အခန်း ၉၇ - မြစ်ကမ်းပါးမြို့တော်ဆီသို့ ဦးတည်ခြင်း

အီဗလင်းသည် မိမိကို စိုက်ကြည့်နေသည့် ယိုဟန်၏ အကြည့်များကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူမသည် ယိုဟန်ကို ပြန်လည်စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် နေရာမှထကာ ယိုဟန်အနားသို့ ချဉ်းကပ်လာပြီး ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

"မင်း ဘာတွေ ဒီလောက်တောင် စိုက်ကြည့်နေရတာလဲ... ငါ့ကို တစ်ခုခု ဖုံးကွယ်ထားတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်" သူမက ယိုဟန်၏ မျက်ဝန်းများကို စူးစိုက်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ယိုဟန်တစ်ယောက် သူမ ဘာကို ဆိုလိုမှန်း မသိသဖြင့် ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားသည်။ သို့သော်လည်း သူမ မိမိဘေးတွင် လာရောက်ထိုင်နေခြင်းကြောင့် သူ၏ နှလုံးခုန်သံမှာ ပိုမိုမြန်ဆန်ကာ ကျယ်လောင်လာခဲ့ရသည်။

ဒါဟာ သူမ မိမိထံသို့ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် စတင်ချဉ်းကပ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤအခြင်းအရာက သူ၏ စိတ်ကူးယဉ်မှုထက်ပင် ကျော်လွန်နေခဲ့သည်။ ထိုကဲ့သို့ ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့သဖြင့် သူသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ မျက်ဝန်းများကို ပြန်လည်၍ တည့်တည့်မတ်မတ် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ သခင်မ အီဗလင်း... ကျွန်တော် ဘာမှ ဖုံးကွယ်ထားတာ မရှိပါဘူး" သူက အီဗလင်းကို ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

ထိုစကားကြောင့် အီဗလင်းက သူ့ကို လှောင်ပြုံးပြုံးပြလိုက်ပြီးနောက် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် မမျှော်လင့်ထားသော လုပ်ရပ်တစ်ခုကို ပြုလုပ်လိုက်သည် - သူမက ယိုဟန်၏ လက်ကို လှမ်းဆွဲကာ မြှောက်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"မင်းလက်ပေါ်က ဒီတံဆိပ်ကို ဘယ်က ရလာတာလဲ" အီဗလင်း၏ အကြည့်များသည် ယိုဟန်၏ လက်ပေါ်ရှိ တံဆိပ်အမှတ်အသားဆီသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် ယိုဟန်၏ မျက်နှာထံသို့ အကြည့်ကို ပြောင်းလဲလိုက်သည်။

ယိုဟန်တစ်ယောက် ဆွံ့အသွားခဲ့ရပြီး သူမ၏ အရှေ့တွင် မိမိကိုယ်မိမိ သတိမမူမိဘဲ ပေါ့ဆသွားခဲ့မိသဖြင့် မျက်နှာတစ်ခုလုံး တောင့်တင်းသွားတော့သည်။ သူမသည် ဝိုင်ပုလင်းကြီးတစ်ပုလင်းလုံးကို မော့သောက်ထားခဲ့ပြီးဖြစ်၍ မူးနေလိမ့်မည်ဟု သူ ထင်မှတ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"တောက်... သွားပြီ" ယိုဟန်သည် မိမိကို စိုက်ကြည့်နေသည့် အီဗလင်းကို ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲမှနေ၍ ကျိန်ဆဲလိုက်မိသည်။

ယိုဟန်သည် မည်သို့ပြန်လည်ဖြေကြားရမည်ကို မသိသဖြင့် မျက်နှာပျက်သွားခဲ့ရသည်။ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက်တွင်မူ သူက နောက်ဆုံး၌ ပါးစပ်ကို ဖွင့်ဟလိုက်တော့သည်။

"ကျွန်တော်လည်း အဲ့ဒါကို သေချာမသိဘူး၊ ဒီတံဆိပ်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး ကျွန်တော့်ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေက ဝေဝါးနေတယ်၊ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းက မတော်တဆမှုတစ်ခုမှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တချို့ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့လို့ပါ၊ အဲ့ဒီ လျှပ်စီးအန္တရာယ်ကနေ ကျွန်တော် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့ပေမဲ့ မှတ်ဉာဏ်တချို့တော့ ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ရတယ်" သူက အီဗလင်းကို ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

သူသည် အသူရာဓါး ၏ အရင်းအမြစ်ကို သခင်မ အီဗလင်းအား ဖွင့်ဟပြောကြားရန် မလိုလားပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမသည် သူ့အပေါ်တွင် အလွန်အမင်း သံသယဝင်နေပြီ ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူမအနေဖြင့် မိမိ၏ စကားကို ယုံကြည်မည်မဟုတ်ကြောင်း သူ ကောင်းစွာသိသော်လည်း အမှန်တရားကို ဖွင့်ဟမပြောဘဲ လွန်ခဲ့သည့် ရက်ပိုင်းက ဖြစ်ပွားခဲ့သည့် မတော်တဆမှုကိုသာ အကြောင်းပြလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

