"သမီးလေး... ဒီမှာပဲနေပြီး ကောင်းကောင်းအနားယူလိုက်ဦးနော်၊ အမေ နောက်မှ ပြန်လာခဲ့မယ်..." အလီနာက ဒီယာကို ကြည့်ရင်း ထိုစကားလုံးများကို ဆိုလိုက်ပြီးနောက်... သူမ၏ အကြည့်များသည် ဒီယာ၏ ခုတင်ဘေးတွင် မတ်တတ်ရပ်နေသော အာနာထံသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။
"အာနာ... ဒီယာနဲ့အတူ ဒီမှာပဲ နေပေးပါဦး..." အလီနာက အာနာကို မှာကြားလိုက်၏။
အာနာက ပြုံးလျက် အလီနာကို ဦးခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ကာ— "ရပါတယ် သခင်မလေး၊ သခင်မလေးဒီယာအတွက် ဘာမှ စိတ်မပူပါနဲ့... ကျွန်မ သူမရဲ့ ဘေးနားမှာပဲ ရှိနေပါ့မယ်..." ဟု ပြန်လည်ဖြေကြားပေးလိုက်တော့သည်။
အလီနာက အာနာကို ဦးခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက်... နောက်တစ်ခဏ၌ ဒီယာ၏ အခန်းအတွင်းမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့၏။ အာနာသည် ဒီယာကို စိုက်ကြည့်ရင်း သူမ၏ ခုတင်ဘေးရှိ ခုံတစ်ခုတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
"သခင်မလေးဒီယာ... အခု ဘယ်လိုနေသေးလဲဟင်၊ အားလုံး အဆင်ပြေရဲ့လား..." အာနာက မေးမြန်းလိုက်ရင်း ဒီယာ၏ ခန္ဓာကိုယ်အပူချိန်ကို စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်၏။
"အဆင်ပြေပါတယ်... အခုလိုမျိုး စောင့်ရှောက်ပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်နော်..." ဒီယာက မျက်နှာထက်တွင် အပြုံးတစ်ခု ဆင်ယင်လျက် အာနာကို ပြန်လည်ဖြေကြားပေးလိုက်သည်။
"ဟုတ်ပါပြီ... ခန္ဓာကိုယ်အပူချိန်က ပုံမှန်အတိုင်း ဖြစ်သွားပါပြီ၊ သမီးလေး နိုးလာတုန်းကဆိုရင် တစ်ကိုယ်လုံး ချွေးတွေနဲ့ ရွှဲနစ်နေတာ... အခုတော့ အားလုံး အဆင်ပြေသွားပါပြီ၊ သခင်မလေး အလီနာ ပြောသလိုပဲ ကောင်းကောင်းအနားယူဖို့ပဲ လိုအပ်တော့တယ်..." သူမက ထိုစကားလုံးများကို ဆိုရင်း ဒီယာကို လှမ်း၍ ပြုံးပြလိုက်မိ၏။
ဒီယာက ဦးခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ကာ
"အာနာ... ယိုဟန် ဘယ်မှာလဲဆိုတာ မင်း သိလားဟင်၊ အမေက လင်မျိုးနွယ်စုရဲ့ ဘေးပတ်ပတ်လည်မှာ ဖြစ်ပွားခဲ့တဲ့ အဲဒီအဖြစ်အပျက်ကြောင့် စိတ်ဖိစီးနေရတာ... အခုလည်း လင်မျိုးနွယ်စုနဲ့ နီကိုးလ် မျိုးနွယ်စုတို့က တစ်ဦးနဲ့တစ်ဦး တိုက်ခိုက်နေကြပြီဆိုတော့ အမေ့ကို ထပ်ပြီး အနှောင့်အယှက် မပေးချင်တော့ဘူး၊
