ခမည်းတော် စောင့်ဆိုင်းနေသည့် မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်၏ ခန်းမဆောင်ကြီးဆီသို့ ကင်းစောင့်က လမ်းပြခေါ်ဆောင်သွားရာ ယိုဟန်သည် သူ၏ဘေးမှနေ၍ အသာအယာ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။
ခေတ္တမျှ ကြာပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးစလုံး ခန်းမဆောင်ကြီး၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြ၏။ မိမိမျက်စိရှေ့မှောက်ရှိ ခန့်ညားထည်ဝါလှသော ခန်းမဆောင်ကြီးကို ငေးမောရင်း ယိုဟန်သည် လေကို ဝဝရှူသွင်းလိုက်မိသည်။
"ငါ တကယ်ကို... မတရား ချမ်းသာတာပဲ" သူ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်မိ၏။
"သခင်လေး... တစ်ခုခု ပြောလိုက်လို့လားခင်ဗျာ"
သူ့ဘေးတွင် မတ်တတ်ရပ်နေသော ကင်းစောင့်က လှမ်းမေးသည်။
"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး... ငါ တစ်ခုခုကို စဉ်းစားနေလို့ပါ၊ ဂရုမစိုက်ပါနဲ့" ယိုဟန်က ပြုံးလျက် ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။
"မင်း ရောက်လာပြီပဲ... ငါ မင်းကို လိုက်ရှာနေတာ"
ရုတ်တရက် ရင်းနှီးနေသော အသံတစ်သံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် သူ၏ ခြေလှမ်းများ ဆတ်ခနဲ တောင့်တင်းသွားခဲ့ရသည်။
"ခမည်းတော်..."
ယိုဟန်သည် မိမိရှေ့မှောက်တွင် မတ်တတ်ရပ်နေသော အသက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားကြီးကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။
စုလင်သည် ယိုဟန်ကို ခြေဆုံးခေါင်းဆုံး အကဲခတ်ကြည့်ရှုပြီးနောက် သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ချက်ကို ချလိုက်ပြီး ခန်းမဆောင်ထဲမှ ထွက်ခွာသွားရန် ကင်းစောင့်ကို လက်ရိပ်ပြလိုက်သည်။
ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက်—
"မင်း ဘာဖြစ်လို့ နီကိုးလ်မျိုးနွယ်စုရဲ့ လူတွေကို အလဲလဲအပြိုပြို ဖြစ်အောင် ရိုက်နှက်ခဲ့ရတာလဲ" စုလင်က ယိုဟန်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း မေးမြန်းလိုက်သည်။
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ယိုဟန်သည် ဤနေရာတွင် ဘာတွေဖြစ်ပျက်နေသည်ကို နားလည်နိုင်ရန် စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ အချိန်ယူလိုက်ရသည်။
ခေတ္တကြာပြီးနောက်—
"အဲဒီကောင်တွေက လူပုံအလယ်မှာ အကာအကွယ်မဲ့နေတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကို စော်ကားအနိုင်ကျင့်နေလို့ပါ ခမည်းတော်" ဟု ယိုဟန်က သူ၏ဖခင်ကို ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်၏။
မိမိသားဖြစ်သူ၏ နှုတ်မှ ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လင်စုတစ်ယောက် အံ့အားသင့်သွားရသည်။
"ဒါဆို မင်းက အဲဒီကောင်တွေကို ဘယ်လိုနည်းနဲ့ အလဲလဲအပြိုပြို ဖြစ်အောင် ရိုက်နှက်နိုင်ခဲ့တာလဲ။ မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်က လုံးဝမရှိသလောက်ပဲဥစ္စာ... အဲဒါကို ဤကဲ့သို့သော အောင်မြင်မှုကို မင်း ဘယ်လိုရရှိခဲ့တာလဲ" စုလင်က ယိုဟန်ကို စူးစမ်းစွာ ကြည့်ရင်း ဆိုလိုက်သည်။
"ကျွန်တော်လည်း မသိပါဘူး ခမည်းတော်... ကံကောင်းသွားလို့ ထင်တာပါပဲ" ဟု ယိုဟန်က ဆိုလိုက်၏။
"ကံကောင်းတာ ဟုတ်လား..."
