"အဲဒီအမှိုက်ကောင်က အခုထိ အသက်ရှင်နေသေးတာပဲ... ဒီခွေးမသားတွေ ဒီတစ်ခေါက်လည်း ကျရှုံးခဲ့ကြပြန်ပြီပေါ့လေ... ဟုတ်လား" မြို့တံခါးဝ၏ ရှေ့မှောက်တွင် မတ်တတ်ရပ်လျက် မြေပြင်ထက်ရှိ ပြတ်တောက်နေသော ဦးခေါင်းသုံးလုံးဆီသို့ တစိုက်မတ်မတ် စိုက်ကြည့်နေသော အမျိုးသားတစ်ဦးကို မြင်တွေ့ရပေလိမ့်မည်။
သူသည် ထိုဦးခေါင်းများကို ကြည့်ရင်း ရက်စက်စွာ ပြုံးလိုက်မိပြီးနောက် မိမိ၏ ဘေးနားတွင် မတ်တတ်ရပ်နေသော အမျိုးသားကို လှမ်းကြည့်လိုက်ကာ
"ဒါဆိုရင် ငါ ဒီနေ့ ကြားလိုက်ရတဲ့ သတင်းက တကယ်ပဲပေါ့... သူတို့တွေ လင်မျိုးနွယ်စုနဲ့ စစ်ပွဲစတင်တော့မယ်ဆိုတာလေ..." နီကိုးလပ်စ် က ထိုစကားလုံးများကို အံ့ဩတီးတိုး ရေရွတ်လိုက်သည်။
ထိုအမျိုးသားသည် သခင်ကြီးနီကိုးလပ်စ်၏ ပါးစပ်ဖျားမှ ထိုစကားလုံးများကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ လှောင်ပြုံးတစ်ချက် ပြုံးလိုက်မိပြီး... နောက်တစ်စက္ကန့်၌ ထိုလုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူများ၏ ဦးခေါင်းများဆီသို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လှမ်းသွားခဲ့ကာ၊ နီကိုးလပ်စ်ကို နောက်ဆုံးအနေဖြင့် တစ်ချက်မျှ လှမ်း၍ ပြုံးပြလိုက်ပြီးနောက် ထိုဦးခေါင်းများကို သူ၏ ခြေထောက်ဖြင့် ပြင်းထန်စွာ နင်းခြေဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တော့သည်။
နီကိုးလပ်စ်သည် ဤအခြင်းအရာကို ကြည့်ရင်း သဘောကျစွာ ပြုံးလိုက်မိကာ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ပြီး
"စစ်ပွဲအတွက် ပြင်ဆင်ရမယ့် အချိန်တန်ပြီပဲ... ငါ့ရဲ့ ညီလေးက အခုချိန်မှာ ဘယ်ရောက်နေမလဲမသိဘူး၊ တကယ်လို့ သူသာ ဒီတစ်ခေါက် ငါနဲ့အတူ ပူးပေါင်းမယ်ဆိုရင်တော့ ပိုပြီး စိတ်လှုပ်ရှားဖို့ ကောင်းလိမ့်မယ်... ဒါပေမဲ့လည်း ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ အဲဒီလို အမည်ခံ လင်မျိုးနွယ်စုလောက်ကိုတော့ ငါတစ်ယောက်တည်းနဲ့တင် အစအဆုံး ချေမှုန်းပစ်ဖို့ လုံလောက်လွန်းပါတယ်" နီကိုးလပ်စ်က ထိုစကားလုံးများကို ဆိုရင်း လက်သီးကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်တော့သည်။
"အစ်ကိုနီကိုးလပ်စ်... စိုးရိမ်မနေပါနဲ့၊ ဒီလိုမျိုး အရေးမပါတဲ့ အလုပ်လေးအတွက်နဲ့ သခင်လေးဗစ်တာ ကို ဘာဖြစ်လို့ သွားပြီး အနှောင့်အယှက်ပေးနေမှာလဲ... သူတို့ကို ရှင်းလင်းပစ်ဖို့အတွက် ငါတို့တွေတင် လုံလောက်လွန်းနေပါပြီ" ထိုအမျိုးသားက နီကိုးလပ်စ်ကို လှမ်းကြည့်ရင်း ပြုံး၍ ဆိုလိုက်၏။