ဒါတွေအားလုံးက ငါ့ရဲ့ အပြစ်တွေပဲ... ငါသာ ထွက်မပြေးခဲ့ရင် ဒီမျိုးနွယ်စုအပေါ်မှာ ဒီလိုမျိုးအရာတွေ ဘယ်တော့မှ ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး..." ဟု အာနာကို စိုက်ကြည့်ရင်း ဆိုလိုက်တော့သည်။
သူမ၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံးတွင် ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုများ အထင်အရှား ပေါ်ပေါက်နေခဲ့ပြီး... မကြာခင်က ဖြစ်ပွားခဲ့သော အဖြစ်အပျက်များအတွက် မိမိကိုယ်ကိုယ်သာ အပြစ်တင်နေခဲ့မိရှာသည်။ အာနာက သက်ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိရင်း ဒီယာ၏ လက်ကို လှမ်း၍ ဆုပ်ကိုင်လိုက်၏။
"ဒါ သခင်မလေးဒီယာရဲ့ အပြစ်မဟုတ်ပါဘူး၊ မိမိကိုယ်ကိုယ် အပြစ်တင်နေတာတွေကို ရပ်လိုက်ပါတော့... အဲဒီအယုတ်မာကောင်တွေက အစကတည်းက လင်မျိုးနွယ်စုနဲ့ ပဋိပက္ခဖြစ်နေကြတာပါ၊ ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ သူတို့က နယ်ကျော်လာခဲ့ကြတာပဲ... အဘိုးအိုလင်လည်း ဒီတစ်ကြိမ်မှာ တကယ့်ကို ဒေါသထွက်နေတဲ့ ပုံပဲ..." သူမက ဒီယာကို ပြန်လည်ဖြေကြားပေးလိုက်ပြီး... ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ ထပ်မံ၍ ဆိုလိုက်သည်။
"သခင်လေးယိုဟန် ဘယ်ကို သွားသလဲဆိုတာကိုတော့ ကျွန်မလည်း မသိပါဘူး၊ သခင်မလေး အလီနာတောင်မှ သူ့ရဲ့အကြောင်းကို မသိရှိထားဘူးလေ... သခင်မလေးကို စိုးရိမ်ပူပန်မှု မဖြစ်စေချင်လို့သာ သူ့အကြောင်းကို ဘာမှ မပြောပြတာပါ၊ မဟုတ်ရင် သခင်မလေးက သူ့အတွက် အကြောင်းမဲ့ စိုးရိမ်နေရတော့မှာလေ..." အာနာက မိမိသိရှိထားသမျှကို ဒီယာကို ပြောပြလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
သူမသည် ဒီယာအနေဖြင့် ယိုဟန်အပေါ် မည်ကဲ့သို့ ခံစားချက်မျိုး ထားရှိသည်ကို ကောင်းစွာ နားလည်ထားသဖြင့် သူမ၏အပေါ် မည်သည့်အရာကိုမျှ ကွယ်ဝှက်မထားချင်ပါချေ။
ထိုစကားလုံးများကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ဒီယာက အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်မိရင်း အာနာကို တည်ကြည်လေးနက်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်၏။
"မင်း သူ့ကို နောက်ဆုံးအကြိမ် ဘယ်တုန်းက မြင်လိုက်တာလဲ..." ဒီယာက မေးမြန်းလိုက်သည်။