လင်စုသည် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားဟန်ပြုရင်း ယိုဟန်ကို စိုက်ကြည့်ကာ—
"ကောင်းပြီ... ဒါပေမဲ့ မလိုအပ်တဲ့ တိုက်ပွဲတွေထဲမှာ ဝင်မပတ်သက်မိအောင် သတိထားပါ။
နီကိုးလ်မျိုးနွယ်စုရဲ့ ကိစ္စကိုတော့ ငါကိုယ်တိုင် ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းပေးမယ်၊ ဒါကြောင့် လောလောဆယ်တော့ လင်မျိုးနွယ်စုဝန်းထဲကနေ အပြင်ကို ပေါက်ကရ လျှောက်မသွားပါနဲ့ဦး"
လင်စုက ယိုဟန်ကို ထွက်ခွာခွင့်ပြုရန် အချက်ပြလိုက်သည်။ ယိုဟန်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်၏ ခန်းမဆောင်ကြီးထဲမှ ထွက်ခွာလာခဲ့တော့သည်။
ယိုဟန် ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ခန်းမဆောင်ကြီးအတွင်း၌ စုလင်၏ဘေးတွင် အဘိုးအိုတစ်ဦး ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။
"မင်း ဘယ်လိုထင်လဲ... စွန်းမျိုးနွယ်စု က လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုခု စတင်ပြုလုပ်လာလိမ့်မယ်လို့ ထင်လား"
ထိုအဘိုးအိုက စုလင်ကို ကြည့်ကာ မေးမြန်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။
"သူတို့ မကြာခင် လှုပ်ရှားလာကြမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် သူတို့ကို စိုးရိမ်မနေပါဘူး... ဒီနေ့ ကျွန်တော် အလွန်ပဲ ဝမ်းသာမိတယ် အဖေ"
စုလင်က သူ၏ဖခင်ဘက်သို့ လှည့်ကာ ဆိုလိုက်သည်။
"မင်း အခု ဘယ်လိုခံစားနေရလဲဆိုတာ ငါ ကောင်းကောင်းနားလည်တာပေါ့... ငါလည်း မင်းလိုပဲ ခံစားနေရတာပဲ။ နောက်ဆုံးတော့ သူလည်း အရာရာကို အလေးအနက်ထားပြီး စဉ်းစားတတ်လာပြီပဲ။ သူက အဲဒီအမျိုးသမီးလေးကို ကယ်တင်ခဲ့ရုံတင်မကဘူး... သူမရဲ့ အခြေအနေကို အခွင့်ကောင်းမယူခဲ့ဘူး။ မိမိရဲ့ အိပ်ဆောင်ကို အဲဒီအမျိုးသမီးလေးနဲ့ အစေခံမလေးအတွက် ဖယ်ပေးခဲ့ပြီး... သူကိုယ်တိုင်ကတော့ အခန်းအောင်းပြီး ကျင့်ကြံခြင်း ကို သွားရောက်ပြုလုပ်ခဲ့တယ်လေ"
ထိုအဘိုးအိုက သူ၏ ရှည်လျားဖြူစွတ်သော မုတ်ဆိတ်မွှေးများကို သုံးသပ်ရင်း မျက်နှာထက်တွင် ကျေနပ်သော အပြုံးကြီးတစ်ခုဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။
"ဒါဆို အဖေလည်း သိနေတာပေါ့" ဟု စုလင်က ဆို၏။
"သိတာပေါ့... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက ငါ့ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော မြေးဦးလေးပဲဥစ္စာ"
ထိုအဘိုးအိုက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်ပြီးနောက် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် လင်စုတစ်ဦးတည်းကိုသာ ချန်ထားခဲ့ကာ လေထုထဲသို့ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တော့သည်။
ထိုအတောအတွင်း...
"ဟူး... တကယ်ကို သီသီလေး လွတ်ခဲ့တာပဲ။ အဲဒီနေရာမှာ တစ်စုံတစ်ဦး ရှိနေခဲ့တာ... ပြီးတော့ သူက ငါ့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကို စူးစမ်းချင်နေခဲ့တာပဲ။ တော်သေးတာပေါ့... ဒီတစ်ကြိမ်တော့ စနစ်တော်က ငါ့ကို ကယ်တင်ပေးခဲ့လို့။ မဟုတ်ရင် တစ်ညတာအတွင်းမှာတင် ဤကဲ့သို့သော အဆင့်ငယ် တွေကို တစ်ဆင့်ပြီးတစ်ဆင့် ဘယ်လိုနည်းနဲ့ ကျော်ဖြတ်အောင်မြင်ခဲ့လဲဆိုတာ ငါ ဘယ်လိုမှ ရှင်းပြနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး" ယိုဟန် စိတ်ထဲကနေ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။
သူသည် မိခင်ဖြစ်သူ၏ အဆောင်ရှိရာသို့ စတင်ချဉ်းကပ်လာခဲ့သည်။ ခေတ္တမျှ ကြာပြီးနောက် သူသည် မိခင်၏ အိပ်ဆောင်တံခါးရှေ့တွင် မတ်တတ်ရပ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ သူသည် လေကို အဝရှူသွင်းလိုက်ရင်း—
