေးနေတာပါ - သူတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တွေက ဒီလောက် အားအင်ချည်းနဲ့နေတာ တောင်မှ ဆေးသောက်ပြီးတဲ့နောက်မှာ ဘာလို့ ဒီလောက် သန်မာသွားရတာလဲ။" 】

【 "ဒီလိုမျိုး ဆေးဘက်ဝင် အရင်းအမြစ်တွေက ခန္ဓာကိုယ်ကို သန်မာအောင် လုပ်တဲ့နေရာမှာလည်း အသုံးပြုလို့ ရနိုင်မလား။" 】

【 ယွီရှောင်ကန်းရဲ့ စကားကို ကြားရတဲ့အခါ ယဲ့ဟန်ချွမ်းက မျက်မှောင်ကုတ်ပြီး တွေးတောခန်း ဝင်သွားခဲ့တယ်။ 】

【 "မဖြစ်နိုင်ဘူး ထင်တယ်။ ဒီဆေးဘက်ဝင် အပင်တွေက ခန္ဓာကိုယ်ကို ပိုပြီး သန်မာစေနိုင်တာ မှန်ပေမဲ့၊ ဒါက ယာယီသက်သက်ပဲလေ။" 】

【 "မင်း သူတို့ရဲ့ အခြေအနေကို မြင်ခဲ့တာပဲ။ သူတို့တွေက ဒီဆေးတွေကို အမြဲတမ်း သုံးစွဲနေကြပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တွေကတော့ အားနည်းနေတုန်းပဲလေ။" 】

【 "မင်းရဲ့ အတွေးအခေါ်က မမှန်ဘူးဆိုတာ ရှင်းနေတာပဲ။" 】

【 နောက်ဆုံးမှာတော့ ယဲ့ဟန်ချွမ်းက ခေါင်းခါလိုက်တယ်။ 】

【 ဒါပေမဲ့လည်း ယဲ့ဟန်ချွမ်းရဲ့ အဖြေက ယွီရှောင်ကန်းရဲ့ စုစမ်းချင်စိတ်ကို မငြှိမ်းသတ်နိုင်ခဲ့ပါဘူး။ 】

【 "ဒါပေမဲ့ သူတို့က ဆေးအာနိသင်ကို ခန္ဓာကိုယ်ထဲ စုပ်ယူခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလေ၊ သူတို့က အဲဒီအချိန်မှာတင် ချက်ချင်း အကုန် ဖြုန်းတီးပစ်လိုက်ကြတာ။" 】

【 "တကယ်လို့ သူတို့သာ သူတို့ရဲ့ စိတ်အလိုဆန္ဒတွေကို ထိန်းချုပ်ပြီး ဆေးအာနိသင်ကို ဖြုန်းတီးမပစ်ဘဲ ပြန်ပြီး စုပ်ယူနိုင်ခဲ့မယ်ဆိုရင်၊ ခန္ဓာကိုယ်ကို သန်မာစေနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလား။" 】

【 ယွီရှောင်ကန်းက သူ့ရဲ့ အမြင်ကို တင်ပြလိုက်တယ်။ 】

【 ဒီတစ်ခေါက်တော့ ယဲ့ဟန်ချွမ်းတစ်ယောက် တွေးတောရမည့်အလှည့် ရောက်သွားခဲ့ပြီ၊ ဘာလို့ဆို သူလည်း ဒီမေးခွန်းကို ဘယ်လိုဖြေရမလဲ တကယ် မသိလို့ပါပဲ။ 】

【 "ဒီလိုလုပ်ရင်ကော ဦးလေးယဲ့၊ ဒီနေရာမှာပဲ ထိုင်တွေးနေရင် ဘာမှ ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး။" 】

【 "စိတ်ကူးယဉ်နေမယ့်အစား၊ ငါတို့လက်တွေ့စမ်းသပ်မှု တစ်ခု လုပ်ကြည့်ရင် မကောင်းဘူးလား။" 】

【 "မိသားစုက မွေးထားတဲ့ အသားစား တိရစ္ဆာန်အချို့ကို ယူ၊ သူတို့ကို သေသေချာချာ ချည်နှောင်ထားပြီးတော့ ဒီဆေးတွေကို ကျွေးကြည့်ရအောင်၊ ပြီးရင် နောက်ဆုံးရလဒ်က ဘာဖြစ်မလဲဆိုတာ စောင့်ကြည့်တာပေါ့။" 】

