အခန်း (၈၀) - တိုက်ပွဲဝင်လျက် အသက်လုထွက်ပြေးခြင်း

"တောက်... ဒါက ငါ့အတွက် အဆိုးရွားဆုံး ကိစ္စရပ်ပဲ..." မီတာရာဂဏန်းအကွာတွင် မတ်တတ်ရပ်နေသော မိစ္ဆာရုပ်သွင်သုံးခုကို မြင်လိုက်ရသည့်ခဏ၌ ယိုဟန်သည် ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်မိရင်း တီးတိုးရေရွတ်လိုက်မိသည်။ ယိုဟန်သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်မိရင်း ခြေလှမ်းများကို အပြီးတိုင် ရပ်တန့်လိုက်ကာ... နောက်တစ်စက္ကန့်၌ သူ၏ ဦးခေါင်းကို အနောက်ဘက်သို့ အသာအယာ လှည့်ကြည့်လိုက်မိရာ၊ အနောက်ဘက်တွင်မူ ပြန်လှည့်စရာ လမ်းကြောင်း လုံးဝ မရှိတော့ပါချေ။

သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး၌ ရက်စက်ယုတ်မာလှသော ရယ်မောသံများ ဆူညံစွာ ပဲ့တင်ထပ်ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ဟဲဟဲ... မင်းက ငါတို့လူတစ်ယောက်ကို အခုလိုမျိုး လုပ်ခဲ့ပြီးတဲ့နောက်မှာ ငါတို့က မင်းကို အလွတ်ပေးလိမ့်မယ်လို့ ထင်နေတာလား ခွေးမသားရဲ့..." မိစ္ဆာရုပ်သွင်များထဲမှ တစ်ကောင်က ယိုဟန်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ထိုစကားလုံးများကို လှောင်ပြောင်စွာ ရယ်မော၍ ဆိုလိုက်၏။ ယိုဟန်က သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်မိရင်း သက်ပြင်းအရှည်ကြီးတစ်ချက် ချလိုက်သည်။

"ငါက မင်းတို့ကို ရန်စလိုတဲ့စိတ် မရှိဘူး၊ မင်းတို့ကပဲ ဒီမလိုအပ်တဲ့ တိုက်ပွဲကို အရင်စခဲ့တာ... ငါက ငါ့ကိုယ်ငါ ကာကွယ်ခဲ့တာပဲ၊ ငါ့ကို သွားခွင့်ပြုစမ်း... ဒါဆိုရင် ဒီနေရာမှာ ဘယ်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ သေဆုံးစရာ လိုမှာမဟုတ်ဘူး..." ယိုဟန်က ထိုမိစ္ဆာသတ္တဝါဆိုးကြီး သုံးကောင်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ထိုစကားလုံးများကို လေးနက်စွာ ဆိုလိုက်၏။ ထိုစကားလုံးများကို ကြားလိုက်ရသည့်ခဏ၌ ၎င်းတို့သုံးကောင်စလုံး တကယ့်ကို ဆွံ့အအံ့ဩသွားခဲ့ကြရပြီး အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြမိသည်။

"သူ အခုလေးတင် ဘာပြောလိုက်တာလဲ... ဒီကြွက်စုတ်က ငါတို့သုံးယောက်စလုံးကို တစ်ယောက်တည်းနဲ့ ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်နိုင်တဲ့ သတ္တိမျိုး ရှိတယ်လို့ ပြောနေတာလား..." သတ္တဝါဆိုးကြီးများထဲမှ တစ်ကောင်က အဖွဲ့၏ ခေါင်းဆောင်ကို လှမ်းကြည့်ရင်း ထိုစကားလုံးများကို အံ့ဩတကြီး ဆိုလိုက်၏။

ယိုဟန်သည် ထိုစကားလုံးများကို ကြားလိုက်ရသည့်ခဏ၌ သူ၏ လက်သီးကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်မိရင်း

"ငါ့ကို လမ်းဖယ်ပေးကြစမ်း... ငါ ထပ်ပြီး သတိပေးနေမယ်၊ ငါ မင်းတို့ကို ရန်စလိုတဲ့စိတ် မရှိဘူး..." ဟု ၎င်းတို့သုံးကောင်ကို စိုက်ကြည့်လျက် ထပ်မံ၍ ဆိုလိုက်သည်။