ဒေါက်... ဒေါက်... ဒေါက်... ဒေါက်
သူ တံခါးကို ခေါက်လိုက်ရာ ခဏအကြာတွင် မိခင်ဖြစ်သူက တံခါးချပ်ကို ဖွင့်လှစ်ပေးခဲ့သည်။
"အို... ယိုဟန်၊ မင်းကိုး။ အထဲကို ဝင်ခဲ့လေ... ဘာဖြစ်လို့ အပြင်မှာ မတ်တတ်ရပ်နေရတာလဲ"
မိခင်ဖြစ်သူက သူ့ကို ကြည့်ကာ ပြုံးရွှင်စွာ ဆိုလိုက်၏။
"ဟင့်အင်း... အမေ၊ ကျွန်တော် အလျင်လိုနေလို့ပါ။ အမေ့ကို ပြောစရာ အရေးကြီးကိစ္စတစ်ခု ရှိလို့ပါ" ဟု သူက မိခင်ဖြစ်သူကို ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။
"အို... ငါ့သားလေးက အလျင်လိုနေတာလား။ ကဲ... ပြောပါဦး၊ ဘာကိစ္စများ ရှိလို့လဲ... ပိုက်ဆံလိုချင်လို့လား၊ ခဏစောင့်နော်... အမေ အထဲကနေ သွားယူပေးမယ်"
သူမက ဆိုကာ ယိုဟန်အတွက် ပိုက်ဆံသွားယူရန် အခန်းထဲသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။
"မဟုတ်ပါဘူး အမေ... ကျွန်တော် ပိုက်ဆံလိုချင်လို့ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော့်မှာ အကူအညီတောင်းစရာ ကိစ္စတစ်ခု ရှိလို့ပါ" ဟု သူက မိခင်ဖြစ်သူကို တားမြစ်လိုက်၏။
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ အလီနာ ၏ မျက်နှာလေးမှာ သရဲတစ္ဆေတစ်ကောင်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အလား ချက်ချင်းပင် ဖြူလျော်သွားခဲ့ရသည်။
"ဒါဆို မင်းက... ပိုက်ဆံလာတောင်းတာ မဟုတ်ဘူးပေါ့"
သူမ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်ရင်း ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်မိ၏။
"ဒီလိုရှိပါတယ် အမေ..."
ယိုဟန်သည် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အကြောင်းအရာအားလုံးကို မိခင်ဖြစ်သူအား အသေးစိတ် ရှင်းပြလိုက်သည်။ ထိုစကားများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူမ၏ ပါးစပ်မှာ အံ့အားသင့်လွန်းသဖြင့် အဟောင်းသား ဖြစ်သွားခဲ့ရပြီး ယိုဟန်ကို ကြောင်အမ်းစွာ ငေးစိုက်ကြည့်နေမိတော့သည်။ မိနစ်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်မှသာ သူမ အသိစိတ်ပြန်ဝင်လာခဲ့၏။
"မင်း... မင်း ဘာပြောလိုက်တယ်"
သူမက ယိုဟန်ကို ကြည့်ကာ မယုံနိုင်ဘဲ မေးမြန်းလိုက်သည်။
"ဟုတ်ပါတယ် အမေ... ကျွန်တော် သူမကို အဲဒီလူတွေရဲ့ လက်ထဲက ကယ်တင်ခဲ့ပြီး ဒီနေရာကို ခေါ်လာခဲ့တာပါ။ သူမကို ကူညီပေးဖို့ စဉ်းစားပေးပါဦး" ဟု သူက ဆိုလိုက်၏။
"ဟူး... ကောင်းပါပြီ၊ ငါ သူမနဲ့ သွားတွေ့လိုက်ပါ့မယ်။ ပြီးတော့ သူမကို ငါတို့ လင်မျိုးနွယ်စုရဲ့ ဝန်ထမ်းတစ်ယောက်အဖြစ် ခန့်အပ်ပေးလိုက်မယ်" ဟု အလီနာက ယိုဟန်ကို ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ သူသည် မိခင်ဖြစ်သူကို ဖက်လဲတကင်း ပွေ့ဖက်လိုက်မိ၏။
"အမေက ကမ္ဘာမှာ အကောင်းဆုံးပဲ"
သူ့မျက်နှာထက်တွင် စစ်မှန်သော အပြုံးကြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ ယခင်ဘဝတုန်းက သူသည် မိဘမဲ့တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သဖြင့် အလီနာက သူ့အပေါ် ထားရှိသော ဂရုစိုက်မှုနှင့် မေတ္တာတရားများကို သူ အလွန်အမင်း တန်ဖိုးထား မြတ်နိုးမိခြင်း ဖြစ်၏။
ယိုဟန် ဤကဲ့သို့ ပြုမူသည်ကို မြင်ရသောအခါ အလီနာ အလွန်တရာ ဝမ်းသာပီတိ ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။ သူမသည် သားဖြစ်သူ၏ ခေါင်းကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်ရင်း ဒီယာ့ကို လင်မျိုးနွယ်စုတွင် အလုပ်ခန့်အပ်ပေးမည်ဟု ကတိပြုလိုက်တော့သည်။ မိခင်ဖြစ်သူနှင့်အတူ ခေတ္တမျှ အချိန်ကုန်လွန်ပြီးနောက် ယိုဟန်သည် ဒီယာ့ကို သွားရောက်တွေ့ဆုံရန် သူမ၏ အဆောင်ရှိရာသို့ ပြန်လည်ထွက်ခွာလာခဲ့ပါတော့သည်။