အခန်း (၇၈) - ဝိညာဉ်အမြုတေ

တောနက်ကြီးအတွင်းရှိ သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်၏ အနောက်ဘက်တွင် လူငယ်တစ်ဦးသည် ဓားကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားလျက် သည်းခံစိတ်ဖြင့် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တင်းမာနေပြီး ဓားကို အစွမ်းကုန် အားစိုက်၍ ဆုပ်ကိုင်ထား၏။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူပုန်းအောင်းနေသည့် သစ်ပင်ကို တစ်စုံတစ်ယောက် ဖြတ်ကျော်တော့မည်ဟု သတိပြုမိလိုက်သည့်အခါ ယိုဟန်သည် သူ၏ 'အသူရာ' ဓားကို လျှပ်စီးကဲ့သို့ မြန်ဆန်သော အရှိန်ဖြင့် ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ နောက်တစ်ခဏ၌ ကြီးမားလှသော အပြာရောင် ခေါင်းပြတ်ကြီးတစ်ခု လေထဲတွင် လွင့်ပျံသွားခဲ့ပြီး၊ ခေါင်းပြတ်သွားသော ကိုယ်ခန္ဓာကြီးမှာ အနည်းငယ် ပြေးသွားပြီးနောက် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပုံလျက်လဲကျသွားခဲ့တော့သည်။

တုံ

[ဂုဏ်ယူပါသည်။ အရှင်သည် အဆင့် (၁) မိစ္ဆာကောက်ရိတ်သမားကို အောင်မြင်စွာ သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သဖြင့် ဝိညာဉ်အမြုတေ တစ်ခုကို ရရှိခဲ့ပါသည်။]

ယိုဟန်သည် စနစ်၏ အကြောင်းကြားစာကို ကြားလိုက်ရသော်လည်း အာရုံစိုက်နေချိန်မရှိဘဲ မိစ္ဆာကောက်ရိတ်သမား တစ်ကောင်ကို သတ်ဖြတ်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ထိုနေရာမှ အလျင်အမြန် ထွက်ပြေးခဲ့တော့သည်။

ယိုဟန်သည် မိစ္ဆာသတ္တဝါများကို ဇဝေဇဝါဖြစ်စေရန် ဟိုပြေးဒီပြေး လုပ်ဆောင်ခဲ့ရာ အောင်မြင်ခဲ့ပြီး၊ ထိုကောက်ရိတ်သမားများသည် သူ့ကို တစ်ကောင်ချင်းစီ ခွဲထွက်၍ လိုက်လံရှာဖွေကြတော့သည်။

ယိုဟန်သည် အခြားကောက်ရိတ်သမားများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် အားနည်းပုံပေါက်နေသည့် တစ်ကောင်ကို အခွင့်အရေးရသည်နှင့် အလစ်အငိုက်ဖမ်းကာ သတ်ဖြတ်လိုက်နိုင်ခဲ့သည်။

"သူက ငါ့လူတစ်ယောက်ကို သတ်သွားတာပဲ။ သူ့အသက်ကို ကယ်တင်ဖို့အတွက် အဲဒီလိုနည်းလမ်းမျိုး သုံးနိုင်လောက်အောင်ကို တကယ့်ကို ပါးနပ်တဲ့ကောင်ပဲ" မိစ္ဆာသတ္တဝါတစ်ကောင်က လက်ထဲရှိ လှံကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ရင်း တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။ သူသည် တောင်ကုန်းပေါ်တွင် ရပ်လျက် ရှေ့တည့်တည့်ရှိ အဆုံးအစမဲ့ တောနက်ကြီးကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ယိုဟန် ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာသည်မှာ သုံးနာရီရှိပြီဖြစ်ပြီး၊ ယခုအခါ မိစ္ဆာကောက်ရိတ်သမားများအနက် တစ်ကောင် သေဆုံးသွားခဲ့သဖြင့် သုံးကောင်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။

"ဒီနေရာက တကယ့်ကို ထူးဆန်းတယ်။ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းတစ်ခုနဲ့ ပိုတူတယ်။ ငါ ဒီကောင်တွေကို တစ်ခါမှလည်း မတွေ့ဖူးဘူး။ ဒီကို ရောက်ရောက်ချင်းပဲ သူတို့က ငါ့ကို သတ်ဖို့ ကြိုးစားကြတယ်။ ကံကောင်းစွာနဲ့ပဲ အဲဒီကောင်က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီးပြီး သတိလက်လွတ်ဖြစ်နေလို့ ငါသတ်နိုင်ခဲ့တာ" ယိုဟန်က တောင်ကုန်းပေါ်ရှိ မြက်ခင်းစိမ်းကြီးထဲတွင် လှဲလျောင်းရင်း တစ်နေရာရာကို စိုက်ကြည့်ကာ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