အီဗလင်းသည် ထိုစကားများကို ကြားရသောအခါ သက်ပြင်းအရှည်ကြီးကို ချလိုက်မိရင်း "ဒါဆို... မင်းက မတော်တဆမှုတစ်ခုကြောင့် မှတ်ဉာဏ်တချို့ ပျောက်ဆုံးသွားတာပေါ့၊ အဖိုးအို လင်လည်း ငါ့ကို အဲ့ဒီအကြောင်း ပြောပြဖူးတယ်၊ ဒါနဲ့... ဒါက ဘယ်လို အမှတ်အသားမျိုးလဲဆိုတာ မင်း တကယ်ပဲ မသိဘူးလား" သူမက သူ၏ မျက်ဝန်းများကို စိုက်ကြည့်ရင်း မေးမြန်းလိုက်သည်။

ယိုဟန်က ငြင်းဆိုသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းခါပြလိုက်ကာ "မသိပါဘူး... ဒါက ဘယ်လိုတံဆိပ်မျိုးလဲဆိုတာ ကျွန်တော် တကယ်မသိဘူး၊ မွေးရာပါ အမှတ်အသားပဲ ဖြစ်ဖြစ် ဒါမှမဟုတ် တခြားတစ်ခုခုပဲ ဖြစ်ဖြစ် ဖြစ်မှာပါ" ယိုဟန်က သူမအနေဖြင့် မိမိ၏ စကားကို ယုံကြည်မည်မဟုတ်ကြောင်း သိလျက်နှင့်ပင် လိမ်ညာ၍ ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

သူမက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ရင်း ယိုဟန်ကို လှောင်ပြုံးပြုံးပြလိုက်သည်။ ထို့နောက် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူမ၏ အကြည့်များသည် တံခါးဝဆီသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ အီဗလင်းသည် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီးနောက် ယိုဟန်ဘက်သို့ ပြန်၍ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်း အခု သွားလို့ရပြီ၊ ကာနာက အပြင်မှာ မင်းကို စောင့်နေတယ်၊ ဒါနဲ့ စကားမစပ်... မင်းရဲ့ အမေဘက်က အဖိုးကိုလည်း ငါ့ကိုယ်စား နှုတ်ဆက်ပေးလိုက်ပါဦး" သူမက ပြောရင်း အခန်းထောင့်ရှိ အံဆွဲတစ်ခုဆီသို့ ချဉ်းကပ်သွားကာ ထိုအထဲမှ နောက်ထပ် ဝိုင်ပုလင်းတစ်ပုလင်းကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ယိုဟန်သည် သူမကို ကြည့်ရင်း ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားရကာ "အမေဘက်က အဖိုး ဟုတ်လား... ကျွန်တော့်မှာ အဲ့လိုအဖိုး ရှိနေလို့လား" သူက အီဗလင်းကို ကြည့်ကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

ထိုစကားကြောင့် သူမသည် ဝိုင်ပုလင်းကို လက်တွင် ကိုင်ဆောင်ထားရင်း ယိုဟန်ဘက်သို့ အကြည့်ပို့လိုက်သည်။ သူမက သူ့ကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်မိသည်မှာ သူသည် ငယ်ရွယ်သေးသဖြင့် သူ၏ မိခင်က သူမ၏ နောက်ခံအကြောင်းအရာများကို ဖွင့်ဟပြောကြားခဲ့ခြင်း မရှိသောကြောင့် သူ မသိရှိရခြင်း ဖြစ်သည်ကို သူမ နားလည်လိုက်၍ ဖြစ်သည်။

"မင်း သူ့ကို တွေ့ရတဲ့အခါကျရင် မကြာခင်မှာပဲ အားလုံးကို နားလည်သွားပါလိမ့်မယ်" အီဗလင်းက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်ရင်း ဝိုင်ပုလင်း၏ တစ်ဝက်ခန့်ကို တစ်ကျိုက်တည်းဖြင့် မော့သောက်ချလိုက်သည်။

ယိုဟန်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ရုတ်တရက် သူ၏ ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်ကာ နောက်ဆုံးအကြိမ်အဖြစ် အီဗလင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"သူမကို ကယ်တင်ပေးခဲ့တဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ သခင်မ ကျွန်တော့်အတွက် ဘာတွေလုပ်ပေးခဲ့လဲဆိုတာ သခင်မ ကိုယ်တိုင် မသိပါဘူး၊ သူမသာ တစ်ခုခုဖြစ်သွားခဲ့ရင် ကျွန်တော့်ကြောင့်နဲ့ ဒီလို ဒုက္ခတွေထဲ ပါဝင်ပတ်သက်ခဲ့ရတာမို့ ကျွန်တော့်ကိုယ်ကျွန်တော် ဘယ်တော့မှ ခွင့်လွှတ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး" သူက အီဗလင်းကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