"ဟားဟား... မင်း ပြောတာ တကယ့်ကို မှန်တာပေါ့ သခင်လေးရာ့ဂျ် မင်းက ငါနဲ့အတူ လိုက်ပါပြီး ကူညီပေးမယ်ဆိုတော့ ငါ တကယ့်ကို ဝမ်းသာမိပါတယ်... ဒါပေမဲ့ မင်းအနေနဲ့ ဒီစစ်ပွဲထဲမှာ ပါဝင်ပတ်သက်ဖို့က တကယ်ပဲ အဆင်ပြေရဲ့လား၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... မင်းက အဆိပ်တစ်ရာချိုင့်ဝှမ်းဂိုဏ်း ရဲ့ သခင်လေး ဖြစ်နေတဲ့အပြင်... အတိတ်တုန်းက လင်မျိုးနွယ်စုက မင်းတို့ရဲ့ ဂိုဏ်းအပေါ်မှာ ကျေးဇူးတစ်ခု ပြုခဲ့ဖူးတယ် မဟုတ်လား" နီကိုးလပ်စ်သည် ရာ့ဂျ်၏ အနီးသို့ ချဉ်းကပ်သွားခဲ့ရင်း သူ၏ ပုခုံးကို လက်ဖြင့် အသာအယာ ဖက်လိုက်သည်။
ရာ့ဂျ်သည် ထိုစကားလုံးများကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်မိပြီး "အဲဒီကိစ္စကို ဘယ်သူက ဂရုစိုက်နေမှာလဲ... ဒါတွေအားလုံးက အတိတ်က အကြောင်းအရာတွေပဲလေ၊ ပြီးတော့ ငါတို့ဂိုဏ်းကလည်း သူတို့ရဲ့ အောက်မှာ နှစ်ပေါင်းနှစ်ရာကျော်တောင် အစေခံပေးခဲ့ပြီးပြီပဲ... ဒါပေမဲ့ အခုချိန်မှာတော့ ကိစ္စရပ်တွေက အကုန်လုံး ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ၊ ငါတို့တွေက အရင်လိုမျိုး ကူကယ်ရာမဲ့နေတဲ့သူတွေ မဟုတ်တော့ဘူး..." ရာ့ဂျ်က သခင်ကြီးနီကိုးလပ်စ်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။
နီကိုးလပ်စ်သည် ထိုစကားလုံးများကို ကြားသိလိုက်ရသည့်အခါ ကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်မိရင်း ဦးခေါင်းညိတ်ပြကာ
"ကောင်းပါပြီ... ဒါဆိုရင် စစ်ပွဲအတွက် သွားပြီး ပြင်ဆင်ကြစို့၊ ပန်းမြို့တော် ကနေ ထွက်ခွာရမယ့် အချိန်တန်ပြီပဲ..." နီကိုးလပ်စ်က ရာ့ဂျ်ကို နောက်ဆုံးအနေဖြင့် တစ်ချက်မျှ လှမ်းကြည့်လိုက်မိရင်း ထိုစကားလုံးများကို ဆိုလိုက်သည်။
နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်မူ ၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် မြေပြင်ထက်ရှိ ညှိုးနွမ်းပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သော ဦးခေါင်းစုတ်များကို စွန့်ပစ်ထားခဲ့ကြမိရင်း စံအိမ်တော်တွင်းဆီသို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ချက်ချင်း ထွက်ခွာခဲ့ကြတော့သည်။
ထိုအချိန်၌!