သို့သော် ရုတ်တရက် အနောက်ဘက်မှ အသံတစ်ခုကြောင့် ယိုဟန်၏ နှလုံးသားသည် ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

"ထွက်ခဲ့စမ်း... ငါတို့ မင်းဒီမှာရှိနေတာ သိတယ်။ တောင်ထဲမှာ ပုန်းနေတာမလား"

သူ့နေရာမှ မီတာအနည်းငယ်အကွာတွင် သတ္တဝါသုံးကောင် ပေါ်လာပြီး တစ်ကောင်က ထိုသို့ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"သူတို့ ငါ့ကို ဘယ်လိုလုပ် ရှာတွေ့သွားတာလဲ" ဟု ယိုဟန် စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်မိသည်။ သူ၏ တည်နေရာကို ဖော်ထုတ်ခံလိုက်ရသဖြင့် မည်သို့ဖြစ်သည်ကို နားမလည်နိုင်ဘဲ ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သို့သော် ရုတ်တရက် သူ၏ အကြည့်များသည် တစ်နေရာရာသို့ ရောက်သွားခဲ့သည်။

"တောက်... ဒီကောင်တွေ ငါ့ကို ရှာတွေ့သွားတာ ငါ့လက်စွပ်မှာ ပေကျံနေတဲ့ သွေးစွန်းအမှတ်အသားကြောင့်ပဲ" သူ၏ လက်စွပ်တွင် အပြာရောင်သွေးစွန်းနေသည်ကို မြင်လိုက်ရမှ ယိုဟန် သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။

ခဏအကြာတွင် ကြီးမားသော လှံတစ်စင်း မြေပြင်ပေါ်သို့ စိုက်ဝင်သွားခဲ့ပြီး တဟားဟားရယ်မောသံတစ်ခု ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

"မင်း သူ့ကို သတ်လိုက်ပြီလား" မိစ္ဆာကောက်ရိတ်သမားတစ်ကောင်က အခြားတစ်ကောင်ကို မေးလိုက်သည်။

သူက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး နှစ်ကောင်လုံးသည် လှံစိုက်ဝင်သွားသည့်နေရာသို့ ချဉ်းကပ်သွားခဲ့ကြသည်။ နောက်တစ်ခဏတွင် သူတို့၏ ခေါင်းဆောင်ပါ ရောက်ရှိလာခဲ့သော်လည်း ထိုနေရာတွင်မူ သူတို့၏ အပေါင်းအပါတစ်ကောင်၏ သွေးများစွန်းထင်းနေသော အဝတ်စတစ်ခုသာ ရှိတော့သည်။

ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူသည် သွားများကို ကြိတ်ကာ "သူက ဉာဏ်ကောင်းတယ်။ ဒါကို သူသိသွားပြီ" ဟု သွေးစွန်းနေသော အဝတ်စကို ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ခေါင်းဆောင်... အခု ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲ"

"ဟဲဟဲ... အချိန်တန်ပြီ။ ကောင်းကင်ကို ကြည့်စမ်း။ ငါတို့ သူ့ကို လိုက်ရှာစရာမလိုတော့ဘူး။ သူက ငါတို့ဆီကို သူ့ဘာသာ လာလိမ့်မယ်" သူက ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"တောက်... ဒီကောင်တွေက တကယ့်ကို မလွှတ်တမ်း လိုက်နေတာပဲ။ ငါ့ကိုတောင် မိတော့မလို့" ယိုဟန်က ဆန့်ကျင်ဘက်သို့ ပြေးရင်း တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။ သူသည် ပုန်းအောင်းနေစဉ်က လှည့်စားရန် အသုံးပြုခဲ့သော အဝတ်အပေါ်ပိုင်းကို ချွတ်ပစ်လိုက်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးတွင် သွေးစွန်းနေခြင်း ရှိမရှိ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။

ရုတ်တရက် သူသည် ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ရပ်တန့်သွားကာ "ဒါက ဘာကြီးလဲ..." ဟု အော်ပြောလိုက်မိသည်။ မီးလျှံများ တောက်လောင်နေသော မီးလုံးပေါင်း သန်းချီသည် သူ့ဆီသို့ ဦးတည်လာနေခဲ့သည်။