"မရှိဘူး... မင်း ဒီနေရာကနေ ထွက်ခွာခွင့် မရှိစေရဘူး၊ မင်းက ကမ္ဘာဦးပြန်လည်စတင်ခြင်း မတိုင်ခင်မှာတင် ဒီနေရာမှာတင် သေလူဖြစ်သွားရတော့မှာ..." မိစ္ဆာသတ္တဝါဆိုးကြီးများထဲမှ တစ်ကောင်က တီးတိုးရေရွတ်လိုက်မိရင်း ယိုဟန်ရှိရာ အရပ်မျက်နှာဆီသို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ချဉ်းကပ်လာခဲ့သည်။

ယိုဟန်သည် ထိုစကားလုံးများကို ကြားလိုက်ရသည့်ခဏ၌ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားခဲ့ရပြီး "သူ ဘာတွေကို လျှောက်ပြောနေတာလဲ... ကမ္ဘာဦးပြန်လည်စတင်ခြင်းဆိုတာ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ..." ဟု မိမိကိုယ်မိမိ တွေးတောလိုက်မိရင်း အနောက်ဘက်သို့ ခြေလှမ်းတစ်ချက် ဆုတ်ခွာလိုက်မိတော့သည်။

ထိုအတောအတွင်း ဖီးနစ်နိုင်ငံတော်၏ တစ်နေရာရာ၌!

"သခင်မလေး... အဆင်ပြေရဲ့လားဟင်၊ သခင်မလေးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကိုလည်း ကြည့်ပါဦး... သခင်မလေးက ဘာဖြစ်လို့ သူမကို ကယ်တင်ဖို့အတွက် အခုလိုမျိုး အခြေအနေအထိ စွန့်စားခဲ့ရတာလဲ...

" အာနားက ကုတင်ထက်တွင် အီဗလင်း အေးအေးချမ်းချမ်း လဲလျောင်းနိုင်ရန်အတွက် ကူညီပေးလိုက်မိရင်း စိုးရိမ်ပူပန်နေသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် စိုက်ကြည့်ကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှာ တစ်စုံတစ်ခု၏ အဆိပ်သင့်မှုကို ခံထားရသလိုမျိုး ရုတ်ချည်း အပြာရင့်ရောင်သို့ ပြောင်းလဲနေခဲ့ရပြီး၊ မျက်ဝန်းအစုံမှာမူ အနက်ရောင်မှ အနီရောင်သို့ ပြောင်းလဲနေခဲ့ဆဲ ဖြစ်ကာ ခန္ဓာကိုယ်၏ အပူချိန်မှာလည်း အလွန်အမင်း မြင့်တက်နေခဲ့ရသည်။

"တောက်... ငါ့မှာ သူမကို ကယ်တင်ဖို့အတွက် အဲဒီတားမြစ်နည်းစနစ်ကို အသုံးချတာကလွဲလို့ တခြားရွေးချယ်စရာ လမ်းကြောင်း မရှိခဲ့ဘူး၊ အဲဒီအမျိုးသမီးက အဆိပ်တစ်ရာတောင်ကြားဂိုဏ်းရဲ့ အဆိပ်ခတ်မှုကို ခံထားရတာ တောင်မှ... အခုလိုမျိုး အချိန်အကြာကြီးအထိ တောင့်ခံပြီး အသက်ရှင်သန်နေနိုင်ခဲ့တာပဲ..." အီဗလင်းက အာနားကို လှမ်းကြည့်ရင်း ထိုစကားလုံးများကို ဆိုလိုက်၏။ ထိုစကားလုံးများကို ကြားလိုက်ရသည့်ခဏ၌ အာန၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံး မည်းမှောင်သွားခဲ့ရပြီး၊ သူမက အီဗလင်ကို လေးနက်လှသော အကြည့်များဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်မိသည်။

"ဒါက လုံးဝ ဖြစ်နိုင်ချေ မရှိတာပါ သခင်မလေး... သူမက အခုလိုမျိုး အဆိပ်ခတ်ခံထားရတာတောင်မှ ဘယ်လိုမျိုး အချိန်အကြာကြီးအထိ အသက်ရှင်နေနိုင်ခဲ့တာလဲ၊ ပြီးတော့ ဘယ်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှလည်း ၎င်းကို အာရုံမခံမိခဲ့ကြဘူး..." အာနက အီဗလင်၏ ဦးခေါင်းထက်သို့ ရေစိုဝတ်တစ်ခုကို တင်ပေးလိုက်မိရင်း မေးမြန်းလိုက်၏။