"သခင်မလေး အီဗလင်းက ကျင့်ကြံခြင်းခန်းမ ထဲမှာ မင်းကို စောင့်ဆိုင်းနေပါတယ်..." အာနားနှင့် ကာနာတို့က ယိုဟန်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ထိုစကားလုံးများကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ညီညာစွာ ဆိုလိုက်ကြသည်။
၎င်းတို့သုံးဦးစလုံးသည် ညီလာခံခန်းမကြီး၏ ရှေ့မှောက်တွင် မတ်တတ်ရပ်နေကြခြင်း ဖြစ်ပြီး... ယိုဟန်သည် လွန်ခဲ့သည့်အကြိမ်တုန်းက သူမ မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို စမ်းသပ်စစ်ဆေးပေးခဲ့သည့် ဤခန်းမကြီးကို ကောင်းစွာ မှတ်မိနေခဲ့သည်။
ဤအခြင်းအရာကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်ခဏ၌ ယိုဟန်သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်မိရင်း ထိုအမျိုးသမီးနှစ်ဦးကို ဦးခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ကာ... နောက်တစ်စက္ကန့်၌ သူသည် ၎င်းခန်းမကြီးအတွင်းသို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လှမ်းဝင်ခဲ့တော့သည်။
အီဗလင်သည် ခန်းမကြီး၏ အလယ်ဗဟိုတွင် တင်ပလ္လင်ခွေ ထိုင်နေသည်ကို မြင်တွေ့ရပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းအစုံကိုမူ တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ဆို့ထားဆဲ ဖြစ်၏။ သူမသည် ပြာလဲ့လဲ့ ဝတ်စုံရှည်ကြီးကို ဆင်မြန်းထားပြီး... သူမ၏ ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ဝိုက်မှ ထွက်ပေါ်နေသော အရှိန်အဝါများမှာမူ နက်ရှိုင်းလှသလို အေးစက်စိမ့်ဝင်လှသည်။
ခန်းမကြီးတစ်ခုလုံးမှာ မှောင်မိုက်ခြင်းများဖြင့် ဝန်းရံခြင်း ခံထားရသော်လည်း ခန်းမကြီး၏ ထောင့်စွန်းအရပ်ရပ်၌မူ ဖယောင်းတိုင်အချို့ တောက်ပစွာ လင်းလက်တောက်လောင်နေခဲ့ကြသည်။
ယိုဟန်သည် တည်ငြိမ်စွာဖြင့် မတ်တတ်ရပ်နေခဲ့ရင်း အီဗလင်းထံသို့ တစိုက်မတ်မတ် လှမ်းကြည့်လိုက်မိ၏။
"မင်းကို ဒီနေရာကို ဘယ်လိုမျိုး အကြောင်းကိစ္စက ခေါ်ဆောင်လာခဲ့တာလဲ သခင်လေး ယိုဟန်... မင်း တစ်စုံတစ်ခု လိုအပ်နေလို့လား၊ ပြီးတော့ ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်တုန်းက မင်း ငါ့ကို ပြသခဲ့တဲ့ မာနတွေကော ဘယ်ရောက်သွားခဲ့ပြီလဲ... အခု မင်းရဲ့ မျက်နှာထက်မှာ ယုံကြည်ချက်တွေ လုံးဝ ပျောက်ဆုံးနေတာကို မြင်တွေ့နေရတယ်နော်..." အီဗလင်းသည် သူမ၏ ပြာလဲ့လဲ့ မျက်ဝန်းအစုံကို အသာအယာ ဖွင့်ဟလိုက်ရင်း ယိုဟန်ကို စိုက်ကြည့်ကာ ဆိုလိုက်သည်။
ယိုဟန်သည် လက်သီးကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်မိရင်း လေးနက်လှသော မျက်နှာအမူအရာများနှင့်အတူ အီဗလင်းကို စိုက်ကြည့်ကာ— "ကျွန်တော့်ကို ကူညီပေးပါဦး သခင်မ အီဗလင်း..." ဟု ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။
ထိုစကားလုံးများကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ အီဗလင်းက ယိုဟန်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ပြုံးလိုက်ကာ
"မင်းက ငါ့ရဲ့ အကူအညီကို လိုအပ်နေတာပေါ့... ဟုတ်လား၊ ဒါက တကယ့်ကို ထူးဆန်းတဲ့ ကိစ္စရပ်သစ်တစ်ခုပဲ... ဒါနဲ့၊ အဲဒီကိစ္စက ဒီယာလို့ အမည်ရတဲ့ အမျိုးသမီးနဲ့ ပတ်သက်နေတာလား..." အီဗလင်က ယိုဟန်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ထိုစကားလုံးများကို ဆိုလိုက်၏။
ယိုဟန်သည် သူမထံမှ ထိုစကားလုံးများကို ကြားလိုက်ရသည့်ခဏ၌ အလွန်ပင် အံ့ဩတုန်လှုပ်သွားခဲ့ရပြီး ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးကို လုံးဝ မျှော်လင့်မထားခဲ့မိပါချေ။ သို့သော်လည်း သူမသည် လုံးဝ ရိုးရှင်းသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး မဟုတ်ကြောင်းကို ကောင်းစွာ သိရှိထားသဖြင့် ယိုဟန်သည် မိမိကိုယ်မင်း ပြန်လည်ထိန်းချုပ်လိုက်မိရင်း အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်သည်။
"ဒီယာကို ကယ်တင်ပေးပါဦး... သခင်မကြီးအတွက် ကျွန်တော် ဘာမဆို လုပ်ပေးဖို့ အဆင်သင့်ပါပဲ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး သူမကို ကယ်တင်ပေးပါ... သူမဟာ အခုချိန်မှာ အသက်ရှင်သန်ခွင့်ရဖို့အတွက် အသေအလဲ ရုန်းကန်နေရလို့ပါ..." ယိုဟန်က အီဗလင်းကို စိုက်ကြည့်ရင်း ထိုစကားလုံးများကို ပြတ်သားစွာ ဆိုလိုက်တော့သည်။
အီဗလင်းသည် ထိုစကားလုံးများကို ကြားသိလိုက်ရသည့်အခါ ဆွဲဆောင်မှုရှိလှသော အပြုံးတစ်ခု ပြုံးလိုက်မိရင်း— "မင်းက ငါ့အတွက် ဘာမဆို လုပ်ပေးမယ်ပေါ့... ဟုတ်လား..."
သူမက ထိုစကားလုံးများကို တီးတိုးရေရွတ်လိုက်မိပြီးနောက်... နောက်တစ်စက္ကန့်၌ မိမိ၏ နေရာမှနေ၍ အသာအယာ ထရပ်လိုက်ကာ ယိုဟန်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း "ကောင်းပါပြီ... ဒါဆိုရင် ငါ့ရဲ့ အနောက်ကို လိုက်ခဲ့စမ်း..." ဟု ဆိုလိုက်သည်။ ယိုဟန်သည် အီဗလင်း၏ ပါးစပ်ဖျားမှ ထိုစကားလုံးများကို ကြားရသည့်အခါ ဦးခေါင်းညိတ်ပြလိုက်မိ၏။
အတန်ကြာပြီးနောက်တွင်မူ အထဲမှနေ၍ အခန်းတံခါးကို ဖွင့်လှစ်လိုက်သော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ရှိခဲ့ပြီး... ထိုအမျိုးသမီး၏ အနောက်ဘက်တွင်မူ မတ်တတ်ရပ်နေသော လူငယ်တစ်ဦးကို မြင်တွေ့ရပေလိမ့်မည်။
"သခင်မလေး..." အာနားနှင့် ကာနာတို့နှစ်ဦးစလုံး အီဗလင်း၏ ရှေ့မှောက်တွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာခဲ့ကြမိရင်း ၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် သူမထံသို့ ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်လိုက်ကြသည်။