"ဟို... ကျွန်မ မြင်လိုက်တာကတော့၊ သူက သူစိမ်းတစ်ယောက်နဲ့အတူ လင်မျိုးနွယ်စုထဲကနေ ထွက်ခွာသွားတာပဲ... ဒါပေမဲ့ အဲဒီသူစိမ်းက လင်မျိုးနွယ်စုကို ကိုယ်စားပြုတဲ့ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေတဲ့ ဝတ်ရုံတွေကို ဝတ်ဆင်ထားတာ၊ ပြီးတော့ လင်မျိုးနွယ်စုထဲကနေ မထွက်ခွာခင်မှာ သခင်လေးယိုဟန်က အဘိုးအိုလင်နဲ့ သွားရောက်တွေ့ဆုံခဲ့သေးတယ်... ဒါကြောင့်မို့လို့ အဘိုးအိုလင်ကပဲ သူ့ကို တစ်စုံတစ်ခုသော အကြောင်းပြချက်ကြောင့် တစ်နေရာရာကို စေလွှတ်လိုက်တာလည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်..." အာနာက ဒီယာကို ရှင်းလင်းပြောပြလိုက်၏။
"ဒါက အဲဒီဆန်းကြယ်တဲ့ အမျိုးသမီးနဲ့ ပတ်သက်နေတာလား..." ဒီယာက သူမ သတိပြန်လည်ရရှိလာပြီးနောက်တွင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသော အမည်မသိ အမျိုးသမီး၏အကြောင်းကို တွေးတောမိရင်း တီးတိုးရေရွတ်လိုက်မိသည်။ ထိုအမျိုးသမီး၏ စကားလုံးများမှာ သူမ၏အမည်ကို သိရှိရန်အတွက် ထိုက်တန်သူတစ်ယောက် ဖြစ်လာအောင် လုပ်ဆောင်ရမည်ဟု ဆိုခဲ့သဖြင့်... ဒီယာ၏ စိတ်ထဲတွင် နက်ရှိုင်းသော ရိုက်ခတ်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
ဒီယာသည် အခြားသူတစ်ဦး၏ ရှေ့မှောက်တွင် မိမိကိုယ်ကိုယ် အလွန်အမင်း သေးငယ်သိမ်ဖျင်းလှသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ဒေါသတရားများ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ရ၏။ ထိုအမျိုးသမီးမှာ လုံးဝကို အခြားသော အဆင့်အတန်းတစ်ခုတွင် ရှိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး... ဒီယာသည် သူမ၏ ဘဝသက်တမ်းတစ်ခုလုံးတွင် ယခုကဲ့သို့သော အရာမျိုးကို တစ်ခါမျှ မမြင်တွေ့ဖူးခဲ့ပါချေ။
သူမ၏ ဘေးပတ်ပတ်လည်မှ ထွက်ပေါ်နေသော စွမ်းအင်လှိုင်း များမှာ အလွန်တရာ နက်ရှိုင်းလွန်းလှသဖြင့်... ဤကမ္ဘာလောကမှ လူသားတစ်ဦး မဟုတ်သကဲ့သို့ ခံစားရပေသည်။အာနာသည် ဒီယာကို ကြည့်ရင်း ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားခဲ့ရပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် "သခင်မလေး... ဆန်းကြယ်တဲ့ အမျိုးသမီးတွေအကြောင်း တစ်ခုခု ပြောလိုက်တာလားဟင်..." ဟု ဒီယာကို လှမ်း၍ မေးမြန်းလိုက်၏။
ဒီယာက ဦးခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ကာ— "ကျွန်မကို ဆေးကုသပေးဖို့ ရောက်လာခဲ့ကြတဲ့ အဲဒီဆန်းကြယ်တဲ့ လူတွေရဲ့အကြောင်းကို မင်း တစ်ခုခု သိထားတာ ရှိလားဟင်..." ဟု စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်တော့သည်။