အီဗလင်းက အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်မိရင်း အာနကို စိုက်ကြည့်လိုက်ကာ "အဲဒီလုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူက သူမရဲ့ လည်ပင်းကို ညှစ်လိုက်တဲ့ အချိန်မှာတင် အဆိပ်ခတ်ခဲ့တာပဲ ဖြစ်ရမယ်... သူ၏ လက်သည်းတွေထဲမှာ အဆိပ်တွေ ရှိနေခဲ့တာဖြစ်ပြီး... သူမ အစုတ်ခံလိုက်ရတဲ့ အချိန်မှာတင် အဲဒီအဆိပ်တွေက သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို စိမ့်ဝင်သွားခဲ့တာ၊ တကယ်လို့ သူမက အဆိပ်တစ်ရာတောင်ကြားဂိုဏ်းရဲ့ အဆိပ်ဒဏ်ကို ဒီလောက်အထိ တောင့်ခံနိုင်တဲ့ ကိုယ်ခံအားမျိုး ရှိနေခဲ့တာဆိုရင်... တခြားသော အဆိပ်တွေက သူမအပေါ်မှာ အလုပ်မဖြစ်တာ အံ့ဩစရာ မရှိတော့ပါဘူး..." အီဗလင်းက အာနားကို ကြည့်၍ သဘောကျစွာ ပြုံးလိုက်မိရင်း ဆိုလိုက်သည်။

အာနားက အီဗလင်းကို လေးနက်လှသော အကြည့်များဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်ကာ— "ကျွန်မကို မပြောပါနဲ့ဦး သခင်မလေး... သခင်မလေးက သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာရှိတဲ့ အဆိပ်အားလုံးကို ကိုယ်တိုင် စုပ်ယူပေးခဲ့လို့သာ... သခင်မလေးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က အခုလိုမျိုး အခြေအနေအထိ ထိခိုက်သွားခဲ့ရတာမလား..." အာနားက အီဗလင်းကို စိုက်ကြည့်ရင်း ထိုစကားလုံးများကို မေးမြန်းလိုက်တော့သည်။ အာန၏ အကြည့်များကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်ခဏ၌ အီဗလင်းက ဦးခေါင်းကို အသာအယာ ခါယမ်းလိုက်မိရင်း အာနား၏ ဦးခေါင်းကို လက်ဖြင့် အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်ရှာသည်။

"စိုးရိမ်မနေပါနဲ့... ငါ နာရီအနည်းငယ်လောက် အနားယူလိုက်ရင် ပြန်ပြီး အဆင်ပြေသွားမှာပါ၊ ဒါက ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး... မင်းတို့နှစ်ယောက်စလုံး ဟင်းလင်းပြင်ဝင်ပေါက် ကို သေသေချာချာ စောင့်ကြပ်ကြည့်ရှုဖို့အတွက်ပဲ အဓိက အာရုံစိုက်ထားကြစမ်း၊ အခုတော့ သွားကြတော့... ငါ့ကို တစ်ယောက်တည်း အေးအေးချမ်းချမ်း နေခွင့်ပေးစမ်း..." အီဗလင်းက ထိုစကားလုံးများကို လေးနက်စွာ ဆိုလိုက်၏။ ထိုစကားလုံးများကို ကြားလိုက်ရသည့်ခဏ၌ အာနားတကယ့်ကို ဆွံ့အသွားခဲ့ရပြီး၊ သူမက ဦးခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်မိရင်း အီဗလင်းကို လေးနက်လှသော အကြည့်များဖြင့် ပြန်လည် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ကျွန်မ သခင်မလေးကို ဒီနေရာမှာ တစ်ယောက်တည်း ထားရစ်ခဲ့မှာ မဟုတ်ပါဘူး... ကျွန်မ ဘာကိုမျှ ဂရုမစိုက်ဘူး၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မကို သခင်မလေးရဲ့ ဘေးနားကနေ ထွက်သွားဖို့ မပြောပါနဲ့ဦး... ကာနာက ဟင်းလင်းပြင်ဝင်ပေါက်ကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ သေသေချာချာ စောင့်ကြပ်ကြည့်ရှုနေပါတယ်၊ သခင်မလေးအနေနဲ့ မိမိရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကိုပဲ ဂရုစိုက်ဖို့ လိုအပ်တာပါ..." အာနားက အီဗလင်းကို လေးနက်လှသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် စိုက်ကြည့်ရင်း ထိုစကားလုံးများကို လျှောက်တင်လိုက်၏။ ထိုစကားလုံးများကို ကြားလိုက်ရသည့်ခဏ၌ အီဗလင်းက အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်မိရင်း— "မင်း လုပ်ချင်ရာကိုသာ စိတ်ကြိုက် လုပ်တော့..." ဟု တီးတိုးရေရွတ်လိုက်မိကာ မျက်လုံးများကို အသာအယာ မှိတ်လိုက်တော့သည်။