"တောက်... ဒီနေရာက ဘာဖြစ်နေတာလဲ" ယိုဟန်သည် လမ်းကြောင်းပြောင်း၍ ထွက်ပြေးခဲ့သည်။ မီးလုံးများ မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက် ပေါက်ကွဲနေပြီး ယိုဟန် ထွက်ခွာလာခဲ့သော နေရာနောက်ဘက်တွင် မီးခိုးလုံးများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဤသို့သော ပေါက်ကွဲမှုများက နေရာသုံးနေရာတွင် ဖြစ်ပွားနေပြီး လမ်းကြောင်းတစ်ခုသာ လုံခြုံမှုရှိနေသည်။ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး ပျက်စီးပြီး မီးတောက်များဖြင့် လောင်ကျွမ်းနေခဲ့သည်။

"တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ။ ဒီမီးလုံးတွေ ဒီလမ်းကြောင်းကို မကျရောက်တာ တစ်ခုခုတော့ အကြောင်းရင်းရှိရမယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ့မှာ တခြားရွေးချယ်စရာမရှိဘူး။ အသက်ရှင်ဖို့ ဒီလမ်းကပဲ သွားရတော့မယ်။ အဲဒီမိစ္ဆာကောင်တွေရော သေကုန်ပြီလား။ သူတို့ ငါ့ကို မလိုက်တော့ဘူးဆိုတော့ ဒီပေါက်ကွဲမှုတွေထဲမှာပဲ သေကုန်ကြပြီထင်တယ်" ယိုဟန်က ခြေလှမ်းကို အရှိန်မြှင့်လိုက်သည်။

ဖီးနစ်နိုင်ငံတော်အတွင်းရှိ မြစ်ကမ်းနားမြို့လေးတစ်နေရာတွင်...

"အချိန်တန်ပြီ" အီဗလင်းက မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ အကြည့်များသည် ကုတင်ပေါ်တွင် သတိမေ့နေသော ဒီယာဆီသို့ ရောက်သွားခဲ့ပြီး၊ ဒီယာ၏ ရင်ဘတ်တွင် အပြာရောင်အလင်းတန်းများဖြင့် လင်းလက်နေသော ရှေးဟောင်းအက္ခရာများ ကို မြင်တွေ့နေရသည်။

အီဗလင်းသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ပြီး ဒီယာ၏ မျက်နှာဆီသို့ ကပ်သွားခဲ့ကာ နှုတ်ခမ်းချင်း ထိကပ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ အီဗလင်းသည် နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ် အနီးကပ် စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းက တကယ့်ကို ကံကောင်းတဲ့သူပဲ" အီဗလင်း ရေရွတ်လိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများက ဒီယာ၏ နှုတ်ခမ်းကို ထိကပ်သွားခဲ့သည်။

ရုတ်တရက် ဒီယာသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး ကုတင်ခင်းကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါလာပြီး အီဗလင်း၏ မျက်လုံးများမှာလည်း အနက်ရောင်မှ အနီရောင်သို့ ပြောင်းလဲလာကာ ဒီယာခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ တစ်စုံတစ်ခုကို စုပ်ယူလိုက်သည်။

အာနားနှင့် ကာနာတို့သည် ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း လက်သီးများကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ကာ အီဗလင်းကို စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

ဒီယာရင်ဘတ်ရှိ ရှေးဟောင်းအက္ခရာများသည် အနီ၊ အစိမ်း၊ အပြာရောင်များဖြင့် တောက်ပလာပြီး ခဏအကြာတွင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ ဒီယာသည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သော်လည်း အီဗလင်က သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ မှော်စွမ်းအင်များကို စုပ်ယူနေဆဲဖြစ်သဖြင့် နှုတ်ခမ်းချင်း ကပ်လျက်သား ရှိနေသေးသည်။

"သခင်မလေး... ရပ်ပါတော့၊ သူမ သတိရလာပါပြီ။ သခင်မလေး ကိုယ်တိုင် ထိခိုက်သွားပါလိမ့်မယ်" အာနားနှင့် ကာနာတို့သည် အီဗလင်၏ ပုခုံးကို ကိုင်၍ တားလိုက်ကြသည်။

အီဗလင်သည် သတိဝင်လာပြီး ဒီယာကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။ဒီယာသည် အနီရောင်တောက်ပနေသော မျက်လုံးများနှင့်အတူ သူမကို ပြုံးကြည့်နေသည့် အီဗလင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ရှင်က ဘယ်သူလဲ" ဒီယာက မောပန်းစွာ မေးလိုက်သည်။

အီဗလင်က ပြုံးလိုက်ပြီး "မင်း ငါ့နာမည်ကို သိဖို့ ထိုက်တန်တဲ့နေ့ကျရင် ငါပြောပြမယ်။ အခုတော့ နားလိုက်ပါဦး" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ထိုစကားများကို ကြားပြီးနောက် ဒီယာ၏ အမြင်အာရုံများ ဝေဝါးသွားပြီး နက်ရှိုင်းသော အိပ်မက်ကမ္ဘာထဲသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