【 ယွီရှောင်ကန်းက သူ့ရဲ့ စိတ်ကူးကို ပြောလိုက်တယ်။ 】

【 လက်တွေ့လုပ်ဆောင်ခြင်း ဆိုတာ အမှန်တရားကို စစ်ဆေးဖို့အတွက် တစ်ခုတည်းသော စံနှုန်းပဲ မဟုတ်လား။ လက်တွေ့မလုပ်ခင်မှာ ဘယ်လောက်ပဲ ပြောပြော၊ ဘယ်လောက်ပဲ တွေးတွေး အလကားပါပဲ။ 】

【 "...ကောင်းပြီ၊ ဒါဆိုရင်တော့ ငါ မင်းနဲ့အတူ စမ်းသပ်ကြည့်ပေးရတာပေါ့" 】

【 ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက်၊ ယဲ့ဟန်ချွမ်းက နောက်ဆုံးမှာ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်တော့တယ်။ 】

【 ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါက စမ်းသပ်မှုတစ်ခု သက်သက်ပဲလေ။ ကျရှုံးသွားရင်တောင်မှ သာမန်ဆေးဘက်ဝင်အပင် အနည်းငယ်ပဲ ကုန်ဆုံးမှာဖြစ်ပြီး၊ ဒါကိုတော့ ယဲ့ဟန်ချွမ်းက ဂရုမစိုက်ပါဘူး။ 】

【 ဒါပေမဲ့ တကယ်လို့ အောင်မြင်သွားခဲ့မယ် ဆိုရင်တော့ ရရှိမယ့် ရလဒ်က အလွန်ကြီးမားမှာ ဖြစ်တယ်။ 】

【 ထို့ကြောင့်ပင် ယဲ့ဟန်ချွမ်းရဲ့ အမိန့်အောက်မှာ 'စိတ်ကြွဆေး' အာနိသင်ရှိတဲ့ ဆေးဘက်ဝင်အပင် အပုံကြီးတစ်ခုက သူတို့ရှေ့ကို မကြာခင်မှာပဲ ရောက်ရှိလာခဲ့တော့တယ်။ 】

【 "သမင်ကတိုးမှုန့်၊ ကျားအရိုးအရက် ၊ ဝံပုလွေသီး ၊ ဝေလငါးကော် ၊ မြင်းပင်လယ်ခြောက် .. ကောင်လေးရေ... မင်းကို ဒီစမ်းသပ်မှုမှာ ကူညီပေးဖို့အတွက် မင်းရဲ့ ဦးလေးယဲ့မှာ လူတော်တော်များများရဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ အကြည့်တွေနဲ့ ကြည့်တာကို ခံလိုက်ရတယ် ။" 】

【 သူ့ရှေ့က ဆေးဘက်ဝင်အပင် အများအပြားကို ကြည့်ပြီး ယဲ့ဟန်ချွမ်းက ပြုံးကာ ပြောလိုက်တယ်။ 】

【 "ကျွန်တော်တို့ရဲ့ စမ်းသပ်မှု အောင်မြင်သွားတဲ့အခါ ကျရင်တော့၊ သူတို့တွေက ဦးလေးကို အားကျတဲ့ အကြည့်တွေနဲ့ ပြန်ကြည့်ကြပါလိမ့်မယ်။" 】

【 ယွီရှောင်ကန်းကလည်း ပြုံးပြီး ပြောလိုက်တယ်။ 】

【 အဲဒီနောက်မှာတော့ တင်းကြပ်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစရာကောင်းတဲ့ စမ်းသပ်မှု အဆင့် ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ။ 】

【 ယွီရှောင်ကန်းနဲ့ ယဲ့ဟန်ချွမ်းတို့ဟာ အပြာရောင်လျှပ်စီး နဂါးဂိုဏ်းက အသားစားဖို့အတွက် တိရစ္ဆာန်တွေ မွေးမြူထားတဲ့ နေရာကို သွားပြီး ဝက်အကောင်ရေ ရာဂဏန်းလောက် တောင်းဆိုခဲ့တယ်။ 】