အာနားက ထိုစကားလုံးများကို ကြားလိုက်ရသည့်ခဏ၌ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်မိသော်လည်း... သူမ၏ မျက်နှာထက်တွင်မူ အီဗလင်း၏ အခြေအနေအတွက် စိုးရိမ်ပူပန်နေခဲ့မိဆဲ ဖြစ်သည်။

"မင်း ငါ့ကို အဲဒီလိုမျိုး စိုက်ကြည့်နေမယ်ဆိုရင် ငါ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အေးအေးချမ်းချမ်း အနားယူလို့ ရမှာလဲ... မင်း သိချင်တဲ့ ကိစ္စရပ်တွေကိုသာ တစ်ခါတည်း မေးမြန်းလိုက်တော့..." အီဗလင်းက မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားခဲ့မိဆဲ အခြေအနေဖြင့် ထိုစကားလုံးများကို ဆိုလိုက်၏။

"သခင်မလေး... သခင်မလေးက ဘာဖြစ်လို့ အဲဒီကောင်လေးအပေါ်မှာ အခုလိုမျိုး အလွန်အမင်း အစွဲအလန်းကြီး ဖြစ်နေရတာလဲဟင်၊ သခင်မလေးက သူ့ကို တွေ့ပြီးတဲ့နောက်ပိုင်းမှာ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားခဲ့တာပဲ... ကျွန်မ သခင်မလေးကို အခုလိုမျိုး အခြေအနေအထိ တစ်ခါမှ မမြင်တွေ့ဖူးခဲ့ဘူး၊ သခင်မလေးကိုယ်တိုင်ကပဲ သူ့ကို အဲဒီကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ နေရာဆီကို ပို့လွှတ်ခဲ့တာဖြစ်ပြီး... နောက်တစ်စက္ကန့်ကျတော့လည်း သူ အချစ်ရဆုံးသော အမျိုးသမီးရဲ့ အသက်ကို ကယ်တင်ဖို့အတွက် အခုလိုမျိုး စွန့်စားပေးခဲ့ပြန်ပြီ၊ ကျွန်မ တကယ့်ကို ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေရပါတယ်..." အာနားက နောက်ဆုံး၌ မိမိ၏ သတ္တိအားလုံးကို စုစည်းလိုက်မိရင်း အီဗလင်းအား ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း မေးမြန်းလိုက်တော့သည်။

"ငါလည်း အာနား ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်နေလဲဆိုတာကို ကောင်းစွာ မသိရှိနိုင်သေးဘူး... ဒါပေမဲ့ ဒါက သူနဲ့ ဘာတစ်ခုမျှ သက်ဆိုင်ခြင်း မရှိပါဘူး၊ ငါ့ရဲ့ ဘဝမှာ ပိုမိုကြီးမားလှတဲ့ ရည်မှန်းချက် ပန်းတိုင်တစ်ခု ရှိနေသေးတယ်ဆိုတာ မင်းလည်း ကောင်းစွာ သိရှိနေတာပဲမလား..." အီဗလင်းက မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်မိရင်း အာနားကို လှမ်းကြည့်ကာ ဆိုလိုက်၏။

"စိတ်မကောင်းပါဘူး သခင်မလေး... ကျွန်မ သခင်မလေးရဲ့ စိတ်ကို နာကျင်အောင် လုပ်ဆောင်လိုတဲ့ စိတ်ဆန္ဒမျိုး မရှိပါဘူး၊ ကျေးဇူးပြုပြီး အေးအေးချမ်းချမ်း အနားယူပါဦး..." အာနားက အီဗလင်းကို လှမ်းကြည့်ရင်း ထိုစကားလုံးများကို ဆိုလိုက်ရာ... အီဗလင်းက သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိရင်း နောက်တစ်စက္ကန့်၌ သူမ၏ မျက်လုံးများကို ပြန်လည် မှိတ်လိုက်တော့သည်။