ခဏအကြာတွင် အီဗလင်သည် ခေါင်းမူးလာသဖြင့် ကုတင်ပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သည်။

"တောက်... ငါ အလွန်အကျွံ လုပ်လိုက်မိပြီ" အီဗလင်း ရေရွတ်လိုက်ရာ အာနားနှင့် ကာနာတို့ အမြန်ပြေးလာပြီး သူမကို ထိန်းပေးလိုက်ကြသည်။

"သူမ မကြာခင် ပြန်ကောင်းလာပါလိမ့်မယ်။ ငါ့ကို အိမ်တော်ဆီ ခေါ်သွားပေးပါ" အီဗလင်းက အာနားနှင့် ကာနာကို ပြောလိုက်ပြီး တစ်နေရာရာကို စိုက်ကြည့်ကာ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။

ရုတ်တရက် အဖိုးအိုလင်၏ စိတ်ထဲတွင် အသံတစ်ခု ကြားလိုက်ရသဖြင့် သူ၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

"သူမ အဆင်ပြေသွားပါပြီ ။ ငါ အိမ်တော်ကို ပြန်တော့မယ်" အဖိုးအိုလင်၏ စိတ်ထဲတွင် ထိုအသံ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင်မလေး။ ဒီကျေးဇူးကို ဘယ်တော့မှ မမေ့ပါဘူး" အဖိုးအိုလင် ရေရွတ်လိုက်ပြီးနောက် အလီနာကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒီယာ အဆင်ပြေသွားပြီ။ သူမကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့ပြီ"

အလီနာ၏ မျက်နှာတွင် ပျော်ရွှင်မှုများ အပြည့်နှင့် မျက်ရည်များ စီးကျလာပြီး ယိုဟန်၏ အခန်းဆီသို့ မျှော်ကြည့်လိုက်တော့သည်။

"ပြီးသွားပြီ" အီဗလင်းက ကုတင်ပေါ်တွင် ငြိမ်းချမ်းစွာ အိပ်ပျော်နေသော ဒီယာကို နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ် ကြည့်လိုက်သည်။

"သူမက သာမန်မိန်းကလေး မဟုတ်ဘူး။ ထူးခြားတယ်။ ငါ ဒီနေရာမှာ စိတ်ဝင်စားစရာ တစ်ခုခုကို ရှာတွေ့သွားပြီ" အီဗလင်းရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားကြစို့။ ငါ့ကို ဒီအခြေအနေနဲ့ ဘယ်သူ့ကိုမှ မမြင်စေချင်ဘူး" အီဗလင်းက ပြောလိုက်ပြီး အာနားနှင့် ကာနာတို့နှင့်အတူ ထိုနေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

သူတို့ ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက်တွင် အားလုံးသည် ဒီယာကို ကြည့်ရှုရန် အခန်းထဲသို့ ဝင်လာကြသည်။

ဆေးဆရာအိုကြီး၊ အဖိုးအိုလင်၊ အလီနာနှင့် စုလင်တို့ အခန်းထဲသို့ ဝင်လာကြသည်။ အခန်းသည် ဗလာကျင်းနေပြီး ဒီယာတစ်ယောက်သာ အိပ်ပျော်နေသည်။

ဆေးဆရာအိုကြီးက ဒီယာလက်ကောက်ဝတ်ကို ကိုင်၍ သွေးခုန်နှုန်းကို စမ်းသပ်လိုက်သည့်အခါ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာ တောင့်တင်းသွားခဲ့သည်။

"သူမရဲ့ အသက်ရှူသံက ပုံမှန်ပဲ။ အားလုံး အဆင်ပြေနေတယ်။ ဒါပေမဲ့ သခင်မလေး အီဗလင်းက ဒါကို ဘယ်လိုလုပ်လိုက်တာလဲ။ သူမ သေလုမျောပါး ဖြစ်နေခဲ့တာကို အခုတော့ အားလုံး အဆင်ပြေသွားပြီ" ဆေးဆရာအိုကြီး တအံ့တဩ ပြောလိုက်သည်။

အလီနာသည် ထိုဆေးဆရာအိုကြီး၏ ကော်လာကို ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး "ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားစမ်း။ မင်းရဲ့ မျက်နှာကို ထပ်မပြပါနဲ့။ မင်းတို့လို အိုကြီးတွေက ငါ့သမီးလေး အဆင်ပြေသွားတာကို မပျော်ဘူးလား" ဟု အော်ဟစ်ကာ သူ့ကို တွန်းထုတ်လိုက်တော့သည်။