"မသိပါဘူး... အဲဒီအမျိုးသမီးတွေက ဘယ်သူတွေလဲဆိုတာ ကျွန်မလည်း မသိပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မျိုးနွယ်စုတစ်ခုလုံးကတော့ သူတို့ကို မြင်လိုက်ရလို့ တကယ့်ကို အံ့ဩသွားခဲ့ကြတာ... သူတို့က အလွန်လှပပြီး အခြားကမ္ဘာက ရောက်ရှိလာတဲ့အလား ခံစားချက်မျိုးကို ပေးစွမ်းနိုင်တယ်၊ အဘိုးအိုလင်တောင်မှ သူတို့ကို ရိုသေလေးစားစွာနဲ့ ဆက်ဆံခဲ့တာ... အထူးသဖြင့် အပြာရောင် ဝတ်ရုံရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ အမျိုးသမီးပေါ့၊ သူမက တကယ့်ကို ဆန်းကြယ်ပြီး အလွန်အမင်း လှပလွန်းလှတယ်... ဒါပေမဲ့ သူတို့ ဘယ်ကနေ လာသလဲဆိုတာကိုတော့ ဘယ်သူမှ မသိကြဘူး..." အာနာက ဒီယာကို ပြန်လည်ဖြေကြားပေးလိုက်၏။
ဒီယာက အသက်ကို ခက်ခဲစွာ ရှူသွင်းလိုက်မိရင်း သူမ၏ မျက်လုံးများကို ပိတ်လိုက်ရာ... အာနာက သူမကို ခုတင်ထက်တွင် အဆင်ပြေစေရန်အတွက် ကူညီ၍ ပြင်ဆင်ပေးလိုက်သည်။ သို့သော်လည်း သူမသည် အီဗလင်း၏အကြောင်းကိုသာ ဆက်လက်၍ တွေးတောနေမိဆဲ ဖြစ်ပြီး... သူမ၏ နောက်ဆုံးစကားလုံးများမှာ သူမ၏ ဦးနှောက်အတွင်း၌ ထပ်ခါတလဲလဲ မြည်ဟည်းနေခဲ့၏။
"သူမရဲ့ နာမည်ကို သိရှိဖို့အတွက် ထိုက်တန်သူတစ်ယောက် ဖြစ်လာအောင် လုပ်ရမယ်... ဟုတ်လား..." ဒီယာက မျက်လုံးများကို ပိတ်ထားရင်း တီးတိုးရေရွတ်လိုက်မိတော့သည်။
ထိုအတောအတွင်း—
အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် အလွန်အမင်း အလျင်စလိုဖြစ်နေသည့် ပုံစံမျိုးဖြင့် သီးသန့်အရပ်မျက်နှာတစ်ခုဆီသို့ လျှောက်လှမ်းနေသည်ကို မြင်တွေ့ရပြီး... နောက်တစ်ခဏ၌ သူမသည် အခန်းတစ်ခန်း၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိသွားကာ တံခါးကို ဖွင့်ဟလိုက်၏။
"အဖေ... ရောက်နေတာလား..." အလီနာသည် ဧည့်ခန်းတံခါးကို ဖွင့်လိုက်ရင်းမှ ဆိုဖာပေါ်မှ ထရပ်လိုက်သော အဖိုးအိုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်ခဏ၌ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်မိသည်။
ထိုအဖိုးအိုသည် အလီနာ၏ ပါးစပ်ဖျားမှ 'အဖေ' ဟူသော စကားလုံးကို ကြားလိုက်ရသည့်ခဏ၌ သူ၏ နှလုံးခုန်သံမှာ ရပ်တန့်လုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ရပြီး... အလီနာကို ကြည့်၍ ဦးခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ကာ— "အတော်လေး ကြာသွားခဲ့ပြီပဲ ငါ့ရဲ့ အလီနာ... ငါ့ရဲ့ သမီးတော်လေးကော အဆင်ပြေရဲ့လား..." ဟု ထိုစကားလုံးများကို ဆိုရင်း သူ၏ လက်မောင်းနှစ်ဖက်ကို ဆန့်တန်းပေးလိုက်တော့သည်။