"မင်းတို့နှစ်ယောက်စလုံးပါ သူ့နဲ့အတူ ငါ့ရဲ့ အနောက်ကို လိုက်ခဲ့ကြစမ်း..." အီဗလင်းက အာနားနှင့် ကာနာတို့ကို စိုက်ကြည့်ရင်း စေခိုင်းလိုက်၏။
ထိုစကားလုံးများကို ကြားရသည့်အခါ ၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံးက ဦးခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ကြမိရင်း ၎င်းတို့၏ အကြည့်များကို မိမိတို့အား တည်ငြိမ်စွာ စိုက်ကြည့်နေသော ယိုဟန်ထံသို့ ပို့လွှတ်လိုက်ကြသည်။
နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်မူ အီဗလင်းသည် လေးနက်လှသော မျက်နှာအမူအရာများနှင့်အတူ တိကျသော အရပ်မျက်နှာတစ်ခုဆီသို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် စတင်ထွက်ခွာခဲ့တော့ရာ... ယိုဟန်သည်လည်း မိမိ၏ ဘေးနားတွင် လျှောက်လှမ်းနေကြသည့် အာနား၊ ကာနာတို့နှင့်အတူ သူမ၏ အနောက်ဘက်မှနေ၍ ထပ်ချပ်မကွာ လိုက်ပါခဲ့တော့သည်။
သို့သော်လည်း ခြေလှမ်းအနည်းငယ်မျှ လှမ်းပြီးနောက်တွင်မူ အီဗလင်းသည် သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုများကို ရုတ်ချည်း ရပ်တန့်လိုက်မိရင်း "မင်းလည်း ငါတို့နဲ့အတူ ပူးပေါင်းနိုင်ပါတယ် အာဂျွန်..." ဟု တိကျသော အရပ်မျက်နှာတစ်ခုဆီသို့ လှမ်းကြည့်ကာ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်ရာ... နောက်တစ်စက္ကန့်၌ အမျိုးသားတစ်ဦးသည် အီဗလင်း၏ အမြင်အာရုံထဲသို့ ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာခဲ့တော့သည်။
နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်မူ သူသည် အီဗလင်း၏ ရှေ့မှောက်၌ ဒူးထောက်လဲကျသွားခဲ့မိရင်း— "မတွေ့ရတာ ကြာပြီနော် သခင်မလေး အီဗလင်း... သခင်မလေးကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ပြန်လည်မြင်တွေ့ခွင့်ရတာ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ တကယ့်ကို ဂုဏ်ယူစရာ ကိစ္စရပ်တစ်ခုပါပဲခင်ဗျာ..." အာဂျွန်က သူ၏ ဦးခေါင်းကို မော့လိုက်မိရင်း အီဗလင်းကို စိုက်ကြည့်ကာ ထိုစကားလုံးများကို ဆိုလိုက်သည်။
"မင်းကို ပြန်တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်... ဒါဆိုရင် အဖိုးအိုလင်က သူ့ကို စောင့်ရှောက်ပေးဖို့အတွက် မင်းကို ဒီနေရာအထိ လွှတ်လိုက်တာပေါ့လေ..." သူမက အာဂျွန်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ထိုစကားလုံးများကို တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။
ထိုစကားလုံးများကို ကြားရသည့်အခါ အာဂျွန်က ဦးခေါင်းညိတ်ပြလိုက်မိရင်း— "ဟုတ်ပါတယ် သခင်မလေး..." ဟု သူမအား ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်၏။