အီဗလင်းက တုံ့ပြန်သည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ကာ ဝိုင်တစ်ပုလင်းလုံးကို မော့သောက်ချလိုက်ပြီးနောက် သူ့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည် - "ဒါတွေအတွက် စိုးရိမ်မနေပါနဲ့၊ သွားပြီး သူမနဲ့ တွေ့လိုက်ပါဦး၊ သူမလည်း မင်းကို စောင့်နေလောက်ပြီ" အီဗလင်းက သူ့ကို ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

ယိုဟန်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် အီဗလင်း၏ အခန်းအတွင်းမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့တော့သည်။ သူ အခန်းထဲမှ ထွက်သွားခဲ့သည့် ခဏ၌ အီဗလင်း၏ အကြည့်များသည် သူ ထွက်ခွာသွားရာ အရပ်မျက်နှာဆီသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ကာ သက်ပြင်းအရှည်ကြီးကို ချလိုက်မိတော့သည်။

"ဟက်... သူက အဲ့ဒီတံဆိပ်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး ငါ့ကို လိမ်သွားတာပဲ၊ သူက 'ဝိညာဉ်နှောင်ကြိုး' တစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီးသားပဲကိုး၊ မင်းက တကယ်တော့ ဘယ်သူလဲ... လူတစ်ယောက်က ဒီလောက်တောင် ကံကောင်းနိုင်ပါ့မလား၊ ဒါမှမဟုတ် ကံဆိုးတာပဲ ဖြစ်မလား..." အီဗလင်းက မိမိကိုယ်မိမိ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်၊ ယိုဟန်သည် အီဗလင်း၏ အခန်းထဲမှ ထွက်လာပြီးနောက် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်မိရာ အခန်းထောင့်တစ်နေရာတွင် ရပ်နေရင်း မိမိကို စိုက်ကြည့်နေသည့် ကာနာကို လှမ်း၍ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ကာနာက သူ့ထံသို့ ချဉ်းကပ်လာကာ "သခင်မ အီဗလင်းရဲ့ အခန်းထဲက ထွက်လာတာနဲ့ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ပြုံးဖြဲဖြဲ ဖြစ်နေရတာလဲ၊ သူမနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ရယ်စရာတစ်ခုခု ကြုံခဲ့ရလို့လား" ဟု သူ့ကို စိုက်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။

ထိုစကားကြောင့် သူ၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ပျက်သွားရကာ "ငါ့ကို ကာမရူးတစ်ယောက်လို လာမဆက်ဆံစမ်းပါနဲ့၊ နင်က ဘာဖြစ်နေတာလဲ" ယိုဟန်က ကာနာကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

ကာနာက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ရင်း သူ့ကို လှမ်းကြည့်ကာ "ငါ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့၊ မင်းကို မင်းရဲ့ မျိုးနွယ်စုဆီ လိုက်ပို့ပေးမလို့၊ ငါလည်း တခြားလုပ်စရာ ကိစ္စတွေ ရှိသေးတယ်၊ ငါ့ရဲ့ တန်ဖိုးရှိတဲ့ အချိန်တွေကို လာပြီး မဖြုန်းတီးနဲ့" ဟု ပြန်လည်ပြောဆိုလိုက်ပြီး နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူ၏ လက်ကို လှမ်းဆွဲကာ မိမိရှိရာဆီသို့ ဆွဲခေါ်လိုက်တော့သည်။

"ဘာတွေလဲဟ..." ယိုဟန်က ကာနာ ဘာလုပ်နေသည်ကို မသိသဖြင့် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်မိစဉ် ရုတ်တရက် ကာနာနှင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်နှစ်ခုလုံးကို ရဲရဲတောက် အဖြူရောင်အလင်းတန်းများက လွှမ်းခြုံသွားခဲ့သည်။ သူသည် ရုတ်ချည်း ခေါင်းမူးနောက်သွားခဲ့သဖြင့် သူမ၏ ခါးကို လှမ်း၍ ဖက်တွယ်ထားလိုက်မိသည်။

ကာနာသည် မိမိကို သူက ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းထားလိုက်ခြင်းကြောင့် တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မျိုချလိုက်မိသော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ လွန်ခဲ့သည့်အကြိမ်ကကဲ့သို့ တွန့်ဆုတ်မနေတော့ဘဲ သူ့ကို ကြည့်ကာ လှောင်ပြုံးပြုံးပြလိုက်သည်။

"ဟိဟိ... မစိုးရိမ်ပါနဲ့၊ ငါတို့ မြစ်ကမ်းပါးမြို့တော်ဆီကို မကြာခင်မှာပဲ ရောက်တော့မှာပါ၊ သေချာလေး မြဲမြဲကိုင်ထားဦး" ကာနာက သူ့ကို စနောက်လိုက်သည်။

ယိုဟန်သည် မိမိနှင့် အလွန်အမင်း နီးကပ်နေသည့် သူမကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ ပြုံးရွှင်နေသော မျက်နှာလေးကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်မိပြီး... နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ၎င်းတို့နှစ်ဦးလုံးသည် ထိုနေရာမှနေ၍ လျှပ်စီးပမာ မြန်ဆန်သောအရှိန်ဖြင့် ရုတ်ခြည်း ပျောက်ကွယ်သွားကြလေတော့သည်။