သူမ၏ မျက်ဝန်းအစုံမှ မျက်ရည်များမှာ တလိမ့်လိမ့် စီးကျလာခဲ့ရပြီး... မိမိ၏ ဖခင်ဖြစ်သူကို တင်းကျပ်စွာ လှမ်း၍ ဖက်လိုက်မိရင်း ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးမိတော့သည်။ "ဟုတ်ပါတယ်... အတော်လေး ကြာသွားခဲ့ပါပြီ၊ အဖေ့ကို ပြန်ပြီး မြင်တွေ့ရလို့ တကယ့်ကို ဝမ်းသာပါတယ်..." သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှ မျက်ရည်များ စီးကျနေဆဲဖြစ်သော်လည်း ထိုစကားလုံးများကို ဆိုလိုက်ရှာသည်။
အဖိုးအိုက အလီနာ၏ ဦးခေါင်းကို ဖွဖွပုတ်ပေးလိုက်ရင်း သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှ မျက်ရည်များကို သုတ်ဖယ်ပေးလိုက်၏။ "မငိုပါနဲ့တော့ ငါ့သမီးလေးရဲ့... သမီးရဲ့ စာကို ရလိုက်တဲ့ ခဏမှာပဲ အဖေ ဒီနေရာကို ချက်ချင်း လာခဲ့တာပါ၊ သမီးက အဖေ့ကို လှမ်းခေါ်ဖို့အတွက် အချိန်တွေ အများကြီး ယူခဲ့တာပဲ..." ဟု အလီနာ၏ ဦးခေါင်းကို ပုတ်ပေးရင်း ဆိုလိုက်သည်။
အလီနာက ဦးခေါင်းညိတ်ပြလိုက်မိရင်း အဖိုးအိုလီယွန်၏ မျက်ဝန်းများကို စိုက်ကြည့်လိုက်ကာ "သမီးအပေါ်ကို အဖေ အခုထက်ထိ စိတ်ဆိုးနေတုန်းပဲလားဆိုပြီး စိုးရိမ်နေခဲ့တာပါ၊ ဒါပေမဲ့ တစ်နည်းနည်းနဲ့ သတ္တိမွေးပြီးတော့ အဲဒီစာကို ရေးလိုက်မိတာ... တောင်းပန်ပါတယ် အဖေ၊ သမီးက တကယ့်ကို အရှက်မရှိပဲနဲ့ ခက်ခဲတဲ့ အချိန်တွေ ရောက်လာမှပဲ အဖေ့ကို လှမ်းပြီး ခေါ်မိတော့တယ်..." အလီနာက လီယွန်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ဆိုလိုက်၏။
ထိုစကားလုံးများကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ လီယွန်က ဦးခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ကာ "သမီးက ဒီအဖိုးကြီးကို သတိရပေးလို့ အဖေ တကယ့်ကို ဝမ်းသာပါတယ်၊ တစ်ခုပဲ မှတ်ထားပါ... သမီးက အဖေ့ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော သမီးလေးပဲဥစ္စာ၊ သမီး ဘာတွေပဲ လုပ်ခဲ့ပါစေ... အဖေက သမီးကို အမြဲတမ်း စောင့်ကြည့်နေခဲ့တာပါ၊ သမီးအပေါ်မှာ ဘာရန်ငြိုးမှလည်း မရှိပါဘူး ငါ့သမီးလေးရဲ့... အဖေ သမီးအပေါ်ကို စိတ်ဆိုးခဲ့ဖူးတာ မှန်ပေမဲ့၊ အချိန်တွေ ကုန်ဆုံးသွားတဲ့အခါကျမှ သမီးက အဖေ့အတွက် ဘယ်လောက်တောင် အဖိုးတန်သလဲဆိုတာကို နားလည်လာခဲ့ရတာ..." ဟု ထိုစကားလုံးများကို ဆိုရင်း အဖိုးအိုက အလီနာ၏ နဖူးထက်ဆီသို့ အသာအယာ နမ်းရှုတ်လိုက်တော့သည်။
သူကိုယ်တိုင်လည်း မိမိ၏ စိတ်ခံစားချက်များကို ထိန်းချုပ်ထားရသဖြင့် မျက်ဝန်းများမှာ စိုစွတ်နေခဲ့ပြီး... အလီနာ၏ ရှေ့မှောက်တွင်မူ လုံးဝ ငိုကြွေးခြင်း မရှိစေရန် အားတင်းထားခဲ့ရှာသည်။