"ကောင်းပါပြီ... ဒါဆိုရင် ငါ့ရဲ့ အနောက်ကို လိုက်ခဲ့ကြစို့..." သူမက ဆိုလိုက်ရင်း ၎င်းအား မိမိ၏ အနောက်သို့ လိုက်ပါရန် လက်ဟန်ခြေဟန်ဖြင့် အချက်ပြလိုက်သည်။
ထိုစကားလုံးများကို ကြားလိုက်ရသည့်ခဏ၌ အာဂျွန်သည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ခြင်းများနှင့်အတူ တံတွေးကို အသာအယာ မြိုချလိုက်မိရင်း ယိုဟန်ထံသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ကာ... ၎င်းတို့အားလုံးသည် အီဗလင်၏ အနောက်ဘက်ဆီသို့ တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် လိုက်ပါသွားခဲ့ကြတော့သည်။
ထိုအတောအတွင်း—
တိကျသော အရပ်မျက်နှာတစ်ခုဆီသို့ အပြင်းအနှံ မောင်းနှင်နေသော မြင်းရထားတစ်စီးကို မြင်တွေ့ရပေလိမ့်မည် ဖြစ်ပြီး... ထိုမြင်းရထား၏ ဘေးဘယ်ညာတွင်မူ ခြံရံလိုက်ပါလာကြသည့် အစောင့်အကြပ်အမြောက်အမြား ရှိနေခဲ့ကြသည်။
"သူမက အဲဒီနိမ့်ကျတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်အတွက်နဲ့ ငါ့ကို အခုလိုမျိုး စော်ကားလိုက်တာပဲ... အလီနာက ငါ့ကို ဤကဲ့သို့သော စကားမျိုး ပြောဆိုလိမ့်မယ်လို့ ငါ တစ်ခါမျှ မတွေးခဲ့မိဘူး..." ဖုန်းယွန်းက ဖုန်းမင် ကို လှမ်းကြည့်ရင်း ထိုစကားလုံးများကို ဆိုလိုက်သည်။
ဖုန်းမင်နှင့် ရှောင်ဖန်း တို့သည် ဖုန်းယွန်း၏ ပါးစပ်ဖျားမှ ထိုစကားလုံးများကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြမိရင်း သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ကြမိသည်။
"သူမက သူမရဲ့ သားဖြစ်သူနဲ့ ဒီယာ့အတွက် စိုးရိမ်လွန်းနေလို့ ဖြစ်မှာပါ၊ မင်းကော ဘာဖြစ်လို့ သူမကို အဲဒီလိုမျိုး စကားမျိုး သွားပြောရတာလဲ... သူတို့တွေ နီကိုးစ်မျိုးနွယ်စုကို ဘယ်လောက်တောင် မုန်းတီးကြသလဲဆိုတာ မင်းလည်း အသိပဲလေ၊ ထို့အပြင်... အဲဒီလူတွေက ယိုဟန်ကိုပါ သတ်ပစ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ကြတာဆိုတော့ သူမအနေနဲ့ မင်းကို အခုလိုမျိုး စကားတွေ ပြောဆိုခဲ့တာကလည်း သဘာဝကျပြီး နားလည်ပေးလို့ ရပါတယ်..." ဖုန်းမင်က မိမိ၏ ခင်ပွန်းဖြစ်သူကို လှမ်းကြည့်ရင်း ထိုစကားလုံးများကို ဆိုလိုက်သည်။
ထိုစကားလုံးများကို ကြားရသည့်အခါ ဖုန်းယွန်းသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်မိရင်း "ငါက သူတို့ကို စိတ်လိုက်မာန်ပါ ဆုံးဖြတ်ချက်တွေ မချမိစေဖို့အတွက် စေတနာနဲ့ ဝိုင်းပြီး အကြံပြုပေးနေတာပဲလေ... သူတို့တွေ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ဘာတွေ လုပ်နေသလဲဆိုတာကို သူတို့ ကောင်းကောင်း မသိကြဘူး၊ သူတို့တွေက စိတ်လှုပ်ရှားမှုတွေနောက်ကိုပဲ လိုက်ပြီး ဆုံးဖြတ်ချက်တွေ ချနေကြတာ..." ဖုန်းယွန်းက ရှောင်ဖန်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်မိရင်း သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြန်သည်။
"ဒီကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး မင်းရဲ့ အမြင်ကော ဘယ်လိုရှိလဲ ရှောင်ဖန်း..." ဖုန်းယွန်းက ရှောင်ဖန်းကို လှမ်း၍ မေးမြန်းလိုက်သည်။
ထိုစကားလုံးများကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ရှောင်ဖန်းသည် သူမ၏ ဖခင်ဖြစ်သူကို လှမ်းကြည့်ရင်း သဘောကျစွာ ရယ်မောလိုက်မိပြီးနောက်... သူမက ဦးခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ကာ—
"လင်မျိုးနွယ်စုရဲ့ ကိစ္စကို ဘယ်သူက ဂရုစိုက်နေမှာလဲ... ကျွန်မကတော့ လင်မျိုးနွယ်စုက သူတို့ကို စစ်ကြေညာတော့မယ်ဆိုတဲ့ သတင်းကို ကြားလိုက်ရတဲ့အချိန်ကျရင်၊ ကျွန်မရဲ့ စီနီယာအစ်ကို ဗစ်တာက ဘာတွေ ဆက်ပြီး လုပ်မလဲဆိုတာကိုပဲ စိုးရိမ်နေမိတာ... အနာဂတ်မှာ ဖြစ်ပျက်လာမယ့် ကိစ္စရပ်တွေအတွက် ကျွန်မ တကယ့်ကို စိတ်လှုပ်ရှားနေမိပြီ..." သူမက ဖုန်းယွန်းကို ကြည့်၍ ပြုံးရင်း ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်တော့သည်။
အတန်ကြာပြီးနောက်တွင်မူ
"မင်း သူမကို အဲဒီလိုမျိုး စကားတွေ မပြောသင့်ဘူးလို့ ငါ ထင်ပါတယ်... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ငါတို့ရဲ့ မိသားစုတွေက တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် သိကျွမ်းခဲ့ကြတာ တော်တော်လေး ကြာခဲ့ပြီပဲလေ..." စူးလင်က အလီနာကို လှမ်းကြည့်ရင်း ထိုစကားလုံးများကို ဆိုလိုက်သည်။
အလီနာသည် စုလင်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်မိရင်း သက်ပြင်းအရှည်ကြီးတစ်ချက် ချလိုက်ကာ— "တကယ်လို့ တစ်စုံတစ်ယောက်က ငါ့ရဲ့ မိသားစုကို လာပြီး စော်ကားဖို့ ကြိုးစားလာမယ်ဆိုရင်တော့ ငါက အရူးတစ်ယောက်လို အဲဒီနေရာမှာ ဒီအတိုင်း ရပ်နေပြီး... ငါ့ရဲ့ မိသားစုကို စော်ကားနေတာတွေကို ငြိမ်ပြီး နားထောင်နေမှာ မဟုတ်ဘူး၊ မင်းရဲ့ သိက္ခာနဲ့ မာနတွေ ဘာဖြစ်သွားခဲ့သလဲဆိုတာ ငါ မသိဘူး... ဒါပေမဲ့ ငါကတော့ ဒီယာကို ငါ့ရဲ့ မိသားစုဝင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ သတ်မှတ်ထားတာမို့လို့၊ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမကို လာပြီး စော်ကားဖို့ ကြိုးစားလာမယ်ဆိုရင်တော့ ငါ ဘယ်တော့မှ တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် နေမှာ မဟုတ်ဘူး..." အလီနာက စုလင်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ထိုစကားလုံးများကို ဒေါသတကြီး ပြန်လည်အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။
စုလင်သည် ထိုစကားလုံးများကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားခဲ့ရပြီး... အတန်ကြာပြီးနောက်တွင်မူ သူသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်မိရင်း အလီနာကို လှမ်းကြည့်ကာ "မင်းက ငါ့အနေနဲ့ သူမအတွက် ဂရုမစိုက်ဘူးလို့ ထင်နေတာလား... ငါက ဘာနှလုံးသားမှမရှိတဲ့ ခွေးတိရစ္ဆာန်တစ်ယောက် မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ငါ့ဘက်ကလည်း စိတ်လိုက်မာန်ပါ ဆုံးဖြတ်ချက်တွေ မချမိခင်မှာ ထည့်သွင်းစဉ်းစားရမယ့် ကိစ္စရပ်တွေ အမြောက်အမြား ရှိနေသေးတာမို့လို့ပဲ... ပြီးတော့ မင်း အခုနက ပြောဆိုလိုက်တဲ့ စကားလုံးတွေက တော်တော်လေးကို လွန်သွားခဲ့ပြီလို့ ငါ ထင်တယ်..." စုလင်က အလီနာအား ပြန်လည်ရှင်းလင်းပြောကြားလိုက်သည်။
"ငါ သူ့ကို အဲဒီလိုမျိုး စကားတွေ ပြောဆိုခဲ့မိတာကို လုံးဝ နောင်တမရဘူး... ပြီးတော့ သူတို့ ငါ့အပေါ် ဘယ်လိုမျိုး ထင်မြင်ယူဆကြမလဲဆိုတာကိုလည်း ငါ လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘူး၊ ငါ ဒီနေရာမှာ ရှိနေတာက တခြားအကြောင်းကိစ္စကြောင့်ပဲ... ဒါနဲ့၊ မင်း ငါ့ရဲ့ အဖေဆီကို သတင်းပို့သမားတစ်ယောက် စေလွှတ်လိုက်ပြီလား..." အလီနာက စုလင်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း မေးမြန်းလိုက်သည်။
စုလင်သည် သက်ပြင်းအရှည်ကြီးတစ်ချက် ချလိုက်မိရင်း ဆိုဖာခုံထက်တွင် ဝင်ရောက်ထိုင်လိုက်ကာ
"အေး... ငါ စေလွှတ်လိုက်ပါပြီ၊ ဒီတစ်ခေါက်တော့ ကိစ္စရပ်တွေအားလုံး အဆင်ပြေပြေနဲ့ ပြီးဆုံးသွားဖို့ မျှော်လင့်ရတာပဲ..." စုလင်က အလီနာအား ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်၏။
အလီနာသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်မိရင်း နောက်ဆုံးအနေဖြင့် စုလင်ကို တစ်ချက်မျှ လှမ်းကြည့်လိုက်ကာ... နောက်တစ်စက္ကန့်၌ သူမသည် အခန်းတွင်းမှ ချက်ချင်း ထွက်ခွာသွားခဲ့တော့သည်။
"ဟင်း... ကိစ္စရပ်တွေက တော်တော်လေးကို ခက်ခဲမယ့်ပုံပဲ၊ အနီးကပ် အနာဂတ်မှာ ဘာတွေ ဆက်ပြီး ဖြစ်ပျက်လာဦးမလဲဆိုတာ မတွေးဝံ့စရာပဲ..." စုလင်သည် အလီနာ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည့် အရပ်မျက်နှာဆီသို့ စိုက်ကြည့်လိုက်မိရင်း သက်ပြင်းအရှည်ကြီးတစ်ချက် ချလိုက်မိသည်။
"တောက်... တကယ်ပဲ၊ ဒါတွေအားလုံးက အဲဒီခွေးမသားတွေကြောင့် ဖြစ်ရတာ... ဒီနေ့က သူမရဲ့ မွေးနေ့ ဖြစ်တာကို ကိစ္စရပ်တွေအားလုံး ပျက်စီးဆုံးရှုံးသွားခဲ့ရပြီ၊ ငါ သူတို့ကို ဘယ်တော့မှ ခွင့်မလွှတ်ဘူး... အဲဒီခွေးတိရစ္ဆာန်တွေက သူတို့ လုပ်ဆောင်ခဲ့တဲ့ အပြစ်တွေအတွက် သေချာပေါက် တန်ဖိုးပြန်ပြီး ပေးဆပ်ရလိမ့်မယ်..." စုလင်သည် နီကိုးစ်မျိုးနွယ်စု၏ အကြောင်းကို တွေးတောလိုက်မိရင်း ဒေါသတကြီး အံကြိတ်ကာ ကြိမ်းမောင်းလိုက်တော့၏။