【 သူတို့က ဝက်အကောင်ရေ ဆယ်ဂဏန်းလောက်ကို ရွေးချယ်ပြီး၊ သူတို့ကို သေသေချာချာ တုတ်တုတ်မျှ မလှုပ်နိုင်အောင် ချည်နှောင်ကာ သီးသန့်ခွဲထားပြီးနောက် ဆေးဘက်ဝင်အပင်တွေကို သူတို့ရဲ့ ပါးစပ်ထဲကို လောင်းထည့်လိုက်ကြတယ်။ 】

【 ဒါတွေကို ပြီးစီးသွားတဲ့နောက်မှာတော့ ယွီရှောင်ကန်းနဲ့ ယဲ့ဟန်ချွမ်းတို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြတယ်။ ယွီရှောင်ကန်းရဲ့ မျက်နှာပေါ်က အပြုံးက မပျောက်ပျက်သေးပါဘူး၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ နောက်ထပ် ဘာဖြစ်လာမလဲဆိုတာ တွေးမိရုံနဲ့တင် သူ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်လို့ပါပဲ။ 】

【 "မင်းကတော့ တကယ့်ကောင်ပဲ" 】

【 ယွီရှောင်ကန်းရဲ့ ခေါင်းကို လက်ညှိုးနဲ့ အသာလေး ခေါက်ရင်း၊ ယဲ့ဟန်ချွမ်းက အားကိုးရာမဲ့တဲ့ အမူအရာမျိုး ဖြစ်နေခဲ့တယ်။ 】

【 သူကတော့ သူ့ဘာသာသူ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ဝေဝါးလာသလို ခံစားနေရတယ် — မိုးကြိုးနဂါးဆေးဆိုင်ရဲ့ မန်နေဂျာတစ်ယောက်အနေနဲ့၊ ယွီရှောင်ကန်းနဲ့အတူ ဒီလိုမျိုး ကိစ္စတွေကို လိုက်လုပ်ပေးနေရတာက တကယ်ကိုပဲ... 】

【 သူတို့နှစ်ယောက် အဲဒီမှာ ကြာကြာမနေဘဲ မကြာခင်မှာပဲ ထွက်ခွာသွားခဲ့ကြတယ်။ 】

【 သူတို့ ထွက်သွားပြီး မကြာခင်မှာတင်၊ ဆေးအာနိသင်က ဝက်တွေရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ စတင်အလုပ်လုပ်လာခဲ့တော့တယ်။ 】

【 ဒါပေမဲ့ ကံဆိုးစွာနဲ့ပဲ သူတို့ရဲ့ ခြေလက်တွေကို သေသေချာချာ ချည်နှောင်ထားတဲ့အတွက်ကြောင့် သူတို့ လုံးဝ မလှုပ်ရှားနိုင်ကြပါဘူး။ 】

【 ထို့ကြောင့် သူတို့တွေဟာ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ လဲလျောင်းရင်း မရပ်မနား အော်ဟစ် ညည်းတွား နေကြရုံပဲ တတ်နိုင်ခဲ့တော့တယ်။ 】

【 ဝက်အကောင်ရေ ဆယ်ဂဏန်းရဲ့ ပေါင်းစပ်အော်ဟစ်သံက ကမ္ဘာမြေကြီး ပျက်စီးမတတ် ဟိန်းထွက်သွားခဲ့တာပေါ့။ 】

【 ဒီအော်ဟစ်သံတွေကို ကြားရတဲ့သူတိုင်းဟာ မယုံကြည်နိုင်စရာ အမူအရာတွေကို မပြဘဲ မနေနိုင်ကြတော့ပါဘူး။ 】

【 သန်းခေါင်ယံအချိန်မှာ ဝက်တွေက ဘာလို့ ဒီ လောက်တောင် အော်ဟစ်ညည်းတွားနေကြတာလဲ။ 】

【 ဒီမေးခွန်းဟာ အနီးနားက နေထိုင်သူတွေအတွက် နောင်နှစ်ပေါင်းများစွာအထိ အဖြေရှာမရတဲ့ ပဟေဠိ လျှို့ဝှက်ချက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့ရပါတော့တယ်။ 】