"ယိုဟန်..." အခန်းတွင်းမှနေ၍ တိုးညှင်းလှသော အသံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ထိုစကားလုံးများကို ကြားလိုက်ရသည့်ခဏ၌ စုလင်နှင့် အလီနာတို့၏ အကြည့်များသည် ကုတင်ထက်ရှိ ဒီယာထံသို့ ရုတ်ချည်း ရောက်ရှိသွားခဲ့ကြရပြီး... သူမက တစ်ကိုယ်လုံး ချွေးစက်များဖြင့် စိုရွှဲနေခဲ့မိရင်း ယိုဟန်၏ နာမည်ကို တတွတ်တွတ် ရေရွတ်နေခဲ့မိခြင်း ဖြစ်၏။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးတွင် ချွေးစက်များ ထွက်ပေါ်နေခဲ့သည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်ခဏ၌ အလီနာက စုလင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။

"မင်း အပြင်ကို သွားပြီး အာနာ (အိမ်တော်၏ အစေခံမလေး) ကို ဒီနေရာကို လာဖို့အတွက် အခုချက်ချင်း လွှတ်လိုက်စမ်း..." အလီနာက စုလင်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ထိုစကားလုံးများကို ညွှန်ကြားလိုက်၏။ စုလင်က ဦးခေါင်းညိတ်ပြလိုက်မိရင်း နောက်တစ်စက္ကန့်၌ အခန်းတွင်းမှနေ၍ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားခဲ့ကာ... ခဏအကြာတွင်မူ အာနာသည် အခန်းအတွင်းသို့ အလျင်အမြန် ဝင်ရောက်လာခဲ့တော့သည်။

"သခင်မကြီး... သခင်မလေး ဒီယာမှာ ဘာတွေများ ဖြစ်ပျက်လို့လဲဟင်." အာနာက ကုတင်ထက်ရှိ ဒီယာထံသို့ အလျင်အမြန် ချဉ်းကပ်သွားခဲ့ရင်း အလီနာကို လှမ်းကြည့်ကာ မေးမြန်းလိုက်၏။

"သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် အပူချိန်က ပြန်ပြီးတော့ မြင့်တက်လာနေတာပဲ... ရေအေးအချို့နဲ့ အဝတ်စတစ်ခုကို အခုချက်ချင်း သွားပြီး ယူဆောင်လာခဲ့စမ်း၊ ပြီးတော့ ငါ့အခန်းထဲကနေ သူမအတွက် လဲလှယ်ပေးဖို့ အဝတ်အစားအချို့ကိုပါ တစ်ခါတည်း ယူဆောင်လာခဲ့ဖို့ မမေ့နဲ့ဦး..." အလီနာက အာနာကို ကြည့်၍ ဆိုလိုက်သည်။

"အမိန့်အတိုင်းပါ သခင်မကြီး... ကျွန်မ အခုချက်ချင်း ပြန်လာခဲ့ပါ့မယ်..." အာနာက သခင်မကြီး အလီနာအား ပြန်လည် ခြေပလိုက်ပြီးနောက်... နောက်တစ်စက္ကန့်၌ အခန်းတွင်းမှနေ၍ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားခဲ့တော့သည်။

"စိတ်ကို တင်းတင်းထားစမ်းပါ သမီးလေးရယ်..." အလီနာက ဒီယာ၏ ဦးခေါင်းကို လက်ဖြင့် အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်မိရင်း ထိုစကားလုံးများကို သနားစရာကောင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်မိရှာသည်။

ထိုအတောအတွင်း—

"တောက်... ခွေးမသားတွေ၊ ငါ့ဆီကို အကုန်လုံး တပြိုင်နက်တည်း ပြိုင်တူ ဝင်လာခဲ့ကြစမ်း..." ယိုဟန်က မိမိအား အုပ်စုဖွဲ့၍ တိုက်ခိုက်ရန်အတွက် အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာ ပြေးဝင်လာကြသော ထိုမိစ္ဆာသတ္တဝါဆိုးကြီး သုံးကောင်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်ခဏ၌... သူ၏ လက်ဖျားထက်တွင် 'အသူရာ' ဓားကြီးကို ရုတ်ချည်း ဆင့်ခေါ်လိုက်မိရင်း ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟူးအော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။